Mijn schoonmoeder. Sorry dat de 'rant' lang is maar dank voor het laten uitrazen.
Ze heeft ontegensprekelijk Alzheimer en het gaat de laatste twee jaar behoorlijk snel. Niettegenstaande heeft ze ook nog haar heldere momenten en op die momenten is ze - jammer genoeg - haar laagste, gemeenste en meest manipulatieve zelf (dwz waar ze vroeger nog 'social niceties' kon opbrengen, is dat nu helemaal weg). Je weet hoe mensen soms 'de gemeenste persoon ooit' tegenkomen, wel, zij kan die prijs voor een heel aantal jaargangen binnenhalen (jaar 45 nu).
Deze vrouw heeft sowieso al een zéér dominant karakter en is narcist voor in de handboeken. Door jarenlang gebruik en misbruik van pijnstillers, is het thuis voor haar erg gevaarlijk. Ze valt veel, vaak ook van een grote trap, en kan zich niet stutten, meerdere keren per nacht uit bed (ook met een rail), snijdt zich in de vingers en voelt het niet (vaak zware wonden). Twee keer al is ze óver de railing van de trap van boven op de vloer gevallen. Zowel haar man, zoon, ik als vier kennissen onafhankelijk van elkaar zijn er zeker van dat ze die zaken opzettelijk gedaan heeft. Mijn schoonvader voert onze ene zoon naar school, omdat anders de school-run 3u zou duren enkele richting. Dat vond zij niet kunnen, haar echtgenoot moet ten alle tijden voor haar klaar staan en ze proclameert zelf enkel van haar andere kleinzoon te houden, dus dat ene kind kan haar gestolen worden. (dit is een vrouw die haar zoon niet wou bezoeken in het ziekenhuis na een infarct tot ze haar manicure en kapper had mogen doen)
Net op 2 september, eerste dag dat het ritje naar school moest gebeuren ............. vindt mijn schoonvader haar aan de bodem van de trap. Alle verwondingen wijzen op met het hoofd recht naar beneden gevallen.
Nu ligt ze al twee weken in het ziekenhuis. Er zijn een aantal breuken en aangezien het ziekenhuis ook niet blind *blijft* wou men een aantal andere onderzoeken doen. Onder andere Alzheimer en een aantal andere psychische aandoeningen.
In zover ze kan, weigert ze alles. Ze forceert al haar energie telkens een verpleegster voorbijkomt om te tonen dat ze kan stappen (spoiler; ze kan niet stappen) en genoeg kan om naar huis te mogen.
Iedereen, maar iedereen, zegt aan mijn schoonvader dat een WZC echt de enige correcte oplossing is. Hij is een tengere man, heeft rug- en hartklachten en kan écht niet elke dag een volwassen vrouw in/uit bed, wassen, eten, rondslepen (want ze wil niet beneden slapen, dat móét boven blijven en ze eist nog elke dag naar allerhande cursussen te gaan, in bad te mogen (vol bad, geen sponsbad)... Soit, die man is op een week twintig jaar ouder geworden en als hij over een maand zijn schup afkuist dan zou het mij niet verwonderen. Het is gewoon onverantwoord dat zij beiden gewoon thuis wonen. Zelfs met een thuishulp is zij zodanig onvoorspelbaar en hij zodanig onder de sloef dat het gevaarlijk is, niet meer of minder.
Bij het aangeven van 'je moet een paar weken naar de revalidatie' ontploft ze. Voor haar is dat alsof we haar wegsteken. Toegegeven, voor de gezondheid van iedereen is dat ook wel zo en liefst ver en diep ... Maar dat het vooral is om de breuken te helpen genezen, pijn te verminderen en niet compleet verlamd te zijn, gaat er niet in. Gisteren heeft ze zowel man als zoon het ziekenhuis laten uitzetten. Voor haar is het duidelijk: ze is fit als een hoentje, kan naar huis en al wat zij niet kan 'zal huisband wel doen'.
Ik weet dat een hersenaandoening karakters kan veranderen, neem het van mij aan (na 19 jaar kennis) dat ze altijd al zo gemeen is geweest en puur aan zichzelf denkt op het ziekelijke af. Ook al spreekt mijn schoonvader nu van haar gewoon aan haar lot te laten thuis of zelfs te scheiden, puntje bij paaltje zal hij zich inderdaad doodwerken en kan zij in triomf als eeuwig slachtoffer (de weduwe) achterblijven. Ze heeft nu zelfs euthanasie op tafel gegooid. Die papieren zijn er en zijn in orde. Perfect om net voor de inspuiting toch nog te zeggen 'ah non, j'veux rester' (madame spreekt Frans als ze boos is)
Tegen eind deze week is ze dus ofwel thuis, nog steeds boven slapend en klaar voor haar volgende 'acte', in een revalidatiecentrum gif spuitend en zelfmoord dreigend of in een WZC in hongerstaking.
www.vrt.be
