Dé poll

IWelke bands behandelen we eerst?


  • Totaal aantal stemmers
    65
Hoezo objectief? Smaken verschillen he dude er is niks objectief in muziek. Jij kan dat beter vinden maar het is geen vaststaand feit dat dat beter is ( en ik vind coldplay ook schijterig gezaag net als dat linkin park na de derde lp ook niet veel goed meer kan doen bij mij)
Hmmm, er is wel degelijk een objectieve component. Maar die component heeft niets te zien met het gevoel dat iemand heeft door naar een nummer te luisteren natuurlijk, dat gevoel is 100% subjectief en daar valt niet over te discussiëren. Ge kunt dat wel proberen fixen door te werken aan uw muzikale achtergrond of uw gehoor wat te trainen natuurlijk, maar dan moet ge al van goede wil zijn.

Ik heb dat de gustibus et coloribus spreekwoord altijd een hoop zever gevonden. Uw smaak kan objectief gesproken kak zijn, maar dat verandert niets aan het feit dat dat uw smaak is natuurlijk. Het is vooral een gemakkelijk argument als ge nog nooit een objectief goed nummer gehoord hebt maar het niet wilt toegeven. :tongue:

Een lelijke zonsondergang bestaat bijvoorbeeld ook niet. Ge moet soms goed zoeken, maar objectieve schoonheid bestaat wel degelijk.
 
Laatst bewerkt door een moderator:
Moet ik dan "classic artists" met " op het begin en einde plaatsen om duidelijk te maken dat het een discussietopic is over de al dan niet terechte status van de artiest? Het is net de bedoeling om die artiesten actief te beluisteren, een kans te geven en na te denken of ze die status verdienen (voor jezelf). Je kan niet geloven hoeveel plezier het me deed om vorige week te lezen dat mensen hier hun visie over Beatles en Rammstein hebben bijgeschaafd omdat ze de bands de tijd geven om ontdekt te worden. Machtig toch?

Ik let er op bij elk topic wat randinfo te voorzien zodat iedereen weet waarom de band die status misschien verdient. En ik ben er vrij zeker van dat een openingspost over Jepsen met gemak zal ingevuld geraken.

Om onbekende artiesten bekender te maken en over te praten zijn er net die genrespecifieke topics... Dit is een concept voor een paar weken en zolang mensen de moeite willen doen om dit aan te houden doen we verder. Ik zie het als een verrijking, ook al zijn het artiesten die 'de massa' kent zijn er een pak artiesten tussen die ik nooit deftig heb beluisterd en toch een mening over heb.
 
Als we dan toch random feiten gaan gebruiken om artiesten te verantwoorden: Die bovenste twee bands halen maandelijks op hun 'klassieke' albums alleen al nog steeds meer streams op Spotify dan de laatste twee artiesten samen, terwijl die recent nieuwe muziek hebben uitgebracht.

Los van dat ik albums rangschikken altijd iets ontzettend gek heb gevonden, is een site als RYM er alleen maar voor wie zo al veel tijd in zulke zaken steekt. Daardoor trekt die een specifiek publiek aan.

En als we dan toch vanuit RYM zouden vertrekken, zijn er zoveel moderne artiesten die het daar ook een stuk beter doen. Kendrick Lamar, Sufjan Stevens, Frank Ocean, ...
Ja, maar dat is geen argument, want vermoedelijk doet één single van Justin Bieber het beter dan de "klassieke albums" van LP alleen al.

RYM is zeker niet perfect, en IMO onderschat het misschien idd LP wat door teveel haatstemmen (neem ik aan), maar over het algemeen haal ik wel veel muziek van daar.
 
Als we dan toch klassieke artiesten doen, zou ik wel graag Frank Zappa, The Rolling Stones, Black Sabbath, Kate Bush en Can zien passeren. :)
 
CAN! Die Sahne der Sahne van de kraut rock!
Vitamin C, Sing Swan Song, Tango Whisky Man, She Brings the Rain, Mushroom en het beste van allemaal: Halleluhwah!
 
Prince hoort zeker in dat lijstje. Wat een zanger, muzikant en entertainer.

Vind The Prodigy ook wel in het lijstje passen. Straf hoe populair die waren binnen zoveel verschillende muziekgenres.
 
Hmmm, er is wel degelijk een objectieve component. Maar die component heeft niets te zien met het gevoel dat iemand heeft door naar een nummer te luisteren natuurlijk, dat gevoel is 100% subjectief en daar valt niet over te discussiëren. Ge kunt dat wel proberen fixen door te werken aan uw muzikale achtergrond of uw gehoor wat te trainen natuurlijk, maar dan moet ge al van goede wil zijn.

Ik heb dat de gustibus et coloribus spreekwoord altijd een hoop zever gevonden. Uw smaak kan objectief gesproken kak zijn, maar dat verandert niets aan het feit dat dat uw smaak is natuurlijk. Het is vooral een gemakkelijk argument als ge nog nooit een objectief goed nummer gehoord hebt maar het niet wilt toegeven. :tongue:

Een lelijke zonsondergang bestaat bijvoorbeeld ook niet. Ge moet soms goed zoeken, maar objectieve schoonheid bestaat wel degelijk.
Ik zou zelfs zeggen dat het begrip schoonheid per definitie subjectief is, aangezien het een zuiver menselijk concept is. Buiten het menselijke begrip bestaat schoonheid niet. Maar dat is misschien voer voor een andere discussie.

Er is wel iets zoals intellectuele eerlijkheid: je kan als muziekliefhebber misschien weinig op hebben met Bach, maar je kan wel zeggen dat Bach een impact heeft gehad en dat zijn muziek goed is gemaakt, maar dat het gewoon je smaak niet is. Dat is het verschil met mensen die zeggen dat Bach, hun ding niet zijnde, slechte muziek maakte.
 
Ik zou zelfs zeggen dat het begrip schoonheid per definitie subjectief is, aangezien het een zuiver menselijk concept is. Buiten het menselijke begrip bestaat schoonheid niet. Maar dat is misschien voer voor een andere discussie.

Er is wel iets zoals intellectuele eerlijkheid: je kan als muziekliefhebber misschien weinig op hebben met Bach, maar je kan wel zeggen dat Bach een impact heeft gehad en dat zijn muziek goed is gemaakt, maar dat het gewoon je smaak niet is. Dat is het verschil met mensen die zeggen dat Bach, hun ding niet zijnde, slechte muziek maakte.

Als masterstudent filosofie met specialisatie in kunst moet ik je hierin toch tegenspreken. Ik wil hier geen al te complexe filosofische discussie van maken, maar algemeen wordt bijvoorbeeld binnen de Kantiaanse esthetica aanvaard dat er een onderscheid mogelijk is tussen een subjectief smaakoordeel en schoonheid als objectief concept. Niet dat schoonheid per definitie objectief is, want Kant zocht namelijk naar een synthese tussen de twee. Dus ik bedoel dit zeker niet in lijn met Plato, die dacht dat kunst/schoonheid een representatie of nabootsing was van de 'zuivere vorm' of ideaal, en dus geen fenomenaal (zintuiglijk) concept.

Er zijn dus wel degelijk redenen om te geloven dat schoonheid (deels) een objectieve grond kan hebben. Ik geloof trouwens niet dat muziek (en kunst in het algemeen) slechts een puur empirische ervaring zou zijn.

Nuja, zoals je zelf zegt is dit geen discussie om hier te voeren.
 
Als masterstudent filosofie met specialisatie in kunst moet ik je hierin toch tegenspreken. Ik wil hier geen al te complexe filosofische discussie van maken, maar algemeen wordt bijvoorbeeld binnen de Kantiaanse esthetica aanvaard dat er een onderscheid mogelijk is tussen een subjectief smaakoordeel en schoonheid als objectief concept. Niet dat schoonheid per definitie objectief is, want Kant zocht namelijk naar een synthese tussen de twee. Dus ik bedoel dit zeker niet in lijn met Plato, die dacht dat kunst/schoonheid een representatie of nabootsing was van de 'zuivere vorm' of ideaal, en dus geen fenomenaal (zintuiglijk) concept.

Er zijn dus wel degelijk redenen om te geloven dat schoonheid (deels) een objectieve grond kan hebben. Ik geloof trouwens niet dat muziek (en kunst in het algemeen) slechts een puur empirische ervaring zou zijn.

Nuja, zoals je zelf zegt is dit geen discussie om hier te voeren.
Maar wel een interessante discussie om te voeren... Maak gerust een topic aan!
 
het is volgens mij wel mogelijk om te verklaren waarom een gegeven persoon een iets als schoon of niet schoon beschouwd, maar dit is moeilijk tot niet te generaliseren in een absolute schoonheid.

Bijvoorbeeld: iemand is overgevoelig voor high notes en kan bijgevolg niet tegen tracks of songs waar op cimbalen wordt geramd, maar dit betekend zeker niet dat cimbalen des duivels zijn.

On topic: hoewel het beatles topic mij heeft overtuigd dat het geen slechte artiesten zijn/waren (objectief?), kan ik er niet echt van 'genieten'. Zelfde voor Prince, MJ en dergelijke performers. Hetzelde voor bands die gitaren stacken en alle focus op gitaar of vocals brengen. Ze storen mij niet zoals een Justin Bieber of een Britney Spears doen (traumatische ervaringen mee, weg met die handel) .
 
Ik heb nu eindelijk de tijdloze er door gejaagd.
Ga zo snel mogelijk beginnen aan The Beatles en Nirvana (al moet ik daarvan niet veel van gaan beluisteren,ken al redelijk veel van hun)
Ik mijd nu wel de gerelateerde topics om een eigen mening te vormen.

Wat het etiket "classic" betreft is denk ik populariteit (airplay op radio,...) en commercieel succes belangrijk.
Voor het genre rap & hiphop zou ik dan graag 2Pac,Eminem,BIG,Cypress Hill,NWA,Dr.Dre of Wu-Tang zien passeren.
 
Voor mij mogen volgende ook op de lijst:
Fleetwood Mac
Dire Straits
Bowie
Rage Against The Machine (of beter Tom Morello)
Queen (absurd dat ze er niet tussen staan!)
 
Ik had eerder CCR genoteerd, maar het nadeel van die band is dat hun stijl vrij consistent is door de albums heen. Zo heeft het ook weinig zin om een Motörhead te beoordelen, want die evolueren evenmin doorheen de jaren. Beiden zijn wel classic bands, maar als we de albums gaan beoordelen gaat daar weinig zinvolle kritiek op komen. Hate it or love it. Bij The Beatles kon je een heel interessante evolutie bespreken. Je had mensen die de eerste periode beter vonden, anderen de laatste periode.
 
Terug
Bovenaan