Een Stille Verdwijning - Jacqui Lofthouse
Helaas, ik heb me wéér eens laten vangen door de veelbelovende korte inhoud. Ik verwachte mij aan crime met wat romantiek, maar kreeg een koude douche.
Dit is simpelweg de naam thriller (laat staan "literaire thriller") niet waardig, en ik vind het dan ook heel misleidend dat dit zo wordt benoemd op de cover. De cover zelf past volgens mij ook niet helemaal, al past de deprimerende vibe dan weer wel, hetzij niet in de goede zin.
Dit is het zoveelste erg voorspelbare romantiek en drama-verhaal met een naïef en daardoor erg irritant hoofdpersonage dat niet weet wat ze wil
/newsflash met een nog irritantere en passief agressieve minnaar
(spoiler: haar oud lief) die dwingend op haar overkomt en haar op een gegeven moment gewoon voor het blok zet terwijl ze getrouwd is en een kind heeft en hij niets, die zegt dat hij van haar houdt, maar haar niets anders heeft te bieden dan ruige seks, aan lager wal is geraakt en de hele dag zuipt in een krot (zelfs het huis van mijn oma zaliger was in betere staat), maar.... *trommelgetoffel*... ze is toch oh zo verliefd op hem! Laten we het cliché maar weer in stand houden.
Zucht. Belachelijk gewoon.
Haar kind wordt dan constant geportretteerd als een ongeleid projectiel. Je vraagt je af of je over een kind of een aapje aan het lezen bent. Het is gewoon absurd. Zelfs mensen met een kinderwens zouden bij het lezen van dit boek spontaan van gedacht veranderen. Aan gedragstherapie of een diagnose wordt geen enkele keer gedacht, zelfs niet aangezien hij al veel te goed praat voor een kind van 3, maar er moet hier wel de kanttekening worden gemaakt dat dit verhaal zich in 2000 afspeelt.
Hoe dan ook kan zowel het hoofdpersonage als haar man hier helemaal niet goed mee omgaan en je vraagt je af of ze het kind eigenlijk wel gewild hebben. Er is dan ook helemaal geen chemie tussen de ouders en het kind. Je vraagt je zelfs af of het eigenlijk wel hun eigen kind is. Ik heb regelmatig mijn wenkbauwen gefronst.
De ene keer heb je medelijden met het hoofdpersonage omdat haar man haar niet goed lijkt aan te voelen en omdat zij steeds op de voorgrond lijkt te staan wat betreft het omgaan en de opvoeding van het kind. De andere keer is ze dan weer ronduit onuitstaanbaar omdat ze al even passief agressief reageert op haar man en haar minnaar als zij twee op haar. Dat brengt mij bij nóg een punt van ergernis.
Op den duur werd het verhaal ook maar nodeloos gerokken en de auteur deed zelfs niet de moeite dit te verbergen.
Waar komt dan het woord "thriller" dan eigenlijk nog vandaan, vraag je je af?
Hoofdpersonage ziet op een dag haar oude beste vriendin terug (waarmee ze samen met haar gezellige minnaar een kliekje vormde in haar tienerjaren), maar ze ziet er helemaal niet goed uit en lijkt heel afwezig. Ze contacteert haar ouders die verklaren dat ze al een paar jaar als vermist is opgegeven, en daar begint het "mysterie", maar de reden van haar verdwijning vind ik aan de absurde en onrealistische kant en absoluut niet thriller-waardig. De auteur heeft hiermee gepoogd het boek ernaar te maken, maar is hier grandioos in gefaald. Het gaat hier om leugens, intriges en
irritant drama,
niet om crime.
Moet ik er nog meer woorden aan vuilmaken? Dertien in een dozijn drama en romantiek.
De reden dat ik het dan toch heb uitgelezen is omdat het wel heel makkelijk las en ik ergens hoopte dat er verbetering in zicht zou zijn. Helaas.
Als iemand mij een beter boek kan aanbevelen, zeg het gerust, maar dan in het juiste topic (
).
