Je ergernissen van vandaag - Deel 2

Beffer zei:
Bwa over het laatst 2 mannekes van zo'n 11 à 12 jaar die het in hun hoofd haalden om mij uit het niets uit te maken voor hoerenzoon terwijl ik aan het joggen was in ne park. Er meteen achtergelopen met een grote tak en ene kunnen inhalen en afgeranseld met die tak. Als hun ouders er nie niet in slagen om op te voeden doe ik het in hun plaats. Het bleek ni te volstaan trouwens "ik ga mijn grote broer halen hoerenzoon" om vervolgens weg te lopen.
Klik om te vergroten...
not sure if serious?
 
Beffer zei:
Bwa over het laatst 2 mannekes van zo'n 11 à 12 jaar die het in hun hoofd haalden om mij uit het niets uit te maken voor hoerenzoon terwijl ik aan het joggen was in ne park. Er meteen achtergelopen met een grote tak en ene kunnen inhalen en afgeranseld met die tak. Als hun ouders er nie niet in slagen om op te voeden doe ik het in hun plaats. Het bleek ni te volstaan trouwens "ik ga mijn grote broer halen hoerenzoon" om vervolgens weg te lopen.
Klik om te vergroten...
Volgende keer fluim je er gewoon op zoals @TRUMP
 
De kunst is van het mooi af te werken, zodat die grote broer niet meer gehaald kan worden 🤷‍♂️ Daarna wel alles netjes opkuisen met zoutzuur natuurlijk.
 
Laatst bewerkt:
Str8_6 zei:
Prostaat/blaastonsteking was het verdict dus. Zonder vingers in openingen te krijgen. 2 weken antibiotica en het zou moeten voorbij zijn. De dokter heeft ook een urinestaal naar het labo gestuurd om te zien of het wel de juiste antibiotica is. Maar vind ik altijd wel spannend omdat ik bang ben dat er dan iets anders zou uitkomen.
Zou zijn van te weinig te drinken, wat idd wel kan kloppen. Buiten een glas frisdrank tijdens het eten drink ik zo goed als niks. Tenzij ik aan het sporten ben, maar dan verlies ik volgens mij ook meer vocht dan dat ik er binnen krijg.

Direct een bak Duvel gaan halen.
Klik om te vergroten...
Zonder onderzoeken? Want ik loop er al veel langer mee, gaat op en af, maar eeeeeecht geen zin in die onderzoeken :/
Urinestaal gaf niks speciaals, dus blijf ik er maar mee lopen hé (tot ergernis van de vriendin, die mijn gezaag beu is)
 
Str8_6 zei:
Prostaat/blaastonsteking was het verdict dus. Zonder vingers in openingen te krijgen. 2 weken antibiotica en het zou moeten voorbij zijn. De dokter heeft ook een urinestaal naar het labo gestuurd om te zien of het wel de juiste antibiotica is. Maar vind ik altijd wel spannend omdat ik bang ben dat er dan iets anders zou uitkomen.
Zou zijn van te weinig te drinken, wat idd wel kan kloppen. Buiten een glas frisdrank tijdens het eten drink ik zo goed als niks. Tenzij ik aan het sporten ben, maar dan verlies ik volgens mij ook meer vocht dan dat ik er binnen krijg.

Direct een bak Duvel gaan halen.
Klik om te vergroten...
Ik raad je sowieso aan om tijdens de dag wat water te drinken om ook geen nierstenen te krijgen :)
 
BlackOccult zei:
Pfft, ik heb het eventjes moeilijk. Het huis van mijn grootouders langs vaders kant staat te koop sinds pakweg midden februari. Dat heb ik nog kunnen delen met hem, en de foto’s doorlopen om te kijken wat de huidige eigenaar ermee gedaan had qua inrichting was wel leuk. Dat staat intussen aan een iets verlaagde prijs nog te koop.

De voorbije weken ben ik bezig met mijn vader zijn huis leeg te maken en op te ruimen. Bv. zaken meenemen die ik wil bijhouden. De voorbije 2 dagen waren zeer intens en de komende dagen wordt ook nog hard werken. Maar ik ga blij zijn als het proper is. Af en toe krijg ik het wel moeilijk omdat het mijn ouderlijk huis is, en dan krijg ik een halve paniekaanval omdat ik niet goed weet of ik wel juist bezig ben maar rationeel weet ik dat ik het niet kan houden. Misschien doet het vooral pijn dat ik weet dat niemand uit zijn/mijn naaste omgeving er wil/kan blijven inwonen, mezelf incl., dus dat ik het ergens noodgedwongen wel moet verkopen (verhuren zie ik niet echt zitten). En het doet ergens pijn dat binnenkort beide huizen waar mijn vader in gewoond heeft (en ikzelf ook) tegelijkertijd te koop staan, denk ik.
Klik om te vergroten...
Ik begrijp je, maar hou ook niet te veel vast aan nostalgie.
Dit kan financiëel grote gevolgen hebben


Voorbeeldje: mijn moeder heeft 1 zus, en samen hebben ze de boerderij van mijn grootouders geërfd.

Puur uit nostalgische redenen willen ze die koste wat kost NIET verkopen. Dus ze verhuren die. Maar echt aan peanuts prijzen, gewoon omdat ze die huurders goed kennen. En ja, die dragen zorg voor de boerderij. Ze vragen ocharme 800 euro per maand. Maar dus delen door 2 (400 voor moeder, en 400 voor tante).


Echter, als ze die hadden verkocht (konden ze makkelijk 500.000 euro voor krijgen, met die grond die er bij is, en de woning zelf is nog maar 20 jaar oud volledig nieuw gebouwd), dan hadden ze elk 250.000 euro. En met dat geld konden zowel mijn tante als mijn moeder, ELK een 2e huis/appartement kopen, ZONDER emo-waarde, en gewoon 1000 euro per maand huur vragen.

Dus als ik zo eens de berekening maak: dan laten die gewoon ELK 600 euro per maand liggen, puur uit emotionele motieven.


Nu , in jou geval: de keuze is aan jouw hé, als je het echt wilt behouden, kan je het toch alsnog verhuren (ook al zie je dat nu niet meteen zitten).
Maar ik denk eens je het verkocht hebt, dat je wel snel de klik zal kunnen omdraaien en dit achter je laten ook.

Het zijn tenslotte maar een stel bakstenen hé. En ik ben zeker van, dat als dat huis zo oud is, er wel wat gebreken ook zijn, die je misschien beter niet hebt.
 
Laatst bewerkt:
Mijn vader is vandaag 10 jaar overleden en 't is toch echt een baaldag. Je ouders verliezen komt altijd te vroeg, maar ik was er 22 toen en hij 53.. Hij heeft mij nooit weten werken, mijn vrouw nooit gekend, nooit mijn dochter gezien, gewoon geen enkele mijlpaal kunnen delen. Ook voor advies of iets dergelijks merk ik gewoon dat er "iemand" is die ik mis in mijn leven om op terug te vallen. 't Is gewoon kut. Mijn zus heeft er een mooi gedicht over gevonden:

Ik mis alle laatste keren
maar ook alle eerste keren
die nooit zullen zijn

:headshake:
 
TRUMP zei:
Nu , in jou geval: de keuze is aan jouw hé, als je het echt wilt behouden, kan je het toch alsnog verhuren (ook al zie je dat nu niet meteen zitten).
Maar ik denk eens je het verkocht hebt, dat je wel snel de klik zal kunnen omdraaien en dit achter je laten ook.

Het zijn tenslotte maar een stel bakstenen hé. En ik ben zeker van, dat als dat huis zo oud is, er wel wat gebreken ook zijn, die je misschien beter niet hebt.
Klik om te vergroten...
Het wordt eind deze maand/begin volgende maand nog te koop gezet, hoor. Die beslissing is 2,5 weken geleden gemaakt. Het is enkel hard werk omdat ik wil dat het een goede eerste indruk maakt (en ik ben daar misschien nogal perfectionistisch in), zowel op foto als voor bezoekers. Ik vind dat het immokantoor ook wel wat druk zet. Maar eenmaal dit proces gaande is, en ook nog tot aan de akte van verkoop, verloopt nog wel wat tijd om afscheid te nemen natuurlijk. En het is uiteraard bij momenten wel wat emotioneel bij het leegruimen.
 
Ben Frankrijk-Oostenrijk aan het zien, zonder specifieke voorkeur maar het lijkt toch alsof ‘kleinere’ ploegen de laatste tijd op het veld komen met specifiek de tactiek om de grootste spelers zo veel als mogelijk te schaden? Er zijn er twee die gebloed hebben tot nu toe en dat zijn toch wel bij de beste namen op dat EK en dan ook nog door echt niet weggestoken vuil spelen (nagels uit in gezicht krabben lijkt mij onnodig als voetbal move?). Is dat nu pas de rigueur of heb ik daar twintig jaar terug niet zo op gelet?
 
horste zei:
Mijn vader is vandaag 10 jaar overleden en 't is toch echt een baaldag. Je ouders verliezen komt altijd te vroeg, maar ik was er 22 toen en hij 53.. Hij heeft mij nooit weten werken, mijn vrouw nooit gekend, nooit mijn dochter gezien, gewoon geen enkele mijlpaal kunnen delen. Ook voor advies of iets dergelijks merk ik gewoon dat er "iemand" is die ik mis in mijn leven om op terug te vallen. 't Is gewoon kut. Mijn zus heeft er een mooi gedicht over gevonden:

Ik mis alle laatste keren
maar ook alle eerste keren
die nooit zullen zijn

:headshake:
Klik om te vergroten...

Ik weet hoe ge u voelt. Ik verloor mijn vader aan een hersentumor toen ik 16 was (hij 47). Ik vraag me dikwijls af of hij me advies had kunnen geven over bepaalde zaken. Mijn moeder doet het zeker goed, maar toch... Het is een wonde dat nooit 100% zal helen, hoeveel tijd er ook voorbij gaat.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Aanmelden | Registreren
Terug
Bovenaan