Bij mijn moeder (toen 68 jaar) werd 8-tal jaar geleden borstkanker uit uitzaaiing naar lymfeklier vastgesteld. Ze heeft toen veel te lang gewacht om naar dochter te gaan. Heel haar borst was vervormd door de tumoren in haar borst. Ze hebben direct behandeling opgestart. Chemo - bestralngen en amputatie van haar borst. Na de behandeling waren de tumoren weg. Ze heeft daarna altijd om de 3 weken infuus gekregen met remmers.
Bij een controle 3 tal jaar laten hebben ze gezien dat er opnieuw tumoren waren aan longvlies. Ze hebben toen longvlies vastgelijmd en opnieuw werd chemo opgestart. Ze hebben punctie gedaan en gezien dat dit uitzaaiingen waren van de eerste kanker.
Dan werd dit eigenlijk vaste ritueel de voorbije jaren. Nieuwe chemokuur werd opgestart, die sloeg dan aan maar na paar maand was deze terug uitgewerkt. Dan werd er een andere chemokuur opgestart. Regelmatig moest ze dan ook nog naar de kliniek om vocht uit haar buik weg te halen.
Begin dit jaar heeft ze dan aangegeven dat ze er genoeg van had. Er waren uitzaaiingen naar haar buik en en ze kon geen voedsel meer binnenhouden. Wij hebben haar in mei naar palliatieve afdeling gedaan. Dat zijn wel emotionele momenten, je moeder thuis gaan halen en weten dat ze voor de laatste keer in haar eigen huis is. Haar op palliatieve gaan afzetten. Redelijk heftig. Ze is daar een 10-tal dagen geweest. Kon niets meer eten en drinken, enkel haar lippen en mond bevochtigen.
Na paar dagen heeft ze dan gevraagd wat wij (mijn vader, zus en ik) ervan vonden indien ze euthanasie zou overwegen. We hebben haar daar volledig in gesteund. Je moeder/iemand zien aftakelen is heel zwaar.
Ze heeft dan redelijk snel de knoop doorgehakt. Mijn moeder zou vroeger nooit euthanasie overwogen hebben maar ze was zo uitgeput van de lange strijd. Paar dagen later werd dan de euthanasie uitgevoerd. Heel rare dag, mijn moeder die ontgoocheld was dat ze nog 1 uur moest wachten (had zich miskeken aan de wandklok). We waren allemaal aanwezig, heel emotioneel en ik hoop oprecht dat ik zo'n moment nooit meer hoef mee te maken. Haar hand vastgehouden terwijl ze de injectie toedienen.
We zijn nu paar maand verder en blijft bij momenten zwaar (zit nu ook met tranen dit te schrijven). Ik denk heel veel terug aan dag dat ze stierf en ik weet niet of ik er opnieuw zou willen bij zijn. Wat me verder opgevallen was is hoe snel aftakeling kan gaan. Ik was geschrokken hoe mijn moeder er 10 jaar geleden uit zag, was ik helemaal vergeten. Verder blijft toch de vraag, had het anders gelopen indien ze veel sneller naar de dokter was gegaan?
dat was dan in augustus 2020, dus nog steeds in volle corona crisis, dus ook nog begrafenis in beperkte kring
