Geen idee, ik stel enkel vast dat vroeger mensen eens statutair nooit meer weg gingen, terwijl het nu geen uitzonderingen zijn, mensen die na benoeming toch nog naar de privé overstappen.
Ik ga er van uit dat die dat doen omdat het elders voor hen beter is. De meeste mensen veranderen immers niet van job om slechter af te zijn. Op welk vlak het beter is, doe ik geen uitspraken over en zal niet voor al die mensen hetzelfde zijn, dus over welke conclusie jij het hebt is mij een raadsel.
Hallo, ik ben zo iemand.
De ongemakkelijke waarheid: Ik wou vooral weg uit de ambtenarij uit vrees dat ik ook "zo" zou worden. Ik besefte heel goed dat ik nergens méér loon ging krijgen t.o.v. de inspanningen die ik ervoor moest doen. Maar ik vreesde wel dat de verleiding te groot zou worden om mij te nestelen in die gouden kooi, en ik al mijn dynamisme verloren zou zien gaan.
En omdat je in die kooi zit, en je niet kon beloond worden om te excelleren in uw job begon ik ook te "snappen" waarom sommigen als volleerde advocaten het arbeidsreglement begonnen uit te zoeken om te excelleren in loopholes te vinden om links of rechts nog een premie'tje mee te pikken, een half uur minder te moeten werken, etc. Het is de enige optimalisatie die je kan doen.
Allemaal menselijk gedrag, maar in een slecht systeem.
Het is dus best wel ironisch te noemen dat mijn vertrek omwille van bovenstaande reden nu aangehaald wordt als argument waarom je ambtenaren nog meer in een gouden kooi moet duwen. Het is namelijk net het tegenovergestelde.
Waar heb ik dat nog gehoord? Het lijstje wordt dus opnieuw een stukje uitgebreider. De job-keuze in de privé weer een stukje enger. De paardenkleppen worden nog wat strakker dichtgesnoerd.
Euh ja, maar de discussie die we hier voeren is de vraag of we nu moeten blijven jobs uitvinden zodat sommige individuen kunnen zeggen "whatever pays the bills man" of dat we daar beter een halt aan toeroepen als maatschappij.