Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Professor Plums]

The Priory of the Orange Tree - Samantha Shannon

Een stevig boek dat ik in ooit vooral had gekocht vanwege de mooie cover maar dat uiteindelijk enorm meeviel.

Er is een prominente rol weggelegd voor draken waarbij er een meer slangachtige 'Aziatische' variant zich ophoudt in het Oosten en een bloeddorstige 'Europese' variant in het Westen. Religieuze en culturele verschillen hebben beide werelddelen stevig van elkaar geïsoleerd maar nu de terugkeer van de 'Nameless One' eraan zit te komen, wordt het tijd om die verschillen te overbruggen.
Tegen die achtergrond focust het boek vooral op hofintriges en romantiek al komt er via de hoofdpersonages (een tovenares/krijgster en een drakenruiter) toch ook wat actie aan te pas.

In het algemeen werkte die formule ook wel. Zeker in de eerste helft van het boek kwamen originelere elementen (bv. de koningin die meteen ook het hoofd is van het geloof en deel uitmaakt van een ongebroken lijn koninginnen die telkens één dochter baarden) goed uit de verf. De auteur was ook niet schuw om personages op de (vaak verrassend harde) consequenties van hun daden te laten botsen.
In de tweede helft gingen veel zaken echter nogal snel en vaak iets te gemakkelijk. Ik kan me daarbij niet van de indruk ontdoen dat er enige druk vanuit de uitgeverij was om het boek (reeds meer dan 800 pagina's) niet te lang te rekken. Het is dan ook een standalone boek dat niet echt hooks liet voor een rechtstreeks vervolg.

Tenslotte is het een boek met een zeer diverse cast (ook wat geaardheid betreft) waarbij de meeste sterke personages vrouw zijn voor moest je specifiek daar naar zoeken.

3/5, aangenaam om te lezen.

 

[Sond]

Yep. De Generaal zijn bijdrages zijn altijd interessant!

Hij leest wel te veel want mijn to-read lijst groeit aan een tempo dat ik nooit zal inhalen.
Ik ben ondertussen blij als er eens iets tussenzit dat ik al ken of dat hij afraadt

 

[Kapitein Pastiche]

Morgen en morgen en morgen - Gabrielle Zevin

De korte inhoud vertelt dat dit boek over twee vrienden gaat die samen een game maken, maar het is zoveel meer dan dat. Het is meer een soort coming of age story over vriendschap, jaloezie, verdriet, liefde, eenzaamheid, ...

Ik had hoge verwachtingen van dit boek en ze zijn toch bijna allemaal ingelost. In het eerste deel had ik eigenlijk spijt dat ik eraan begonnen was en heb ik zelfs even getwijfeld om te stoppen met lezen. Voornamelijk omdat ik echt totaal geen connectie had met de personages.
Naarmate het verhaal vorderde keerde dit echter volledig. Ik kon het boek niet meer wegleggen en werd echt meegezogen in hun levens.

goed om weten, ik ben net op het punt gekomen dat ik het opzij wilde leggen. Tot dusver voel ik ook geen connectie met de personages, tot op het punt dat ik niet geïnteresseerd ben hoe het verhaal verder gaat.

Maar ik begrijp dus dat ik nog even moet doorbijten.

 

[Hellsdinner]

goed om weten, ik ben net op het punt gekomen dat ik het opzij wilde leggen. Tot dusver voel ik ook geen connectie met de personages, tot op het punt dat ik niet geïnteresseerd ben hoe het verhaal verder gaat.

Maar ik begrijp dus dat ik nog even moet doorbijten.

Ik ben er ook al een paar keer aan begonnen (in het Engels) maar de schrijfstijl stoot me heel snel af.

 

[Saxa]

The Priory of the Orange Tree - Samantha Shannon

Ze heeft een opvolger geschreven voor dit boek. Alleh ja, opvolger, het speelt zich in die zelfde wereld af, maar dan honderden jaren eerder. Titel is A Day of Fallen Night.

 

[Général Zantas]

Joe Abercrombie - The Blade Itself (The First Law #1)

Deze trilogie heb ik reeds in 2020 gelezen en volgens mijn Goodreads-notities van destijds vond ik dit eerste boek wel goed, maar niets bijzonders en gaf ik het maar een 3,5*.

Na de herleesbeurt vraag ik me af of ik destijds gewoon een beetje edgy probeerde te doen om iets heel populairs een beetje af te breken om controvers te kunnen wezen, want aan een veranderende leessmaak zal het niet liggen gezien ik volgens mij enkel veeleisender ben geworden na al dat lezen. Met andere woorden, ik was er ditmaal helemaal gek van. Ontzettend van genoten.

Zware build-up roman naar de rest van trilogie toe, misschien net omdat ik mij de algemene, overheersende draad weet te herinneren, dat ik er ditmaal meer van kan genieten dan de eerste keer? Ik zal het daarop steken. Het plot intrigeerde vanaf het begin en verzandde niet in nutteloze hoofdstukken, alles had zijn waarde. De personages waren ook voortreffend uitgetekend, iedereen had zijn eigen, distinct karakter met zijn goede en slechte kanten die wisten te bekoren.

Ditmaal toch een 4,5* toegekend, het gebrek aan een zinderende finale met cliffhanger irriteerde niet maar zou wel het verschil gemaakt hebben in een 4,5 of 5 sterren beoordeling.

 

[Professor Plums]

Heb dat boek enkele maanden geleden voor het eerst gelezen en was verrast. Online had ik vanalles gelezen over hoe bruut en grimmig het wel niet was maar vond het op dat vlak enorm meevallen.

Ik vond de karakters interessant en heb me er nooit mee verveeld maar bleef ergens een beetje op mijn honger zitten. Dat je het een build-up roman noemt maakt misschien wel een en ander duidelijk. Vol van op zich interessante scènes en kleine plotlijnen

Spoiler: Spoilers

Severin die achter de bankiers aangaat, het toernooi met een tegenstrever die het schermen heruitvond

maar het overkoepelende ontbrak wat of kabbelde maar wat voort.

Beetje als Oblivion. Leuke sidequests maar zwakkere main quest.

 

[Général Zantas]

Heb dat boek enkele maanden geleden voor het eerst gelezen en was verrast. Online had ik vanalles gelezen over hoe bruut en grimmig het wel niet was maar vond het op dat vlak enorm meevallen.

Ik vond de karakters interessant en heb me er nooit mee verveeld maar bleef ergens een beetje op mijn honger zitten. Dat je het een build-up roman noemt maakt misschien wel een en ander duidelijk. Vol van op zich interessante scènes en kleine plotlijnen

Spoiler: Spoilers

Severin die achter de bankiers aangaat, het toernooi met een tegenstrever die het schermen heruitvond

maar het overkoepelende ontbrak wat of kabbelde maar wat voort.

Beetje als Oblivion. Leuke sidequests maar zwakkere main quest.

Het is een trilogie, dus bij sommige verhaallijnen krijg je pas na het lezen van alle boeken de voldoening die je zoekt.

De term "grimdark" slaat overigens toch ook meer op de personages en de gecreeerde atmosfeer, waarbij er (zoals in de klassieke Fantasy) minder vaak of zelfs helemaal geen duidelijke tegenstelling is tussen goed en slecht. WoT of LotR daar heb je duidelijk een good vs evil, bij een Feist heb je een lawful good vs chaotic evil zelfs om het nog meer in contrast te zetten. Maar bij Grimdark is die opdeling amper aanwezig en is de main focus vooral de morally grey characters die ofwel goede ofwel slechte dingen doen voor rationele redenen en geen inherente aanleg tot het goede/kwade. En niet zozeer op dat er veel bruut geweld in voorkomt ofzo. Afin, toch hoe ik het interpreteer en tot dusver ervaar.

 

[Professor Plums]

Goh je weet waar je aan begint met een trilogie maar ook dan heb ik genoeg eerste boeken gelezen die sterker eindigden of meer interesse wekten voor het overkoepelende plot.

Ik doelde op Grimdark inderdaad en zo goed punt zo houdt het wel meer steek.

 

[taste like summer]

Where The Crawdads Sing - Delia Owens
Ik begrijp de hype wel, maar vond het veel te langdradig geschreven. Pas naar het einde toe ging het wat vlotter.
Originele setting wel.

Ik heb er 3 jaar over gedaan en heb hem gisteren eindelijk uitgelezen. Verschillende keren weg gelegd. Einde is zoals ik verwacht had. Ik snap de hype niet.

Mijn favoriete boek is en blijft Special topics in calamity physics van Marisha Pessl dus als iemand een aanrader heeft, mag je het mij altijd laten weten.

 

[Kapitein Pastiche]

Het stroomdal van de Beune

ik kende de auteur niet, maar uit het verhaal was al duidelijk dat hij ouder moest zijn, want zijn man-vrouw verhouding voelt gedateerd aan (de auteur blijkt bijna 80 te zijn). Ook zijn beeldspraak is niet mijn ding.
Teleurstelling want een boek waar ik met hoge verwachtingen aan begonnen was.

 

[Fusetea]

Stille Mensen - Esther J. Ending

Intussen al een tijdje bezig hierin.

Korte inhoud:

Als de jonge, dakloze Nicky bij toeval terechtkomt in het enorme kraakpand Pandemonium, lijkt het leven haar eindelijk toe te lachen. Ze voelt zich onmiddellijk thuis in de schilderachtige vertrekken en monumentale binnentuin en maakt kennis met de bewonersgroepen die samen een micromaatschappij vormen: hippies, corpsballen, punkers, artiesten en intellectuelen. Hun betrekkelijk vreedzame samenleving wordt ruw verstoord wanneer een feest eindigt in een slooppartij door een groep neonazis. Onder leiding van de charismatische Harm wordt het pand in zijn oude luister hersteld. Als echter een aantal bewoners onder verdachte omstandigheden besluit een groep vermeende junkies uit te zetten, beseft Nicky dat er geheime agenda's op na worden gehouden met verstrekkende gevolgen. Het Pandemonium is een menselijke bom geworden die op het punt van ontploffen staat. Stille mensen is een uitzonderlijke roman over de bedwelming van groepseuforie en het einde van het individuele denken. Esther J. Ending bewijst zich definitief met deze huiveringwekkende en tegelijk zinderende en sfeerrijke roman.

Echt weer een verhaal voor mij dus.

In het begin was ik nog bang dat er allemaal irritante, karikaturale extreemlinkse figuren in zouden komen (in het begin was er zo één), maar uiteindelijk was het gelukkig maar van korte duur.
Ik wist niet zo goed wat ik over het hoofdpersonage moest denken. De titel is dan ook vooral van toepassing op haar (het was beter "Stil mens" geweest imo, maar dat klinkt raar zeker?), want het lijkt alsof ze het verhaal zelf vanop een afstand beleeft. Het zijn vooral de andere personages die vaak aan het woord zijn en zij staat er meestal een beetje bij en kijkt ernaar. In het begin stoorde mij dit wat, omdat ik vreesde weer eens een hoofdpersonage zonder ruggengraat te krijgen. Het lijkt ook alsof ze zich door één figuur (dat irritant figuur waar ik al over sprak) laat overhalen om de Wijde Wereld in te trekken, na één gesprek. (In de eerste hoofdstukken gaat het verhaal dan ook heel snel, te snel naar mijn mening.)
Toch vertelt "ze" (hoofdpersonage is in de ik-vorm) het op een boeiende manier. Ik probeer ook niet te vergeten dat hoofdpersonage ook nog maar 18 is, een leeftijd waarop velen denken dat ze de totale wijsheid hebben bereikt door dat getal.

Het boek is absoluut geen lichte lectuur (yes!) en ondanks ik al veel gelezen heb zit ik nog niet eens in de helft, maar het komt tegelijkertijd ook helemaal niet in de buurt van voor mij te lastig leesbare en te elitair overkomende literatuur (sorry, fans ).

Ik denk dat ik nog nooit een beschrijving van een trip heb gelezen waarbij ik mij zo goed kan voorstellen hoe dat moet zijn, als in dit boek. (Ik vermoed dan ook dat de auteur dit niet zomaar zo kan omschrijven. )

Het wordt mij niet volledig duidelijk in welk tijdperk het zich afspeelt, maar aangezien er regelmatig verwijzingen zijn naar de film Don't Look Now, er nooit wordt gesproken over gsm's, computers en echt alles met de hand wordt geschreven, kan ik het wel raden.

Ik had het eerst idee dat het verhaal maar wat voortkabbelde en er niet meteen heel veel gebeurde in hun kraak"villa" en daardoor was ik een tijdje gestopt met lezen, maar na het boek toch terug op te nemen lijkt daar nu toch verandering in te komen.

Heel origineel: alles wat met de hand wordt geschreven door de bewoners op het prikbord staat ofwel in een ander lettertype, ofwel (bijna) letterlijk met de hand geschreven. Heel af en toe komt er zelfs een tekening bij. Voor mij ongezien in een leesboek. Dit maakt de leeservaring des te boeiender voor iemand die nogal visueel ingesteld is.

Van de auteur had ik niet verwacht dat ze een Nederlandse zou zijn, gezien de achternaam. Ik dacht dus dat ik weer eens een (hopelijk niet te slechte) vertaling te pakken had, maar niets bleek minder waar, en het is toch maar weer eens duidelijk hoe een boek duizend keer beter leest in de originele taal. Natuurlijk zit er Hollands in, maar niet op een manier dat ik het vervelend vind.

De cover is een erg mooie tekening van een ingezoomd sleutelgat. De vele krassen erop zijn een goede associatie naar dit verhaal, maar ik vind het zonde dat de titel zo groot overheen staat geplakt. Dat hadden ze naar mijn mening anders moeten doen.

Spoiler: Cover

 

[Hellsdinner]

A Memory Called Empire - Arkady Martine (Teixcalaan #1)
Een interessant sci-fi boek vol politieke intriges in een bureaucratisch keizerrijk.
Een vleugje kolonialisme, romantiek en technologisch vernuft maken hier een aangenaam verhaal van.

Echter vond ik dat de schrijfster iets te vluchtig over bepaalde elementen ging, die meer uitgelicht mochten worden, en te lang doorboomde over andere zaken.

 

[Général Zantas]

Joe Abercrombie - Before They Are Hanged (The First Law #2)

Toch iets minder dan het eerste boek. Ten eerste omdat het toch nog altijd vooral veel setup is en je toch weinig een gevoel krijgt van een nakende epische ontknoping. Je weet nog altijd niet goed waar het naartoe gaat.

Ten tweede omdat 1/3e van het boek gewoon minder goed gebracht wordt. We hebben Glokta in het zuiden, super interessant om te volgen. Mysterie, politieke intrige, humor, kortom geweldig. We hebben West in het noorden, en al zijn de gebeurtenissen daar wel wat voorspelbaar, het wordt wel ontzettend spannend gebracht en het verveelt geen moment.
Het probleem met dit boek is dus de 3e verhaallijn, de queeste naar het Westen. De queeste is vrij standaard en brengt niets nieuws, behalve Abercrombie die met reisgezellen die elkaar vooral niet kunnen uitstaan, probeert er een originele draai aan te geven. Helaas kon ik de reisgezellen zelf ook niet uitstaan, dus echt aangenaam lezen was het niet altijd.
Ik moet wel zeggen, een van de reisgezellen was in het eerste boek een arrogant, verwaand kwastje maar die maakt in dit boek (nadat hij een near death experience meemaakt), wel een heel gesmaakte karakterevolutie mee.

In mijn eerste read gaf ik het 3,5* maar rondde ik het naar beneden af, ditmaal heb ik het naar boven afgerond op Goodreads. De goeie stukken waren echt heel goed.

 

[coldplayke]

Dandelion Wine - Ray Bradbury

Dit gefictionaliseerd terugblikken op Bradbury's jeugd was de troostende compagnon die ik vorige week nodig had. Ik ben zelf ettelijke decennia na Bradbury geboren, in een andere sociale omgeving, maar toch voelde ik een soort nostalgische oer-hunkering naar mijn eigen kindtijd bij het lezen hiervan. Je moet je niet aan een grote spanningsboog verwachten, maar iemand die op zoek is naar een groot vat wholesomeness gaat dit in deze guitige roman wel vinden.

Homo Faber - Max Frisch

Dit was dan weer een roman met enkel grootse ontwikkelingen. Onze doorgaans überrationele verteller komt erachter dat de vrouw waarop hij verliefd is aan het worden, zijn eigen volwassen dochter is, van wiens bestaan hij niet afwist. Een interessante premise, maar het pijnpunt van deze roman bevindt zich voor mij in de vele toevalligheden die ten voordele van het sensationele plot aan mekaar worden geregen. Daarnaast heet het personage ook Faber, en laat dat nu net een van mijn grote pet peeves zijn: een diepere betekenis aan de hand van de naam van een personage proberen forceren, bonuspunten als de naam ook als woordspeling in de titel figureert.

 

[Double_T]

Al het blauw van de hemel - Mélissa Da Costa

Akkoord, meer dan 600 bladzijden is veel - en misschien kon het verhaal in minder dan 600 verteld worden - maar in feite verveelt het nooit. Sterk einde ook, terwijl je al lang weet hoe het zal eindigen.

 

[FlyingHorseman]

Georgi Gospodinov - Time Shelter
Dit boek won vorig jaar de International Man Booker Prize en is het eerst boek van een Bulgaarse auteur dat ik gelezen heb. Time Shelter heeft een geweldig bedacht uitgangspunt: een mysterieus figuur richt kamers in rusthuizen voor dementerenden in, volledig in de stijl van een bepaald jaar in het verleden, zodat deze mensen kunnen "schuilen" in een periode die ze wel nog herinneren.

In het tweede deel evolueert het boek naar een politieke satire die duidelijk gestoeld is op de hang naar het verleden die momenteel op meerdere plaatsen in Europa op de voorgrond gekomen is. Dat gebeurt op een logische en goed uitgewerkte manier maar ik had toch liever nog wat meer van de persoonlijke verhalen uit de eerste helft gelezen. Niettemin een sterke roman.

Toni Morrison - Sula
Ik houd van het proza van Morrison, een auteur die met elk boek dat ik van haar lees steviger een plaats tussen mijn favoriete schrijvers neemt. Dit boek is veel kleinschaliger dan de andere twee romans die ik van haar gelezen heb (het kwam me zelfs een beetje over als een proefdraai voor Song of Solomon, haar volgende roman en voorlopig nog mijn favoriet van haar) maar ook nu weet ze weer aparte, wat eigenaardige personages op te wekken die niet als karikaturen aanvoelen. Vooral het personage waar het boek naar vernoemd is, was zeer complex.

JG Ballard - The Atrocity Exhibition
Ik ken Ballard vooral van de verfilmingen van zijn werk, Crash van David Cronenberg voorop. Ik heb wel wat interesse in experimentele literatuur maar dat kan nogal hit or miss zijn. Dit boek viel helaas eerder tegen. Het boek is uitgekomen in 1970 maar bestaat uit een reeks kortere verhalen die gepubliceerd werden doorheen de 60's in magazines. Het voelt dan ook aan als een cynische dissectie van dat decennium, met veel referenties die nu wat gedateerd aanvoelen. Ook qua vorm waren de verhalen niet altijd mijn ding. Waarschijnlijk geen goed startpunt, misschien dat ik later een ander boek van Ballard probeer.

Vladimir Nabokov - Pale Fire
Dit is experimentele literatuur die wel een hit was, een van de weinige boeken waar ik tijdens het lezen al het gevoel had dat ik een geniaal werk aan't lezen was. "Werk" is in dit geval een goeie term want hoewel minder moeilijk dan ik verwacht had, is dit een roman die toch wel aandacht en inspanning van de lezer vereist. Op dit moment is Pale Fire een boek dat ik zeer sterk bewonder, als ik er met wat meer afstand op kan terug kijken, kan het een boek worden waar ik van houd.

 

[Aspas]

The Three-Body Problem

Ja, moet je gelezen hebben. Zelfs als je niet into sci-fi bent.

 

[vloet]

The Measure - Nikki Erlick

It seems like any other day. You wake up, pour a cup of coffee, and head out.
But today, when you open your front door, waiting for you is a small wooden box. This box holds your fate inside: the answer to the exact number of years you will live.

From suburban doorsteps to desert tents, every person on every continent receives the same box. In an instant, the world is thrust into a collective frenzy. Where did these boxes come from? What do they mean? Is there truth to what they promise?

Een synopsis die me aantrok (met een goede reviewscore op Goodreads). Maar 't is jammer genoeg toch een teleurstelling geworden.
Het is amper een sci-fi boek te noemen. Wat hierboven staat, is bijna het enige wat er over de wooden boxes wordt uitgelegd. De vragen die worden gesteld, krijgen amper een antwoord.

Op zich zou ik daar geen probleem mee hebben als er dan ook iets interessants met dit idee wordt gedaan. De auteur doet een poging met een handvol personages die jammer genoeg heel weinig om het lijf hebben. Ze zijn allemaal te 'normaal' of alledaags, en zelfs als ze iets buitengewoon doen (of toch iets wat in de realiteit als buitengewoon kan worden gezien) laat dat weinig indruk of emotie achter. Ik begrijp dat maximale inleving het doel is, door gewone mensen te laten dealen met een absurde situatie. Maar deze personages zijn te cliché, cheesy en, 't ergste van al: saai. Erlick probeert te hard om iets los te wekken bij de lezer, en dat heeft bij mij het omgekeerde effect.

't Is basically dit: Stel je iets tragisch voor dat tussen 2 mensen kan gebeuren wanneer ze op magische wijze te weten komen hoe lang ze elk gaan leven. Inderdaad ja, de één zal misschien veel vroeger sterven dan de ander. Drama...

Wat ik véél interessanter zou vinden is om dieper in te gaan op het idee dat blijkbaar vrije keuze niet bestaat. Alles ligt vast en wat de personages ook doen, hun leven eindigt op een specifiek punt in de tijd (self-fulfilling prophecy). Dat wordt soms licht aangeraakt in het boek, maar veel te weinig naar m'n zin. De focus gaat vooral naar de onderlinge relaties en die zijn gewoon te oppervlakkig en weinig interessant.

 

[Professor Plums]

Dune - Frank Herbert
Hiermee heb ik nog eens een van de klassiekers uit het genre af kunnen vinken.

Typisch zo'n boek waarbij je meteen aanvoelt dat het iets meesterlijk heeft. Er werd een blik geboden in een andere wereld, zo overtuigend als echt neergezet dat het louter toevallig leek dat nét Arrakis werd weergegeven. Deze grootsheid van het boek tilde het voor mij naar een hoger niveau want het had ook wel elementen die me minder lagen.

Voornamelijk de passages die probeerden de mentale processen achter visioenen te beschrijven lagen moeilijk. Het werd snel iets ongelofelijk abstract waarbij ik me geen enkel beeld meer kon vormen. Ook de vele beschrijvingen van woestijnlandschappen waren soms lastig voor te stellen.
Het was wel lang niet zo'n probleem als bij Neuromancer.

Spoiler: Spoiler

De auteur maakte ook de keuze om spanning op te offeren voor worldbuilding en stijl door het vrij duidelijk te maken dat het allemaal wel goed zou komen. Dat past echter wel goed bij het verhaal in kwestie.

Jammer dat ik niet kan weten hoe dit universum zou hebben aangevoeld als je het in de jaren '60 las, enkel bekend met de technologie van toen.

4/5. Een klassieker die mijn respect geniet maar (nog) niet 100% aansluit bij mijn smaak.