In het algemeen vind ik dat ook wel eigenlijk.
Vrouwen lijken een ideaalbeeld te hebben en moeten "overtuigd" worden om hun eisen wat bij te stellen en ook te compromitteren. Gaat er iets minder vlot dan verwacht, of is er toch iets niet helemaal zoals in hun droombeeld, dan knappen ze er op af. Mannen zijn dan weer iets realistischer en zijn bereid om er iets meer effort in te steken en compromissen te sluiten voor de juiste vrouw.
Wil je een perfecte man met een adonislichaam met veel zelfvertrouwen, charisma, waar alles op rolletjes loopt en als een sneltrein richting vlinders gaat? Dat kan. Hou er wel rekening dat deze mannen doorgaans veel ervaring nodig hadden om de verleidingskunst onder de knie te krijgen. En de kans is klein dat gij zijn laatste "ervaring" gaat zijn.
En dan krijg je dus de typische klachten dat alle mannen bedriegende klootzakken zijn of lijden aan bindingsangst. Neen, dat is niet zo. Je laat je gewoon telkens vangen door mannen die jou niet serieus nemen.
(Sorry voor de rant, als man van begin de 30 lijk ik vooral vrouwen tegen te komen die voldoen aan bovenstaand stereotype. Ergens wel logisch, want vrouwen met een nuchtere kijk op de zaken blijven ook niet eindeloos daten zoekend naar iets wat niet bestaat. Ik trek me op aan het feit dat ik binnenkort een 2e date heb met een dame die wél wederzijds moeite doet. Ze is wel 5 jaar jonger dan mij.)