Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Wat voor een tips waren dit dan?
Mijn dochter was haar normale zelve op de consultatie, na het uitleggen van haar slaapritme, gebrek aan dutjes, hoe we daarop reageren,... Gaf de slaappediater aan dat onze dochter overprikkeld was en dus ook overdag verplicht efkes "quit time" nodig had, hoe we 's nachts moesten reageren (vooral NIET uit bed halen, ook al was ze om 2u klaarwakker liedjes aan het brullen,...),... Het was vooral heel gericht advies voor onze situatie en hoe wij normaal reageren. We hebben eigenlijk weinig moeten aanpassen met wel een groot effect.
 
Gewoon even benieuwd.. Aan welke leeftijd is dit begonnen? Of eigenlijk al "altijd" zo geweest?
Onze oudste altijd al zo geweest. Heeft zijn eerste nacht doorgeslapen toen hij 9 a 10 maanden was. Daarna veel verkouden geweest, waardoor hij slecht sliep. Nu heeft hij bijna elke nacht nachtmerries. Ook heel lang 's avonds héél erg moeilijk geweest om hem in slaap te krijgen, vaak een uur of anderhalf uur naast hem moeten zitten. Da's wel gebeterd met naar school gaan, behalve wanneer hij toch eens overdag in slaap is gevallen (in de auto bvb), dan hangen we er weer aan.

De dochter het eerste jaar een beetje een vergelijkbaar verhaal, had net als haar broer heel veel last van verborgen reflux. Maar zij heeft dan heel lang gesukkeld met de ene zware oorontsteking na de andere (1 a 2 keer per maand dubbele looporen, zeer appetijtelijk). Denk dat ze intussen al 3 keer buisjes heeft gekregen. Uiteindelijk hielp daar een operatie aan haar neuspapillen. Daarna was het probleem bij haar vooral dat ze héél licht sliep, dus van zodra broer de keel openzette was zij binnen de seconde mee aan het schreeuwen. Daardoor konden we het concept van 'laat ze even huilen' niet meer gebruiken bij broer, en was het elke nacht sprinten om bij hem te zijn in de hoop dat hij zus niet wakker maakte. Meestal zonder succes. Dochter sliep aanvankelijk sneller in dan zoon, maar na de zomer van 2021 was dat bij haar ook plots gedaan, en zaten we bij haar ook vaak een uur naast haar. Nu ze naar school gaat is dat ook wel beter. Ook dat licht slapen is bij haar nu gedaan. Ze is nu ook wel weer verkouden en heeft de afgelopen week ook al drie keer bij mij in bed geslapen.

Ik mag 's nachts niet in de buurt van mijn zoon komen, enkel de mama is toegelaten. Nu onze dochter niet meer meteen wakker schiet van broer zijn gehuil, zouden we eigenlijk terug moeten afbouwen om hem direct in bed te nemen ... maar mijn vrouw is zo compleet, compleet, compleet uitgeput dat zij daar echt de energie niet voor heeft. En ze is te koppig om haarzelf eens een paar weken thuis te zetten om uit te rusten. Dus we blijven maar in die vicieuze cirkel zitten.
 
Pfoe, klinkt zeer pittig :frown:
Hier was het maar de eerste 7-8 maand zeer pittig snachts. Ondertussen al 3 maand dat het zeer goed loopt (slapen van 19:00 tot 07:00, sorry 😔) maar toch blijf ik op mijn hoede en neem ik het niet als vanzelfsprekend.. want er zijn heel soms nog eens uitschieters maar absoluut verre van uw situatie / die van @anders.

Courage
 
Vraagje: wat is de correcte manier van reageren? 🙈 Ik heb niet gereageerd omdat ik echt niet wist hoe....

Dochter had een activiteit op 2km van mijn deur, dus met de juf afgesproken dat ik niet naar school zou rijden maar direct naar ginder. Terwijl we wachten op de bus met haar klasgenootjes, stopt een bus van het GO! En er stapt een klas uit van +-25llngen. Ik vraag of dat kindjes zijn van haar school?
"Maar neen, mama! Die zijn allemaal bruin en wij hebben geen bruine kindjes op school."
(Niet geheel correct, maar het is wel voor 90% een blanke school. De klas die uitstapte telde 3 blanke kinderen.)

Toen ze passeerden wuifden er veel kinderen, allemaal vriendelijke glimlach rond de mond dus we hebben enthousiast teruggewuifd!

Maar hoe kan je, op moreel vlak eigenlijk het beste reageren?
Niet, want ze benoemt gewoon een uiterlijk kenmerk, net zoals ze zou doen mochten er allemaal blonde kindjes of kinderen met krullen zijn afgestapt?
Of beter wel zeggen dat van velen de huid idd donkerder is dan de hare, maar dat het onbeleefd is om dat luidop te zeggen net zoals "die is dik!" Best niet luidop wordt gezegd?
Andere suggesties?
 
Als dat gewoon een vaststelling is, zou ik daar denk ik ook niet echt op reageren? Er is niets mis met een donkere huidskleur te hebben, als je dat linkt aan iets dat onbeleefd is om luidop te benoemen, geef je toch het gevoel dat een donkere huidskleur iets negatiefs is.

In andere situaties zou ik gewoon uitleggen dat huidskleur iets is zoals de kleur van je ogen en haren.
 
Vraagje: wat is de correcte manier van reageren? 🙈 Ik heb niet gereageerd omdat ik echt niet wist hoe....

Dochter had een activiteit op 2km van mijn deur, dus met de juf afgesproken dat ik niet naar school zou rijden maar direct naar ginder. Terwijl we wachten op de bus met haar klasgenootjes, stopt een bus van het GO! En er stapt een klas uit van +-25llngen. Ik vraag of dat kindjes zijn van haar school?
"Maar neen, mama! Die zijn allemaal bruin en wij hebben geen bruine kindjes op school."
(Niet geheel correct, maar het is wel voor 90% een blanke school. De klas die uitstapte telde 3 blanke kinderen.)

Toen ze passeerden wuifden er veel kinderen, allemaal vriendelijke glimlach rond de mond dus we hebben enthousiast teruggewuifd!

Maar hoe kan je, op moreel vlak eigenlijk het beste reageren?
Niet, want ze benoemt gewoon een uiterlijk kenmerk, net zoals ze zou doen mochten er allemaal blonde kindjes of kinderen met krullen zijn afgestapt?
Of beter wel zeggen dat van velen de huid idd donkerder is dan de hare, maar dat het onbeleefd is om dat luidop te zeggen net zoals "die is dik!" Best niet luidop wordt gezegd?
Andere suggesties?
Op die leeftijd is dat gewoon een differentiator als een ander voor hen. Iris is de grootste, Alba is bruin, Caro heeft krulletjes. Die van ons heeft dat ook nog gezegd maar was makkelijker want was gewoon thuis. Ik heb hem dan wel uitgelegd (hij was vijf) dat er honderd verschillende kleurtjes zijn voor onze huid maar dat daaronder iedereen gelijk is. Waarop hij zijn ogen rolde en zei ‘mamaaaa dat weeeeet ik toch’. Sta je daar met je mond vol tanden. Gewoon aangeven dat mensen aanwijzen met om het even welk fysiek kenmerk niet handig is. De rode jas of de blauwe boekentas met dino’s is makkelijker (want met ‘dat bruin kindje’ weet je hoe dan ook te weinig, dus voor het gemak van mama …)
 
Ik weet dat ze het absoluut gewoon bedoelde als "ik benoem het verschil" en ze heeft van ons alvast nog nooit iets gehoord dat zou insinueren dat "bruin" een negatieve lading moet krijgen.

Ook weet ze dat je zelf niets te kiezen hebt in welke kleur je "krijgt": niet van huid, niet van haar, niet van ogen, wel vlekjes, geen vlekjes,...

Maar vanaf wanneer moet je er wel op reageren? Of bewuster iets benoemen? Of overdenk ik het gewoon te veel dankzij de tijden waarin we leven? 😁
 
Ik weet dat ze het absoluut gewoon bedoelde als "ik benoem het verschil" en ze heeft van ons alvast nog nooit iets gehoord dat zou insinueren dat "bruin" een negatieve lading moet krijgen.

Ook weet ze dat je zelf niets te kiezen hebt in welke kleur je "krijgt": niet van huid, niet van haar, niet van ogen, wel vlekjes, geen vlekjes,...

Maar vanaf wanneer moet je er wel op reageren? Of bewuster iets benoemen? Of overdenk ik het gewoon te veel dankzij de tijden waarin we leven? 😁
Ik zou ze gewoon zo snel mogelijk op P&A proberen te krijgen zodat ze mee is met het debat.

Neen, serieus, ik denk dat je het wat overdenkt.
 
Ik weet dat ze het absoluut gewoon bedoelde als "ik benoem het verschil" en ze heeft van ons alvast nog nooit iets gehoord dat zou insinueren dat "bruin" een negatieve lading moet krijgen.

Ook weet ze dat je zelf niets te kiezen hebt in welke kleur je "krijgt": niet van huid, niet van haar, niet van ogen, wel vlekjes, geen vlekjes,...

Maar vanaf wanneer moet je er wel op reageren? Of bewuster iets benoemen? Of overdenk ik het gewoon te veel dankzij de tijden waarin we leven? 😁
Als ze een zwarte gaan benoemen als Zwarte Piet, zeggen dat die er vuil of raar uit ziet, als ze niet wil samenspelen met iemand omdat die er anders uit ziet, ...
 
Maar vanaf wanneer moet je er wel op reageren? Of bewuster iets benoemen? Of overdenk ik het gewoon te veel dankzij de tijden waarin we leven? 😁
Ik zou het benoemen hoe jij zelf het verschil zou uitleggen.

Dan breng je zelf aan wat zij bedoelt met de nodige nuance.
 
Vraagje: wat is de correcte manier van reageren? 🙈 Ik heb niet gereageerd omdat ik echt niet wist hoe....

Dochter had een activiteit op 2km van mijn deur, dus met de juf afgesproken dat ik niet naar school zou rijden maar direct naar ginder. Terwijl we wachten op de bus met haar klasgenootjes, stopt een bus van het GO! En er stapt een klas uit van +-25llngen. Ik vraag of dat kindjes zijn van haar school?
"Maar neen, mama! Die zijn allemaal bruin en wij hebben geen bruine kindjes op school."
(Niet geheel correct, maar het is wel voor 90% een blanke school. De klas die uitstapte telde 3 blanke kinderen.)

Toen ze passeerden wuifden er veel kinderen, allemaal vriendelijke glimlach rond de mond dus we hebben enthousiast teruggewuifd!

Maar hoe kan je, op moreel vlak eigenlijk het beste reageren?
Niet, want ze benoemt gewoon een uiterlijk kenmerk, net zoals ze zou doen mochten er allemaal blonde kindjes of kinderen met krullen zijn afgestapt?
Of beter wel zeggen dat van velen de huid idd donkerder is dan de hare, maar dat het onbeleefd is om dat luidop te zeggen net zoals "die is dik!" Best niet luidop wordt gezegd?
Andere suggesties?
In de wonderjaren heeft kinderpsychiater Binu Singh het het ooit over gehad. Ze zei toen om het te erkennen, maar niet te beladen te maken. Vb: "dat heb je goed gezien, die kindjes hebben inderdaad een donkerdere huidskleur dan sommige kindjes uit jouw klas". Ik vond dit wel een interessant topic.

Hier een stukje uit een artikel over die aflevering
Als je kind een racistische opmerking maakt, is het belangrijk om daarop in te gaan, zegt Binu Singh nog. “Maar zorg ervoor dat het niet meteen beladen wordt. Zeg dus niet: ‘Ssst, zoiets mag je niet zeggen’, maar maak een vergelijking met iets uit zijn of haar leefwereld: ‘Er zijn witte poezen, zwarte en gevlekte. Maar het zijn allemaal poezen en ze kunnen allemaal heel lief zijn.’ Op die manier zal je kleuter het de normaalste zaak van de wereld vinden en doorbreek je raciale stereotypering.”

 
Ik zou de woorden bruine kinderen vervangen door kinderen met een donkere huidskleur.

En dus zeggen: bedoel je dat er geen kinderen met een donkere huidskleur bij je op school zitten?

Tenzij jijzelf dit volgens u geen goede benaming is.
Ik zal wel weer iets gemist hebben maar is daar een verschil tussen die 2 uitspraken?

Alsook, de jongste die al een halfuur aan het wenen is omdat ik 5 dagen naar de VS ga -_-
 
ik zou mij daarover niet zo druk maken. Denk je niet dat de donkere kinderen die slechts met een paar zijn op een witte school daar thuis ook zo niet over praten? Bv. "ik zit met allemaal bleekscheten in de klas". Dat is dan wél ok?

Wij stellen ons véél te preuts op op dat vlak.
 
ik zou mij daarover niet zo druk maken. Denk je niet dat de donkere kinderen die slechts met een paar zijn op een witte school daar thuis ook zo niet over praten? Bv. "ik zit met allemaal bleekscheten in de klas". Dat is dan wél ok?

Wij stellen ons véél te preuts op op dat vlak.
Het is vooral frappant omdat haar beste vriendinnetje in de crèche Afrikaans van oorsprong was, ze heeft verschillende klasgenoten en vriendjes op de speelplaats van Noord-Afrikaanse afkomst, er zitten meerdere Oekraïnse kinderen die ook een donkerder type zijn,... Van die kinderen heeft ze nog nooit iets gezegd over hun kleur. En nu een ganse klas tevoorschijn kwam, plots wel. De vraag kwam dus gewoon in me op: "hoe hoor je daar nu correct op te reageren?"

Nou, ik deed het zelf als kleuter in elk geval... "anders". Ik gilde blijkbaar op het gekende kleutervolume; "Kijk, mama! Die meneer heeft zich niet gewassen!" 🙈🤣
 
Het is vooral frappant omdat haar beste vriendinnetje in de crèche Afrikaans van oorsprong was, ze heeft verschillende klasgenoten en vriendjes op de speelplaats van Noord-Afrikaanse afkomst, er zitten meerdere Oekraïnse kinderen die ook een donkerder type zijn,... Van die kinderen heeft ze nog nooit iets gezegd over hun kleur. En nu een ganse klas tevoorschijn kwam, plots wel. De vraag kwam dus gewoon in me op: "hoe hoor je daar nu correct op te reageren?"

Nou, ik deed het zelf als kleuter in elk geval... "anders". Ik gilde blijkbaar op het gekende kleutervolume; "Kijk, mama! Die meneer heeft zich niet gewassen!" 🙈🤣
Ik heb in het 6e middelbaar pas ontdekt dat 1 van mijn klasgenoten een geadopteerde Indonesiër was... Bij de mensen die je dagelijks ziet vallen dat soort dingen veel minder op. 1 van mijn beste kameraden was een Indiër, na een tijdje vergeet je dat zelf ook gewoon. Maar als je plots "een bus vol" ziet, dan valt dat terug op.
Geen zorgen over maken, en zoals hierboven al beschreven gewoon bespreken zonder beladen te maken.
 
Ik zal wel weer iets gemist hebben maar is daar een verschil tussen die 2 uitspraken?
Voor mij wel. Bruine kinderen: kinderen herleiden tot enkel hun huidskleur. Kinderen met een donkere huidskleur. 1 aspect benoemen van het kind die het deelt met andere kinderen.

Moet dat zo uitgelegd worden aan een kleuter? Zeker niet. Anderzijds door zelf er bewust mee om te gaan (als je dat belangrijk vind) nemen uw kinderen dat over.
 
Voor mij wel. Bruine kinderen: kinderen herleiden tot enkel hun huidskleur. Kinderen met een donkere huidskleur. 1 aspect benoemen van het kind die het deelt met andere kinderen.

Moet dat zo uitgelegd worden aan een kleuter? Zeker niet. Anderzijds door zelf er bewust mee om te gaan (als je dat belangrijk vind) nemen uw kinderen dat over.
Amai, zo zou ik dat zelf nooit bekijken. Net zoals ik niet zou zeggen "kinderen met een klein gestalte" ipv kleine kinderen.
 
Amai, zo zou ik dat zelf nooit bekijken. Net zoals ik niet zou zeggen "kinderen met een klein gestalte" ipv kleine kinderen.
Komt voor mij ook door mijn werk.

Bij uw voorbeeld van kleine kinderen, maak ikzelf al een aantal vooroordelen die ik heb bij kleine kinderen. Als ik hen voor mezelf omschrijf als kinderen met een klein gestalte, verplicht ik mezelf om ook naar andere dingen te kijken van dat kind.
 
Terug
Bovenaan