Alles ging goed (dacht ik) tot een week geleden. Wij zouden vorig weekend afspreken. Terwijl we de weken ervoor bijna elke dag elkaar belden om te vragen hoe het gaat en om wat te babbelen (waar ze heel gelukkig leek, lachte met mijn mopjes en af en toe flirten) begon ze de week voor onze date al elke dag een excuus te geven dat ze niet beschikbaar is om ‘s avonds bellen, maar via sms kon ze wel babbelen. Ze deed steeds meer afstandelijk. Als we dan babbelden over verschillende onderwerpen gaf ze opeens commentaar over mij onder de mom van een grapje. Dat ik geen brein heb, dat ik niet creatief lijk, dat ik zo dun als een skelet ben, dat ik niet ver kan nadenken, … dat gepaard met smileys en gelach. Ik lachte mee omdat het overkwam als geplaag en ik het luchtig wou houden.
De avond voordat we gingen afspreken heb ik haar nog eens nagevraagd of onze date doorgaat. Ze zei dat ze niet kon omdat ze heel het weekend moet werken om dossiers in te halen wegens een collega die ziek is gevallen. Daarover heeft ze me de dagen ervoor niets gezegd. Whatever. Dat was de 2e keer dat onze date is afgezegd door haar (1e wegens ziekte) en nu dit. Ik heb nogmaals een reservatie moeten annuleren. Toen ze zei dat ze niet kon, heb ik haar geantwoord dat ik deze keer wel diep teleurgesteld ben omdat ik ernaar uitkeek en omdat het 1 maand (!!) geleden is sinds onze eerste date. En het feit dat ik te weten kom dat ze niet kan komen, op de avond voor onze date, na dat IK het navraag… maakt het erger. Ze heeft zelfs geen excuses aangeboden, zelfs na dat ik heb gezegd dat ik teleurgesteld ben. Daarop heeft ze dan geantwoord “denkt ge dat ik het plezant vind om in ‘t weekend te werken?”. Ik heb haar dan gezegd “als ge zo diep verdrinkt in ‘t werk om je weekend op te offeren, neem je dossiers mee en wij kunnen het samen met twee afwerken, ik wil je gerust helpen”. Daarop heeft ze me bedankt maar gezegd van liever niet, dat zij het zelf kan doen. Ze heeft nadien gezegd dat we een andere keer wel kunnen afspreken. Ze heeft niets voorgesteld of gevraagd wanneer ik kon. Ik wou er ook niet naar doorvragen omdat ik niet altijd degene wil zijn die iets onderneemt om te kunnen afspreken.
Nadien hebben we de volgende dagen nog verder gebabbeld via sms en niet meer gebeld omdat ze ‘s avonds opeens niet meer kon terwijl we daarvoor telkens wel konden belden. Ik merkte opeens dat haar online status in whatsapp ook niet meer aanstaat. Dus het is niet meer te zien of ze al dan niet online is, ook al is ze wel online. Ik heb haar gevraagd of zij die setting heeft veranderd. Daarop zei ze dat ze het inderdaad heeft afgezet. Ik vroeg of er een bepaalde reden voor is. Daarop zei ze “nee gewoon zomaar”. Bear in mind, zij was degene die een paar weken geleden een drama maakte over het feit dat ik in whatsapp de blauwe vinkjes niet aanhad. Ik stond daar zelfs niet bij stil. Dus dat zij die setting “zomaar zonder reden” heeft afgezet, daar heb ik m’n twijfels bij.
Nu, wij babbelden dus de dagen na de geannuleerde date verder. En voor het laatst had ze nog eens commentaar gegeven over mij onder de mom van een grapje. En ik heb haar gezegd “ik apprecieer het niet wanneer je zo slecht spreekt over mij. Je haalt zaken aan die me “naar beneden” trekken. Ik kan begrijpen dat er af en toe gelachen wordt en ik lach ook soms met mezelf, het leven mag niet te serieus genomen worden. Maar jij doet dat continu en dat begint te storen. Ik weet niet waarom je dat doet, misschien projecteer je je eigen onzekerheden op anderen. Maar doe dat niet met mij. Als ik daartussen ook positieve zaken zou horen van u, zou ik dat nog kunnen relativeren, maar jij hebt me tot nu toe niets positiefs gezegd. ” …Daarop is de hel losgebarsten. Zij schreef dat ze nooit slecht heeft gepraat over mij, dat ik van een mug een olifant maakt, dat het maar om te plagen is, en vroeg of ik echt zo breekbaar/gevoelig ben. Het werd toen ook zeer laat en aangezien we beiden moesten werken hebben we gezegd dat we de volgende dag zullen verderpraten.
Ik heb haar de volgende dag gebeld. Ik heb haar uitgelegd wat het met me doet wanneer ze zo praat met mij. En ik heb ook geprobeerd om context te geven: dat we al een paar maanden zitten te praten, maar nog maar 1 keer hebben afgesproken, en dat ik niet goed weet hoe het nu met ons zit en waarmee we bezig zijn. En als ik dan zo’n commentaar hoor (wat voor haar geplaag is), dan doet dat me nog meer twijfelen. Ik heb haar gezegd dat zij me moet helpen om duidelijkheid te verkrijgen omdat ik het moeilijk heb om het allemaal te snappen. Daarop is ze opeens begonnen met te roepen (!!) dat zij nooit onrespectvol is geweest met mij, dat ze niet begrijpt waarom ik opeens een probleem veroorzaak, dat ik zo gevoelig ben dat “als iemand me lichtjes zou strelen ik omver zou vallen”. Ze heeft me met geroep en getier afgebroken. En nadien heeft ze gezegd dat ze er niets aan toe te voegen heeft en dat ze gaat ophangen. Ik heb haar gezegd dat als zij ophangt ik haar nooit meer zal bellen. Daarop zei ze “alsof ik ernaar uitkeek, bye”. En zij heeft opgehangen.
Ik heb haar nadien een sms gestuurd dat ik niet snap waarom ze opeens zo heeft gereageerd, dat zij me zelfs niet probeert te begrijpen en luisteren. Ik heb gezegd dat wij al maanden praten met elkaar en als zij door zoiets klein en onnozel zo’n drama veroorzaakt om dat allemaal weg te gooien, dat dat genoeg zegt over hoe het staat tussen ons en dan zal ik duidelijkheid krijgen. Ik heb ook gezegd “gaan wij geen normale en open conversatie kunnen voeren over onze gevoelens en meningen, ook al zijn ze verschillend? Ga jij niet proberen om te luisteren en de persoon tegenover u proberen te begrijpen ook al vindt jij het absurd? Hoe denk jij eraan om in de toekomst een relatie te onderhouden als je zelfs al voor een simpel onderwerp de hel doet losbreken?”
Nadien heeft ze mij toch terug gebeld, en ik heb een half uur zitten te vertellen over hoe belangrijk communicatie is binnen een relatie, wederzijds respect, … en dat ik geschokt ben vanwege haar reactie, dat ik niet snap waarom ze opeens zo roept en bruggen omver blaast. Daarop zei ze dat ze kwaad is dat ik mij zo voel wanneer het voor haar maar geplaag is en dat zij het ziet als een leuke tijd die wij doorbrengen. Dus die ‘leuke tijd’ was toch niet zo leuk voor mij, zei ze. En ze zei nog “ga ik niet kunnen mezelf zijn en kunnen praten en lachen met u”. Wij hebben nog wat verder gepraat (ik heb het meest gepraat en uitgelegd hoe en wat ik belangrijk vind in een relatie). Dan heb ik gezegd dat als zij gelijk ik eens zou afkomen met iets dat haar zou storen, ik niet direct zou roepen en zeggen dat ik gelijk heb, maar proberen te luisteren naar wat zij te zeggen heeft en ook al ben ik er niet volledig mee akkoord, zou ik proberen om er rekening mee te houden omdat ik waarde hecht aan haar. Nadien zei ze dat ze moest ophangen. Ik heb haar op het einde gevraagd of ze nog kwaad was. Ze zei van niet. Dan hebben we elkaar een goeienavond gewenst.
En hier zijn we dan. Wij hebben nog steeds contact, we sms’en maar het is high level en ik ben begonnen met veel minder te sturen omdat ik nog steeds moet bekomen van haar reactie. Ik heb een kant gezien van haar die me vraagtekens geeft. Als zij nu, terwijl we zelfs niet in een relatie zitten, al kan roepen en “plagen” op die manier, vraag ik me af hoe zot het kan worden als we in de toekomst in een relatie zouden zitten en er een echte probleem voorkomt.
Ik heb mezelf vanbinnen gezegd dat als zij voor ‘t komend weekend geen initiatief neemt om me uit te vragen om samen iets te doen, dan ga ik er geen tijd en moeite meer insteken. Want dat biedt volgens mij een antwoord op alle onduidelijkheden. En als zij me wel uitvraagt, dan nog, ga ik het wat rustiger aan doen en haar proberen te observeren en beter leren kennen. Want ik twijfel of zij toxisch en manipulatief is.
.hulp..
