wetsvoorstel: ontslag nemen met behoud van uitkering

  • Onderwerp starter Onderwerp starter Deleted member 451
  • Startdatum Startdatum
Imho zijn er al mogelijkheden om iets anders te doen, bv. Loopbaanonderbreking/tijdskrediet nemen om opnieuw te gaan studeren. Het is wel heel actueel, héél veel mensen die nu aan het overwegen zijn om hun werk op te zeggen om een opleiding te volgen
 
Het is van vele ook niet "gewoon niet graag naar het werk gaan" e. Er zijn er die iedere dag al wenen thuis komen van hun werk.

Als die zo een jaar moeten gaan werken dan zitten ze in no time in een depressie en dan gaan ze langer aan de ziekenbond zitten dan dat ze eens een maandje stempelen.

Op mijn vorig werk hebben er in een half jaar tijd zich 10 mensen laten ontslaan omwille van medische redenen en die waren allemaal de depressie nabij.
Maar waarom zouden ze een jaar gaan werken als ze blijkbaar na een maand al ander werk konden vinden?
 
Het is van vele ook niet "gewoon niet graag naar het werk gaan" e. Er zijn er die iedere dag al wenen thuis komen van hun werk.
Voor die mensen bestaat de ziekenbond. Mensen lijken niet te verstaan dat ziek zijn niet enkel betekent dat je pijn hebt aan je rug, maar ook dat je mentaal kapot bent van je werk.

En er zijn mogelijkheden om tijdens je ziekte een opleiding te volgen. https://www.stressburnout.belgie.be...we-uitdaging/socioprofessionele-re-integratie
 
Voor die mensen bestaat de ziekenbond. Mensen lijken niet te verstaan dat ziek zijn niet enkel betekent dat je pijn hebt aan je rug, maar ook dat je mentaal kapot bent van je werk.

En er zijn mogelijkheden om tijdens je ziekte een opleiding te volgen. https://www.stressburnout.belgie.be...we-uitdaging/socioprofessionele-re-integratie
Klopt, maar voor veel mensen ligt die drempel jammergenoeg wat hoger dan fysieke klachten hebben waardoor je je werk niet meer kan uitoefenen.

Als baas is het trouwens ook niet echt interessant want dan ben je van de ene op de andere dag direct die werknemer kwijt. Terwijl als je ontslag neemt kun je een datum overeen komen en de werknemer zal zich ook al beter voelen omdat die weet dat hij/zij weg kan.
 
Op het eerste zicht klinkt dit als onzin maar is er ook ergens een link naar het eigenlijke voorstel?
 
Er is eigenlijk niet echt een simpele en snelle regeling als je ergens echt onmiddellijk weg wilt zonder nog een dag te moeten verschijnen.

Je hangt vast aan die klote opzegtermijn en de enige echte legale manier is deze afkopen. Er is toch niemand die zijn bruto-loon gaat betalen om een opzegtermijn af te kopen ? De enige optie is naar de dokter gaan en smeken om een briefje dat lang genoeg is om je opzegtermijn te dekken.

Solliciteren gaat in België doorgaans veel te traag, zeker bij grotere bedrijven. Vaak moet je nog je cv manueel overtypen in een stom webformulier of uploaden zodat hij nadien in een verkakt formaat in datzelfde formulier wordt overgenomen. Nadien is het soms 3 weken wachten om het antwoord te krijgen dat je binnen 2 weken op gesprek mag komen, nadien nog wat testen en zever en je bent 2 maand verder.
 
Voor die mensen bestaat de ziekenbond. Mensen lijken niet te verstaan dat ziek zijn niet enkel betekent dat je pijn hebt aan je rug, maar ook dat je mentaal kapot bent van je werk.

En er zijn mogelijkheden om tijdens je ziekte een opleiding te volgen. https://www.stressburnout.belgie.be...we-uitdaging/socioprofessionele-re-integratie
Ik bevind me in deze werksituatie. Ben nu voor de 3de keer sinds mei thuis met mentale klachten.

Werkgever gaat mij nooit ontslaan, maar ik ben te bang om zelf op te stappen omdat het verschil van mijn inkomen tussen werken en ziekteverlof te groot is om nog rond te komen.

Van werk veranderen is niet zo eenvoudig. Het lukt mij niet om oprecht positief over mijn werkgever en collega's te praten tijdens sollicitaties, waar ik dan op wordt afgerekend.

Moest ik een voldoende hoge uitkering krijgen, was ik al lang weg.
 
Ik bevind me in deze werksituatie. Ben nu voor de 3de keer sinds mei thuis met mentale klachten.

Werkgever gaat mij nooit ontslaan, maar ik ben te bang om zelf op te stappen omdat het verschil van mijn inkomen tussen werken en ziekteverlof te groot is om nog rond te komen.

Van werk veranderen is niet zo eenvoudig. Het lukt mij niet om oprecht positief over mijn werkgever en collega's te praten tijdens sollicitaties, waar ik dan op wordt afgerekend.

Moest ik een voldoende hoge uitkering krijgen, was ik al lang weg.
Daarom vind ik dat voor mensen zoals in jou situatie het ideaal is. Als je eens een paar weken of een maand daar weg bent ga je al helemaal anders en veel positiever overkomen op een sollicitatie dan dat je daar zit als een uitgeblust wrak.
 
een tijdelijke uitkering lijkt me wel ok , kan ook mensen motiveren om de stap te zetten de gouden kooi te verlaten waarin ze zich niet meer goed voelen en tijd te nemen om in alle rust een nieuwe uitdaging te zoeken
 
Ik bevind me in deze werksituatie. Ben nu voor de 3de keer sinds mei thuis met mentale klachten.

Werkgever gaat mij nooit ontslaan, maar ik ben te bang om zelf op te stappen omdat het verschil van mijn inkomen tussen werken en ziekteverlof te groot is om nog rond te komen.
Je ziekteperiode is dus gedekt door de werkgever? Of hoe zie je dit "zelf opstappen"?
 
Het is een maatregel met heel veel opportuniteiten; maar dus ook opportuniteiten naar misbruik.

Aan werknemerskant: elke zomer 8 weken verlof. (Zeker voor jobs met relatief laag inkomen en relatieve arbeidskrapte)
Aan werkgeverskant: het “wegpesten” van werknemers.

Als ik mij niet vergis heeft een werkgever nu ook meer verantwoordelijkheid om langdurige zieken te herintegreren. In praktijk vermoedelijk weinig op toegezien.

Ik denk dat er in dialoog met de werkgever veel oplossingen zijn, maar vaak zoals hierboven zetten mensen zich zo krap (in hun levensstijl) dat veranderen naar een functie die hun mentaal of fysiek welzijn zou bevorderen.
Daarnaast twijfel ik of werkgevers dit altijd willen omdat kost te belangrijk is en perceptie van een “zieke” werknemer nog steeds is: “liever kwijt dan rijk”.
 
Je ziekteperiode is dus gedekt door de werkgever? Of hoe zie je dit "zelf opstappen"?
Eerste maand is ziekte is met behoud van loon. Pas daarna kom ik om ziekenkas.

Als de maand om is ga ik terug en kan ik na 2 weken terug ziek vallen met behoud van inkomen.

Zelf ontslag nemen of op ziekenkas gaan verlies ik teveel inkomsten.
 
Ik bevind me in deze werksituatie. Ben nu voor de 3de keer sinds mei thuis met mentale klachten.

Werkgever gaat mij nooit ontslaan, maar ik ben te bang om zelf op te stappen omdat het verschil van mijn inkomen tussen werken en ziekteverlof te groot is om nog rond te komen.

Van werk veranderen is niet zo eenvoudig. Het lukt mij niet om oprecht positief over mijn werkgever en collega's te praten tijdens sollicitaties, waar ik dan op wordt afgerekend.

Moest ik een voldoende hoge uitkering krijgen, was ik al lang weg.
Waarom zou uw werkgever u nooit ontslaan ?

Als jij dit effectief al 3 keer gedaan hebt. Dan heeft die u eigenlijk ook al voor 3 maanden opzeg uitbetaald in principe. Dus waarom zou die dan niet gewoon durven zeggen als je dit principe blijft toepassen, frack it, ik slik de kost in plaats van dat ik voor de x jaren die nog komen die gast om de maand wel weer in ziekteverlof valt?
 
Waarom zou uw werkgever u nooit ontslaan ?

Als jij dit effectief al 3 keer gedaan hebt. Dan heeft die u eigenlijk ook al voor 3 maanden opzeg uitbetaald in principe. Dus waarom zou die dan niet gewoon durven zeggen als je dit principe blijft toepassen, frack it, ik slik de kost in plaats van dat ik voor de x jaren die nog komen die gast om de maand wel weer in ziekteverlof valt?
Omdat de kost te groot is om te slikken voor een kleine vzw.
 
In sé kan die mogelijkheid voor een aantal mensen zeker een oplossing zijn, zie bijvoorbeeld Pardal hierboven.

Echter hoe ga je hier naar motivatie controle op doen? Want indien een "automatisch" systeem, daar gaat massaal misbruik van kunnen gemaakt worden.

Ik zie eigenlijk eerder meer heil in een beter systeem van beoordeling/bepaling schorsingsperiode door de RVA. Deze kunnen nu ook op advies van een arbeidsgeneesheer afzien van een schorsingsperiode.

Indien dit beter uitgewerkt wordt, vooral met meer zekerheid in wat er je te wachten staat, lijkt me dit een heel stuk beter. Nu heb je er het gissen naar wat de RVA gaat beslissen waardoor die onzekerheid ervoor gaat zorgen dat je de stap niet gaat zetten.
 
Terug
Bovenaan