Je ergernissen van vandaag - Deel 1

Status
Niet open voor verdere reacties.
Wat ik ook wel gemerkt heb is dat ge tegen niemand iets negatiefs moogt zeggen over een hond :p
Nu tbf moet ge eens uw posts lezen over die hond, 'k heb u er alleen nog maar weten over klagen eigenlijk. En dan zeg je wel dat je die doodgraag ziet en niet weg wil etc, maar er is een reden dat mensen daar steeds achter vragen he (het komt zo over).
 
Die app van de slimste mens. Dan antwoordt ge bv. Wereldoorlog 2 en dan pakt die dat niet. Later staat dan bij de antwoorden WOII. Om gek van te worden. En dat is nog maar 1 voorbeeld.

Daarnaast zit er nu in die app een reclamefilmpje voor het dragen van mondmaskers. Zit die fucking youtuber Acid daar ook in met zijn kutaccent.
 
Mijn grootmoeder (85) is op een week tijd van een normaal leven naar palliatieve gegaan. Volgens de dokters zou ze binnen dit en 72u sterven.
Bij een routinecontrole hebben ze gemerkt dat ze slechte bloedwaardes had. Bleek ze een grote galsteen te hebben. Met als gevolg pancreatitis en lever & nieren die beginnen uit te vallen.

Enerzijds denk ik "shit...nu ni..kheb u door corona het laatst in oktober gezien..khad u nog eens willen zien" en vind ik het dus jammer.
Anderzijds ben ik super rationeel en denk ik "oké..ze is 85 jaar..dat is nu eenmaal de leeftijd om te 'vertrekken'..ge kunt ook niet eeuwig leven"

Zowel mijn broer als ikzelf reageren super nuchter op de zaak, dat zelfs mijn vriendin bij het vernemen van het nieuws via mij zei "amaai gij zegt da zo super droog alsof het een 'fait divers' is..gij vertoont daar echt niks verdriet bij". Dat ik mij eigenlijk afvraag of ik gewoon super rationeel ben.. of de slag nog gaat komen..
Het komt gewoon over alsof ik dit nieuws al jaren geleden had geanticipeerd en ik het dus in het verleden al stilaan een plaats heb gegeven.

Ik merkte vroeger ook al dat ik bij heel slecht/heel goed nieuws super rationeel reageerde op zaken. Sinds enkele jaren ben ik niet de persoon die super enthousiast/verdrietig op zaken reageert.

Heb dit het eerst gemerkt toen ik mijn diploma aan de unief behaald heb. Iedereen super enthousiast..ik vond het "onderdeel van het leven" en vond het maar normaal dat ik het moest halen. Ben zelfs nooit naar de uitreiking geweest omdat ik het maar dikke show vond en wou direct gaan werken.


Ik vraag mij oprecht af of ik hier best mee naar een psycholoog zou gaan of niet..
 
Mijn grootmoeder (85) is op een week tijd van een normaal leven naar palliatieve gegaan. Volgens de dokters zou ze binnen dit en 72u sterven.
Bij een routinecontrole hebben ze gemerkt dat ze slechte bloedwaardes had. Bleek ze een grote galsteen te hebben. Met als gevolg pancreatitis en lever & nieren die beginnen uit te vallen.

Enerzijds denk ik "shit...nu ni..kheb u door corona het laatst in oktober gezien..khad u nog eens willen zien" en vind ik het dus jammer.
Anderzijds ben ik super rationeel en denk ik "oké..ze is 85 jaar..dat is nu eenmaal de leeftijd om te 'vertrekken'..ge kunt ook niet eeuwig leven"

Zowel mijn broer als ikzelf reageren super nuchter op de zaak, dat zelfs mijn vriendin bij het vernemen van het nieuws via mij zei "amaai gij zegt da zo super droog alsof het een 'fait divers' is..gij vertoont daar echt niks verdriet bij". Dat ik mij eigenlijk afvraag of ik gewoon super rationeel ben.. of de slag nog gaat komen..
Ik merkte vroeger ook al dat ik bij heel slecht/heel goed nieuws super rationeel reageerde op zaken. Sinds enkele jaren ben ik niet de persoon die super enthousiast/verdrietig op zaken reageert.

Heb dit het eerst gemerkt toen ik mijn diploma aan de unief behaald heb. Iedereen super enthousiast..ik vond het "onderdeel van het leven" en vond het maar normaal dat ik het moest halen. Ben zelfs nooit naar de uitreiking geweest omdat ik het maar dikke show vond en wou direct gaan werken.


Ik vraag mij oprecht af of ik hier best mee naar een psycholoog zou gaan of niet..
Je bent wie je bent he. Sommige mensen reageren nu eenmaal heel nuchter op bepaalde zaken. Zijn er wel zaken waar je enorm blij van kunt zijn?
Bij mijn eigen grootmoeder vorig jaar had ik nu wel pas mijn klop tijdens de begrafenis.
 
Mijn grootmoeder (85) is op een week tijd van een normaal leven naar palliatieve gegaan. Volgens de dokters zou ze binnen dit en 72u sterven.
Bij een routinecontrole hebben ze gemerkt dat ze slechte bloedwaardes had. Bleek ze een grote galsteen te hebben. Met als gevolg pancreatitis en lever & nieren die beginnen uit te vallen.

Enerzijds denk ik "shit...nu ni..kheb u door corona het laatst in oktober gezien..khad u nog eens willen zien" en vind ik het dus jammer.
Anderzijds ben ik super rationeel en denk ik "oké..ze is 85 jaar..dat is nu eenmaal de leeftijd om te 'vertrekken'..ge kunt ook niet eeuwig leven"

Zowel mijn broer als ikzelf reageren super nuchter op de zaak, dat zelfs mijn vriendin bij het vernemen van het nieuws via mij zei "amaai gij zegt da zo super droog alsof het een 'fait divers' is..gij vertoont daar echt niks verdriet bij". Dat ik mij eigenlijk afvraag of ik gewoon super rationeel ben.. of de slag nog gaat komen..
Ik merkte vroeger ook al dat ik bij heel slecht/heel goed nieuws super rationeel reageerde op zaken. Sinds enkele jaren ben ik niet de persoon die super enthousiast/verdrietig op zaken reageert.

Heb dit het eerst gemerkt toen ik mijn diploma aan de unief behaald heb. Iedereen super enthousiast..ik vond het "onderdeel van het leven" en vond het maar normaal dat ik het moest halen. Ben zelfs nooit naar de uitreiking geweest omdat ik het maar dikke show vond en wou direct gaan werken.


Ik vraag mij oprecht af of ik hier best mee naar een psycholoog zou gaan of niet..
Bwa, iedereen gaat daar anders mee om. Zowel mijn grootvader als grootmoeder langs mijn vader zijn kant zijn beide overleden, en bij geen een van de twee heb ik ooit echt verdriet ofzo gehad. Dat was naar de mis gaan, koffietafel en daarna terug business as usual. Ik heb ook veel moeite om op dat vlak empathisch over te komen. Daarom niet te zeggen dat ik het niet erg vind ofzo, maar het zal me niet zo snel raken als in "hier ga ik dagen voor janken".
 
Je bent wie je bent he. Sommige mensen reageren nu eenmaal heel nuchter op bepaalde zaken. Zijn er wel zaken waar je enorm blij van kunt zijn?
Bij mijn eigen grootmoeder vorig jaar had ik nu wel pas mijn klop tijdens de begrafenis.
Dat is dus het ding..ik heb zo niets waar ik super enthousiast van word.. wel "blij" hé, maar niet "overexcited" zoals je vaak bij jongeren ziet.
Precies dat ik dat "super enthousiaste" mis in mezelf..precies dat iets in het leven mij "gebroken" heeft ofzo..

Zelfs als ik vb opslag krijg op het werk, denk ik "oh oké, leuk"..maar dat is het dan.
Nu weer op materialistisch vlak ben ik de persoon die bij een lotto jackpot van pakweg 2 miljoen zegt "Ja zoveel is da nu ni eh..daar komt ge geen leven mee toe zonder te werken eh" en dat mensen mij dan scheef aankijken van "alé kzou daar super blij mee zijn"
 
Bwa, iedereen gaat daar anders mee om. Zowel mijn grootvader als grootmoeder langs mijn vader zijn kant zijn beide overleden, en bij geen een van de twee heb ik ooit echt verdriet ofzo gehad. Dat was naar de mis gaan, koffietafel en daarna terug business as usual. Ik heb ook veel moeite om op dat vlak empathisch over te komen. Daarom niet te zeggen dat ik het niet erg vind ofzo, maar het zal me niet zo snel raken als in "hier ga ik dagen voor janken".
Ja voilà, dit dus. Het is erg, maar het raakt mij ni.
Nu misschien als ik ze in de kist zou zien liggen dat ik wel begin te wenen..(als dit al mag met corona). Nuja kheb dit als kind gedaan..was daar toen niet goed van..geen idee of ik het terug zou doen..
 
Dat is dus het ding..ik heb zo niets waar ik super enthousiast van word.. wel "blij" hé, maar niet "overexcited" zoals je vaak bij jongeren ziet.
Precies dat ik dat "super enthousiaste" mis in mezelf..precies dat iets in het leven mij "gebroken" heeft ofzo..

Zelfs als ik vb opslag krijg op het werk, denk ik "oh oké, leuk"..maar dat is het dan.
Nu weer op materialistisch vlak ben ik de persoon die bij een lotto jackpot van pakweg 2 miljoen zegt "Ja zoveel is da nu ni eh..daar komt ge geen leven mee toe zonder te werken eh" en dat mensen mij dan scheef aankijken van "alé kzou daar super blij mee zijn"
Haha, da's wel heel extreem natuurlijk. Geen idee of een psycholoog daar veel aan kan veranderen. Zou het voortkomen uit een trauma of...?
 
Haha, da's wel heel extreem natuurlijk. Geen idee of een psycholoog daar veel aan kan veranderen. Zou het voortkomen uit een trauma of...?
Ik denk een mix van opvoeding & mijn vriendin.. Die heeft 6-7 jaar geleden een levensbedreigende aandoening gehad en is nu chronisch ziek. Wel alles onder controle, maar dat verneukt ons leven een beetje: heel moeilijk om te lenen aangezien elke verzekeraar haar weigert voor de SSV, eigen kinderen zijn niet mogelijk, mogen niet boven 1000m overnachten, ze mag enkel onder narcose als haar behandelende arts het groen licht geeft... zij heeft door haar aandoening schrik dat er op elk moment iets kan gebeuren (volledig ongegrond..want sinds de ontdekking van de aandoening is ze altijd stabiel gebleven). Zo wil ze nooit naar super verre landen reizen en zegt ze "ja als ik daar iets voorheb, kunnen ze mij ni behandelen"
Als haar leven terug "de oude" zou zijn, zou ik bijvoorbeeld wel super enthousiast worden.

Opvoeding: mijn ouders dramde altijd door dat ik goeie punten moest hebben op school. Heel het studentenleven was een hel voor mij.
Mijn ouders betaalden enkel het percentage van mijn studies terug waar ik op door was. Stel dat studies nu 2000€/jaar kostte en ik er voor 50% po door was, moest ik 1000€ uit eigen zak betalen.
Ze koeioneerden mij, wss met de beste bedoelingen eh.. Ik moest altijd voor middernacht thuis zijn. Zelfs enkele keren geweest dat de deur gewoon op slot was en ze bewust de sleutel in het slot hadden gelaten zodat ik niet meer binnen kon. En allemaal met de bedoeling dat ik mij volledig op mijn studies zou richten en niet afgeleid zou worden door andere zaken in het leven.
Als ik om 0u05 niet thuis was, belden ze mij op tot stalken doe. Als ik niet opnam, belden ze soms 10-15x achter mekaar om te vragen waar ik bleef..
Kheb zo nooit het "leuke onbezonnen leven" gehad zoals 95% van mijn leeftijdsgenoten.
 
Op de parking van de supermarkt en ik zit mij weer eens te ergeren aan de jeugd die zich zonder blikken of blozen rustig parkeren op de gehandicaptenparking in hun gepimpte autootjes.
De zogenaamde ouderen van dagen daarentegen - die duidelijk niet goed ter been zijn maar net niet gehandicapt genoeg om een parkeerkaart te krijgen - zetten zich braaf 50 meter verder en hobbelen rustig naar de ingang van de supermarkt.
Op dat moment heb ik echt zin om een banaan in hun uitlaat te gaan steken; en dan heb ik het nog niet eens noodzakelijk over die gepimpte autootjes.
 
Op de parking van de supermarkt en ik zit mij weer eens te ergeren aan de jeugd die zich zonder blikken of blozen rustig parkeren op de gehandicaptenparking in hun gepimpte autootjes.
De zogenaamde ouderen van dagen daarentegen - die duidelijk niet goed ter been zijn maar net niet gehandicapt genoeg om een parkeerkaart te krijgen - zetten zich braaf 50 meter verder en hobbelen rustig naar de ingang van de supermarkt.
Op dat moment heb ik echt zin om een banaan in hun uitlaat te gaan steken; en dan heb ik het nog niet eens noodzakelijk over die gepimpte autootjes.
Zijn dan ook mentaal gehandicapt he.
 
Mijn grote ergernis van de laatste paar dagen is mezelf.

Door m'n eigen lompigheid veel frustraties gehad, en het gaat me wss nog veel geld kosten ook.

2 weken geleden nieuwe 2ehandse grafische kaart gekocht (GTX970 op 9lives).
Als ik die wou installeren gezien dat er nogal veel stof in mijn PC zat, dus nam ik de stofzuiger erbij.
Mijn gewoonte is van telkens een tandenstoker of zo tussen alle fans te steken zodat die niet beginnen draaien door de stofzuiger en kortsluiting of zo veroorzaken (een leerkracht had me dat ooit als tip gegeven).
Na die te vervangen en de PC de eerste keer te booten was die plots enorm traag. Ik merkte dat windows update bezig was met blijkbaar ineens een hoop updates, dus ik liet hem doen.
Nachtje laten draaien en s'ochtends was hij klaar, maar hij bleef enorm traag. Op de startknop duwen en het duurde 2 minuten eer het menu erop kwam.
Wat gegoogled en een mogelijk probleem was dat de drivers van de oude en nieuwe grafische kaart elkaar zouden tegenwerken dus via safe mode DDU gedaan op beide drivers (AMD en Nvidia), dit bracht ook niet op dus uit pure miserie dan maar windows volledig geherinstalleerd wat ook enorm lang duurde.

Na een paar dagen PC toch eens terug opengedaan omdat ik ergens de tip kreeg om te kijken of de fans van de grafische kaart wel draaiden.
Dan gemerkt dat er nog een tandenstoker in de fan van de CPU koeler zat. Maw, de CPU was zichzelf aan het frituren en ging over in een soort "safe mode".

Voor alle veiligheid toch maar beslist om nieuwe koelpasta te plaatsen, want dat was ook al weer enkele jaren geleden.
Op de bijsluiter van die koelpasta stond een bepaalde manier om dat te doen, dus ik volgde die.

Na 2 dagen plots geen beeld meer. Grafische kaart eruit gehaald en teruggestoken, zelfs oude kaart terug ingestoken. Niets.
Plots viel m'n oog op iets op het PCI-slot.

Blijkbaar heb ik te veel koelpasta gebuikt waardoor die beginnen druppen is op de grafische kaart en vooral op het PCI slot.
Ik heb dat proberen opkuisen met tandenstokers, keukenrol, oorstokjes, en zelfs met "isopropylalcohol" op aanraden van @JohnnyricoMC maar het brengt niets op. Het is echt in die fijne gaatjes gedruppeld.

Een nieuw moederbord met socket 1155 maken ze blijkbaar niet meer, en 2ehands blijkbaar moeilijk te vinden. Via via met iemand in contact gekomen die een "magazijn vol" computergerief heeft, een verzamelaar.
ik ga morgen eens gaan zien samen met hem in de hoop een moederbordje te vinden.
Mijn grote ergernis van de laatste paar dagen is mezelf.

Door m'n eigen lompigheid veel frustraties gehad, en het gaat me wss nog veel geld kosten ook.

2 weken geleden nieuwe 2ehandse grafische kaart gekocht (GTX970 op 9lives).
Als ik die wou installeren gezien dat er nogal veel stof in mijn PC zat, dus nam ik de stofzuiger erbij.
Mijn gewoonte is van telkens een tandenstoker of zo tussen alle fans te steken zodat die niet beginnen draaien door de stofzuiger en kortsluiting of zo veroorzaken (een leerkracht had me dat ooit als tip gegeven).
Na die te vervangen en de PC de eerste keer te booten was die plots enorm traag. Ik merkte dat windows update bezig was met blijkbaar ineens een hoop updates, dus ik liet hem doen.
Nachtje laten draaien en s'ochtends was hij klaar, maar hij bleef enorm traag. Op de startknop duwen en het duurde 2 minuten eer het menu erop kwam.
Wat gegoogled en een mogelijk probleem was dat de drivers van de oude en nieuwe grafische kaart elkaar zouden tegenwerken dus via safe mode DDU gedaan op beide drivers (AMD en Nvidia), dit bracht ook niet op dus uit pure miserie dan maar windows volledig geherinstalleerd wat ook enorm lang duurde.

Na een paar dagen PC toch eens terug opengedaan omdat ik ergens de tip kreeg om te kijken of de fans van de grafische kaart wel draaiden.
Dan gemerkt dat er nog een tandenstoker in de fan van de CPU koeler zat. Maw, de CPU was zichzelf aan het frituren en ging over in een soort "safe mode".

Voor alle veiligheid toch maar beslist om nieuwe koelpasta te plaatsen, want dat was ook al weer enkele jaren geleden.
Op de bijsluiter van die koelpasta stond een bepaalde manier om dat te doen, dus ik volgde die.

Na 2 dagen plots geen beeld meer. Grafische kaart eruit gehaald en teruggestoken, zelfs oude kaart terug ingestoken. Niets.
Plots viel m'n oog op iets op het PCI-slot.

Blijkbaar heb ik te veel koelpasta gebuikt waardoor die beginnen druppen is op de grafische kaart en vooral op het PCI slot.
Ik heb dat proberen opkuisen met tandenstokers, keukenrol, oorstokjes, en zelfs met "isopropylalcohol" op aanraden van @JohnnyricoMC maar het brengt niets op. Het is echt in die fijne gaatjes gedruppeld.

Een nieuw moederbord met socket 1155 maken ze blijkbaar niet meer, en 2ehands blijkbaar moeilijk te vinden. Via via met iemand in contact gekomen die een "magazijn vol" computergerief heeft, een verzamelaar.
ik ga morgen eens gaan zien samen met hem in de hoop een moederbordje te vinden.

Anders wordt het een nieuw moederbord, maar dan ineens ook nieuwe CPU en RAM erbij wat al 420€ kost. (ryzen 5 3600, B550 moederbord en 16GB ram)
Maar als ik dan toch bezig ben wil ik ineens nieuwe SSD (zit nu met een Sata van 512GB) en een nieuwe case (huidige is veel te groot en hangt met plakband aan elkaar) wat het totaal al op 670€ brengt.

NsMTb4B.jpg



Natuurlijk valt dit net voor nu ik net een vrij dure nieuwe bril gekocht heb, onze beide auto's op onderhoud moeten (Ford heeft wss nieuwe remschijven nodig) en de loodgieter moet komen om nieuwe leidingen te leggen en enkele leidingen te verplaatsen wat wss rond de 2500€ zal kosten.

Even een update..

Diene mens (72-jarige met een enorme interesse en kennis in/van electronica) heeft het (deels) kunnen oplossen. Ik ben met m'n moederbord +cpu + ram naar bij hel geweest. Enorm magazijn VOL met (oud) computer en electronica gerief.

Hij had geen gelijkaardig moederbord liggen, maar hij is 8u bezig geweest met het moederbord volledig te reinigen.

MAAR, hij heeft gezien dat er enkele pinnetjes van de processor gesmolten waren en tegen elkaar kwamen. Hij heeft die terug "goed" gezet, maar bij zijn testen kreeg hij dikwijls error beeps van het bios (3 lange beeps die bleven herhalen). 1x op de 5 gemiddeld was dat niet zo en werkte de PC perfect normaal.

Hier terug thuis alles terug ingebouwd en alles werkte (maar telkens een paar pogingen nodig om te booten).
Vanochtend wil ik hem terug starten, en elke keer net na het inloggen krijg ik een bsod. "Internal power error"
Ik heb gisteren wel een driver geïnstalleerd van een PCI-E kaartje voor extra sata poorten (dat al bijna een jaar in m'n PC zat en perfect werkte).

Straks eens da kaartje eruit halen en hopen dat het dat was.
Eens de grote kosten hier wat achter de rug zijn toch zien voor dat nieuwe moederbord/cpu/ram. Want m'n huidige systeem is overduidelijk op sterven na dood.


En bovenop, het onderhoud van de Ford heeft me 750€ gekost... Ik wist dat een officiële dealer duur was, maar dit is er toch serieus over.
Dat is m'n fout om naar een garage te gaan die handig dichtbij ligt. En het was dringend want 2 weken geleden is mijne euro gevallen dat hij voor 5/2 naar de keuring moest.
Volgende keer toch een onafhankelijke garage zoeken.

Een crowdfunding opstarten zal niet veel opbrengen zeker? :unsure:
 
Linked-In job-aanbiedingen :rolleyes:
Ik krijg geregeld joboffers waarbij ik denk, lezen die dat profiel na of sturen die gewoon blind uitnodigingen op basis van één woord in mijn profiel?

In mijn profiel staat dat ik Supply Chain manager ben en dat ik ervoor Program Manager was voor een IT-transformatieprogramma.
Hoe groot zou dan de kans zijn dat ik als free-lance softwaredeveloper zou willen werken?
 
Status
Niet open voor verdere reacties.
Terug
Bovenaan