Je ergernissen van vandaag - Deel 1

Status
Niet open voor verdere reacties.
Is dat zelfde kaartje niet al met 10 verschillende legendes gepasseerd?
De cijfers kloppen wel min of meer.
Belgische cijfers worden enigszins beïnvloed door Wallonië, waar meer zelfmoorden zijn dan in Vlaanderen.

Er zijn in Europa wel nog andere regio's waar het aantal zelfmoorden hoger ligt:


Maar dan nog moet je oppassen met zo'n vergelijkingen. Hoe bepaal je of een dood een zelfmoord was of niet? Ik denk dat er zeker verschillen gaan zijn tussen verschillende landen in de manier van meten. Maar waarschijnlijk blijven we ook bij het koppeloton.
 
Wall of text incoming:


Mijn vrouw heeft enkele jaren geleden een zware burn-out gehad. Ze is dan heel goed geholpen geweest door een psychologe die jammer genoeg gestopt is net iets te vroeg voor m'n vrouw om er volledig vanaf te geraken. Dus dat is steeds licht blijven sluimeren.

Paar maand geleden begon m'n vrouw almaar meer en meer hoofdpijn te krijgen. Tot op het punt dat ze dagelijks barstende hoofdpijn had. Tegelijk liep ze ook enorm moe. Ze sliep slecht en begon overdag dutjes te doen, wat ze eigenlijk haat. Ze begon ook meer en meer gepikeerd en kortaf te lopen.

Half Juli familieweekend gehad. Supertof maar met veel eten en drank, verschrikkelijk warm en superdruk. (30 man in een vakantiehuis). Zij heeft daar meer dan een week van moeten bekomen. Het enige dat ze deed was (thuis)werken, slapen en eten. Ik moest me bezig houden met de kindjes stil te houden en als ik moest gaan werken moesten de kindjes weg.

Begin Augustus gingen we normaal samen naar Rammstein in Oostende. Een paar dagen ervoor gaf ze aan dat ze het eigenlijk niet zag zitten. Ze wou doodgraag gaan, maar ze vroeg me of ik iemand kon vinden om in haar plaats mee te gaan. Vrij snel een collega gevonden.

Paar dagen erna gingen we samen naar de Lokerse Feesten (Heideroosjes, Flogging Molly,..). Daar is ze wel mee naartoe geweest en ze heeft haar daar zichtbaar geamuseerd. Dag erna is ze niet uit haar bed geraakt.
Die avond gingen we normaal naar Stahlzeit, een Rammstein coverband op de (gratis) Fonnefeesten. Maar dat zag ze ook niet meer zitten.

De dagen/weken erna ging het steeds erger met haar. Meer hoofdpijn, moe lopen,...
Ze had zelfs 2 weken verlof genomen, puur daardoor. Terwijl ze volledig van thuis uit kan werken en het super rustig was op het werk.
In die 2 weken betere het totaal niet dus heb ik haar verplicht om naar de huisarts te gaan.

Die heeft haar direct nog 2 weken thuisgezet en gezegd dat ze niet terug mocht beginnen werken voor nog eens langs te komen.
Natuurlijk beter de het totaal niet en als ze terugging hebben we gevraagd om haar bloed eens te controleren.
Ergens rond die periode hebben we toevallig gehoord dat haar moeder hervallen was. Die heeft diabetes gehad en na een maagverkleining, medicatie en whatever was ze er vanaf geraakt. Maar sinds kort dus hervallen. Aangezien m'n vrouw haar nonkel ook diabetes heeft en dat erfelijk is/kan zijn had ze gevraagd aan de huisarts om daar ook zeker op te controleren.

Enkele dagen later kijken we eens op Cozo en zien we de resultaten al.
Heel hoge waarden die op diabetes wijzen.
Direct naar de huisarts gebeld en we mochten de dag erna al langskomen. Daar heeft die bevestigd dat ze inderdaad diabetes heeft.
Huisarts durfde zelf geen medicatie voor te schrijven omdat de waarden echt enorm hoog lagen. (Bloedsuikerwaarde nuchter was 9,7. Moet normaal onder de 6,5 liggen)
Huisarts direct gebeld naar de endocrinoloog gebeld en we mochten de dag erna al langsgaan (nadat secretariaat pas binnen 3 maand een afspraak kon geven heeft de huisarts rechtstreeks naar de endocrinoloog gebeld).
Dat was vorige donderdag. Daar direct een paar serieuze kloppen gekregen.
Het eerste wat de endocrinoloog zei was ook dat ze serieus zal moeten afvallen. Ze weet dat ze overgewicht heeft maar dit was de schop in haar kont die ze nodig heeft.
We moesten daar ook direct bij de diëtiste en die heeft al enkele papieren meegegeven met tips en te vermijden dingen zodat ze nu al op haar eten moet letten.
Ze moet komende maandag een weekje in het ziekenhuis verblijven om allerhande testen te ondergaan. Om op te sporen welk type, of er niets anders mis is,...
Ze is hier bloednerveus voor. 9 jaar geleden heeft ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad en na de operatie is er inwendig iets terug losgekomen waardoor ze inwendige bloedingen had. Ze heeft toen een week op intensieve gelegen. Het scheelde niks of ze was toen gestorven. Ze heeft dus een heilige schrik van ziekenhuizen.


Ik probeer haar op alle vlakken te steunen voor zover ik kan. Maar het is toch verdomd moeilijk.
Elke maaltijd moeten we eerst kijken wat wel of niet mag, we moeten ons eetgewoontes enorm aanpassen. Uiteraard "dieet" ik mee met haar. Anders moeten we elke keer 4 gerechten klaarmaken. (We maken nu al aangepaste dingen wegens allergieën bij onze jongste zoon).

Ik heb nu, uit pure noodzaak, aan de huisarts gevraagd om mij volgende week thuis te zetten met sociaal verlof. Ik zie niet hoe ik het anders kan bolwerken. Mijn ouders werken beide full-time, bij m'n schoonouders ligt de straat volledig open en m'n schoonpa heeft sinds een maand een "nieuwe schouder" (prothese).
Hierover volgt straks een post in ergernissen op het werk.


Maar ook mentaal is het enorm lastig. Het is nu al 4 maand of zo dat alles op mijn schouders rust. Quasi alle huishoudelijke taken, winkelen, koken, voor de kinderen zorgen, opvang regelen,... En daarbovenop moet ik nog gaan werken ook. Ik wil niets laten merken thuis, maar mijn batterij is serieus leeg aan het geraken. Ik val ook maar tegen 3u in slaap omdat ik constant over vanalles lig te piekeren en ik sowieso slecht slaap door de warmte, en om 7u moet ik er steeds weer uit.
Gelukkig is het schooljaar terug begonnen zodat ik overdag wat meer rust heb.

IVM de huishoudelijke taken. Begin van de vakantie het lumineuze idee gehad om onze jongsten zijn kleerkast eens uit te mesten. Dus al zijn kleren uit de kast gehaald en in wasmanden gestoken. Maar door m'n uitstelgedrag en vermoedelijke ADHD (vandaag testen gedaan bij neuropsycholoog) is da weer een projectje dat op de lange baan geschoven werd.
Vorige week, knal in de diabetes golf merkt m'n vrouw dat onze binnenkat vlooien heeft. wss doorgekregen van onze buitenkant (ze zien elkaar dikwijls aan ons raam, met muggengaas tussen). Beide katten krijgen maandelijks een pipetje tegen vlooien in hun nek, maar we hadden een ander (goedkoper) merk gekocht.
Die binnenkat komt soms boven en we zagen ook wat vlooien rondspringen in ons slaapkamers.
Ik ben nu al ruim een week bezig, bovenop al de rest, met alle kleren te wassen, drogen, plooien en strijken. (De mevrouw die onze strijk deed is en paar maand geleden overleden). Daarbovenop ook 2x per dag gans ons huis stofzuigen en met de stomer op onze zetels.



Tldr; m'n vrouw heeft diabetes.
 
Er is geen persoonlijk verhaal om eerlijk te zijn. Het is gewoon een feit + Mulan vat het nog eens goed samen (in een ander topic - wie zoekt die vindt).
 
Wall of text incoming:


Mijn vrouw heeft enkele jaren geleden een zware burn-out gehad. Ze is dan heel goed geholpen geweest door een psychologe die jammer genoeg gestopt is net iets te vroeg voor m'n vrouw om er volledig vanaf te geraken. Dus dat is steeds licht blijven sluimeren.

Paar maand geleden begon m'n vrouw almaar meer en meer hoofdpijn te krijgen. Tot op het punt dat ze dagelijks barstende hoofdpijn had. Tegelijk liep ze ook enorm moe. Ze sliep slecht en begon overdag dutjes te doen, wat ze eigenlijk haat. Ze begon ook meer en meer gepikeerd en kortaf te lopen.

Half Juli familieweekend gehad. Supertof maar met veel eten en drank, verschrikkelijk warm en superdruk. (30 man in een vakantiehuis). Zij heeft daar meer dan een week van moeten bekomen. Het enige dat ze deed was (thuis)werken, slapen en eten. Ik moest me bezig houden met de kindjes stil te houden en als ik moest gaan werken moesten de kindjes weg.

Begin Augustus gingen we normaal samen naar Rammstein in Oostende. Een paar dagen ervoor gaf ze aan dat ze het eigenlijk niet zag zitten. Ze wou doodgraag gaan, maar ze vroeg me of ik iemand kon vinden om in haar plaats mee te gaan. Vrij snel een collega gevonden.

Paar dagen erna gingen we samen naar de Lokerse Feesten (Heideroosjes, Flogging Molly,..). Daar is ze wel mee naartoe geweest en ze heeft haar daar zichtbaar geamuseerd. Dag erna is ze niet uit haar bed geraakt.
Die avond gingen we normaal naar Stahlzeit, een Rammstein coverband op de (gratis) Fonnefeesten. Maar dat zag ze ook niet meer zitten.

De dagen/weken erna ging het steeds erger met haar. Meer hoofdpijn, moe lopen,...
Ze had zelfs 2 weken verlof genomen, puur daardoor. Terwijl ze volledig van thuis uit kan werken en het super rustig was op het werk.
In die 2 weken betere het totaal niet dus heb ik haar verplicht om naar de huisarts te gaan.

Die heeft haar direct nog 2 weken thuisgezet en gezegd dat ze niet terug mocht beginnen werken voor nog eens langs te komen.
Natuurlijk beter de het totaal niet en als ze terugging hebben we gevraagd om haar bloed eens te controleren.
Ergens rond die periode hebben we toevallig gehoord dat haar moeder hervallen was. Die heeft diabetes gehad en na een maagverkleining, medicatie en whatever was ze er vanaf geraakt. Maar sinds kort dus hervallen. Aangezien m'n vrouw haar nonkel ook diabetes heeft en dat erfelijk is/kan zijn had ze gevraagd aan de huisarts om daar ook zeker op te controleren.

Enkele dagen later kijken we eens op Cozo en zien we de resultaten al.
Heel hoge waarden die op diabetes wijzen.
Direct naar de huisarts gebeld en we mochten de dag erna al langskomen. Daar heeft die bevestigd dat ze inderdaad diabetes heeft.
Huisarts durfde zelf geen medicatie voor te schrijven omdat de waarden echt enorm hoog lagen. (Bloedsuikerwaarde nuchter was 9,7. Moet normaal onder de 6,5 liggen)
Huisarts direct gebeld naar de endocrinoloog gebeld en we mochten de dag erna al langsgaan (nadat secretariaat pas binnen 3 maand een afspraak kon geven heeft de huisarts rechtstreeks naar de endocrinoloog gebeld).
Dat was vorige donderdag. Daar direct een paar serieuze kloppen gekregen.
Het eerste wat de endocrinoloog zei was ook dat ze serieus zal moeten afvallen. Ze weet dat ze overgewicht heeft maar dit was de schop in haar kont die ze nodig heeft.
We moesten daar ook direct bij de diëtiste en die heeft al enkele papieren meegegeven met tips en te vermijden dingen zodat ze nu al op haar eten moet letten.
Ze moet komende maandag een weekje in het ziekenhuis verblijven om allerhande testen te ondergaan. Om op te sporen welk type, of er niets anders mis is,...
Ze is hier bloednerveus voor. 9 jaar geleden heeft ze een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad en na de operatie is er inwendig iets terug losgekomen waardoor ze inwendige bloedingen had. Ze heeft toen een week op intensieve gelegen. Het scheelde niks of ze was toen gestorven. Ze heeft dus een heilige schrik van ziekenhuizen.


Ik probeer haar op alle vlakken te steunen voor zover ik kan. Maar het is toch verdomd moeilijk.
Elke maaltijd moeten we eerst kijken wat wel of niet mag, we moeten ons eetgewoontes enorm aanpassen. Uiteraard "dieet" ik mee met haar. Anders moeten we elke keer 4 gerechten klaarmaken. (We maken nu al aangepaste dingen wegens allergieën bij onze jongste zoon).

Ik heb nu, uit pure noodzaak, aan de huisarts gevraagd om mij volgende week thuis te zetten met sociaal verlof. Ik zie niet hoe ik het anders kan bolwerken. Mijn ouders werken beide full-time, bij m'n schoonouders ligt de straat volledig open en m'n schoonpa heeft sinds een maand een "nieuwe schouder" (prothese).
Hierover volgt straks een post in ergernissen op het werk.


Maar ook mentaal is het enorm lastig. Het is nu al 4 maand of zo dat alles op mijn schouders rust. Quasi alle huishoudelijke taken, winkelen, koken, voor de kinderen zorgen, opvang regelen,... En daarbovenop moet ik nog gaan werken ook. Ik wil niets laten merken thuis, maar mijn batterij is serieus leeg aan het geraken. Ik val ook maar tegen 3u in slaap omdat ik constant over vanalles lig te piekeren en ik sowieso slecht slaap door de warmte, en om 7u moet ik er steeds weer uit.
Gelukkig is het schooljaar terug begonnen zodat ik overdag wat meer rust heb.

IVM de huishoudelijke taken. Begin van de vakantie het lumineuze idee gehad om onze jongsten zijn kleerkast eens uit te mesten. Dus al zijn kleren uit de kast gehaald en in wasmanden gestoken. Maar door m'n uitstelgedrag en vermoedelijke ADHD (vandaag testen gedaan bij neuropsycholoog) is da weer een projectje dat op de lange baan geschoven werd.
Vorige week, knal in de diabetes golf merkt m'n vrouw dat onze binnenkat vlooien heeft. wss doorgekregen van onze buitenkant (ze zien elkaar dikwijls aan ons raam, met muggengaas tussen). Beide katten krijgen maandelijks een pipetje tegen vlooien in hun nek, maar we hadden een ander (goedkoper) merk gekocht.
Die binnenkat komt soms boven en we zagen ook wat vlooien rondspringen in ons slaapkamers.
Ik ben nu al ruim een week bezig, bovenop al de rest, met alle kleren te wassen, drogen, plooien en strijken. (De mevrouw die onze strijk deed is en paar maand geleden overleden). Daarbovenop ook 2x per dag gans ons huis stofzuigen en met de stomer op onze zetels.



Tldr; m'n vrouw heeft diabetes.
Amai; courage aan u en vooral uw vrouw.

koploper, nog niet eens top 5
Volgens deze bron toch het hoogste cijfer van West-Europa als je op nationaal vlak kijkt. Op regionaal vlak is het wel veel beter in Vlaanderen.

EDIT: https://apps.who.int/gho/data/node.main.MHSUICIDEASDR?lang=en
Als ik de cijfers van de WHO download, filter op lidstaten van de EU en dan sorteer op cijfers van 2019, staan we op de 4e plaats.
Als ik een 5y average neem, dan staan we zelfs op de 3e plaats voor de periode 2015-2019.

Ik heb het even in een grafiekje gegooid. Wat heb ik anders te doen vrijdagavond om 23h30 ;)


EDIT: ik zie nu dat de labels op de grafieken niet kloppen, door de data te sorteren. De data staat nochtans wel goed.
 
Laatst bewerkt:
Ik maak het ook mee op andere streamingapps, maar het is best ergerlijk: toen vandaag de Prime Video app installeerde zag ik een castingicoon bovenaan, wat normaal is. En nu zie ik die weer nergens. Als ik dus een film of serie wil zien zit er niets anders op dan mijn laptop te verbinden met mijn tv met een HDMI-kabel, maar daarvoor heb ik dus geen Google Chromecast gekocht ... Nochtans is dat ding gewoon ingeplugd en geüpdate en kan ik er probleemloos muziek mee afspelen op tv via Spotify.
 
Muis in huis

Paar dagen terug het verdomd verschot van mijn leven gedaan toen ik opeens een schicht zag passeren langs de muur in onze berging. Na mijn bijzonder vrouwelijk gekir met bijhorende wapperende handjes overgegaan tot operatie "dood aan de muis".

Schoonvader had mij ooit eens wat muizenvallen in mijn handen geduwd met de profetische woorden "iedereen heeft wel eens muizen in huis". Een blik naar de schoonbroer was toen voldoende om puberaal in een lachen uit te barsten waarna ik die vallen in mijn garage smeet. Ik buig nu mijn hoofd naar mijn schoonvader en de vaststelling dat zijn opmerking wel degelijk relevant is.

Schuifelend en licht transpirerend naar de garage gewandeld op zoek naar de vallen. Die voorwaar ook gevonden, lekker ouderwetse houten muizenvallen.

Probleem: E-Wout heeft de praktische inzichten van "likt me foeftje" en stond daar wat te prutsen met die muizenval. Ik geef toe, eenmaal je het doorhebt is het vrij simpel maar ik had het dus écht niet door...ik heb even moeten youtube open trekken over hoe een muizenval te plaatsen. Filmpje van 20 seconden waaruit bleek dat het toch niet zo moeilijk was.

Na wat gepruts en "net niet vingertje tussen de muizenval" er in geslaagd om die val te placeren.

Ik zit in mijn zetel en na 10 minuten "KLANG"

* insert thug life meme"

Muis gevangen. Muis volgens mijn kennis van de humane muizenval "nekje breken" uiteraard ook "piepedood". Realiteit: muis godverdomme springlevend en op ongestructureerde wandel (ofte rondjes draaien) met een muizenval rond zijn nekje gedraaid. Voer voor hyperventilatie. In eerste instantie de link gelegd met "een regenworm in twee snijden", "een kip zijn hoofd afslaan", kortom "het zijn maar reflexen" maar na korte tijd tot het besef gekomen dat muisje de reflexen aan het overstijgen was.

Muis bleef leven. Fuck. Muis niet dood maar minstens zo kreupel als iets. (noot, geen zin in een GAIA verhaal, die muis moest mijn huis uit en ik ga er van uit dat zelfs de grootse dierenvriend niet zit te wachten op een muis in zijn/haar huis) Muis gedood, wat op zich ook al vrij bizar was.

Muis dood, probleem opgelost.

Een half uur terug naar de berging gewandeld.

Muis 2 maakte zijn opwachting met een gelijkaardige passage.

Ik.heb.hier.geen.zin.in.
 
Dat ik nu al meer dan een maand op deze poster moet kijken als ik met de hond ga wandelen. Verschrikkelijke James Cooke vibes met die glimlach.

A35-B0517-0760-49-FD-84-FC-E7-FFC105291-B.jpg
 
Status
Niet open voor verdere reacties.
Terug
Bovenaan