Het grote BeyondGaming Dating topic

[zarathustra]

Ik vind samen een eigen stekje hebben toch het meest wenselijke.
Bij de partner intrekken, dat is dan toch nooit echt que gevoel het uwe?
Het moet natuurlijk financieel haalbaar zijn,
Maar als ik nog iemand zou tegenkomen, hou ik wat ik heb (eigen huis) en steek ik me nog eens in de schulden om samen iets te kopen.
Loopt het mis? Verkopen. Maar wat ik heb van mezelf opgeven ? Neen, nooit.

Dat is natuurlijk ook een luxe positie. ik weet niet of er veel koppels zijn die zonder probleem 3 woningen kunnen hebben

En voor de rest: persoonlijk geluk is overrated

 

[Wannez]

Ik herken er wel wat in; zowat een jaar geleden voelde ik ook een soort druk dat ik iemand “moest” vinden. Ik vermoed dat het 40 worden mij toch meer deed dan ik wou toegeven. Rationeel wist ik wel dat zo’n druk averechts werkt, maar het sluimerde toch steeds terug binnen. Op datingprofielen gebeurde er totaal niks en ik kwam ook bijna geen nieuwe mensen tegen, wat er zeker geen goed aan deed.
Ik heb dan afgesproken met een paar vrienden die ik al van kleutertijd ken. Ik was jaren geleden verhuisd (uur rijden) dus dat contact was verwaterd, maar terug afspreken heeft mij veel meer deugd gedaan dan ik ooit voor mogelijk hield. Dat zijn we in de zomer blijven doen en heeft me doen beseffen dat het helemaal ok was zoals het liep. Die druk viel helemaal weg en ik was terug meer mijn spontane zelve, wat nu zowaar tot een relatie uitgedraaid is

 

[Zubrowka]

Het is een man die verzorgd is én aantrekkelijk is naar mijn mening maar geen "megatobyhunk".

Alles voor de maar is gelogen!

 

[Mulan]

Alles voor de maar is gelogen!

Ik wist niet dat jij zijn profiel ook had gekeurd?

 

[KnightOfCydonia]

Wat mij ook wel parten speelt is dat ik een enorme overdenker ben, en altijd denk ik in termen van "oplossingen", maar gefrustreerd geraakt wanneer ik geen oplossingen kan bedenken of zaken waar ik werk in heb gestoken "falen".

Plus ik weet niet of ik echt uitstraal wat ik vanbinnen voel, voor minstens de kortstondige indruk bij anderen kan ik het vrij goed "faken", in het echte leven. Vorige maand een speeddate gedaan, een babbel maar geen match met het knapste meisje daar, ook nog eens een keimooie naam Rosa, waar ik overigens ook geen match mee verwacht had (out of my leauge) maar wat die zij stak wel: ik vertelde dat ik mijn avonden wel goed gevuld krijg met te gaan fitnessen, tekenacademie, hardlopen, bordspellenavond, gaan zwemmen, filmavondje... en die zij "Amai, gij hebt precies geen partner nodig, gij zijt gelukkig op uw eentje!" ... en daar had ik eigenlijk geen comeback op, want hoewel ik snap dat je een beetje gelukkig moet zijn op je eentje, en dat niet moet laten afhangen van een ander, ... dat gaat toch uiteindelijk toch gewoonweg niet op verschillende vlakken?
Ik denk nog vaak terug aan de laatste vrouw op wie ik echt zwaar verliefd was en een relatie heb "geprobeerd" te starten intussen al bijna een jaar geleden, en neen niet (alleen) omwille van de seks, maar gewoon een stevige knuffel knuffel, gewoon wat babbelen over van alles en nog wat in de keuken tijdens het koken...

En wat dat overdenken betreft, dat laatste bericht en vooral de neerslachtigheid van dit weekend, is voor een groot stuk veroorzaakt door hoe ik enerzijds alweer eens een date had met iemand die ik echt tof vond, die ik ook wel zou kunnen "gebruiken" om wat meer uit m'n schulp te komen, want ik heb geen vrienden die ik kan meenemen naar theater of de betere stand-up comedians ofzo (toegegeven opera gaat ook wel wat boven mijn cultureel niveau). Dune gaan kijken in de cinéma en dat was al "teleurstellende sci-fi" omdat het niet het bombastische filmgeweld van Marvel was (dat word je ook beu denk ik dan). Daarnaast nog 2 geannuleerde eerste dates na gesprekken waar ik ook behoorlijk wat tijd in had gestoken omdat ze iemand anders waren tegengekomen, het kan dus wél maar voor anderen...

 

[Buon]

Wat mij ook wel parten speelt is dat ik een enorme overdenker ben, en altijd denk ik in termen van "oplossingen", maar gefrustreerd geraakt wanneer ik geen oplossingen kan bedenken of zaken waar ik werk in heb gestoken "falen".

Plus ik weet niet of ik echt uitstraal wat ik vanbinnen voel, voor minstens de kortstondige indruk bij anderen kan ik het vrij goed "faken", in het echte leven. Vorige maand een speeddate gedaan, een babbel maar geen match met het knapste meisje daar, ook nog eens een keimooie naam Rosa, waar ik overigens ook geen match mee verwacht had (out of my leauge) maar wat die zij stak wel: ik vertelde dat ik mijn avonden wel goed gevuld krijg met te gaan fitnessen, tekenacademie, hardlopen, bordspellenavond, gaan zwemmen, filmavondje... en die zij "Amai, gij hebt precies geen partner nodig, gij zijt gelukkig op uw eentje!" ... en daar had ik eigenlijk geen comeback op, want hoewel ik snap dat je een beetje gelukkig moet zijn op je eentje, en dat niet moet laten afhangen van een ander, ... dat gaat toch uiteindelijk toch gewoonweg niet op verschillende vlakken?
Ik denk nog vaak terug aan de laatste vrouw op wie ik echt zwaar verliefd was en een relatie heb "geprobeerd" te starten intussen al bijna een jaar geleden, en neen niet (alleen) omwille van de seks, maar gewoon een stevige knuffel knuffel, gewoon wat babbelen over van alles en nog wat in de keuken tijdens het koken...

En wat dat overdenken betreft, dat laatste bericht en vooral de neerslachtigheid van dit weekend, is voor een groot stuk veroorzaakt door hoe ik enerzijds alweer eens een date had met iemand die ik echt tof vond, die ik ook wel zou kunnen "gebruiken" om wat meer uit m'n schulp te komen, want ik heb geen vrienden die ik kan meenemen naar theater of de betere stand-up comedians ofzo (toegegeven opera gaat ook wel wat boven mijn cultureel niveau). Dune gaan kijken in de cinéma en dat was al "teleurstellende sci-fi" omdat het niet het bombastische filmgeweld van Marvel was (dat word je ook beu denk ik dan). Daarnaast nog 2 geannuleerde eerste dates na gesprekken waar ik ook behoorlijk wat tijd in had gestoken omdat ze iemand anders waren tegengekomen, het kan dus wél maar voor anderen...

Als ik dat allemaal zo lees denk ik dat jij al veel meer hebt dan de gemiddelde mens die in een depressie of negatieve spiraal verzeilt geraakt is. Je hebt uw eigendom, vast werk, enige vrienden, een rist activiteiten om u mee bezig te houden en toch focus je op het negatieve.
Er zijn een hoop mensen die door hetzelfde moeten maar zonder dat alles. Just my 2 cents

 

[Mr.Fingers]

Ik herken me wel in Knight: het overdenken, de twijfels over alles en vooral zichzelf, het “perfect u alleen braaf en in stilte bezig kunnen houden”,…

‘t Is inderdaad belangrijk dat je niet laat uitstralen als iets dat op je gemoed drukt of waar je mee worstelt, want dat is inderdaad iets wat zichzelf constant versterkt dan. Buig dat om naar een sterke, meer positieve vibe.

Een comeback op die comment van “jij hebt precies niemand nodig” zou kunnen zijn van “ik maak inderdaad mijn eigen geluk, maar het is wel aangenamer om dat zelfgemaakte geluk te kunnen delen met iemand”. Dat straalt zelfvertrouwen en zekerheid uit, laat zien dat je niet clingy en “needy” bent,… dat zijn dingen die vrouwen graag hebben, en ook wel zoeken in een man.

Ik wil maar zeggen: ik ben óók zo: ik ben ontzettend op mezelf, ik hou ook echt van dingen alleen te doen, en tegelijkertijd wil ik ook niets anders dan je leven delen met iemand. En ik heb dat ook zo uitgespeeld, in plaats van dat als een zwakke plek te beschouwen, maak ik daar een sterkte van, en straal ik dat ook uit: “Ik heb iemand anders niet nodig om gelukkig te zijn. Doe je mee: fijn. Doe je niet mee: so be it”. En dat uitstralen hoeft niet 100% overeen te komen met wat je écht voelt, ik ben immers ook meer “sharing=caring” dan wat ik initieel uitstraal(de).

Mijn huidig lief (!!!) is ook iemand waarvan ik dacht dat die way out of my league was, en zij is gevallen voor de rust die ik uitstraalde, de humor en de gevatte opmerkingen, alsof “weinig me kan raken”. Zij weet nu ook wel dat ik wel eens met twijfels zit, dat ik pieker,… maar aangezien ik niet (meer) toelaat dat dat mijn leven overheerst, kan dat perfect. Ze zegt het zelf: “jij bent zó sexy als je daar met een zelfverzekerde blik en pose van “ik weet wat ik wil”.”. En dat is ook iets dat zichzelf versterkt, ik bén veel zelfverzekerder geworden de laatste tijd. Maar tegelijkertijd ben ik ook die persoon die het weekend voor haar verjaardag wel op de afspraak kwam met een zelfgebakken cake voor die gelegenheid (iets wat ook laat zien van: “ik vind je belangrijk genoeg om tijd en moeite in iets te steken voor jou”).

En deze persoon die ontzettend graag op zichzelf is en deze zomer nog dacht dat ik als waarschijnlijk als een crazy cat man oud zou worden, stond deze voormiddag wel gewoon twee tassen koffie uit te schenken terwijl mijn Scandinavische schone de ontbijttafel dekte. Iets wat geen van ons 2 ooit gedacht zou hebben 3 maanden geleden.

(Nu moet ik wel zeggen: ik ben behoorlijk gevat en ad-rem van mezelf, en ik kan goed flirten via chat, dat helpt wel om via internetdating sterk(er) over te komen. Terwijl ik met een lichte stotter spreek)

 

[Lt. Col. Henry Blake]

we hebben een post van de maand gevonden reeds.

Paardenvrouwen daar blijft nu eens iedere gezonde man van weg.

edit: godverdekke tis ne post van vorige maand.

Nochtans kunnen die er wel draad optrekken.

Voor de rest wel akkoord dat paardenvrouwen te ontwijken zijn om vast met samen te leven.

 

[Nemio]

Enkele jaren single nu maar ik heb nog steeds een goed contact met mijn ex.
De beslissing om uiteen te gaan werd destijds gezamelijk genomen ondermeer omdat er langs beide kanten geen romantische gevoelens en fysieke aantrekking meer waren.
We hebben geen dagdagelijks contact maar praten af een toe eens bij, telefonisch of live.

Het lijkt mij het beste om hier tijdens het daten open over te zijn maar ik besef dat het verkeerd kan overkomen.
Te vroeg vermelden kan afschrikken, te laat en het kan de indruk geven dat ik iets achterhoud.

Tips hoe best aan te pakken en hoe de andere persoon gerustgesteld kan worden, zeker naarmate een relatie in zicht komt?

 

[Zalenski]

Enkele jaren single nu maar ik heb nog steeds een goed contact met mijn ex.
De beslissing om uiteen te gaan werd destijds gezamelijk genomen ondermeer omdat er langs beide kanten geen romantische gevoelens en fysieke aantrekking meer waren.
We hebben geen dagdagelijks contact maar praten af een toe eens bij, telefonisch of live.

This is weird... waarom zijt ge dan uit elkaar gegaan? Lijkt met dat 1 vd 2 nog steeds hoopt op een verzoening... Wie van de 2 neemt het initiatief voor die bijpraatsessietjes? Als zij het is is ze psycho...

 

[PolletPoulet_OG]

This is weird... waarom zijt ge dan uit elkaar gegaan? Lijkt met dat 1 vd 2 nog steeds hoopt op een verzoening... Wie van de 2 neemt het initiatief voor die bijpraatsessietjes? Als zij het is is ze psycho...

Het is niet omdat het op romantisch vlak niet werkt, dat het platonisch niet kan werken.

Het enige dat raar is, is dat gij dat raar vindt.

 

[Tah_b00nz0r]

Als ik dat allemaal zo lees denk ik dat jij al veel meer hebt dan de gemiddelde mens die in een depressie of negatieve spiraal verzeilt geraakt is. Je hebt uw eigendom, vast werk, enige vrienden, een rist activiteiten om u mee bezig te houden en toch focus je op het negatieve.
Er zijn een hoop mensen die door hetzelfde moeten maar zonder dat alles. Just my 2 cents

Hier kan ik mezelf ook altijd in herkennen… eigen woonst, full time job, zelfstandig bijberoep, financieël stabiel, veel vrienden waardoor ge u ooit in 2 of 3 zou moeten kappen omdat ge niet overal bij kunt zijn. En dan toch vaak t gevoel nu dat ge iets mist. Zoals ge zei, en k probeer dat ook vaak in men hoofd te steken, zijn er vele die het met minder of veel minder moeten doen

 

[Nemio]

Het is niet omdat het op romantisch vlak niet werkt, dat het platonisch niet kan werken.

Vind ik ook maar ik snap dat sommigen het vreemd vinden.
Vriendschap met iemand van het geslacht waar je op valt zal voor sommigen altijd verdacht zijn.

This is weird... waarom zijt ge dan uit elkaar gegaan? Lijkt met dat 1 vd 2 nog steeds hoopt op een verzoening... Wie van de 2 neemt het initiatief voor die bijpraatsessietjes? Als zij het is is ze psycho...

Initiatief om bij te praten is wisselend, net zoals met mijn mannelijke vrienden.
We zijn uit mekaar gegaan omdat er geen romantische of fysieke aantrekking meer was langs beide kanten.

We hebben het met mekaar ook over romantische interesses in andere personen en moedigen mekaar daar in aan.

 

[KnightOfCydonia]

Als je je neerslachtig voelt, is het heel moeilijk om creatief te denken.
Ik zou terug een psycholoog raadplegen om samen met jou te denken hoe je uit dat isolement te halen.
Simpelweg vrijwilligerswerk zoeken kan je al vooruit helpen bvb. Of een sportvereniging.

NIEMAND hier zegt dat je dan maar ander werk moet zoeken hè. Tenzij wanneer je werk zelf je ongelukkig maakt. Doe je je werk zelf nog graag, draagt dat net bij aan een positief zelfbeeld! En ik lees hier dat thuiswerken je eenzaamheid versterkt, niet dat je een kutjob hebt die alle energie uit je leven zuigt.

Goh, maar ik begin mijn job wél meer en meer te haten hoor: niet alleen de eenzaamheid, maar ook de futiliteit en het gebrek aan ambitie/uitdaging op dit moment. Ik dacht dat ik bij een nuttige instelling terecht was gekomen, ik stel me er meer en meer vragen bij.
Vooral omdat ik weet hoe het vroeger was om een job met passie te doen. Dus een energievreter mag je het gerust noemen: ergo ik zwijg er zoveel mogelijk over op eerste dates, en dan denken veel vrouwen nog foutief van "oh, die heeft een interessante job!" als ze enkel de titel horen.

Ironisch genoeg nu wel werkzekerheid ("vaste benoeming"), loon is oké - de financiële zorgen waar @Sylverscythe naar refereerde liggen in het verleden - ik ben niet rijk maar heb een inkomen dat ongeveer net de mediaan is, wat betekent dat de helft van het land ook slechter verdient natuurlijk - ondanks dat het leven als alleenstaande ook weer wat duurder is en ik met een iets duurdere hypotheek zit dan gemiddeld wegens datzelfde verleden. Ik weet ook dat mocht ik ooit een factuur binnenkrijgen die ik écht niet kan betalen, dat mijn ouders binnen de grenzen van het redelijke (als in: dringende autoherstelling/ziekte, niet alcoholverslaving ofzo) mij ongetwijfeld zouden helpen, maar ik heb op dat vlak ook wel enige trots, ik had het al zéér moeilijk om €10k van hen aan te nemen om mijn woonlening rond te krijgen (en dan lees je hier dat sommigen probleemloos een veelvoud daarvan durven aannemen). Zo kan ik nog wel een eindje verder piekeren.

Na een weekend zelfmedelijden gaat het intussen wel al wat beter. Tinder gaat wel minstens een tijdje terug uit, miserie app. Voor mij toch.

Hier kan ik mezelf ook altijd in herkennen… eigen woonst, full time job, zelfstandig bijberoep, financieël stabiel, veel vrienden waardoor ge u ooit in 2 of 3 zou moeten kappen omdat ge niet overal bij kunt zijn. En dan toch vaak t gevoel nu dat ge iets mist. Zoals ge zei, en k probeer dat ook vaak in men hoofd te steken, zijn er vele die het met minder of veel minder moeten doen

Maar goed, dat is een spelletje Chinese telefoon wat mij betreft, ik heb af en toe wel iets te doen met vrienden, maar niets meer waar ik nog andere vrouwelijke vrijgezellen zou kunnen tegenkomen. Dat steekt. Al eens overwogen bij een vrijgezelllenvereniging te gaan, maar dat zijn dan voor 90% mannen, ook zinloos...

Ik ben ook niet het type die mezelf nu de hemel in ga prijzen omdat ik een keertje een vaste job heb of een eigen woonst, uiteindelijk zijn dat ook maar vergankelijke, materialistische dingen, ... ik heb voor die dingen ook gewerkt, offers gebracht, etc. plus dat is een héél andere categorie dan iemand hebben om het leven mee te delen.

Als je die zaken niet hebt - en kan beperkter uit ervaring spreken op dat vlak - dan is dat natuurlijk anders, iets met een piramide van Maslow* of zoiets: eerst uw basisnoden, dan uw hogere noden... uiteindelijk wil je alles. Gemakkelijk advies van mensen die alles hebben (of gehad hebben) is dan dat je dat niet zo hard moet aantrekken.

*Wel altijd absurd gevonden dat seks in die piramide lager staat dan een relatie, als je als vrijgezel geen vlotte adonis bent is seks toch iets wat meestal - ik ben ook geen heilige op dat vlak maar toch doorgaans - in een relatie thuishoort. Zelfs al zouden andere opportuniteiten zich vlotter aandienen, dat is toch ook mijn ideaalbeeld net als de meeste mensen denk ik dan.

 

[Lint]

This is weird... waarom zijt ge dan uit elkaar gegaan?

=> (uit zijn originele post)

omdat er langs beide kanten geen romantische gevoelens en fysieke aantrekking meer waren.

Ik weet niet hoe uw relaties in mekaar steken, maar ik vind dat toch best wel een essentieel onderdeel .
Overigs geen probleem als mensen dat wel ok vinden als relatie, maar de overgrote meerderheid steekt zo niet in mekaar.

 

[Mr.Fingers]

Tinder gaat wel minstens een tijdje terug uit, miserie app.

Bumble, that's where it's at. Daar zitten ook serieuzere vrouwen op (en van wat ik "van de andere kant heb gehoord" kunnen ze daar altijd gewoon normale mannen gebruiken).

 

[Nemio]

=> (uit zijn originele post)
omdat er langs beide kanten geen romantische gevoelens en fysieke aantrekking meer waren.

Ik weet niet hoe uw relaties in mekaar steken, maar ik vind dat toch best wel een essentieel onderdeel .
Overigs geen probleem als mensen dat wel ok vinden als relatie, maar de overgrote meerderheid steekt zo niet in mekaar.

Nadruk in bold
In het begin waren die zaken er wel.

Doorheen de vele jaren van samen zijn vervlogen.
Lang proberen terug te vinden maar uiteindelijk aanvaard dat het ok is dat het niet meer werkt, dat mensen veranderen, dat je zaken niet moet forceren enz.

 

[Bloembak]

De waarheid is helaas dat mensen graag het gezelschap van leuke mensen opzoeken die hen goed doen voelen. Iemand die veel klaagt, zwartgallig (zonder er de humor van in te zien), of algemeen neerslachtig is, is meestal geen leuk gezekschap. Ik waardeer @KnightOfCydonia als forumlid, maar ik zou ook liever thuis blijven dan met hem op café gaan tbh. Eigen geluk eerst, dan de rest.

Geldt ook voor de andere klagers hier btw, en excuses als ik het wat grof verwoord.

Helemaal akkoord. Maar er is natuurlijk een verschil tussen een neerslachtige bui en een halve depressie zoals jij het omschrijft. Toegegeven, ik kan ook niet inschatten waar hij of iemand anders precies staat door enkel wat posts op een forum.

 

[BlackOccult]

Tips hoe best aan te pakken en hoe de andere persoon gerustgesteld kan worden, zeker naarmate een relatie in zicht komt?

Lijkt mij niet nodig? Moest je mekaar nu dagelijks berichten sturen of bellen, kan ik me voorstellen dat een eventuele date dat niet zo leuk vindt.
Een goede verstandhouding/vriendschap, zonder romantische bijbedoelingen, met een ex-partner waar je verschillende jaren mee samen geweest bent toont vooral dat je op een volwassen manier nog met elkaar om kunt gaan, lijkt me. En dat kan (denk ik) ook pas nadat je die relatiebreuk verwerkt hebt.

TL;DR: wat hete beer @PolletPoulet_OG zegt:

Het is niet omdat het op romantisch vlak niet werkt, dat het platonisch niet kan werken.

 

[Mulan]

Te vroeg vermelden kan afschrikken, te laat en het kan de indruk geven dat ik iets achterhoud.

Tips hoe best aan te pakken en hoe de andere persoon gerustgesteld kan worden, zeker naarmate een relatie in zicht komt?

Ik ben zelf niet snel jaloers, als iemand op date 3-4 zou zeggen: "heb jij eigenlijk nog contact met je ex(en)?
Want ik wil wel dat je weet dat dat bij ons wel het geval is. Wij waren compleet uit elkaar gegroeid, waren meer als broer of zus of 2 roommates en hebben toen beslist dat de vonk volledig in as was veranderd... Maar we hebben puur vriendschappelijk wel nog steeds regelmatig contact met elkaar" dan zou ik dat wel kunnen aanvaarden. Denk ik.