Daar stonden ze dan vanmorgen aan de E313. De kutflikjes die constant wenen om hun loonsvoorwaarden, hun traantjes van ondraaglijk leed fonkelden in het gloren van de ochtendzon. Althans, ik denk toch dat het traantjes om de centen waren want wat was het toch plezant om iedereen op te houden zonder vrees voor enige represailles. Het kunnen dus ook tranen van geluk geweest zijn. Die vakbondsluitjes met grootheidswaanzin kunt ge nog op uw motorkap plakken als ze weer wat palletten in brand steken, maar tegen die ideologieloze fluovestfash met zwaailampen is niets te doen. "My way or the highway, toch als we u de oprit op laten rijden met uw identiteitskaartje en rijbewijsje en gelijkvormigheidsattestje en kentekenbewijsje." Die paar gepromoveerde stadswachten die zelfs als figuranten voor De Buurtpolitie geweigerd werden, stonden zogezegd hun taak uit te voeren omdat ze al twintig jaar geen opslag gehad hebben. Welke idioot werkt er nu al twintig jaar zonder opslag en denkt na verschillende financiële crises en bijbehorende heroplevingen nog altijd dat dan zagen om zijn voorwaarden enige sympathie zal opwekken? Dan ligt het toch echt aan uzelf. Dan moet ge toch een stadswacht of een parkeerwachter, het type beroep dat als niemand het zou doen de wereld ook gewoon beter werd, zijn? Niemand dwingt u bij de politie te "werken" hoor. Een kruispunt terug staan ze Kalashnikovs te verhandelen op elk van de vier hoeken maar het echte probleem van de politie is stiptheidsacties en identiteitscontroles om de snelweg op te mogen om half acht 's morgens. Dan hebt ge er toch helemaal niets van begrepen, dan dient ge de burger toch helemaal niet, dan zijt ge een slechte werknemer en een nog slechtere mens. Wat voor een holle plant moet ge zijn om eigenwaarde te halen uit een uniform met zulke acties tot gevolg? Ge wou ons net het tegendeel bewijzen, domoren.
Ik hoop uw zielloze tronies zo vlug mogelijk te vergeten, maar die karakterloze koppen zonder enige innerlijke waarde die mijn mistlichten deden oplichten, blijven me achtervolgen. Zulke intreurige gezichten op een verteerd lijf waar een matrak, die ondanks een doorsnede van vier centimeter moeiteloos tussen de groeven op hun aangezichten zou kunnen vastklikken, aan bengelt, kan ik niet vergeten. Ik vind na het aanschouwen van zulke verderfelijke geesten omhult door in ontbinding zijnde lichamen en zelf oranje gekleurde paarse stadswachtjassen zelfs dat ge naast geen loon zelfs geen leven meer verdient. Ik heb uw moeders al ettelijke keren verwenst vanmorgen en na een uurtje of tien afkoelen hoop ik nog steeds dat ze kanker krijgen, en dat uw vaders mogen sneuvelen in één of ander dwaas accident van het Belgisch leger, dat ander succesvol overheidsapparaat vol briljante dienaars van de staat waar kolonel Vandesijpe net zoals de personages van De Buurtpolitie uiteindelijk een overschatte romantisering van de realiteit blijkt te zijn, op de Kamthoutse Heide. Ik hoop dat uw dochters worden lastiggevallen door bazen als Bart De Pauw, waarbij de gewaarwording dat ze gelijkgesteld werden aan schminkdozen die slechts half het alfabet kunnen uitspreken zoals Maaike Cafmeyer of anorexiapatiëntjes die dienen als schijnrelatie om de geaardheid van de nieuwe quotatelevisiester te verdoezelen erger is dan de ongevraagde sms'jes van een papzak met geld. Ik wens uw kleinkinderen enkel schoolloze jaren onder leiding van Frank Vandenbroucke toe zodat ze nog minder dan u zullen verdienen en verdienen, en vooral nergens macht over zullen krijgen want dat familietrekje moet uitgeroeid worden. Ik wens dat uw huisdieren worden doodgebeten door wolven, dat uw huis afbrandt en dat ge alles wat ge sowieso onterecht verdiend hebt de voorbij twintig jaar bij de arm der wet moet terugbetalen. En als dat allemaal waarheid is geworden, pas dan zal ik u vergeven.