Vrijwillig kindvrij

Ik zie niet echt dat er een stigma bestaat aangaande geen kinderen hebben. Dat is imo iets dat vooral bestaat in het hoofd van dramakippen op het internet :p ( daarom niet direct aan u gereicht @Muñoz) Je ziet dat vooral op de childfree subreddit.

Wat de rest betreft, het was nooit een must maar ik was er ook niet tegen. En nu ik ze heb zou ik ze nooit meer kunnen missen. En eerlijk gezegd, ik vraag me soms af waarom ik het allemaal doe moesten die twee hier niet rondlopen. Ik heb niet het ego om te denken dat ik een wereldschokkende bijdrage kan leveren over het algemeen, maar voor hen kan ik dat wel.
 

Hier is een gelijkaardig topic met al wel wat comments

Ah oeps, ik ben nochtans de threads hier afgegaan, maar heb die dan blijkbaar volledig gemist. :oi22:

Een relatie beginnen en zeker met kinderen beginnen vraagt zijn opofferingen. Die vrijheid afgeven, daar heb ik soms nog wel moeilijk mee. Ik benijd mensen die kunnen zeggen: "ik pak volgende week verlof en neem het vliegtuig naar X".

Dat is zo'n beetje waar het bij mij allemaal rond draait: die vrijheid. Ik denk dat het bij mij vooral het gevolg is van een soort van te hedonistische mindset. Ik beschouw kinderen (en zie dat bij koppels met kinderen) als iets dat uw 'keuzevrijheid' te hard beperkt. Zomaar ineens beslissen om op verlof te gaan, zoals in uw voorbeeld, dat zit er dan idd niet meer in.

Ik zie niet echt dat er een stigma bestaat aangaande geen kinderen hebben. Dat is imo iets dat vooral bestaat in het hoofd van dramakippen op het internet :p ( daarom niet direct aan u gereicht @Muñoz) Je ziet dat vooral op de childfree subreddit.

Bwah, van vreemden heb ik het idd nog niet gehoord (ik ben natuurlijk nog maar op een leeftijd waarop de meerderheid nog geen kinderen heeft, dus dat 'valt' nog niet op). M'n familie (die grotendeels nog heel katholiek zijn) hebben er al wel wat 'commentaar' op gehad.

Wat de rest betreft, het was nooit een must maar ik was er ook niet tegen. En nu ik ze heb zou ik ze nooit meer kunnen missen. En eerlijk gezegd, ik vraag me soms af waarom ik het allemaal doe moesten die twee hier niet rondlopen. Ik heb niet het ego om te denken dat ik een wereldschokkende bijdrage kan leveren over het algemeen, maar voor hen kan ik dat wel.

Ik denk dat veel mensen kinderen hebben om zingeving te geven aan hun leven en denken dat ze daarmee iets positief bijdragen aan de wereld. Tuurlijk compleet achterhaald, want je kan dat nog op veel andere manieren.
Je zou zelfs kunnen zeggen dat je net door géén kinderen te hebben een positievere impact hebt gezien de kleinere ecologische voetafdruk. 😂
 
Bwah, van vreemden heb ik het idd nog niet gehoord (ik ben natuurlijk nog maar op een leeftijd waarop de meerderheid nog geen kinderen heeft, dus dat 'valt' nog niet op). M'n familie (die grotendeels nog heel katholiek zijn) hebben er al wel wat 'commentaar' op gehad.
Mja religieuze figuren hun mening is niet echt relevant :p
Ik denk dat veel mensen kinderen hebben om zingeving te geven aan hun leven en denken dat ze daarmee iets positief bijdragen aan de wereld. Tuurlijk compleet achterhaald, want je kan dat nog op veel andere manieren.
Dat kan op andere manieren, uiteraard maar dat wil niet zeggen dat die methode "achterhaald" is. Dat gezegd zijnde is het concept van "zingeving" ook weer zoiets dat imo vooral komt vanuit spiritueel/semi-religieus gezwans :p Er is geen "zin"

En uiteraard is de realiteit ook dat vanuit een maatschappelijk oogpunt westerse mensen die geen kinderen hebben niet echt nuttig zijn op lange termijn. Maar dat zien we dan ook in het belastingssysteem.
 
Er was ook al deze

 
Er was ook al deze

De threads zijn gemerged, aangezien het over exact hetzelfde topic gaat.
 
Bwah, van vreemden heb ik het idd nog niet gehoord (ik ben natuurlijk nog maar op een leeftijd waarop de meerderheid nog geen kinderen heeft, dus dat 'valt' nog niet op). M'n familie (die grotendeels nog heel katholiek zijn) hebben er al wel wat 'commentaar' op gehad.

Zolang de commentaar redelijk blijft is dat toch niet perse iets slecht ? Liever dat, dan de 100% politieke correctheid waarbij er niks echt kan worden besproken.

Als ik zeg dat ik 4 kinderen wil hebben krijg ik ook heel veel commentaar, omdat dat nu eenmaal iets vreemd is voor velen. Niks mis mee en de occasionele negatieve commentaar van een groene moet je ook maar negeren.

Zelf stond ik ook vrij neutraal over ten opzichte van kinderen, maar voor mijn vrouw was het van begin heel duidelijk een must. En als we het dan toch al doen direct te goei dan.
 
Zolang de commentaar redelijk blijft is dat toch niet perse iets slecht ? Liever dat, dan de 100% politieke correctheid waarbij er niks echt kan worden besproken.

Als ik zeg dat ik 4 kinderen wil hebben krijg ik ook heel veel commentaar, omdat dat nu eenmaal iets vreemd is voor velen. Niks mis mee en de occasionele negatieve commentaar van een groene moet je ook maar negeren.

Zelf stond ik ook vrij neutraal over ten opzichte van kinderen, maar voor mijn vrouw was het van begin heel duidelijk een must. En als we het dan toch al doen direct te goei dan.
Ik ergerde mij altijd wel aan die "ge weet niet wat ge mist" commentaren. Ge weet evengoed niet wat ge mist als je wel kinderen hebt...
Ik zie mijn dochter heel graag, maar moest ze er nu niet zijn, dan was ik constant op reis, kocht ik mij eender welke auto, stond ik op wanneer ik wou, ...
 
Eigenlijk geen kinderwens hier. Vroeger zei ik zelfs carrement nee, ondertussen toch al iets opgeschoven naar "tenzij het plaatje echt volledig klopt". Ik prefereer dus logischerwijs vrouwen die zelf ook geen kinderwens hebben. Iemand die trouwens al een kind heeft is voor mij sowieso al een no go. Ik ben gewoon veel te hard gesteld op mijn vrijheid. Ik moet kunnen doen wat ik wil en ik zie dat gewoon niet werken met kinderen. Wat mij betreft heb ik momenteel het idee dat de 'voordelen' niet opwegen tegenover de 'nadelen'. Ik ben het daarom ook quasi volledig eens met @Muñoz

Ik ergerde mij altijd wel aan die "ge weet niet wat ge mist" commentaren. Ge weet evengoed niet wat ge mist als je wel kinderen hebt...
Ik zie mijn dochter heel graag, maar moest ze er nu niet zijn, dan was ik constant op reis, kocht ik mij eender welke auto, stond ik op wanneer ik wou, ...
Een aantal jaar geleden toen ik begin twintig was waren we op citytrip met enkele kameraden. We zaten op de luchthaven te wachten voor onze terugvlucht en toen kwam dat onderwerp ter spraken. We waren met 5 geloof ik, waarvan 3 (waaronder ik dus) geen kinderwens hadden en de andere twee wel. Ons standpunt werd toen duidelijk niet echt gerespecteerd want we kregen commentaren a la "jullie weten niet waarover jullie praten", "wacht maar tot je wat ouder bent". We waren al begin twintig hè, geen twaalf meer. Gelukkig was dat op het einde van onze citytrip, want de sfeer was toen ver zoek. :unsure: Ikzelf respecteer iedereen zijn mening, ik hoef het er daarom niet mee eens te zijn, maar dat moet natuurlijk van beide kanten komen.

Ondertussen heeft één van die twee gasten trouwens een kind van 3 of zo, maar wel quasi wekelijks gaan feesten en dergelijke, rondpoepen met allerlei gedrochten en constant vragen achter opvang als het zijn week is (is ondertussen al uit elkaar met de mama van dat kind). Om dan achteraf te komen 'uithuilen' bij ons dat hij het gevoel heeft dat hij zich niet echt papa voelt en hij niet de band heeft met dat kind dat hij voor ogen zag. Ja, sorry, maar dan moet ik toch serieus op mijn tanden bijten om daar niet mijn gedacht over te zeggen. :unsure:
 
Ik ergerde mij altijd wel aan die "ge weet niet wat ge mist" commentaren. Ge weet evengoed niet wat ge mist als je wel kinderen hebt...
Ik zie mijn dochter heel graag, maar moest ze er nu niet zijn, dan was ik constant op reis, kocht ik mij eender welke auto, stond ik op wanneer ik wou, ...
Dat is toch gewoon het leven voor kinderen met extra geld? Zo moeilijk vind ik dat nu niet om me dat in te beelden.

Uiteindelijk beginnen de meesten (die er bewust over nadenken) toch pas later aan kinderen, als je al iets hebt meegemaakt. Volgens mij zal er in die groep ook maar een kleine minderheid kinderlozen gaan "veroordelen". Allezja het is 2024, doe eens gewoon je zin.

Een aantal jaar geleden toen ik begin twintig was waren we op citytrip met enkele kameraden. We zaten op de luchthaven te wachten voor onze terugvlucht en toen kwam dat onderwerp ter spraken. We waren met 5 geloof ik, waarvan 3 (waaronder ik dus) geen kinderwens hadden en de andere twee wel. Ons standpunt werd toen duidelijk niet echt gerespecteerd want we kregen commentaren a la "jullie weten niet waarover jullie praten", "wacht maar tot je wat ouder bent". We waren al begin twintig hè, geen twaalf meer. Gelukkig was dat op het einde van onze citytrip, want de sfeer was toen ver zoek. :unsure: Ikzelf respecteer iedereen zijn mening, ik hoef het er daarom niet mee eens te zijn, maar dat moet natuurlijk van beide kanten komen.
Ik vind dat iemand begin twintig niet noodzakelijk maturiteit bezit, dus dat zo iemand nog van gedacht kan wisselen lijkt me niet zo vreemd.
 
Dat is toch gewoon het leven voor kinderen met extra geld? Zo moeilijk vind ik dat nu niet om me dat in te beelden.

Uiteindelijk beginnen de meesten (die er bewust over nadenken) toch pas later aan kinderen, als je al iets hebt meegemaakt. Volgens mij zal er in die groep ook maar een kleine minderheid kinderlozen gaan "veroordelen". Allezja het is 2024, doe eens gewoon je zin.
De meesten beginnen rond hun 30 aan kinderen, dat is dezelfde leeftijd waarop mensen een eigen huis kopen etc. Hierdoor is er (bij de meesten) voordien nu ook weer niet zoveel budget over om leuke dingen te doen.

Wij zijn voor de dochter ook een paar grote reizen gaan doen, maar nu zou dat toch nog helemaal anders zijn...
 
Ik vind dat iemand begin twintig niet noodzakelijk maturiteit bezit, dus dat zo iemand nog van gedacht kan wisselen lijkt me niet zo vreemd.
Dat kan zeker, dat heb ik ook nergens ontkend, maar ik ben wel van mening dat je op die leeftijd daar toch al eens hebt over kunt nagedacht hebben en er al een idee over hebt. Er is ook wel een duidelijk verschil tussen bijvoorbeeld: ik heb absoluut geen kinderwens tegenover ik heb absoluut een kinderwens. Dat zijn quasi de twee uitersten. Dus dat die dan afkwam met o.a. "jullie weten niet waarover je praten" was totaal respectloos. Het was vooral de manier waarop dat ons stoorde.

Als die nu iets zei a la: "Het kan altijd zijn dat je daar over x-aantal jaar helemaal anders naar kijkt natuurlijk", hadden we daar vrede meegenomen uiteraard.
 
Enfin, zijn er nog kindvrije mensen hier?
Ik ben 49 jaar en kindvrij.

Ik ging vroeger snookeren met mijn beste maat toen hij nog geen kinderen had.
Ik ga nu nog altijd snookeren met mijn beste maat terwijl hij nu 2 kinderen heeft.

Ik ging vroeger altijd op de lappen met ne goeie maat toen hij nog geen kinderen had.
Ik ga nu nog altijd op de lappen met die goeie maat terwijl hij nu 2 kinderen heeft.

Ik zie die kinderen nooit, ik ga ze niet babysitten, we houden dat gewoon steeds gescheiden.
Voor het overige is er weinig tot geen verschil.

Ik ergerde mij altijd wel aan die "ge weet niet wat ge mist" commentaren. Ge weet evengoed niet wat ge mist als je wel kinderen hebt...
Ik zie mijn dochter heel graag, maar moest ze er nu niet zijn, dan was ik constant op reis, kocht ik mij eender welke auto, stond ik op wanneer ik wou, ...
Ik mis dat niet. Al ben ik zeker niet tegen kinderen. Moest ik ooit samen zijn met iemand met kinderen dan denk ik eigenlijk dat dit best wel goed zou lopen (mijzelf kennende). Maar het echt missen? Nope. 0.0%.

Iets wat je NIET hebt mis je gewoon niet.
 
Kinderen hebben of niet heeft wel een impact op uw leven maar geld hebben, helpt om het
verschil tussen de twee leefwerelden te beperken :unsure:
 
Laatst bewerkt:
Ik zie niet echt dat er een stigma bestaat aangaande geen kinderen hebben. Dat is imo iets dat vooral bestaat in het hoofd van dramakippen op het internet :p ( daarom niet direct aan u gereicht @Muñoz) Je ziet dat vooral op de childfree subreddit.
Ik heb genoeg kennissen die in de 30 zijn en vermoedelijk nooit kinderen zullen hebben en waarbij het niemand boeit dat ze geen kinderen hebben. Bij m'n mannelijke vrienden hoor ik ook weinigen met een uitgesproken kinderwens. Als je mensen daarvoor gaat veroordelen, ben je in mijn ogen extreem bekrompen. Als je geen kinderen wilt, is het mijns inziens beter dat je geen kinderen krijgt, zowel voor jezelf als voor het mogelijke kind.

Ik heb zelf meer problemen met mensen die zogezegd per se kinderen willen, een zekere leeftijd gepasseerd zijn, maar het nog steeds 'te vroeg' vinden en ik heb nog meer problemen met mensen die kinderen willen maar hun huidige leven niet willen opgeven.

Dat eerste kan ik nog ergens vatten, ik zou het vooral mezelf niet hebben kunnen vergeven mocht ik zoals sommigen na m'n 35 problemen krijgen met vruchtbaarheid gezien m'n grote kinderwens.

Dat tweede komt door een voorbeeld uit mijn leven. Een naaste kennis van me is de 30 al enkele jaren gepasseerd, wil zogezegd dolgraag een relatie en kinderen en doet daar regelmatig triestig over. Kanttekening: die heeft de laatste jaren om de zoveel weken wel iemand anders in bed liggen zonder dat die meer zoekt dan seks (heeft dus een zekere aantrek), gaat het grootste deel van de tijd enkel om met mensen die heel wat jaren jonger zijn en nog in hun uitgaansfase zitten, heeft hoegenaamd geen structuur in het leven en is ontzettend trots op de 'ik leef van dag tot dag'-levensstijl vol impulsieve beslissingen die leuk zijn voor een uur of soms een dag, maar totaal geen duurzaam geluk geven. Ik word oprecht moe als die weer treurig zit te vertellen dat die al 'zo oud is' en 'dat de biologische klok wel serieus tikt', om dan de volgende keer weer af te komen met 'weet je wat ik afgelopen weekend gedaan heb???'.
 
Laatst bewerkt:
Ik word oprecht moe als die weer treurig zit te vertellen dat die al 'zo oud is' en 'dat de biologische klok wel serieus tikt', om dan de volgende keer weer af te komen met 'weet je wat ik afgelopen weekend gedaan heb???'.
En dan BAM worden op hun 40ste (of nog later)? Je kan er mee lachen maar ik ken er zo meerdere.
Allé dat is finaal hun zaak natuurlijk en daar is niks mis mee. Maar het valt mij wel op.
 
Ik ga eerlijk zijn; ik kan soms jaloers zijn op kinderloze mensen. Niet echt vanwege de vrijheid en de vrije tijd, eerder het financiële aspect. In onze maatschappij is ouderenzorg geprofessionaliseerd en kun je dus op latere leeftijd perfect gebruik maken van een cohort professionelen uit de volgende generaties die tegen betaling je luiers gaat verversen als je 90 bent. Het probleem is echter dat, om die volgende generatie klaar te stomen, er ENORME kosten moeten gemaakt worden door mensen die beslissen om kinderen te krijgen. Al de vrije tijd die je opgeeft om met kinderen te spenderen, dat doe je compleet uit liefde, hoe lastig dat ook soms kan zijn, van je kinderen krijg je zoveel terug dat je dat met een glimlach doet. Maar de kosten die gemaakt moeten worden zijn enorm: Groter huis, grotere auto, eten, school, hobby's, hogere studies...

We zijn gegroeid uit een situatie waar quasi iedereen die aan de maatschappij deelnam kinderen kreeg en de kosten dus ook mooi verdeeld bleven. Echter, in onze hedendaagse maatschappij wordt het steeds meer een bewuste keuze om geen kinderen te krijgen en dus ook niet(of alleszins véél minder) mee te betalen voor het opgroeien en de welzijn van volgende generaties. Die mensen krijgen later wel alle baten, maar betalen vandaag veel minder de kosten. Onderwijs en kindergeld worden dan wel vanuit de belastingen betaald, het is slechts een deeltje van de kostprijs van een kind.

Er is eigenlijk onder de radar een transfer gaande van honderdduizenden euro's gaande van elke ouder naar niet-ouders. Kies je voor geen kinderen? Dan kun je al vanaf je dertiger jaren veel meer kapitaal opbouwen, rentenieren, en je zorg later veilig stellen. Geen kinderen krijgen is een ongelofelijk aantrekkelijke optie geworden.

Resultaat? Vruchtbaarheidscijfers die de dieperik in duiken, enorme vergrijzing, extreemrechts dat opkomt door de zogenoemde 'omvolking' van migranten die hier alle gaten op de arbeidsmarkt moeten komen opvullen. Nee, het ziet er niet fantastisch uit.
 
Ik heb een stage in het ziekenhuis gedaan. Met een paar oudere gesproken en toevallig kwam dat ter sprake.
Waren nu eenzaam. Daar hadden ze vroeger niet aan gedacht.
Maar dat zou dan ook geen reden mogen zijn om toch aan kinderen te beginnen.

Ik heb er trouwens zelf 2 en 2 er (gratis) bij gekregen. Samengesteld gezin. Ik zou ze alle 4 niet willen missen.
Druk dat klopt, ze kosten geld (eten voor 6 denk ik). Maar je krijg er grijze haren voor terug :unsure:
 
Zolang de commentaar redelijk blijft is dat toch niet perse iets slecht ? Liever dat, dan de 100% politieke correctheid waarbij er niks echt kan worden besproken.

Als ik zeg dat ik 4 kinderen wil hebben krijg ik ook heel veel commentaar, omdat dat nu eenmaal iets vreemd is voor velen. Niks mis mee en de occasionele negatieve commentaar van een groene moet je ook maar negeren.

Zelf stond ik ook vrij neutraal over ten opzichte van kinderen, maar voor mijn vrouw was het van begin heel duidelijk een must. En als we het dan toch al doen direct te goei dan.
Wij hebben er 2 maar bij 4 denk ik vooral aan praktische problemen als dat je veel kamers nodig hebt, grote auto, hobby's.
 
Mijn zus heeft ook geen kinderen en die moest zich daar vooral in haar meest vruchtbare periode (25-35 zeg maar) constant voor 'verantwoorden' in familiekring (niet bij onze ouders gelukkig) en bij sommige vrienden en zelfs collega's. Ik heb haar op die momenten (als ik er bij was natuurlijk) ook altijd verdedigd, tot op het botte af ('zou je je eens niet met je eigen zaken bemoeien'). Mijn zus was daar dan soms kwaad voor maar tegen mijn vrouw zei ze achteraf wel dat ze het tof vond dat ik voor haar op kwam. Nu is ze 40+ en quasi niemand vraagt er nog naar.
Maar sowieso niks ergerlijker dan mensen die in uw plaats willen beslissen hoe jij je leven zou moeten leiden met of zonder kinderen.
 
Ik ga eerlijk zijn; ik kan soms jaloers zijn op kinderloze mensen. Niet echt vanwege de vrijheid en de vrije tijd, eerder het financiële aspect. In onze maatschappij is ouderenzorg geprofessionaliseerd en kun je dus op latere leeftijd perfect gebruik maken van een cohort professionelen uit de volgende generaties die tegen betaling je luiers gaat verversen als je 90 bent. Het probleem is echter dat, om die volgende generatie klaar te stomen, er ENORME kosten moeten gemaakt worden door mensen die beslissen om kinderen te krijgen. Al de vrije tijd die je opgeeft om met kinderen te spenderen, dat doe je compleet uit liefde, hoe lastig dat ook soms kan zijn, van je kinderen krijg je zoveel terug dat je dat met een glimlach doet. Maar de kosten die gemaakt moeten worden zijn enorm: Groter huis, grotere auto, eten, school, hobby's, hogere studies...

We zijn gegroeid uit een situatie waar quasi iedereen die aan de maatschappij deelnam kinderen kreeg en de kosten dus ook mooi verdeeld bleven. Echter, in onze hedendaagse maatschappij wordt het steeds meer een bewuste keuze om geen kinderen te krijgen en dus ook niet(of alleszins véél minder) mee te betalen voor het opgroeien en de welzijn van volgende generaties. Die mensen krijgen later wel alle baten, maar betalen vandaag veel minder de kosten. Onderwijs en kindergeld worden dan wel vanuit de belastingen betaald, het is slechts een deeltje van de kostprijs van een kind.

Er is eigenlijk onder de radar een transfer gaande van honderdduizenden euro's gaande van elke ouder naar niet-ouders. Kies je voor geen kinderen? Dan kun je al vanaf je dertiger jaren veel meer kapitaal opbouwen, rentenieren, en je zorg later veilig stellen. Geen kinderen krijgen is een ongelofelijk aantrekkelijke optie geworden.

Resultaat? Vruchtbaarheidscijfers die de dieperik in duiken, enorme vergrijzing, extreemrechts dat opkomt door de zogenoemde 'omvolking' van migranten die hier alle gaten op de arbeidsmarkt moeten komen opvullen. Nee, het ziet er niet fantastisch uit.
Mbt het financiële aspect, als kinderloze man, vraag ik mij dan wel af: waarvoor doe ik het allemaal? Ik heb een eigen huis, ik spaar elke maand, ik beleg mijn geld zodat de stapel blijft groeien, maar waarom? Ik voel me niet aangetrokken tot dure reizen, ik wil ooit in mijn leven eens naar de VS maar dat is het zowat. Verder heb ik ook geen dure hobby's of andere bezigheden die veel geld kosten of gaan kosten. Moest ik nooit kinderen hebben heb ik al uitgemaakt dat ik via mijn testament na mijn dood alles ga uitdelen aan goede doelen. Maar da's ook maar omdat ik geen kinderen heb of zou hebben waar het naartoe kan gaan. Mijn familie en mijn vrienden hebben ook geld genoeg dus tis ook niet dat ik het aan hen moet geven. Maarja, waarvoor doe je het dan allemaal?

Da's iets dat vaak terugkomt bij kinderloze mensen: dat je dan in de plaats veel kunt reizen of andere leuke dingen kunt doen. Maar ik wil helemaal niet veel reizen en alle dingen die ik leuk vind kan ik evengoed doen met een gezin. Behalve misschien af en toe in het weekend lazarus drinken maar dat doe ik ook niet elk weekend dus wat boeit dat?
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan