Heel dit gedoe maakt voor mij toch pijnlijk duidelijk dat wij Europeanen in een belachelijk slechte positie zitten. Ik vind niet dat er goede bondgenoten zijn. Rusland lijkt mij op dit moment duidelijk de grotere evil te zijn, en normalisering v. relaties zou in geen geval mogelijk moeten zijn in de komende decennia or zolang het Poetinbeleid aanwezig blijft.
Maar om nu geallieerd te zijn met de VS, gezien de trends die daar momenteel zich voordoen, vind ik ook gevaarlijk. Met de Democraten heb ik verder geen (grote) problemen, maar er zijn zaken waar ik mij aan stoor, en vooral de posities van de Republikeinse Partij. Goed, dat is voer voor een ander topic maar ik ben voorzichtig en niet echt genegen om mijn kar snel aan dat van de VS te pikken. Bovendien zijn ze selectief in wie ze als "de kwaden" omschrijven.
En van "grote blokken" is China dan het enige alternatief. Maar ook daar heb ik mijn twijfels bij. Kan je ze vertrouwen. Gezien hun sterke grip op het binnenlands beleid en groeiend autoritaire karakter alsook isolationistische van de binnenstaat lijkt mij dat ook geen natuurlijke bondgenoot. Op dit moment zijn alle drie landen gewoon "evil", en kan ik moeilijk één van de drie verdedigen.
De enige oplossing is een sterk Europa denk ik, een Europa dat durft op te staan tegen zowel de VS, Rusland als Oekraïne. En een Europa dat ook een eigen invloedssfeer terugkrijgt, dit met name door in Azië en Zuid-Amerika bondgenoten te zoeken, eventueel een alliantie met een organisatie van ALLE Centraal en Zuid-Amerikaanse landen, alsook allianties met de Maghreblanden, India, Indonesië, Iran, Oekraïne, Georgië, Armenie, Canada, VK, Australië, Nieuw-Zeeland, Zuid-Korea, Taiwan, Vietnam en Japan. Een anti-imperialistische alliantie.