Wat te doen bij gedeeltelijke/niet betaling buitengewone kosten

Normaal moet je wel degelijk u huisvestingskost melden huur/lening.

Ik blijf bij men punt je hebt zelf gezegd dat je het geld niet nodig had en het principekwestie is, hiervoor heb je de relatie tussen u madam en haar ex nog verder laten verzuren waardoor hij ook in aanval ging.

Wie is de dupe de kinderen want enerzijds hebben die al 9 maand hun vader niet gezien en anderzijds ben je ervoor aan zorgen dat de papa financieel aan de grond is waardoor de kinderen nog is gaan benadeeld worden in zijn werk/weekend.

Jij mag dat vinden, je hebt ook de hele context niet.

Ik ben idd van principe als je kinderen maakt, dan draag je bij naar je mogelijkheden. Er is maar 1 effectieve manier om dat te voorkomen en dat is je fluit in je broek houden.

Als hij zijn kinderen terug wou zien had hij toen zijn leugen om weekendwerk doorprikt was kunnen vragen om de verbrlijfsregeling te hervatten. Mijn vrouw heeft dat zelds nog aangeboden, zonder antwoord. Hij heeft pas op de slotzitting toegegeven dat hij de kinderen elk weekend kan opvangen. Echt laag om dat in mijn schoenen te schuiven.

Als hij financieel aan de grond zit heeft die dat volledig aan zichzelf te danken, ik heb daar geen compassie mee.
Als je geld hebt voor een advocaat die uiteindelijk niks heeft betekend omdat je alles bij elkaar liegt en geen geld voor je kinderen over hebt is alles gezegd. Hij wou zeer minimaal alimentatie betalen omdat hij veel kosten heeft.
De kosten zijn nu eenmaal hoog, maar dat is normaal als je al 2 jaar geen buitengewone kosten hebt betaald en je bijna een jaar achterstallen moet betalen. Dat zijn wel verwachte kosten die hij als goede vader zou bijgehouden moeten hebben zodat de betaling nu geen probleem is.

Met het aannemen van het voorstel van niet geconventioneerde kosten niet door te rekenen naar hem en de kinderen naar mijn veel betere, goedkopere en orthodontie dekkende verzekering te laten gaan waren zijn kosten minimaal geweest tov nu. Een beter en goedkoper alternatief konden we niet bieden en dat scheelt in de 2 behandelingen makkelijk 3000+ euro, waarvan jij nu vindt dat mijn vrouw dat bedrag maar eenzijdig moet ophoesten.
Je spoort echt niet imo.
 
@Pikachu ik zie je insteek wel. Je wilt altijd dat je kinderen het goed hebben, ook de periode dat ze niet bij jou zijn en bij de andere ouder. Hem financieel aanpakken, is ook nefast voor kinderen. Idem met eeuwige discussies tussen beide ouders, daar zien de kinderen mee af.

@HUSKE geeft nergens aan dat zij niet willen dat de kinderen hun vader ziet, dat zij kost wat kost geld moeten hebben.

Ge hebt nog altijd 2 partijen nodig om een overeenkomst te krijgen, als er dan 1 is die nog altijd in de weerstand zit over de gang van zaken, is het natuurlijk moeilijk om een overeenkomst te maken
 
De kinderen gaan dit weekend voor het eerst terug moeten, maar die hebben daar allerminst zin in omdat die hun vader ook kennen. Dat zullen wel weer traantjes worden in de auto, net zoals wanneer ze een week moeten blijven. Altijd best zielig.
Als iemand die zelf in de situatie heeft waarbij de ouders in een vechtscheiding gezeten hebben is er niéts waar ik zo degoutant van loop als "ze hebben er geen zin in omdat die hun vader ook kennen".

Hier is er > 10 jaar niet anders gedaan dan slecht gepraat over mijn vader, waardoor de zin om naar daar te gaan telkens 0,0 was. Nochtans zou mijn vader alles gedaan hebben voor ons, maar door continu in een omgeving te zitten waarin hij afgeschilderd werd als de boeman sijpelde dat gewoon door (we waren nog jong).

Da's maar beginnen beteren toen ik volwassen werd. Ik heb van bitter weinig dingen spijt in mijn leven, maar die 10 jaar aan goede verstandhouding die ze me afgepakt hebben blijft wel wringen.

En dat had allemaal niet gemoeten als mijn beide ouders gewoon hun discussies onder hun hadden gehouden in plaats van de kinderen erbij te betrekken.
Je kan van die kerel vinden wat je wil (en ik snap de rest van je betoog!), maar het is imo de plicht langs beide kanten om goed te praten over mekaar.
 
@HUSKE geeft nergens aan dat zij niet willen dat de kinderen hun vader ziet, dat zij kost wat kost geld moeten hebben.

Ge hebt nog altijd 2 partijen nodig om een overeenkomst te krijgen, als er dan 1 is die nog altijd in de weerstand zit over de gang van zaken, is het natuurlijk moeilijk om een overeenkomst te maken

We kunnen niet meer als alternatieven en oplossingen voorstellen om het goedkoper te maken. We hebben zelfs aangeboden dat hij de orthodontie op zich neemt of een geconventioneerde orthodont zoekt. Het enige antwoord dat je dan krijgt is:"Dat is niet mijn job".

Je kan dan niet anders dan naar de rechtbank trekken voor akkoord. Het is niet omdat de kinderen bij ons verblijven dat de ex geen verplichtingen heeft.

Als iemand die zelf in de situatie heeft waarbij de ouders in een vechtscheiding gezeten hebben is er niéts waar ik zo degoutant van loop als "ze hebben er geen zin in omdat die hun vader ook kennen".

Hier is er > 10 jaar niet anders gedaan dan slecht gepraat over mijn vader, waardoor de zin om naar daar te gaan telkens 0,0 was. Nochtans zou mijn vader alles gedaan hebben voor ons, maar door continu in een omgeving te zitten waarin hij afgeschilderd werd als de boeman sijpelde dat gewoon door (we waren nog jong).

Da's maar beginnen beteren toen ik volwassen werd. Ik heb van bitter weinig dingen spijt in mijn leven, maar die 10 jaar aan goede verstandhouding die ze me afgepakt hebben blijft wel wringen.

En dat had allemaal niet gemoeten als mijn beide ouders gewoon hun discussies onder hun hadden gehouden in plaats van de kinderen erbij te betrekken.
Je kan van die kerel vinden wat je wil (en ik snap de rest van je betoog!), maar het is imo de plicht langs beide kanten om goed te praten over mekaar.

Ben zelf kind van gescheiden ouders in een soortgelijke situatie, dus ik weet dat ook en ik geef je 100% gelijk. Ik heb mijn vader daardoor al sinds mijn 18de niet meer gezien (ik ben er nu 45). Ik heb innerlijk pas rust gevonden toen ik uit huis ging en sta erop dat mijn moeder niks aanhaalt van mijn vader. Ik zie mijn moeder nog, maar om te zeggen dat ik daar een goede band mee heb is ook overdreven. Denk dat dat onbewust wel komt door het slecht praten van mijn vader.

We praten dus bewust nooit slecht over hun vader tegen de kinderen en we zullen hun ook niet daarin sturen. Wij kunnen en mogen niet bepalen of ze hun vader graag mogen hebben of niet. Maar we horen wel de verhalen die de kinderen vertellen natuurlijk en die zijn daar echt niet graag. Die moeten van mij niet wenen als die afgezet worden voor een week eh, die doen dat uit hun eigen.

Mijn zoontje is graag bij mij, maar die heeft zijn moeder oprecht graag. Ik kan dat alleen maar aanmoedigen en ben blij dat die ondanks een negatieve keuze van zijn ouders om apart door te gaan toch een goede band met beide kan behouden. Die is aan beide kanten gewoon een kind aan huis en dat is zoals het hoort. Maar mijn ex doet sowieso niet moeilijk, ze kan niet in alles meedragen en is daar eerlijk over. Nogmaals, ik geef niet zo hard om geld en bekostig zaken desnoods alleen of schiet dat kosteloos voor (en dat kan maanden/jaren zijn).
 
@Pikachu ik zie je insteek wel. Je wilt altijd dat je kinderen het goed hebben, ook de periode dat ze niet bij jou zijn en bij de andere ouder. Hem financieel aanpakken, is ook nefast voor kinderen. Idem met eeuwige discussies tussen beide ouders, daar zien de kinderen mee af.

@HUSKE geeft nergens aan dat zij niet willen dat de kinderen hun vader ziet, dat zij kost wat kost geld moeten hebben.

Ge hebt nog altijd 2 partijen nodig om een overeenkomst te krijgen, als er dan 1 is die nog altijd in de weerstand zit over de gang van zaken, is het natuurlijk moeilijk om een overeenkomst te maken
Snap volledig dat je niet altijd overeenkomt met u ex heb ik ook helemaal niet zelfs regelmatig nog discussies maar geen haar op men hoofd die eraan denkt om mijn ex proberen financieel aan de grond te krijgen ook al is het haar eigen schuld. Daar is geen enkel kind bij gebaat.

Hij heeft wel degelijk aangegeven dat het voor hem een principekwestie is en dat ze het geld niet nodig hebben.

Ook geeft hij een heel hautaine indruk en helemaal niet in belang van kinderen bezig te zijn.

We kennen helaas maar één kant van verhaal.
 
We kunnen niet meer als alternatieven en oplossingen voorstellen om het goedkoper te maken. We hebben zelfs aangeboden dat hij de orthodontie op zich neemt of een geconventioneerde orthodont zoekt. Het enige antwoord dat je dan krijgt is:"Dat is niet mijn job".

Je kan dan niet anders dan naar de rechtbank trekken voor akkoord. Het is niet omdat de kinderen bij ons verblijven dat de ex geen verplichtingen heeft.
ivm met de orthodont snap ik echt de motivatie van de vader niet om hier niet in mee te gaan, tenzij dwarsliggen om dwars te liggen.

Los van het financiële gaat het hier om de gezondheid van zijn kind en jullie voorstel is dan ook nog een tegemoetkoming.
 
Snap volledig dat je niet altijd overeenkomt met u ex heb ik ook helemaal niet zelfs regelmatig nog discussies maar geen haar op men hoofd die eraan denkt om mijn ex proberen financieel aan de grond te krijgen ook al is het haar eigen schuld. Daar is geen enkel kind bij gebaat.

Hij heeft wel degelijk aangegeven dat het voor hem een principekwestie is en dat ze het geld niet nodig hebben.

Ook geeft hij een heel hautaine indruk en helemaal niet in belang van kinderen bezig te zijn.

We kennen helaas maar één kant van verhaal.
dat laatste altijd, maar zijn verhaal komt mij niet hautaine over.

Wel veel frustratie, waar ik ook wel kan inkomen. Anderzijds lijkt me ook dat de vader er een principekwestie van aan het maken is, ook ten koste van de kinderen (zie het stukje van de orthodontie) en kan je van hem hetzelfde zeggen dat hij niet in het belang van zijn kinderen bezig is.
 
Hij heeft wel degelijk aangegeven dat het voor hem een principekwestie is en dat ze het geld niet nodig hebben.

Omdat ik in het verleden gespaard heb, links en rechts wat geluk met extra inkomsten moet de ex van mijn vrouw niet opdraaien voor zijn kinderen? Ik blijf dat niet snappen, mijn vrouw en haar ex dragen de gezamelijke verantwoordelijkheid over de opvoeding van hun kinderen, niet ik. Je bent als vader gewoon verplicht naar je kunnen bij te dragen en je mag eigenlijk nooit zorgen weigeren zonder goede reden. Hij heeft nooit opgegeven niet te kunnen bijdragen tot op de rechtzaak, dat eerder aangeven zou al stap 1 zijn. Meewerken aan een oplossing stap 2.

Ook geeft hij een heel hautaine indruk en helemaal niet in belang van kinderen bezig te zijn.

Ik ben niet hautain, ik vind alleen dat je als vader je verplichtingen moet nakomen naar eigen vermogen. En als je boven je stand leeft naar eigen vermogen (huis huren, maar wel 80k aan prive leasewagens bvb) en je daardoor niet veel over hebt, dan is dat volledig je eigen schuld. Je kan ook 2 auto's voor 20k hebben. De ex legde de focus op zijn hoge uitgaven, maar dat is geen reden om onder je verplichtingen uit te komen.
Ik ga als buitenstaander dat gat voor hem toch niet dichten, dat is echt mijn taak niet. Wat als mijn vrouw en ik zouden scheiden, wie zou het dan moeten betalen? Jij? De maatschappij? Of alsnog ik? Nee, de vader toch!

Ik spring al bij in de verblijfsgebonden kosten, zoals het als partner van mijn vrouw met kinderen ook hoort.
Daar sta ik 100% achter en bij dat standpunt blijf ik ook. Buitengewone kosten, niet voor mij en al zeker het aandeel van de biologische vader niet.

dat laatste altijd, maar zijn verhaal komt mij niet hautaine over.

Wel veel frustratie, waar ik ook wel kan inkomen. Anderzijds lijkt me ook dat de vader er een principekwestie van aan het maken is, ook ten koste van de kinderen (zie het stukje van de orthodontie) en kan je van hem hetzelfde zeggen dat hij niet in het belang van zijn kinderen bezig is.

Na 5 jaar is het idd wel genoeg geweest en mijn vrouw heeft genoeg geduld gehad. Hij heeft gegokt en verloren, ten koste van zijn kinderen. Voor ons was het zelfs niet de bedoeling dat de kinderen iets zouden merken van de rechtzaak, het is door hem dat ze gehoord zijn bvb. En ook dat ze 9 maanden niet geweest zijn. Mijn vrouw weigert uiteraard onnodig het gezinsleven van ons aan te passen op basis van leugens.
 
Ik denk niet dat Huske veel verweten kan worden in dit verhaal. Hij is misschien een BG-prototype die het goed heeft en dat misschien iets te vaak laat vallen in zijn teksten, maar dat verandert niets aan de verantwoordelijkheden van de vader van zijn stiefkinderen.
 
@Pikachu , lees even mee, ik verzin het niet… en nee, het is niet ingegeven door ons.

Vandaag dus de kindjes netjes gaan afzetten om 20h zoals het vonnis specificeert. Om 20h15 anoniem telefoontje, de kinderen die bellen of we ze terug kunnen halen. Niks meer.

We zijn dan omgedraaid en de kinderen gehaald. Hun vader was zogezegd niet thuis, hij was Warhammer oid gaan spelen, de kinderen hebben hem echter gehoord in de garage.
Zijn vrouw en de zus van zijn vrouw stonden de kinderen op te wachten en hebben hun met hun 2 verbaal aangevallen. Wat ze eigenlijk kwamen doen want in hun vonnis staat dat ze niet moeten komen… Waarom ze hun vader verraden hebben (de kinderen hebben verklaard geen blokken van 2 weken naar hun vader te willen in de zomervakantie en niet gesplitst te worden in ons gezin).

De zoon is nu niet op zijn mond gevallen en heeft dan weerstand geboden en gezegd dat hun vader hen dan maar niet in de steek had moeten laten voor al die tijd. Dat een telefoontje of kaartje bij de verjaardagen er niet afkon etc.
Zijn vrouw wou de kinderen dan fysiek slaan en de zoon is dan pas echt beginnen roepen en gezegd dat hij gewoon terugslaat als hem of zijn zusje aangeraakt wordt en vlakaf gezegd dat hij haar al van bij de start niet mag en ze een dikke ho*r is enzo.
Verder dat hun papa een laffe hond is dat hij zelfs niet komt opdagen. Die vrouw heeft dan gezegd dat ze nooit meer welkom zijn.
Daarop hebben ze dan mogen bellen om teruggehaald te worden.
Al die tijd moesten ze recht blijven staan en een glaasje water werd gewoon geweigerd.

Toen we buiten stonden te wachten riep die vrouw nog dat ze niks mochten zeggen tegen ons. Het laatste wat de zoon zei was dat hem dat zelf wel zou beslissen en dan nog dikke k*nk*rho*r. Enfin, heb die nog nooit zo kwaad gezien.
De dochter is dan in de auto beginnen wenen, zal wel traumatisch geweest zijn.

De zoon zei in de auto al dat ze hem gerust moeten laten want hij was not amused, maar dit. Had nog verteld dat het allemaal wel los zou lopen en 2 dagen uiteindelijk niks is.

Weet even niet wat doen, morgen gaat mijn vrouw in elk geval klacht neerleggen, in de eerste plaats tegen die vrouw. En dan… dinsdag maar eens de advocaat bellen zeker.
 
Vandaag naar politie geweest. De zoon wil absoluut niet meer gaan en heeft een klacht neergelegd tegen de vrouw (en haar zus) van zijn papa (zijn papa was er niet, dus dat gaat niet) en dat gaat nu maar de jeugdzorg.
En normaal dan ook naar de jeugdrechtbank.
Mijn vrouw wordt volgende week gecontacteerd.

Ondertussen moeten we ondanks dat de kinderen daar niet welkom zijn, ze wel blijven aanbieden. En als ze niet binnen mogen een vaststelling door de politie ter plaatse doen.

De zoon zegt dat hij niet wil en niet zal blijven. Ik hoop dat ze niet binnen mogen, want dat komt nooit goed. En niet brengen is zelf in fout en dat wil de zoon niet.
Benieuwd of de vader zich weer gaat verstoppen voor zijn eigen kinderen…

Dinsdag eens bellen naar de advocaat of er geen andere manier is. Het is nogal krom dat ge ergens moet blijven slapen waar je je niet meer veilig kan voelen…
 
Laatst bewerkt:
Zou het niet voldoende zijn om een bericht of mail te sturen met de vraag of jullie de kinderen dienen te brengen gezien de gebeurtenissen? Bij een negatief antwoord of uitblijven van een antwoord heb je toch ook bewijs dat jullie zich aan het vonnis wilden houden. Dan vermijd je gedoe voor de kinderen. Die toestanden met de politie zijn voor niemand goed en zeker voor de kinderen best heftig.
 
Zou het niet voldoende zijn om een bericht of mail te sturen met de vraag of jullie de kinderen dienen te brengen gezien de gebeurtenissen? Bij een negatief antwoord of uitblijven van een antwoord heb je toch ook bewijs dat jullie zich aan het vonnis wilden houden. Dan vermijd je gedoe voor de kinderen. Die toestanden met de politie zijn voor niemand goed en zeker voor de kinderen best heftig.

Dat zou het beste zijn, maar hij reageert al meer dan een jaar niet op mails. Uitblijven van antwoord is op korte termijn geen bewijs. De enige mogelijkheid is dan helaas brengen, hoe krom dat ook is.

Toestanden met politie zijn idd niet goed, dat uw vader na 9 maanden je niet wil zien en dat zijn vrouw u begint uit te schelden, tegen je roept en wil slagen nog minder.

Dit weekend hebben de kinderen steeds meer en meer verteld en het tart alle verbeelding.

Ze worden daar bij elke (terechte) factuur dat mijn vrouw stuurt altijd wit heet en de kinderen moeten dat al jaren telkens aanhoren en bekopen. Die kinderen zijn echt te veel, zowel dat ze daar zijn en al zeker financieel.
 
Ik snap jullie werkwijze zeker, die toestanden zijn volledig aan hem toe te schrijven he. Als hij zich aan afspraken/vonnis zou houden dan was deze situatie er niet.

Maar na wat er nu gebeurd is kan je daar toch niet gewoon met hen aan de deur gaan staan volgende wissel?
 
Ik heb een keer een gelijkaardige situatie gekend: moeder labiel (achteraf gezien waarschijnlijk bipolair of psychotisch), wilde haar kind niet meer zien na de scheiding. Uiteindelijk overeengekomen dat het kind volledig bij de vader bleef en de moeder niets meer moest betalen. Is zoiets geen optie? Financieel trek je aan het kortste eind maar voor de kinderen misschien de beste oplossing.
 
Buiten hetgeen er gebeurd is hebben de kinderen wel een goed weekend achter de rug. Gisteren nog naar redbull vel’au geweest in Hasselt, waarbij mijn zoontje ook meegegaan is (weekend van de mama).
Dat ik mijn hotelovernachting in Luxemburg met mijn vrouw heb moeten afzeggen is uiteindelijk niet zo erg.

Ik snap jullie werkwijze zeker, die toestanden zijn volledig aan hem toe te schrijven he. Als hij zich aan afspraken/vonnis zou houden dan was deze situatie er niet.

Maar na wat er nu gebeurd is kan je daar toch niet gewoon met hen aan de deur gaan staan volgende wissel?

Volgens de politie moet je dus wel exact doen, met de kinderen aan de deur gaan staan. Doe je dat niet, dan ben jij in fout. Je moet actief meewerken aan de overdracht, of de kinderen nu willen of niet.

We weten echter de mogelijkheden niet, die zal mijn vrouw morgen wel bespreken met de advocaat.

Ik heb een keer een gelijkaardige situatie gekend: moeder labiel (achteraf gezien waarschijnlijk bipolair of psychotisch), wilde haar kind niet meer zien na de scheiding. Uiteindelijk overeengekomen dat het kind volledig bij de vader bleef en de moeder niets meer moest betalen. Is zoiets geen optie? Financieel trek je aan het kortste eind maar voor de kinderen misschien de beste oplossing.

Elke oplossing die de kinderen rust kan geven is voor mijn vrouw en de kinderen een valabele oplossing tbh. Maar dan moet hij ook alle belissingsrecht opgeven, niets meer kunnen blokkeren en zich niet eindeloos willen bemoeien zoals hij al jaren doet. Het is het 1 of het ander.

Maar het is (was) niet de bedoeling van mijn vrouw de kinderen weg te houden. Maar met deze situatie is dat natuurlijk iets wat op losse schroeven staat, wat logisch is. Echter heb je in België niks te zeggen zonder onderling akkoord of overrulende rechtzaak.

We hebben hier beide een ex en (gelukkig) is de omgang compleet omgekeerd. Zolang mijn ex haar best doet voor mijn zoon is alles goed. De rest raken we wel uit, het vonnis is 1 ding en goed als houvast moest het verkeerd gaan. Maar mijn ex en ik hechten daar geen belang aan en kijken eerst wat onze zoon nodig heeft, hoe we hem dat kunnen geven en dan pas hoe dat financieel geregeld wordt.

Mijn zoon voelt zich hiermee goed op beide plaatsen, kan bij ons of bij mijn ex (vorig jaar is hij in mijn weekend mee op vakantie geweest) de leuke zaken meepikken en heeft alle zorgen die die nodig heeft.
Als veroorzaker van zijn moeilijker leven is dat het mooiste en beste wat je nog kan doen imo.
 
Update...

Ondertussen zijn we een stuk verder en is de zomervakantie gestart. De vakantie zouden de kinderen bij de vader moeten starten (1/07 tem zondag avond) en dan co-ouderschap. Echter zijn de kinderen nog steeds hier.

De advocaat heeft ondertussen 2x een aangetekend schrijven gestuurd.
- 1x voor de weekendregeling, incl bewijzen communicatie dat we de kinderen gingen aanbieden, dat we ze terug zijn moeten gaan halen en incl melding en klacht van de zoon tegenover zijn vader/vrouw van vader/ zus van vrouw van vader.
- 1x voor de vakantieregeling

De vader weigert echter te antwoorden en tot dat gebeurd moeten de kinderen (die ondertussen nietmeer willen, hoe zou je zelf zijn) niet gaan. Ze voelen zich na verbale en fysieke bedreigingen daar niet meer veilig.

Dat heeft natuurlijk wat complicaties dat de kinderen voltijds hier zijn, maar met makkelijk regelbaar thuiswerk en enkele verlofdagen is dat ook geregeld. De kinderen zijn al zo oud dat die hunne plan trekken.

Ondertussen is er ook klacht ingedient wegens familieverlating omdat hij geen alimentatie meer betaalde na het vonnis. Maar de politie heeft hem opgebeld, samen met mijn vrouw, maar na zijn scheldtirade tegen de politie en de politie hem duidelijk maakte dat mijn vrouw erbij zat en een heel ander verhaal vertelde + de eerdere klachten heeft hij gewoon ingehaakt. De dag erna was alimentatie gestort.
Andere te betalen kosten (buitengewone kosten + achterstand opleg alimentatie) a bijna 3000 euro zijn nog niet betaald, maar daarop wachten we op het betekend vonnis zodat de deurwaarder dat kan opnemen (niet de eerste keer).

De beroepsperiode van het vonnis loopt nog en er kan geen actie ondernomen worden want mijn vrouw is volledig akkoord met het vonnis. Maar daarna zal er een wijziging gevraagd worden zodat de kinderen nietmeer verplicht kunnen worden naar hun vader te gaan maar dat op vrijwillige basis zal gebeuren. De advocaat opperde ook om meer alimentatie te vragen, maar mijn vrouw wenst daar niet in mee te gaan.
 
Er is hier maar 1 winnaar in heel dit verhaal, en dat is de advocaat. Uiteraard zal die ook telkens zeggen dat je X en Y zéker moet doen, want dan kan meneer factureren.
 
Er is hier maar 1 winnaar in heel dit verhaal, en dat is de advocaat. Uiteraard zal die ook telkens zeggen dat je X en Y zéker moet doen, want dan kan meneer factureren.

Dat is zo, helaas kan je als alle andere middelen niet werken niet anders natuurlijk.

Als de ex weigert om te weigeren zodat hij zijn verantwoordelijkheid niet moet opnemen, niet deftig wil communiceren (elke mail was een hoop scheldwoorden en beledigingen) en geen bemiddeling wil en bovendien zelf zegt als mijn vrouw niet akkoord is ze maar naar de rechter wil, wat kan je dan nog doen?

Uiteindelijk is het de ex die tegen een extra alimentatiekost van 15k+ kijkt, zonder rekening te houden met de tijd na 18 jaar, toch orthodontie moet betalen en nog eens een advocaat. Mijn vrouw kan de advocaat van de winst aan alimentatie makkelijk betalen hoor. (Buiten het feit dat ik de helft betaald heb).

En door zijn leugens vol te houden (onbestaand weekendwerk) de kinderen nu al die tijd al niet gezien heeft.
Enfin, zijn leugens en bij de eerste wissel zijn kinderen te laten buiten zetten, hij was nog te laf om het zelf te doen.

Op een gegeven moment is genoeg ook genoeg. Ik sta nog altijd achter het feit dat mijn vrouw een verzoekschrift, zonder advocaat overigens, heeft neergelegd voor toestemming orthodontie. Alles wat erachter is gebeurd is op vraag en door toedoen van haar ex.
 
Terug
Bovenaan