Vrijwillig kindvrij

Geen enkel kind verwacht honderd duizend euro van zijn ouders. Alsof dat een must is. En anders wordt het dringend tijd om dat kind te heropvoeden. Mijn ouders zijn al hun geld aan het opdoen aan reizen. En gelijk hebben ze. Wat moet je anders doen op je pensioen?!
Dit dus.
We zitten hier écht niet op een erfenis te wachten en wensen onze ouders toe dat ze met volle teugen genieten van het leven nu ze nog kunnen.

Maar zelf spreek ik vanuit een situatie waaruit we niets tekort komen.
 
Naar mijn dochter toe hoop ik een én-én-verhaal. Dat we met volle teugen van ons leven mogen genieten maar dat we haar, na we heengaan op een hopelijk 90+ leeftijd en niet in een pamper of dementerend of door ziekte ganz verteerde situatie, ook een mooie erfenis kunnen nalaten waarmee ze verder kan.

Mijn ouders wens ik ook een zeer lang en gezond leven toe, maar die zijn nu, als kwieke zestigers, ook al bezig met het regelen van de erfenis (stuk vooruit gekregen) voor ons en de kleinkinderen.

Het is wel verkeerd ervan uit te gaan dat je een erfenis MOET krijgen. Als mijn ouders over tien jaar zwaar medisch op de sukkel geraken zal dat geld er snel door gaan. Maar in principe moet je er ook niet van uitgaan dat je ouders als grootouders automatisch als goedkope babysit moeten fungeren. Als zij daarin geen grote rol willen spelen en geen logeerpartijtjes van hun kleinkinderen willen, moet ik dat respecteren. Ik prijs me wel gelukkig dat ze mijn dochter héél graag bij zich hebben en dat ze ook regelmatig mag blijven slapen.
 
Vrienden van mij hebben zelfs geen ouders meer, dus die hebben geen andere keuze dan een betalende babysit (als ze eens iets willen doen)
Ik wil maar zeggen: dat rekenen op ... zo werkt de wereld niet ...


"Ik maak kinderen voor mijn oude dag"
geen garantie

"Mijn ouders zullen mij wel een enorme erfenis doneren later"
ze kunnen allebei 97 jaar worden, dus als je daar moet op wachten...

"Ik wil kinderen. Als ik dan later zelf eens iets wil doen, bel ik wel naar mijn ouders"
ze kunnen al dood zijn, geen zin in hebben of in een ander land wonen



Ik ben er in al die jaren wat wijzer op geworden. Wij wouden geen kinderen maar eens 45 jaar begin je je dan toch af te vragen waarom we hier zijn. Aan de andere kant hebben we wel enorm veel vrijheid en doen we veel zaken die koppels met kinderen niet kunnen. En dan lees ik hier dat die mensen met kinderen jaloers zijn op ons.

Niet doen zou ik zeggen. Iedere keuze heeft zijn voor- en nadelen. Laat dat duidelijk wezen. En zoals hier al gezegd: zolang je beide niet mengt is er geen probleem. Wanneer je als papa echter een leven leidt zoals een kinderloze, dan heb ik daar oprecht wél een serieus probleem mee. Ik ken zo iemand met een zoon van 7 jaar, maar wel alle dagen op café na zijn werk, vlug thuis iets eten, nadien nog naar de voetbal en meneer komt thuis rond 23u. Sorry maar dan had je niet aan kinderen moeten beginnen.

Als je dan iets zegt tegen hem, dan is het natuurlijk altijd dat we ons met onze zaken moeten bezighouden en ons niet moeten moeien *zucht
 
Laatst bewerkt:
Er zijn zoveel mensen die amper iets erven 😅. Leuk dat veel BeyondGamers uit welgestelde families komen, maar dat als normaal zien dat je toch een grote erfenis gaat krijgen..

Ik heb aan mijn ouders al lang laten weten dat ze niet naar mij moeten kijken (niet dat zij op grote kapitalen zitten). Dat ze maar genieten van hun laatste periode hier op onze wereldbol. Als ze al iets achterlaten zal het rechtstreeks naar onze kinderen gaan om ze op weg te zetten later in het leven.
 
Vrienden van mij hebben zelfs geen ouders meer, dus die hebben geen andere keuze dan een betalende babysit (als ze eens iets willen doen)
Ik wil maar zeggen: dat rekenen op ... zo werkt de wereld niet ...


"Ik maak kinderen voor mijn oude dag"
geen garantie

"Mijn ouders zullen mij wel een enorme erfenis doneren later"
ze kunnen allebei 97 jaar worden, dus als je daar moet op wachten...

"Ik wil kinderen. Als ik dan later zelf eens iets wil doen, bel ik wel naar mijn ouders"
ze kunnen al dood zijn, geen zin in hebben of in een ander land wonen



Ik ben er in al die jaren wat wijzer op geworden. Wij wouden geen kinderen maar eens 45 jaar begin je je dan toch af te vragen waarom we hier zijn. Aan de andere kant hebben we wel enorm veel vrijheid en doen we veel zaken die koppels met kinderen niet kunnen. En dan lees ik hier dat die mensen met kinderen jaloers zijn op ons.

Niet doen zou ik zeggen. Iedere keuze heeft zijn voor- en nadelen. Laat dat duidelijk wezen. En zoals hier al gezegd: zolang je beide niet mengt is er geen probleem. Wanneer je als papa echter een leven leidt zoals een kinderloze, dan heb ik daar oprecht wél een serieus probleem mee. Ik ken zo iemand met een zoon van 7 jaar, maar wel alle dagen op café na zijn werk, vlug thuis iets eten, nadien nog naar de voetbal en meneer komt thuis rond 23u. Sorry maar dan had je niet aan kinderen moeten beginnen.

Als je dan iets zegt tegen hem, dan is het natuurlijk altijd dat we ons met onze zaken moeten bezighouden en ons niet moeten moeien *zucht
Het leven is oneerlijk en het kan in een vingerknip gedaan zijn. Maar als je enkel met dat besef leeft, leef je continu on edge alsof het je laatste dag is. Dus logisch dat je toekomstplannen maakt en verwachtingen hebt voor de toekomst. En het zou ook logisch moeten zijn om te beseffen dat het allemaal onzeker is.
 
Terug
Bovenaan