The Wire? Direct op mijn to read gesmeten!
Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?
- Onderwerp starter coldplayke
- Startdatum
- Boeken
Idem!
Homicide en The Corner van David Simon zijn in dat geval ook aanraders. In de eerste volgde hij de moordsectie gedurende een jaar eind jaren '80. In het tweede boek volgt hij de dealers en gebruikers op een hoek van 2 straten in Baltimore. Beide boeken hebben ongetwijfeld een serieuze invloed gehad op The Wire.Wel dikke boeken om je doorheen te werken. Elk meer dan 500 blz en kleine druk.
Runerised
Member
Hellsdinner
Crew Member
The Fires Of Heaven - Robert Jordan (#5 Wheel of Time serie)
De minste van alle Wheel of Times die ik tot nog toe heb gelezen. Heb het gelezen met een pauze van 5 maanden tussen omwille van een bepaald deel waar ik me echt moest doorsleuren:
De laatste act was wel genieten, en ben ik toen ik er uiteindelijk terug aan begon wel echt in een sneltrein vaart doorheen gegaan.
Alvast meteen aan #6 begonnen, Lord of Chaos, hopelijk deze keer zonder pauze.
De minste van alle Wheel of Times die ik tot nog toe heb gelezen. Heb het gelezen met een pauze van 5 maanden tussen omwille van een bepaald deel waar ik me echt moest doorsleuren:
Ninaeve en Elayne in het "circus"
Alvast meteen aan #6 begonnen, Lord of Chaos, hopelijk deze keer zonder pauze.
Cujo - Stephen King
Zijn recentere werken hadden mij een beetje weggeduwd van King omdat ik die niet echt goed vond (met als dieptepunt The Institute), maar Cujo was er weer boenk op. Old King = best King.
Zijn recentere werken hadden mij een beetje weggeduwd van King omdat ik die niet echt goed vond (met als dieptepunt The Institute), maar Cujo was er weer boenk op. Old King = best King.
Drugsverslaafde King dus
Straddle
Well-known member
Dat vond ik eigenlijk één van zijn meest duistere boeken (vooral dat einde was allemaal zo deprimerend). Ook pas laat gelezen, één van de laatste 5-6 boeken die ik van King nog moest afwerken om zijn hele oeuvre gelezen te hebben.
They Both Die at the End - Adam Silvera
Ik ben dit boek al vaak tegen gekomen. Zowel op social media als mensen die zien lezen. Toen ik het in de boekenwinkel zag liggen heb ik het maar meegepakt. Het concept van het boek greep me vanaf het begin: er bestaat een service die je opbelt als je in de komende 24 uur gaat sterven. Twee jongeren krijgen zo een telefoontje en het boek gaat dus eigenlijk over hoe ze hun laatste dag doorbrengen.
Het boek leest super vlot en ik ben ook heel snel aan de personages gehecht geraakt. Ik vond wat van mezelf terug in een van de personages dus waarschijnlijk van daar. En natuurlijk gaan de twee hoofdpersonages dood in het boek en heb ik het boek bijna door de kamer gegooid. Blijkbaar heeft het boek dus toch wat emoties lostgemaakt. Voor mij een goed boek dus. En ook weer eens bevestigd dat ik liever niet wil weten wanneer ik, of iemand waar ik van hou, zal sterven.
Ik ben dit boek al vaak tegen gekomen. Zowel op social media als mensen die zien lezen. Toen ik het in de boekenwinkel zag liggen heb ik het maar meegepakt. Het concept van het boek greep me vanaf het begin: er bestaat een service die je opbelt als je in de komende 24 uur gaat sterven. Twee jongeren krijgen zo een telefoontje en het boek gaat dus eigenlijk over hoe ze hun laatste dag doorbrengen.
Het boek leest super vlot en ik ben ook heel snel aan de personages gehecht geraakt. Ik vond wat van mezelf terug in een van de personages dus waarschijnlijk van daar. En natuurlijk gaan de twee hoofdpersonages dood in het boek en heb ik het boek bijna door de kamer gegooid. Blijkbaar heeft het boek dus toch wat emoties lostgemaakt. Voor mij een goed boek dus. En ook weer eens bevestigd dat ik liever niet wil weten wanneer ik, of iemand waar ik van hou, zal sterven.
Général Zantas
Well-known member
Herman Brusselmans - Uitgeverij Guggenheimer
Duidelijk het boek teveel, amai. Valt simpel samen te vatten in 75% pure nutteloze rommel en 25% goeie Brusselmans. Jammer dat dit boek ook een pak langer is dan de voorgaande boeken waardoor je je echt door veel rommel heen moet worstelen. Guggenheimer zou grappige dialogen en opmerkingen moeten zijn, opwindende interactie tussen Mister G en andere mensen, maar in dit derde deel verzandt het toch vooral in compleet niet grappige en helaas veel te lange monologen ofwel afgestoken tegen andere personages ofwel in zijn eigen hoofd.
Na 75% van het boek verandert dat, komt het plot eindelijk op gang, zien we weer grappige dialogen, actie en kolderieke onzin.
Genoeg Brusselmans voor de komende jaren. Nu ga ik aan de slag met een van de aanraders van @Avondland Jeroen Olyslaegers - Wildevrouw.
Duidelijk het boek teveel, amai. Valt simpel samen te vatten in 75% pure nutteloze rommel en 25% goeie Brusselmans. Jammer dat dit boek ook een pak langer is dan de voorgaande boeken waardoor je je echt door veel rommel heen moet worstelen. Guggenheimer zou grappige dialogen en opmerkingen moeten zijn, opwindende interactie tussen Mister G en andere mensen, maar in dit derde deel verzandt het toch vooral in compleet niet grappige en helaas veel te lange monologen ofwel afgestoken tegen andere personages ofwel in zijn eigen hoofd.
Na 75% van het boek verandert dat, komt het plot eindelijk op gang, zien we weer grappige dialogen, actie en kolderieke onzin.
Genoeg Brusselmans voor de komende jaren. Nu ga ik aan de slag met een van de aanraders van @Avondland Jeroen Olyslaegers - Wildevrouw.
Avondland
Well-known member
Veel plezier ermee! Ik hoop dat die je bevalt, Olyslaegers heeft een eigenzinnige stijl. Het helpt als je af en toe wat Bruegelschilderijen bekijkt.
Tweede boek van WoT: De Grote Jacht.
Las een pak vlotter dan het eerste boek en er gebeurde ook veel meer in. Was ook weer sinds lang dat ik echt zin had om te lezen, dat ik er overdag naar uitkeek om het boek vast te nemen. Op naar de derde.
Las een pak vlotter dan het eerste boek en er gebeurde ook veel meer in. Was ook weer sinds lang dat ik echt zin had om te lezen, dat ik er overdag naar uitkeek om het boek vast te nemen. Op naar de derde.
StevenFM
Well-known member
Storm Front - Jim Butcher
Leuke kennismaking met Jim Butcher, auteur van The Dresden Files. Urban fantasy* is onbekend terrein voor mij dus het was verfrissend om dwergen, elven en ridders achter te laten voor de straten van Chicago. Butcher slaagt er in om je onder te dompelen in een noir sfeertje met regenachtige straten, een norse detective in financiële problemen en dames in nood. Alle clichés zijn aanwezig en hoewel dit geen hoogstaande lectuur is, heb ik me wel goed geamuseerd.
* In boeken. Vampire The Masquerade Bloodlines natuurlijk een van de beste games ooit gemaakt.
Fool Moon - Jim Butcher
Fool Moon recycleert voor een groot deel plot elementen uit Storm Front maar ruilt magiërs en demonen in voor weerwolven. Teveel antagonisten die onvoldoende uitgewerkt worden, zorgt voor een verwarrend verhaal dat mij nooit echt kon bekoren. De dynamiek tussen Harry en Murphy vond ik ongeloofwaardig en de personages tonen bitter weinig ontwikkeling t.o.v. het begin van de reeks. Het deed me soms denken aan een aflevering van FC De Kampioenen waar normale communicatie zowat alle misverstanden had kunnen vermijden.
Grave Peril - Jim Butcher
De eerste drie boeken in de Dresden Files reeks laten me achter met een gemengde indruk. Hoewel ik de sfeer en magische elementen in de reeks zeker kan appreciëren, zijn er ook elementen die me danig storen en dan vooral hoe geobsedeerd de protagonist is met seks. Bij quasi elke introductie van een vrouwelijk personage wordt in detail beschreven hoe strak haar shirt over haar tepels gespannen staat, hoe lang en elegant haar benen zijn en hoe sensueel haar lippen bewegen. Zelfs goddelijke wezens hebben het uiterlijk van een menselijk supermodel. En hoewel dit boek letterlijk seksvampieren in de wereld introduceert, valt hun libido in het niets bij dat van onze protagonist Harry Dresden.
Dat even ter zijde is Grave Peril wel een stapje voorwaarts in de kwaliteit van het proza en het verhaal. De wereld wordt een stukje groter met de introductie van de bovennatuurlijke wereld de 'Nevernever', we maken kennis met verschillende facties vampieren en Harry's verleden komt ook aan bod. Zeker de eerste helft van het boek kon me bekoren, waarin Harry zijn dagelijkse job als detective/magiër uitoefent, vergezeld van een horrorsfeertje.
Nu heb ik toch even nood aan een andere reeks!
Leuke kennismaking met Jim Butcher, auteur van The Dresden Files. Urban fantasy* is onbekend terrein voor mij dus het was verfrissend om dwergen, elven en ridders achter te laten voor de straten van Chicago. Butcher slaagt er in om je onder te dompelen in een noir sfeertje met regenachtige straten, een norse detective in financiële problemen en dames in nood. Alle clichés zijn aanwezig en hoewel dit geen hoogstaande lectuur is, heb ik me wel goed geamuseerd.
* In boeken. Vampire The Masquerade Bloodlines natuurlijk een van de beste games ooit gemaakt.
Fool Moon - Jim Butcher
Fool Moon recycleert voor een groot deel plot elementen uit Storm Front maar ruilt magiërs en demonen in voor weerwolven. Teveel antagonisten die onvoldoende uitgewerkt worden, zorgt voor een verwarrend verhaal dat mij nooit echt kon bekoren. De dynamiek tussen Harry en Murphy vond ik ongeloofwaardig en de personages tonen bitter weinig ontwikkeling t.o.v. het begin van de reeks. Het deed me soms denken aan een aflevering van FC De Kampioenen waar normale communicatie zowat alle misverstanden had kunnen vermijden.
Grave Peril - Jim Butcher
De eerste drie boeken in de Dresden Files reeks laten me achter met een gemengde indruk. Hoewel ik de sfeer en magische elementen in de reeks zeker kan appreciëren, zijn er ook elementen die me danig storen en dan vooral hoe geobsedeerd de protagonist is met seks. Bij quasi elke introductie van een vrouwelijk personage wordt in detail beschreven hoe strak haar shirt over haar tepels gespannen staat, hoe lang en elegant haar benen zijn en hoe sensueel haar lippen bewegen. Zelfs goddelijke wezens hebben het uiterlijk van een menselijk supermodel. En hoewel dit boek letterlijk seksvampieren in de wereld introduceert, valt hun libido in het niets bij dat van onze protagonist Harry Dresden.
Dat even ter zijde is Grave Peril wel een stapje voorwaarts in de kwaliteit van het proza en het verhaal. De wereld wordt een stukje groter met de introductie van de bovennatuurlijke wereld de 'Nevernever', we maken kennis met verschillende facties vampieren en Harry's verleden komt ook aan bod. Zeker de eerste helft van het boek kon me bekoren, waarin Harry zijn dagelijkse job als detective/magiër uitoefent, vergezeld van een horrorsfeertje.
Nu heb ik toch even nood aan een andere reeks!
FlyingHorseman
Well-known member
Ik ken The Dresden Files eigenlijk alleen maar van deze wat bedenkelijke reputatie. Veel mannelijke schrijvers gaan er op dat vlak los over, maar deze boeken staan er blijkbaar nog wat meer om bekend. Voor wie niet genoeg kan krijgen van mannen die nogal slecht zijn in het schrijven over en beschrijven van vrouwen, is er de subreddit r/menwritingwomen. Iemand parodieerde het daar als volgt:
StevenFM
Well-known member
Het grappige is dat er een comic relief personage in de reeks zit - Bob, een vliegend doodshoofd - die continue ongepaste seksuele opmerkingen maakt en vervolgens telkens door Harry op de vingers getikt wordt
Ongewild ironisch toch wel.Voorbeeldje uit Grave Peril. Soit, ik snap dat Dresden een personage is met nogal gedateerde visies over vrouwen, geen probleem en dat geeft hij zelf ook meermaals toe in de reeks. Maar dat bijna elke vrouw in de eerste drie boeken 1) een supermodel is en 2) met de ogen wordt uitgekleed door Harry, stoort me toch wel.
Hellsdinner
Crew Member
"Her sex-kitten look"Het grappige is dat er een comic relief personage in de reeks zit - Bob, een vliegend doodshoofd - die continue ongepaste seksuele opmerkingen maakt en vervolgens telkens door Harry op de vingers getikt wordt
Voorbeeldje uit Grave Peril. Soit, ik snap dat Dresden een personage is met nogal gedateerde visies over vrouwen, geen probleem en dat geeft hij zelf ook meermaals toe in de reeks. Maar dat bijna elke vrouw in de eerste drie boeken 1) een supermodel is en 2) met de ogen wordt uitgekleed door Harry, stoort me toch wel.
.Mijn jongere broer heeft alle Dresden Files boeken, een keer open gedaan maar dat 1ste persoon bronstige puber taaltje vond ik persoonlijk echt vervelend.
Général Zantas
Well-known member
Ne keer gegrasduint door die subreddit, dat mag misschien gestart zijn met de beste bedoelingen maar veel nieuwere threads zijn toch ook maar serieus gezeik omdat er een bepaalde zin of zelfs maar woord hun niet aanstaat.
En dan die overdrijvingen allemaal... Eentje voelde zich nog nooit zo gedehumanized bij het lezen van een boek omdat in de PoV van een tiener, omdat die de gedachte "Ik zal nooit meer naar haar mooie boezem kunnen kijken" kreeg toen een vrouw stierf. Jeetje.
Ik heb ook eens een poging gedaan om Butcher te lezen. Na de eerste van de Dresden Files ook direct gestopt. Hoewel ik het verhaal opzich wel leuk vond, zijn de beschrijving van vrouwen verschrikkelijk.
Ik ben helemaal niet kritisch als het op boeken (of entertainment/kunst in het algemeen) en ik heb nogal een uitgebreide smaak en lees ook bijna alle genres maar zulke beschrijvingen van vrouwen... Daar kan ik toch niet tegen. Ik denk ook niet dat ik iets zou kunnen lezen met een protagonist die zo naar mannen kijkt.
Ik ben helemaal niet kritisch als het op boeken (of entertainment/kunst in het algemeen) en ik heb nogal een uitgebreide smaak en lees ook bijna alle genres maar zulke beschrijvingen van vrouwen... Daar kan ik toch niet tegen. Ik denk ook niet dat ik iets zou kunnen lezen met een protagonist die zo naar mannen kijkt.
FlyingHorseman
Well-known member
Akkoord, kan helaas over veel subreddits gezegd worden. Ik denk dat er veel terechte voorbeelden te vinden zijn van mannelijke auteurs die overdreven seksualiseren zoals in het voorbeeld van StevenFM hierboven (yikes wat was me dat), maar ook van auteurs die gewoon niet goed zijn in het schrijven over vrouwen of van seksscènes. Haruki Murakami is van dat laatste een goed voorbeeld.
Maar deze sub wordt nu helaas verdund door mensen die precies achter verontwaardiging gaan zoeken. Ik denk dat ik gewoon heen zou lezen over veel dingen die nu gepost worden. Af en toe lijkt er nog wel een geschikte passage gepost te worden, maar niks komt in de buurt van het bovenstaande voorbeeld uit The Dresden Files.
Pion
Active member
Robin Hobb - Royal Assassin (Farseer #2)
Dit vond ik een stuk minder dan de eerste.
Ook hier was het tempo echt laag, maar dit gespreid over nog een groter aantal pagina's. Daardoor was het tot ongeveer 75% echt wel doorzetten om het boek uit te lezen. Het helpt ook niet dat heel veel van de thema's eigenlijk gewoon dezelfde zijn als in het eerste boek, maar dan met oudere personages.
Uiteindelijk gebeuren er wel "leuke" dingen, maar voor mij toch gewoon te weinig. (Als er al dan eens een actiescene is, of een "climax" van een plot, dan duurt die ook maar echt iets van twee pagina's).
Het derde deel laat ik voorlopig links liggen en ga eventjes over tot iets dat niet fantasy of middeleeuwen is.
Dit vond ik een stuk minder dan de eerste.
Ook hier was het tempo echt laag, maar dit gespreid over nog een groter aantal pagina's. Daardoor was het tot ongeveer 75% echt wel doorzetten om het boek uit te lezen. Het helpt ook niet dat heel veel van de thema's eigenlijk gewoon dezelfde zijn als in het eerste boek, maar dan met oudere personages.
Uiteindelijk gebeuren er wel "leuke" dingen, maar voor mij toch gewoon te weinig. (Als er al dan eens een actiescene is, of een "climax" van een plot, dan duurt die ook maar echt iets van twee pagina's).
Het derde deel laat ik voorlopig links liggen en ga eventjes over tot iets dat niet fantasy of middeleeuwen is.
Avondland
Well-known member
Wel, ik ben daar als twintigjarige aan begonnen en ... kijk eens aan ... ik ben eergisteren aan mijn veertiende herlezing begonnen van dit magistrale werk. Ik vind het een héél ecclectisch boek, je hebt de passages met die schooljongetjes die heel frivool aanvoelen of melodramatische stukken die zo uit The Bold and the Beautiful zijn geplukt maar ook De Duivel en de Grootinquisiteur die je denken uitdagen. De hagiografie over het leven van Starets Zosima wordt lang niet door iedereen gesmaakt, maar daar zitten wel elementen in die regelmatig terugkeren in de roman. Het rechtbankdrama, de "badspons", de doldrieste Mitja die met Groesjenka het op een drinken zet met die malle Poolse officieren, die gesprekken tussen Ivan en Smerdjakov zoals je zelf aangeeft ... Elke herlezing is voor mij een soort thuiskomen en het leest telkens vlotter en vlotter omdat ik al mee ben met het verhaal. Jaarlijks voelt dat aan alsof ik opnieuw een stel oude vrienden ontmoet.
Mijn softcover ziet er wel niet meer uit ... ik ga eens werk moeten maken om die hardcoverversie op de kop te tikken.
