Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[FlyingHorseman]

George Saunders - Pastoralia
Ik heb Saunders lang links laten liggen omdat ik het gedacht had dat hij een nogal stoffige, wat saaie schrijver was. Onterecht blijkt nu, want dit was een erg goeie verzameling kortverhalen waarin Saunders op vrij originele wijze zijn nogal pessimistische kijk op de huidige tijd geeft, doorspekt met donkere, bijtende en deadpan humor.

Kurt Vonnegut - Cat's Cradle
Mijn vierde boek van Vonnegut, een schrijver waar je heel snel de eigen stijl van herkent. Deze combineert ook weer elementen uit de vorige boeken van hem die ik gelezen heb: satire over de maatschappij, wetenschap en de Koude Oorlog, humor en science fiction elementen. En dat alles weer in vrij korte roman die heel aangenaam is om te lezen.

In het Frans ben ik bezig aan Candide van Voltaire. Ik heb me wat laten gaan en heb een hele reeks Franse klassiekers gekocht, goedkope uitgaves voor studenten van rond €3 per stuk. Voorlopig lees ik maar een paar bladzijden per dag, gewoon om wat meer in contact met de taal te komen.

 

[Straddle]

Skeleton Crew - Stephen King

Bundel kortverhalen waar een paar goeie in zitten, maar ook matige. The Mist, The Jaunt en The Raft zijn mijn favorieten.

The Jaunt is één van mijn all-time favorieten van S. King.
Skeleton Crew had nog goede verhalen vond ik (The Monkey, Survivor Type).

 

[pablohoney]

Momenteel in Night Shift bezig van Stephen King. Nog 2 kortverhalen te gaan. Heb Skeleton crew nog niet gelezen, maar ook hier is het soms wat hit or miss.

Zit voor de rest in een enorme readers block voor de de moment, kan er me maar niet aan zetten.
Een kind krijgen knaagt meer aan de hobby´s dan gedacht.

 

[Avondland]

Stilaan richting het einde aan het gaan van Het woud der verwachting van Hella S. Haasse, dat handelt over het leven van de onfortuinlijke dichter-edelman Charles van Orléans. Aanvankelijk een beetje overdonderend, maar eens je in het verhaal bent gezogen is het een waanzinnig boeiend relaas. Zéker een tip als je De Bourgondiërs van Bart Van Loo hebt gelezen, want die man komt ook voor in zijn verhaal.

 

[GemaneDude]

I Am Legend - Richard Matheson

Kort boekje over de laatste man op aarde nadat een plaag de hele bevolking tot vampiers heeft gemaakt. Totaal niet vergelijkbaar met de film met Smith trouwens.

 

[Général Zantas]

Josiah Bancroft - The Fall of Babel (Books of Babel #4)

Het afsluitende boek in deze serie van Josiah Bancroft. Helaas, toch een teleurstellend einde. De actie is niet meer spannend, wordt te zeer minutieus uitgelegd waardoor de goede flow onderbroken wordt. Senlin, veruit het interessantste personage, wordt ook bijna helemaal naar de achtergrond verdrongen. Teveel onverklaarbare Deus Ex Machina's en mensen die dood gaan maar toch blijven leven.
Last but not least is het einde ook gewoon niet bevredigend en sluit het niet goed aan bij de rest van de reeks.
Jammer, de serie begon veelbelovend met haar erg originele wereld en context, maar dat werd vrij snel naar de achtergrond geduwd voor middelmatige of ronduit slechte karakterplots.

 

[Pion]

Josiah Bancroft - The Fall of Babel (Books of Babel #4)

Het afsluitende boek in deze serie van Josiah Bancroft. Helaas, toch een teleurstellend einde. De actie is niet meer spannend, wordt te zeer minutieus uitgelegd waardoor de goede flow onderbroken wordt. Senlin, veruit het interessantste personage, wordt ook bijna helemaal naar de achtergrond verdrongen. Teveel onverklaarbare Deus Ex Machina's en mensen die dood gaan maar toch blijven leven.
Last but not least is het einde ook gewoon niet bevredigend en sluit het niet goed aan bij de rest van de reeks.
Jammer, de serie begon veelbelovend met haar erg originele wereld en context, maar dat werd vrij snel naar de achtergrond geduwd voor middelmatige of ronduit slechte karakterplots.

Ik kijk er toch van op hoe jij je door boeken kan sleuren die je eigenlijk niet goed vindt.
Respect!

Als ik maar zo zo geniet van een boek, dan gaat mijn leestempo drastisch achteruit.
Ik laat het liggen, neem het minder op en doe iets anders met mijn tijd.
Wat dan natuurlijk nefast is voor mijn leestijd want ik ben te "koppig" om het boek niet uit te lezen of ondertussen aan iets anders te beginnen.

 

[Avondland]

Ik kijk er toch van op hoe jij je door boeken kan sleuren die je eigenlijk niet goed vindt.
Respect!

Als ik maar zo zo geniet van een boek, dan gaat mijn leestempo drastisch achteruit.
Ik laat het liggen, neem het minder op en doe iets anders met mijn tijd.
Wat dan natuurlijk nefast is voor mijn leestijd want ik ben te "koppig" om het boek niet uit te lezen of ondertussen aan iets anders te beginnen.

Als een boek me niet bevalt stop ik met lezen of lees ik hem diagonaal uit. Het leven is te kort om te veel tijd te besteden aan boeken die je niet met gretigheid kan uitlezen.

 

[Général Zantas]

Ik kijk er toch van op hoe jij je door boeken kan sleuren die je eigenlijk niet goed vindt.
Respect!

Als ik maar zo zo geniet van een boek, dan gaat mijn leestempo drastisch achteruit.
Ik laat het liggen, neem het minder op en doe iets anders met mijn tijd.
Wat dan natuurlijk nefast is voor mijn leestijd want ik ben te "koppig" om het boek niet uit te lezen of ondertussen aan iets anders te beginnen.

Dat is omdat ik te koppig ben om een serie ongelezen te laten, ik weet graag altijd het einde. Vroeger toen ik papieren boeken las, resulteerde dit soms inderdaad in weken-, maanden- of zelfs jarenlange leesluwtes. Sinds ik een Kindle heb, geraak ik er altijd wel vlotjes doorheen want onderaan zie je de % hoeveel je nog moet doen, en dat aftellen "Oke, nog maar 60%, nog maar 43%, etc" helpt wel.

 

[coldplayke]

Zoo Time - Howard Jacobson

Volgens de laaiend enthousiaste recensies op de cover en achterflap is dit een hilarische, bijtende kritiek op de teloorgang van uitgeverijen en schrijvers in een wereld waar bijna niemand nog leest.

Ik kreeg echter een flinterdun plotje, een boel onuitstaanbare, ongeloofwaardige personages waarvan ik sterke vermoedens heb dat ze op geheel voorspelbare wijze een alterego van de auteur zijn, waarop dan een sticker "satire" is geplakt zodat men goedkoop met wat misogyne en homofobe commentaar kan scoren onder het mom van " 't es mo e moptjen éh".

De verteller vraagt zich tot driemaal toe af of een aap met genoeg tijd om handen Ulysses had kunnen schrijven. Ik kan zelfs een stap verder gaan: een aap met tijd tekort had dit boek kunnen schrijven. Als je ziet met wat voor bagger Jacobson pagina na pagina weet te vullen, dan ben ik ervan overtuigd dat een serie Rorschachafdrukken van dubbelgevouwen fecaliën mij tot een betere lezer hadden gemaakt dan dit boek.

Ik wou hier nog wat citaten toevoegen om te illustreren hoe slecht het is, maar ik kan me er zelfs niet meer toezetten om de kaft nog eens open te slaan. De passage waarin beschreven wordt hoe een dakloze man met een uitgedroogde teelbal die uit zijn short hangt zit te spelen alsof hij een gebedje is aan het slaan met een paternoster, is redelijk indicatief van het niveau waaraan je je mag verwachten.

 

[ns_man]

Een klein leven - Hanya Yanagihara

Ik ben normaal geen man van de fictieromans maar shit, wat was dit. Weerzinwekkend verhaal dat je constant bij het nekvel grijpt. Had ik deze maar eerder gelezen.

 

[Général Zantas]

J.R.R. Tolkien - The Fellowship of the Ring (Lord of the Rings #1)

Ik heb deze boeken eenmaal eerder gelezen, ergens vrij snel nadat ik de films heb gezien begin jaren 2000. Als tiener zonder veel echte leeservaring kon ik er echt heel moeilijk doorkomen. Heel traag, weinig echte actie, veel te veel focus op het literaire voor mijn goesting en die gedichten, joooow. NIet meer aangeraakt voor bijna 20 jaar.

Vorig jaar dan weer de films opnieuw gezien en ik dacht bij mezelf dat het wel tijd werd om de boeken opnieuw te lezen, kijken of ik nog steeds dezelfde mening ben toegedaan. Maar neen dus, ik kon goed genieten van dit boek. Ja, het is traag en de actie is niet erg opwinded beschreven. Maar als 30-plusser met enkele honderden boeken op de teller ben ik ondertussen ervaren genoeg om de dingen die ik als tiener niet wist te apprecieren, nu wel naar waarde te schatten en heb ik genoeg geduld ontwikkeld om te wachten op gratificatie in plaats van het onmiddellijk te verwachten.
Het boek is niet perfect, maar ik heb er wel van genoten. Behalve dan van die gedichten, die heb ik wederom grotendeels geskipped...

 

[Hellsdinner]

Maskerade - Terry Pratchett (Discworld #18)
Phantom of the Opera met The Witches, what's not to like.

Feet of Clay - Terry Pratchett (Discworld #19)
The City Watch is denk ik The Witches aan het voorbijsteken als mijn favoriete Discworld serie.
Dit is dan ook in mijn mening het beste boek van deze serie. We kennen onze karakters en we kennen hun wereld. Combineer dit met een aangenaam "detective" verhaal en een hoop classic Pratchett humor/filosofie en je hebt een pracht van een boek.

Hogfather - Terry Pratchett (Discworld #20)
De kerstman die ik altijd al had willen hebben .

Jingo - Terry Pratchett (Discworld #21)
War! Oh! Good God y'all... What is it good for??

 

[welcometorapture]

Maskerade - Terry Pratchett (Discworld #18)
Phantom of the Opera met The Witches, what's not to like.

Feet of Clay - Terry Pratchett (Discworld #19)
The City Watch is denk ik The Witches aan het voorbijsteken als mijn favoriete Discworld serie.
Dit is dan ook in mijn mening het beste boek van deze serie. We kennen onze karakters en we kennen hun wereld. Combineer dit met een aangenaam "detective" verhaal en een hoop classic Pratchett humor/filosofie en je hebt een pracht van een boek.

Hogfather - Terry Pratchett (Discworld #20)
De kerstman die ik altijd al had willen hebben .

Jingo - Terry Pratchett (Discworld #21)
War! Oh! Good God y'all... What is it good for??

City Watch is bij uitstek mijn favoriet uit de Discworld series. Ik denk dat ik Night Watch al vier keer heb gelezen (bijzonder donker voor Pratchett, trouwens). Jingo is ook .

 

[JorisBlack]

Sea of Tranquility - Emily St. John Mandel

Heel aangenaam verrast door dit boek. Verfrissende science fiction.
Het sprong in het begin wat van de hak op de tak, maar daar was achteraf gezien een reden voor. Eigenlijk vond ik het boek wel te kort. Er zat precies meer in het verhaal dan wat de schrijfster eruit gehaald heeft.

Enkele van haar andere boeken komen in ieder geval bij op mijn 'to read' lijstje.

 

[Avondland]

J.R.R. Tolkien - The Fellowship of the Ring (Lord of the Rings #1)

Ik heb deze boeken eenmaal eerder gelezen, ergens vrij snel nadat ik de films heb gezien begin jaren 2000. Als tiener zonder veel echte leeservaring kon ik er echt heel moeilijk doorkomen. Heel traag, weinig echte actie, veel te veel focus op het literaire voor mijn goesting en die gedichten, joooow. NIet meer aangeraakt voor bijna 20 jaar.

Vorig jaar dan weer de films opnieuw gezien en ik dacht bij mezelf dat het wel tijd werd om de boeken opnieuw te lezen, kijken of ik nog steeds dezelfde mening ben toegedaan. Maar neen dus, ik kon goed genieten van dit boek. Ja, het is traag en de actie is niet erg opwinded beschreven. Maar als 30-plusser met enkele honderden boeken op de teller ben ik ondertussen ervaren genoeg om de dingen die ik als tiener niet wist te apprecieren, nu wel naar waarde te schatten en heb ik genoeg geduld ontwikkeld om te wachten op gratificatie in plaats van het onmiddellijk te verwachten.
Het boek is niet perfect, maar ik heb er wel van genoten. Behalve dan van die gedichten, die heb ik wederom grotendeels geskipped...

Ik geef toe dat ik nog niet veel fantasy heb gelezen maar LOTR blijft voor mij dé standaard in fantasy. Subliem geschreven met een ontzettend boeiende lore vol diepzinnige ideeën. Tweemaal gelezen tot hiertoe, er komt zeker nog eens een derde aan.

 

[Eekhoorn]

Ik volg dit topic al een tijdje, heb net een account gemaakt. Ik denk dat het voor mij wel nuttig kan zijn om af en toe te zeggen wat ik lees/las. Alle beetjes helpen om toch dat boek ter hand te nemen ipv de PS4-controller.

Vorige week las ik Honderd Jaar Eenzaamheid uit van Gabriel Garcia Marquez. Ik vond het een lastig boek. Het is heel overkoepelend geschreven, de ene gebeurtenis volgt de andere op, zonder dat er echt bij wordt stilgestaan. Het is meer een atlas over de familie, wat ze allemaal meemaken. Dat zorgt voor een enorme opeenhoping van gebeurtenissen. Op zich vond ik dat (en het ganse boek) eigenlijk een perfecte samenvatting van hoe mensen (of een geslacht van mensen, of meerdere generaties) zijn. Er zijn momenten van geluk, ongeluk, ziekte en soms lopen we gewoon allemaal als kippen zonder kop door elkaar heen. We leren vaak niet van de fouten van vorige generaties en over gevoelens praten is ook moeilijk. Uiteindelijk moeten we veel alleen doen, iedereen is uniek in wat hij in zijn persoonlijke kring meemaakt, en er gaan enorm veel verhalen verloren als mensen sterven. Dat laatste maakte dat het leven voor mij nu nog meer nutteloos aanvoelt dan ik het al vond =)

Afin, er valt heel veel over te zeggen.

Ik heb me goed geamuseerd met bepaalde passages. De eerste hoofdpersoon gaat bvb meermaals op trektocht uit om een ander dorp (of een samenleving te ontdekken), maar die queestes lopen steeds nergens op uit. Als op zeker moment zijn vrouw dan eens verdwijnt, komt ze een paar dagen later terug en zegt ze dat ze een ander dorp heeft gevonden Of hoe we soms zo hard op iets gefocust zijn dat het niet lukt en dat iemand anders het dan bijna per ongeluk wel lukt. Of misschien zegt het iets over hoe mannen en vrouwen toch andere oplossingen vinden.

Oké, heel cool dus hoe ik over elke passage kon nadenken wat het kon betekenen (zonder me daarom vast te pinnen wat de auteur had bedoeld, want ik geloof dat ik ook wel wat Zuid-Amerikaanse gebeurtenissen heb gemist). Maar het is dus gewoon heel erg veel. Een beetje te veel. Dat maakt dat ik de laatste 150 bladzijden diagonaal heb gelezen, om uiteindelijk de laatste tien bladzijden met veel plezier (een sterk einde!) positief af te sluiten.


Ook leuk: Ik merk toch dat ik die familie Buendia en hun kolderieke levens toch af en toe mis. Ze zijn uniek, dat is wel het minste dat je kan zeggen.

 

[JorisBlack]

Ik volg dit topic al een tijdje, heb net een account gemaakt. Ik denk dat het voor mij wel nuttig kan zijn om af en toe te zeggen wat ik lees/las. Alle beetjes helpen om toch dat boek ter hand te nemen ipv de PS4-controller.

Vorige week las ik Honderd Jaar Eenzaamheid uit van Gabriel Garcia Marquez. Ik vond het een lastig boek. Het is heel overkoepelend geschreven, de ene gebeurtenis volgt de andere op, zonder dat er echt bij wordt stilgestaan. Het is meer een atlas over de familie, wat ze allemaal meemaken. Dat zorgt voor een enorme opeenhoping van gebeurtenissen. Op zich vond ik dat (en het ganse boek) eigenlijk een perfecte samenvatting van hoe mensen (of een geslacht van mensen, of meerdere generaties) zijn. Er zijn momenten van geluk, ongeluk, ziekte en soms lopen we gewoon allemaal als kippen zonder kop door elkaar heen. We leren vaak niet van de fouten van vorige generaties en over gevoelens praten is ook moeilijk. Uiteindelijk moeten we veel alleen doen, iedereen is uniek in wat hij in zijn persoonlijke kring meemaakt, en er gaan enorm veel verhalen verloren als mensen sterven. Dat laatste maakte dat het leven voor mij nu nog meer nutteloos aanvoelt dan ik het al vond =)

Afin, er valt heel veel over te zeggen.

Ik heb me goed geamuseerd met bepaalde passages. De eerste hoofdpersoon gaat bvb meermaals op trektocht uit om een ander dorp (of een samenleving te ontdekken), maar die queestes lopen steeds nergens op uit. Als op zeker moment zijn vrouw dan eens verdwijnt, komt ze een paar dagen later terug en zegt ze dat ze een ander dorp heeft gevonden Of hoe we soms zo hard op iets gefocust zijn dat het niet lukt en dat iemand anders het dan bijna per ongeluk wel lukt. Of misschien zegt het iets over hoe mannen en vrouwen toch andere oplossingen vinden.

Oké, heel cool dus hoe ik over elke passage kon nadenken wat het kon betekenen (zonder me daarom vast te pinnen wat de auteur had bedoeld, want ik geloof dat ik ook wel wat Zuid-Amerikaanse gebeurtenissen heb gemist). Maar het is dus gewoon heel erg veel. Een beetje te veel. Dat maakt dat ik de laatste 150 bladzijden diagonaal heb gelezen, om uiteindelijk de laatste tien bladzijden met veel plezier (een sterk einde!) positief af te sluiten.


Ook leuk: Ik merk toch dat ik die familie Buendia en hun kolderieke levens toch af en toe mis. Ze zijn uniek, dat is wel het minste dat je kan zeggen.

Prachtige samenvatting van dat boek!

Ik vond het heerlijk dat, na al die personages en verwarringen met namen (bij mij toch) er plots iemand 17 zonen krijgt, en die allemaal Aureliano noemt
Gewoon een heel erg uniek boek. Misschien moet ik hem nog eens lezen Volgens mij haal je er de 2e keer wel meer uit

 

[Eekhoorn]

Ik denk dat als je hem een tweede keer leest het een beetje gaat voelen als 'thuiskomen'. Omdat de personages toch sympathie opwekken.

Er is op reddit trouwens een ClassicBookClub. Daar hadden ze het boek onlangs gelezen. Daar werd per hoofdstuk een kleine samenvatting gepost met vragen die je jezelf kon stellen, met vaak ook interessante reacties. Dat heeft me geholpen om elk hoofdstuk even stil te staan bij de gebeurtenissen (en het hielp soms om dingen te verduidelijken).

En ja, ik denk inderdaad dat je meer ruimte hebt om dingen te processen bij een tweede lezing. Toen ik een vriend, die het boek enkele jaren geleden met plezier las, een anekdote uit het boek vertelde, kon hij het zich niet meer herinneren. Je moet er dus je hoofd bijhouden en zelfs dan, door die grote snelheid en het bewust Aurelianoën van het boek (kunnen we hier een werkwoord van maken? Wat dan iets betekent als: semi-komisch en semi-droevig verwarring stichten), gaat er veel verloren. Maar ... yep, dat is ook zo in het echte leven. Ik vind het jammer hoeveel momenten in mijn leven op dat moment gedenkwaardig waren (of goede moppen die ik maakte of hoorde), maar me nu niet meer kan herinneren.

Die stamboom aan het begin zei al veel, ja, de Arcadio's en Aureliano's spatten er van af, haha.

 

[coldplayke]

Ik volg dit topic al een tijdje, heb net een account gemaakt. Ik denk dat het voor mij wel nuttig kan zijn om af en toe te zeggen wat ik lees/las. Alle beetjes helpen om toch dat boek ter hand te nemen ipv de PS4-controller.

Vorige week las ik Honderd Jaar Eenzaamheid uit van Gabriel Garcia Marquez. Ik vond het een lastig boek. Het is heel overkoepelend geschreven, de ene gebeurtenis volgt de andere op, zonder dat er echt bij wordt stilgestaan. Het is meer een atlas over de familie, wat ze allemaal meemaken. Dat zorgt voor een enorme opeenhoping van gebeurtenissen. Op zich vond ik dat (en het ganse boek) eigenlijk een perfecte samenvatting van hoe mensen (of een geslacht van mensen, of meerdere generaties) zijn. Er zijn momenten van geluk, ongeluk, ziekte en soms lopen we gewoon allemaal als kippen zonder kop door elkaar heen. We leren vaak niet van de fouten van vorige generaties en over gevoelens praten is ook moeilijk. Uiteindelijk moeten we veel alleen doen, iedereen is uniek in wat hij in zijn persoonlijke kring meemaakt, en er gaan enorm veel verhalen verloren als mensen sterven. Dat laatste maakte dat het leven voor mij nu nog meer nutteloos aanvoelt dan ik het al vond =)

Afin, er valt heel veel over te zeggen.

Ik heb me goed geamuseerd met bepaalde passages. De eerste hoofdpersoon gaat bvb meermaals op trektocht uit om een ander dorp (of een samenleving te ontdekken), maar die queestes lopen steeds nergens op uit. Als op zeker moment zijn vrouw dan eens verdwijnt, komt ze een paar dagen later terug en zegt ze dat ze een ander dorp heeft gevonden Of hoe we soms zo hard op iets gefocust zijn dat het niet lukt en dat iemand anders het dan bijna per ongeluk wel lukt. Of misschien zegt het iets over hoe mannen en vrouwen toch andere oplossingen vinden.

Oké, heel cool dus hoe ik over elke passage kon nadenken wat het kon betekenen (zonder me daarom vast te pinnen wat de auteur had bedoeld, want ik geloof dat ik ook wel wat Zuid-Amerikaanse gebeurtenissen heb gemist). Maar het is dus gewoon heel erg veel. Een beetje te veel. Dat maakt dat ik de laatste 150 bladzijden diagonaal heb gelezen, om uiteindelijk de laatste tien bladzijden met veel plezier (een sterk einde!) positief af te sluiten.


Ook leuk: Ik merk toch dat ik die familie Buendia en hun kolderieke levens toch af en toe mis. Ze zijn uniek, dat is wel het minste dat je kan zeggen.

De invloed die Marquez op tientallen bekende auteurs heeft gehad is niet te onderschatten. Hoewel het magisch realisme een genre is waar ik slechts in kleine scheutjes van kan genieten (een te grote teug en het wordt al snel te dromerig/fantasmagorisch voor de nuchtere realist in mij), valt het niet te ontkennen dat hij ervoor heeft gezorgd dat het genre meer uit de marge van de volksverhalen werd gehaald en als serieuze Literatuur werd beschouwd. Het openingshoofdstuk is er eentje waar ik zeker van ben dat ik het nooit ga vergeten en zoals je zelf ook aanhaalde brengt het einde - meer bepaald de allerlaatste zin - alles op magistrale wijze tesamen.

En voor ik het vergeet: welkom! Altijd leuk om een nieuwe naam te zien.