In een niet-nucleaire wereld heeft de EU het potentieel om Rusland van de kaart te vegen. Dat potentieel maken we nu niet waar, maar ook zonder kunnen we allicht Oekraïne wel eenzijdig steunen. Maar niet als we langs twee fronten worden aangevallen, we kunnen niet én de Russen afhouden én ons verdedigen tegen de Amerikanen (én intussen waakzaam blijven voor de Chinezen én de interne veiligheid bewaken én ...).
Je moet ergens hopen op een interne crisis in de VS, zodat wij ons enkel op Rusland kunnen richten en onze afhankelijkheid van de VS kunnen afbouwen. Maar dan moeten wij tegelijk onze eigen interne crisissen bedwingen. We staan als EU zwak omdat de individuele lidstaten te verdeeld zijn en te veel macht hebben, en tegelijkertijd is er in bijna elke lidstaat van de EU intussen ook intern enorme verdeeldheid, met grote groepen mensen die bewust of niet bewust heulen met onze vijanden.
We zitten in een perfecte storm. We zijn niet voorbereid. Onze belangrijkste bondgenoot heeft ons verraden, intern zit het schip vol ratten. En zelfs met al ons potentieel als wereldmacht heeft Trump gelijk dat we op vlak van grondstoffen geografisch weinig te bieden hebben. En als we dit al te boven komen, worden we straks ingehaald door een eeuw struisvogelbeleid inzake de klimaatverandering. Ik zie het heel erg somber in hoor. Onze manier van leven en onze welvaart? Ik geloof er niet meer in. Ik heb zelf hopelijk nog heel wat jaren te gaan op deze aardkloot, maar ik huiver voor de wereld waarin mijn kinderen grootgebracht gaan worden.
Ik ga hier weer weggezet worden als angstzaaier en doemdenker, maar wat we nu zien is al erger dan wat er voor de Amerikaanse verkiezingen voorspeld werd door de doemdenkers.
Laatst bewerkt:
