Die ochtend op de radio (Nostalgie):
"Ja en het is een speciale dag vandaag, want vandaag gaat *instert artsy fartsy kindernaam* van Astrid Coppens voor het eerst naar school. En we gaan eens horen hé. Astrid goedemorgend, hoe gaat het met jou?"
"Ah goed he, we zijn al van vijf uur op, want artsyfartsykindernaam had gekotst!"
"Wauw super megageweldig Astrid. Astrid. Hoe voel je je nu?"
Zo snel als ik kon de muziek verzet (in dit geval wat dat heel toepasselijk naar Laat het looooooooooooooooooos, laat het loooooooooooooooooooos. Ik hou het echt niet meer uihuihuit van Frozen dat ik deze week nog maar slechts voor de zevenhonderdachtendertigste keer heb moeten aanhoren), maar wat de fok kan mij de eerste schooldag van artsyfartsykindernaam van een z-klasse 'B'V wiens enige echte prestatie is dat ze ooit een tijd samen was met een Mister Proper van den Action en haar pollekes mag kussen dat er zo'n dingen bestaan als Snapstagram, want anders zou ze allang terecht in de vergetelheid gesukkeld zijn, schelen? Héél leuk voor artsyfartsykindernaam dat hij naar school gaat, maar dat boeit mij geen hol.
Krijgen die presentatoren drugs toegediend of zijn die werkelijk half hersendood en debiel? Op MNM en Qmusic is het nog eens twintig keer zo erg. Al dat fake enthousiasme.
Ach, het is mijn eigen fout, dat zal me leren om 's ochtends in de auto nog eens naar de radio te luisteren.
