Ik post het hier om niet naar dat vreselijke "woke blabla" topic op Pol&Actua te gaan. Ik zaag soms eens op mijn schoonzus in de VS, die is onder invloed van haar man omgevormd tot het wandelend cliché van de Republikein/Trumpfan die enkel gelooft wat ze ziet op Fox, PragerU, enz. Maar de tegenbeweging in dat land kan er natuurlijk ook wel wat van. Ik weet het niet, misschien ben ik te Europees. Ik heb op fb nog enkele ex-collega's van toen ik er werkte, was aan de universiteit dus die zijn nogal progressief/links naar VS-normen (wat vaak neerkomt op economisch rechts zijn voor ons maar dan afkomen met grote sociologische problemen).
Ex-collega post iets over de nieuwe verfilming van Dune door Frank Herbert, met de vraag of het de moeite is die boeken te lezen. Worden algemeen aanzien als een meesterwerk, trouwens. Meteen verschillende reacties type "goh, er ontbreekt voor mij toch een sterk vrouwelijk personage" of "ik vond ze x jaar geleden goed maar ik weet niet of ik dat nu nog ga vinden wegens vooral mannelijke hoofdpersonages". Wat een gezever over een meesterwerk uit 1965.
Iets compleet anders, een discussie over het gebruik van titels aan de universiteit. Je weet wel, laat je de studenten/doctorandi je als postdoc of prof. met je voornaam aanspreken of moeten ze "prof. dr. achternaam" gebruiken? Waar ik werk is dat gewoon voornaam, op veel plaatsen in West- of Noord-Europa ook. In de VS zijn ze nogal verliefd op titels had ik de indruk. Wel, guess what: je laten aanspreken met de voornaam is schadelijk want het toont aan dat je de autoriteit die je hebt als witte man als vanzelfsprekend beschouwt, en vrouwen en "people of color" hebben vaak die titels nodig om gerespecteerd te worden. Daar stonden echt reacties in als "ik laat mijn studenten me aanspreken met "Dr." want ik heb een niet-blanke vrouw en ik zie hoe haar expertise wordt uitgewist doordat men haar gewoon bij de voornaam aanspreekt".
God wat is het internet (of de VS?) toch een vreemde plek.
Ex-collega post iets over de nieuwe verfilming van Dune door Frank Herbert, met de vraag of het de moeite is die boeken te lezen. Worden algemeen aanzien als een meesterwerk, trouwens. Meteen verschillende reacties type "goh, er ontbreekt voor mij toch een sterk vrouwelijk personage" of "ik vond ze x jaar geleden goed maar ik weet niet of ik dat nu nog ga vinden wegens vooral mannelijke hoofdpersonages". Wat een gezever over een meesterwerk uit 1965.
Iets compleet anders, een discussie over het gebruik van titels aan de universiteit. Je weet wel, laat je de studenten/doctorandi je als postdoc of prof. met je voornaam aanspreken of moeten ze "prof. dr. achternaam" gebruiken? Waar ik werk is dat gewoon voornaam, op veel plaatsen in West- of Noord-Europa ook. In de VS zijn ze nogal verliefd op titels had ik de indruk. Wel, guess what: je laten aanspreken met de voornaam is schadelijk want het toont aan dat je de autoriteit die je hebt als witte man als vanzelfsprekend beschouwt, en vrouwen en "people of color" hebben vaak die titels nodig om gerespecteerd te worden. Daar stonden echt reacties in als "ik laat mijn studenten me aanspreken met "Dr." want ik heb een niet-blanke vrouw en ik zie hoe haar expertise wordt uitgewist doordat men haar gewoon bij de voornaam aanspreekt".
God wat is het internet (of de VS?) toch een vreemde plek.
