Ja de trend is inderdaad niet goed, en relatief gezien valt het hier nog mee, en maakt het deel uit van een globale trend, maar als we kijken naar Japan of Zuid-Korea, in de laatste waar bijna elke film die ik gezien heb die ongelijkheid/maatschappijkritiek zichtbaar is in quasi elke film of serie die ik van daar gezien heb (denk bvb. aan Squid Game). En natuurlijk is dat fictie, maar dat element is niet echt fictie. In Japan heb je dan weer begrippen als karoshi (dood door overwerken) of fenomenen als
hikikomori, wat ik toch wel dystopische fenomenen vind, zeker dan nog eens in het land waar dat de gemiddelde leeftijd de hoogste is wereldwijd, door zeer strenge immigratieregels en de hoge levensverwachting/vergrijzing door de population boom die nu ouder wordt en daar tegenover lage geboortecijfers, deels omdat economisch gezien het ook erg duur en moeilijk is en er weinig tijd is om voor kinderen groot te brengen. Als meer dan 1 miljoen mensen uit de "actieve bevolking" een permanente burnout hebben of overstresst zijn door de school- en werkomstandigheden daar, dan is het niet moeilijk om te bedenken waarom Japan eigenlijk al enkele decennia economische stagnatie kent. De omstandigheden zijn gewoon moeilijk en enorm veeleisend en voor bepaalden/kwetsbaren niet haalbaar, ook al begrijpen anderen dat niet. Als je dan afkomt met "langer en meer werken" of "flexijobs" enzovoort, tja. Dan ben je blind. Mensen worden gepusht om meer te doen dan dat ze aankunnen, en dat wreekt zich.
En bovendien waait het typisch Japanse fenomeen als hikikomori nu over naar andere landen, deels aangesterkt door het geforceerd leven in isolatie door de pandemie, waardoor je daar nog moeilijker uitraakt.
We should work to protect others from falling into long-term social withdrawal
www.scientificamerican.com
In Japan natuurlijk meer "een ding" omdat de maatschappij daar op elk vlak veeleisend is, en arbeidsomstandigheden ook gewoon niet goed maar de scholen zijn ook veeleisender, niet alleen door de scholen zelf maar ook door leeftijdsgenoten (uitsluiten, pesten enzovoort). Gewoon daar moet je goed zijn, en als je niet goed genoeg bent val je uit.
De combinatie van hoge gemiddelde leeftijd en grote vergrijzing, een groot deel van actieve bevolking die niet in staat is om actief te zijn en dan nog eens een land met een strenge en moeilijke immigratieprocedure enerzijds en anderzijds niet aantrekkelijk om naar te immigreren (eiland, ver weg van veel landen, moeilijke taal en cultuur om aan te passen/te leren en moeilijk om in te greren met over het algemeen vanuit westerse landen ook een verlaging van de werkomstandigheden), dan zie je wat het probleem is. Japan is een goed land als je talentvol bent, maar niet als je nergens in uitblinkt.
Zuid-Korea is denk ik min of meer wat vergelijkbaar maar minder ernstig op dat vlak, en mocht Korea ooit verenigen hebben ze enorme potentiele groei, ook omdat in Noord-Korea er veel ongebruikt potentieel is, en zwaktes van Zuid-Korea zou kunnen aanvullen door een andere populatiepyramide. Een verenigd Korea zou wellicht wel Duitsland, Frankrijk, de UK en Japan voorbijsteken in GDP binnen enkele decennia. Zuid-Korea is zelfs nu al economisch sterker dan Rusland (en dat was nog voor de oorlog startte).
.
.
