Vrienden van mij hebben zelfs geen ouders meer, dus die hebben geen andere keuze dan een betalende babysit (als ze eens iets willen doen)
Ik wil maar zeggen: dat rekenen op ... zo werkt de wereld niet ...
"Ik maak kinderen voor mijn oude dag"
geen garantie
"Mijn ouders zullen mij wel een enorme erfenis doneren later"
ze kunnen allebei 97 jaar worden, dus als je daar moet op wachten...
"Ik wil kinderen. Als ik dan later zelf eens iets wil doen, bel ik wel naar mijn ouders"
ze kunnen al dood zijn, geen zin in hebben of in een ander land wonen
Ik ben er in al die jaren wat wijzer op geworden. Wij wouden geen kinderen maar eens 45 jaar begin je je dan toch af te vragen waarom we hier zijn. Aan de andere kant hebben we wel enorm veel vrijheid en doen we veel zaken die koppels met kinderen niet kunnen. En dan lees ik hier dat die mensen met kinderen jaloers zijn op ons.
Niet doen zou ik zeggen. Iedere keuze heeft zijn voor- en nadelen. Laat dat duidelijk wezen. En zoals hier al gezegd: zolang je beide niet mengt is er geen probleem. Wanneer je als papa echter een leven leidt zoals een kinderloze, dan heb ik daar oprecht wél een serieus probleem mee. Ik ken zo iemand met een zoon van 7 jaar, maar wel alle dagen op café na zijn werk, vlug thuis iets eten, nadien nog naar de voetbal en meneer komt thuis rond 23u. Sorry maar dan had je niet aan kinderen moeten beginnen.
Als je dan iets zegt tegen hem, dan is het natuurlijk altijd dat we ons met onze zaken moeten bezighouden en ons niet moeten moeien *zucht