Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Avondland]

Begonnen in Tropic of Cancer van Henry Miller. Seks - want da's onze primaire drive in het leven, verval - want dat is ons onvermijdelijke lot - en drank - want zo kunnen we ermee om.

Heb ik zo de essentie goed samengevat?

Alleszins zijn de eerste tiental pagina's veelbelovend. Geen plot om te volgen, maar wel een wilde rit voor de boeg met hier en daar al treffende passages.

Ik ben honderd jaar te laat geboren.

 

[DarthPieper]

The Whisper Man - Alex North

Een boek dat tussen de aanraders stond in een lijst van Goodreads voor Spooktober. Een zeer aangename thriller met vlaagjes van mysterie en horror. De schrijfstijl zorgt voor de nodige spanning en sommige revelaties gebeuren op onverwachte momenten, wat het zeer leuk maakt. Zijn andere boek The Shadow Friend staat nu ook op mijn to-read lijst.

5/5

Volgend op de lijst is Bling Bling: diamantroof in Delhi van Jan Van der Cruysse. Zeer leuke podcast met hem geluisterd, dus ben zeer benieuwd.

 

[coldplayke]

The Brothers Karamazov - Fyodor Dostoevsky

Bijna 10 jaar geleden, als verse 18-jarige, had ik me al eens aan deze roman gewaagd - maar ik was toen niet voorbij het halfwegpunt geraakt. Ik kon mijn draai niet vinden in de religieuze discussies die als rode draad door de eerste helft van het boek lopen, maar aangezien ik alle andere romans van Dostoevsky zonder problemen en met veel plezier heb doorkuierd, werd het hoogtijd om wat bekend staat als zijn pièce de résistance een herkansing te gunnen.

Deze keer ben ik er gelukkig wel doorgeraakt! Het zal nooit mijn favoriete roman worden, maar ik merkte dat dat decennium aan extra leeservaring mij wel de nodige baggage heeft gegeven om de spirituele dimensie beter tegen de achtergrond van de rest van het verhaal te kaderen. In vergelijking met de karaktervorming van Raskolnikov in Crime & Punishment en Prince Myshkin in The Idiot ben ik nog steeds van mening dat de Karamazov broers psychologisch minder overtuigend uitgediept worden en daardoor wat dunnetjes overkomen, al betert dat wel naar het einde toe met als hoogtepunt de confrontatie tussen Ivan Karamazov & Smerdyakov; een passage waar ik grondig van heb genoten.

 

[Général Zantas]

Louis Paul Boon - De Zoon van Jan de Lichte

Het vervolg van het eerder vermelde werk, ditmaal in een andere schrijfstijl. Gelukkig. Ditmaal zien we alles verteld in 3e persoon met verschillende karakters.

Verhaal (in spoilers omdat het wat te lang werd, ik overloop enkel de grote lijnen zonder echte spoilers te geven):

Spoiler

Er zijn 5 hoofdstukken met telkens een ander persoon door wiens ogen we kijken en door wiens gedachten we struinen. We krijgen Mariecke te zien, een 14-jarig kind die verliefd was op Jan de Lichte en waarvan gezegd werd op het einde van het vorig boek dat ze vermoord was door de Fransen, wat ervoor zorgde dat Jan de Lichte op het slechte pad ging. Blijkbaar was ze dus toch niet dood, en nog frappanter is dat er helemaal geen gewag van deze historie gemaakt wordt. Maar goed, we beginnen dus met Mariecke net na de gebeurtenissen uit boek 1. Zij komt in het bezit van de zoon van Jan de Lichte, maar zoekt al snel achter manieren om dat kind achter te laten.
Tussen hoofdstuk 1 en 2 zit een tijdssprong van 15 jaar en we beginnen dit tweede hoofdstuk met Judoca Spruyt, de vrouw van een van de luitenants van Jan die mee ten onder is gegaan. Zij verpersoonlijkt de 18e eeuw in zijn geheel. Ze is gewelddadig, kent geen medelijden en probeert bovenal altijd ervoor te zorgen dat zij aan het einde van de dag overleeft en voedsel heeft. Als ze daarvoor haar vrienden en haar kinderen moet opofferen, zal ze dat doen zonder verpinken. Een echt schokkend beeld van het dagelijkse leven in het rurale, 18e eeuwse Vlaanderen van zij die buiten de maatschappij staan.
Hoofdstuk 3 vertelt ons over een priest, die op basis van de verhalen en geruchten over Jan de Lichte droomt van een betere maatschappij en het klooster verlaat om de restanten van die bende te vinden, bijeen te halen en die betere maatschappij te bewerkstelligen. Helaas, het enige wat gebeurt is dat de ex-bendeleden van hem gebruik en misbruik maken voor hun eigen persoonlijke gewin.
Hoofdstuk 4 brengt Embo tot ons, de schatbewaarder uit de Bende die is kunnen ontsnappen aan het einde van boek 1 en met de overgebleven poen een kleine handel is begonnen. Hij kwam weer terug in hoofdstuk 3 en wist zich te verrijken, daarmee start hij in de stad een weverij en een spinnerij, waarin een hoop oude bendeleden en armoelopers tewerk gesteld worden, maar ook gewoon arme mensen uit de stad zelf. Zoals te verwachten valt, is dit het begin van de Industrialisatie en de geweldige sociale onderdrukking van een nieuwe klasse, de arbeider. De oude bendeleden worden ofwel mee uitgebuit, ofwel ingehuurd om de anderen uit te buiten. Dit kan niet goed blijven gaan en het eindigt dan ook bloederig.
Last but not least, in hoofdstuk 5 kijken we eindelijk door de ogen van Louis de Lichte, de befaamde zoon van Jan de Lichte. In elk hoofdstuk (behalve het eerste) probeert men zijn naam te gebruiken om de bende of het idee van de bende nieuw leven in te blazen, maar zelf heeft hij daar niet altijd evenveel zin in. Hij wil gewoon vrij en zorgeloos leven, en doet zijn best om aan de verplichtingen van zijn naam te ontkomen. Hij slaagt daar uiteindelijk wonderwel in, en is uiteindelijk de enige winnaar in het verhaal.

Ditmaal vertelt Boon ons over de veranderingen die plaatsvinden in Vlaanderen in het midden van de 18e eeuw. Het einde van de rurale gemeenschappen waarin bendes konden rondtrekken en deze kleine gemeenschappen konden bestelen en daarvan in de bossen konden overleven. De Industrialisatie begint op gang te komen, de eerste weverijen en spinnerijen worden ingevoerd en de eerste fabrieken met haar uitgebuitte arbeidersklasse komen in beeld, met sociale conflicten tot gevolg. Overleven in het wild wordt alsmaar moeilijker en moeilijker, het leven begint zich meer op de gemeentes en steden te focussen. De aardappel wordt geintroduceerd. De rode draad doorheen dit verhaal blijft, net zoals in het vorige verhaal, hoe hopeloos het leven voor de arme klasse is, zowel zij die binnen als buiten de maatschappij staan. Vooral die laatsten zijn hardvochtig, ruw en gewelddadig. Elke dag is een gevecht om te overleven, en vrienden en familie opofferen, is een logische stap om de volgende dag te mogen meemaken. Het leven was voor de sterken en voor de smerigaards.

De Zot van Wortegem vatte het zeer treffend samen, de 18e eeuw en al haar veranderingen, voor zij die aan de onderkant van de maatschappij vertoefden: "dat er steeds allerlei verbeteringen komen, maar dat het er nooit eens mee betert."

Ik heb hard genoten van het boek, zeer goed geschreven. Al moest ik toch heel vaak even slikken als ik zag wat men deed of wat men overkwam. En vooral hoe men daarover dacht.

 

[Général Zantas]

Herman Brusselmans - De Terugkeer van Bonanza

Het eerste boek over Guggenheimer. Valt niet veel over te zeggen. Het plot is vrij mager, er gebeurt weinig. Het draait vooral rond dialogen en ontmoetingen. Een arrogante kwal die zonder moeite te doen overal in slaagt waar hij zin in heeft, alle vrouwen willen met hem naar bed, etc. Het voelt vaak aan alsof het door een tiener is geschreven, of misschien was dat het doelpubliek. Dat zou veel verklaren alleszins.
Het is niet diepgaand, de proza is vrij simplistisch en je zal niet snel denken dat Herman enige taalvirtuoosheid bezit.

Maar, en dat is het belangrijkste met een boek toch, het is zeer vermakelijk. Al zal het dat enkel zijn voor een bepaald soort publiek. Als je een no-brainer wil waarmee je kan lachen, vaak om schunnige moppen of platvloerse opmerkingen, dan is dit je boek. Een hoop 90's BV's die ook de revue passeren, doen je af en toe denken aan die periode, maar ik kan me inbeelden dat mensen geboren na '95 daar niets aan zullen apprecieren.

Leest wel vlot weg, ik ga me nog doorheen boek 2 en 3 wurmen, denk ik en dan stop ik met Brusselmans.

 

[coldplayke]

Herman Brusselmans - De Terugkeer van Bonanza

Het eerste boek over Guggenheimer. Valt niet veel over te zeggen. Het plot is vrij mager, er gebeurt weinig. Het draait vooral rond dialogen en ontmoetingen. Een arrogante kwal die zonder moeite te doen overal in slaagt waar hij zin in heeft, alle vrouwen willen met hem naar bed, etc. Het voelt vaak aan alsof het door een tiener is geschreven, of misschien was dat het doelpubliek. Dat zou veel verklaren alleszins.
Het is niet diepgaand, de proza is vrij simplistisch en je zal niet snel denken dat Herman enige taalvirtuoosheid bezit.

Maar, en dat is het belangrijkste met een boek toch, het is zeer vermakelijk. Al zal het dat enkel zijn voor een bepaald soort publiek. Als je een no-brainer wil waarmee je kan lachen, vaak om schunnige moppen of platvloerse opmerkingen, dan is dit je boek. Een hoop 90's BV's die ook de revue passeren, doen je af en toe denken aan die periode, maar ik kan me inbeelden dat mensen geboren na '95 daar niets aan zullen apprecieren.

Leest wel vlot weg, ik ga me nog doorheen boek 2 en 3 wurmen, denk ik en dan stop ik met Brusselmans.

Jij bent echt niet af te stoppen hé!

 

[Général Zantas]

Jij bent echt niet af te stoppen hé!

Wat moet een mens anders in zijn vrije tijd? En dan vind ik nog dat ik teveel achter de computer zit en te weinig lees

 

[JorisBlack]

The Three-Body Problem - Liu Cixin

Topper, zeker voor mensen met een wetenschappelijke achtergrond (zoals mij dus ). Heb al vaker nagedacht over het potentieel van subatomische deeltjes, dus dat hele stuk over het proton vond ik zalig. Ook de link met China (communisme, revolutie) was mooi verwerkt in het verhaal. Enkel ergens in het midden van het boek dat er precies wat aangemodderd werd, maar over het algemeen top science fiction.
Deel 2 staat klaar Maar nu eerst even een Vonnegut tussendoortje.

 

[Général Zantas]

Herman Brusselmans - Guggenheimer wast witter

Het plot is nog minder dan in het eerste boek, er wordt wat over gezegd in het begin van het boek en bij het afsluiten van het boek wordt het weer boven gehaald en afgehaspeld op een paar pagina's. Daartussen zijn de pagina's gevuld met knotsgekke dialogen en monologen, zoals we gewend zijn uit boek 1, die bijna nergens toe leiden.
Er is stilistisch wel een verbetering te merken, het taalniveau is iets omhoog gegaan. Met als gevolg dat je vaker en luider moet lachen. Maar sommige dia- en monologen zijn dan weer een pak slaapverwekkender en echt compleet nutteloos. Heel dit boek is eigenlijk gewoon het vorige boek in het kwadraat.
Het plot is nog hondsdoller, het hoofdpersonage is nog grofgebekter maar desondanks nog succesvoller bij de vrouwtjes, het is vaak nog kinderachtiger, maar met momenten ook hoogstaander (qua taalgebruik dan). Maar achteraf vraag je je toch af wat de fuk je nu eigenlijk gelezen hebt.

Ik wil het 3e boek nog een kans geven, kijken of er wat verbetering aankomt. De boeken lezen vlot weg dus zelfs als het een misser is, ben ik max 2 avonden kwijt. Daarna beginnen aan Hugo Claus of Jeroen Olyslaegers na de goeie commentaren hier.

 

[Straddle]

Roadside Picknick (Arkadij Natanovič Strugackij en Boris Natanovič Strugackij). Niet echt mijn ding, ik heb het gevoel dat er veel van het oorspronkelijke verhaal verloren is gegaan met de vertaling van Engels naar Russisch. Boek was zeker niet slecht, gewoon niet echt mijn ding.

 

[coldplayke]

Roadside Picknick (Arkadij Natanovič Strugackij en Boris Natanovič Strugackij). Niet echt mijn ding, ik heb het gevoel dat er veel van het oorspronkelijke verhaal verloren is gegaan met de vertaling van Engels naar Russisch. Boek was zeker niet slecht, gewoon niet echt mijn ding.

Verborgen talenten?

 

[Aprella]

The Gilded Cage - Camilla Lackberg

Een wraak verhaal dat zich afspeeld in Zweden. Opzich een leuk tussendoortje en ik vond dat het einde wel voldoening gaf. De personages vielen wel tegen. Helemaal opgebouwd uit stereotypes en voelde geen sympathie voor hen.

Dune - Frank Herbert

Na de film gezien te hebben kon ik toch niet een paar jaar wachten om te weten hier het verhaal verder gaat. Ik vond het boek zeer goed maar het laatste deeltje ging wel veel te snel. Het boek had gemakkelijk wat langer mogen zijn.

Spoiler: Kleine boek spoiler

De scene tijdens het eten waar er zo diep op de dialoog werd in gegaan is echt brilliant.zi zonde dat dit niet in de film is geëindigd

 

[Timberwinter]

Eragon - Christopher Paolini

Gisteren uitgelezen. Na de eerste helft was ik totaal niet overtuigd en ging het zelfs bijna wegleggen, maar plotsklaps vanaf iets over de helft, gaat het verhaal met een snelvaart vooruit. De tweede helft kon ik zeker wel smaken en gisteren al naar de bib geweest om het tweede deel uit de reeks uit te lenen. Maar nu mij eerst verdiepen in "De Cliënt" van John Grisham.

 

[Aprella]

Eragon - Christopher Paolini

Gisteren uitgelezen. Na de eerste helft was ik totaal niet overtuigd en ging het zelfs bijna wegleggen, maar plotsklaps vanaf iets over de helft, gaat het verhaal met een snelvaart vooruit. Het tweede deel kon ik zeker wel smaken en gisteren al naar de bib geweest om het tweede deel uit de reeks uit te lenen. Maar nu mij eerst verdiepen in "De Cliënt" van John Grisham.

Oooh dit is een oude favoriete van mij ik heb die voor het eerst gelezen in 2004 geloof ik en voordat ik echt veel (fantasy) begon te lezen. Hoewel ik nu veel kritischer naar de reeks kan kijken, ik kan nog heel veel plezier halen uit de boeken te herlezen.
Hopelijk vind je de vervolgen ook leuk! Misschien dat ik ze ook nog eens een keertje herlees... Al heb ik nog stapels ongelezen boeken

 

[Yulquen]

Vladimir Nabokov - Lolita

Persoonlijk niet echt mijn ding, ik had er meer van verwacht, maar ik heb de neiging dit te hebben met gehypete boeken. Ik snap wel waarom anderen dit een fantastisch verhaal vinden.
Het eerste deel was goed met de beschrijving van het hoofdpersonage Humbert Humbert, zijn levensbegin in Europa en de eerste ontmoetingen in de VS. Maar vanaf de road trip doorheen de VS met Lolita, heb ik er mij moeten doorworstelen. Het einde viel dan weer wel mee, vanaf de verdwijning en het slotakkoord, alhoewel Humbert daarmee wel weg kon komen, en elders misschien opnieuw beginnen...

 

[PBR Streetgang]

Maar nu eerst even een Vonnegut tussendoortje.

Zorg dat het Hocus Pocus is

 

[coldplayke]

A Good Man is Hard To Find - Flannery O'Connor

Met voorsprong de beste verzameling kortverhalen die ik al heb gelezen, met het ene na het andere huzarenstukje. De vergelijking met William Faulkner (nog een favoriet van mij) is nooit ver weg voor een adept van het Southern Gothic genre, maar O'Connor is toch hors catégorie. Mocht je me een bundel geven met 30 auteurs die tegen dezelfde achtergrond schrijven, ik ben er quasi zeker van dat ik haar unieke en typerende stem er zo uit zou pikken.

De laatste jaren is O'Connor meer en meer negatief in opspraak gekomen omwille van racistische uitspraken die in haar privé correspondentie met andere schrijvers en familieleden zijn opgedoken. Ik was daardoor eigenlijk aangenaam verrast dat ze in haar fictie juist exact die xenofobe standpunten lijkt te bekritiseren - of op zijn minst te persifleren. Sowieso zal ik een werk nooit weigeren te lezen of op voorhand veroordelen omwille van de persoonlijke standpunten van een auteur, maar zeker in dit geval is er voor mij een voelbare dichotomie tussen O'Connor als mens vs O'Conner als kunstenaar.

 

[FlyingHorseman]

A Good Man is Hard To Find - Flannery O'Conner

Met voorsprong de beste verzameling kortverhalen die ik al heb gelezen, met het ene na het andere huzarenstukjeDe vergelijking met William Faulkner (nog een favoriet van mij) is nooit ver weg voor een adept van het Southern Gothic genre, maar O'Conner is toch hors catégorie. Mocht je me een bundel geven met 30 auteurs die tegen dezelfde achtergrond schrijven, ik ben er quasi zeker van dat ik haar unieke en typerende stem er zo uit zou pikken.

De laatste jaren is O'Conner meer en meer negatief in opspraak gekomen omwille van racistische uitspraken die in haar privé correspondentie met andere schrijvers en familieleden zijn opgedoken. Ik was daardoor eigenlijk aangenaam verrast dat ze in haar fictie juist exact die xenofobe standpunten lijkt te bekritiseren - of op zijn minst te persifleren. Sowieso zal ik een werk nooit weigeren te lezen of op voorhand veroordelen omwille van de persoonlijke standpunten van een auteur, maar zeker in dit geval is er voor een dichotomie tussen O'Conner als mens vs O'Conner als kunstenaar.

The Complete Stories van Flannery O'Connor is waarschijnlijk mijn desert island book, het ene boek dat ik op een onbewoond eiland zou meenemen als ik er maar één mag kiezen. Verschillende verhalen heb ik al herlezen, heb ook haar gewone romans in de kast staan. Ik kan dus wel zeggen dat ik van haar schrijven een fan ben.

Ik ben eigenlijk nog maar redelijk recent achter haar racistische uitspraken gekomen, door een artikel van vorig jaar geloof ik. Ik kan ook het werk normaal scheiden van de artiest (tenzij in bepaalde extreme gevallen). In dit geval was mijn reactie ook niet zozeer een van teleurstelling, maar van een soort ongeloof. Ik kon niet echt vatten dat iemand die in haar werk zo doordacht en progressief over ras schreef, iemand die een voor de heersende tijdsgeest en haar omgeving zoveel mededogen leek te hebben voor zwarte mensen, in haar privéleven een volledig ander geluid erover liet horen. Misschien heb je dat artikel ook al gelezen, maar toch nog een link voor de zekerheid.

How racist was Flannery O'Connor?

Er zijn geen echte conclusies in het artikel, maar ik kan wel leven met de interpretatie dat O'Connor als product van haar omgeving en tijd inherent wel racistisch was, maar door de veranderende tijdsgeest zelf door had dat dit een kwaadaardige karaktertrek was en dat haar werk een soort verwerking ervan was. Het doet voor mij alvast ook niks af aan haar verhalen en eerlijk gezegd heb ik meestal weinig interesse in de persoon achter de artiest. Hier is het gewoon wat frappant door die dichotomie die je aanhaalt.

On topic: Ik ben Clockers van Richard Price aan het lezen. Ik heb onlangs The Wire nog eens helemaal herbekeken en miste de reeks zodra de laatste aflevering er op zat. Price is zelf een gevierd misdaadschrijver maar heeft ook actief meegeschreven aan The Wire, voor fans van de reeks is dit boek dan ook een no brainer. Het is meteen duidelijk dat Clockers een zware inspiratie voor de reeks was. Ook dit speelt zich af in het milieu van enkele drug dealers van laag niveau in een housing project (maar nu in New Jersey). De plot van het boek is een moordonderzoek, maar de grote sterkte van het boek is hoe meesterlijk realistisch Price de wereld waarin het zich afspeelt weet weer te geven, iets dat enorm veel research moet gevergd hebben om alle details van de drugshandel te vangen. Zoals The Wire dus.

 

[coldplayke]

Er zijn geen echte conclusies in het artikel, maar ik kan wel leven met de interpretatie dat O'Connor als product van haar omgeving en tijd inherent wel racistisch was, maar door de veranderende tijdsgeest zelf door had dat dit een kwaadaardige karaktertrek was en dat haar werk een soort verwerking ervan was. Het doet voor mij alvast ook niks af aan haar verhalen en eerlijk gezegd heb ik meestal weinig interesse in de persoon achter de artiest. Hier is het gewoon wat frappant door die dichotomie die je aanhaalt.

Ik ben blij dat ik niet de enige ben die er zo over denkt. Ik viel wat achterover dat iemand in haar dagdagelijkse leven zo zwart-wit kon denken, maar dan wel leek te beseffen dat haar fictieve alter-ego veel vooruitstrevender moest denken en ruimte open moest laten voor ambiguïteit en grijswaarden in haar verhalen als ze een succesvol auteur wou zijn.

Misschien dat ik toch maar eens opzoek ga naar een goede biografie over O'Connor. Toen ze 26 was, werd er Lupus bij haar vastgesteld, waar ze notabene op 16-jarige leeftijd haar eigen vader aan had verloren. Volgens de dokters zou ze na die diagnose nog maar een paar jaar leven. Uiteindelijk heeft ze het kunnen rekken tot 39 jaar, maar het feit dat ze al op jonge leeftijd haar doodsvonnis kreeg moet toch een enorme invloed op haar vorming als auteur hebben gehad. Het lijkt me weinig waarschijnlijk dat ze dezelfde pekzwarte humor en cynisch-droge vertellerstem zou hebben ontwikkeld als ze niet zo vroeg op de grenzen van haar eigen bestaan was gestoten.

EDIT: ik zie nu dat ik hier al 2 posts op een rij haar naam fout had gespeld, goed bezig. Ook al 35 keer mijn posts ge-edit vandaag om typfouten eruit te halen, ben duidelijk niet in mijne goeie.

 

[JorisBlack]

Zorg dat het Hocus Pocus is

Goed geraden! Tot nu toe in ieder geval heel goed, classic Vonnegut humor.