Vrijwillig kindvrij

[Koonut]

Is er dan iets in het verleden gebeurt waardoor ze er zo van walgt en zelfs haar baarmoeder zou willen verwijderen?

Niet dat ik weet. Grotendeels denk ik de fysieke belasting. Als tiener heeft ze zoals vele vrouwen wel wat afgezien van het hele hormonale proces.

Maar ook de grote verantwoordelijkheid, tijdsinvestering, kosten etc(wij hebben nu geen kinderen en komen al tijd tekort dus aan alle ouders hier, respect!).

En ook het idee van "omdat het moet". Al is dat natuurlijk al serieus wat verminderd tov pakweg 30 tot 40 jaar geleden.

 

[anders.]

Wij hebben alleen valse planten, echte blijven ook nooit lang leven bij ons
Onze kat houd het wel al 11 jaar vol!

Zeker dat die kat niet een opgezet beest is?

 

[iamhollywood]

Binnen onze vriendenkring zijn wij ook 1 van de weinigen zonder kinderen. Nu met de corona-boost hebben we de ene babyborrel na de anderen.
Wij zijn nog maar 6 maand samen, zelf heb ik geen kinderen, mijn partner heeft de voorbije jaren vooral in het buitenland gewerkt waardoor hij zich nooit echt gesetteld heeft. Wij willen beiden wel kinderen, maar zeker niet direct.

Zelf merk ik wel dat het moeilijker is om met vrienden af te spreken of zelf maar up to date te blijven. Ik dacht altijd dat heel dat coronagedoe en de lockdowns aan de basis lag maar onlangs werd ik gecontacteerd door een vriendin van vroeger die mij aan het denken gezet heeft. Wij waren na enkele jaren weer aan de praat geraakt, tijdens onze catch-up's stortte ze plots in. Ze zei dat het lang geleden was dat ze nog eens met iemand zo los en 'normaal' kon converseren. Iedereen van onze oude vriendenkring is inmiddels toe aan hun 2e kindje, wanneer je met hun afspreekt draait vrijwel alles rond de kindjes en wordt u het gevoel aangepraat dat je niet weet waarover ze praten. Vaak spreken die vrienden onderling af als 'playdate' of als onderling advieslijn en wordt je als kinderloze onbewust niet uitgenodigd waardoor je 'niet meer mee bent' en ervan tussen valt. Ik had er nooit echt bij stil gestaan, noch een probleem van gemaakt maar ik schrok toch even bij haar analyse. Voor haar speelde dat gevoel net wel enorm omdat zij bewust beslist hebben dat ze geen kinderen willen. Zij voelde zich door heel die situatie de vreemde eend in de bijt want de druk om als pas gehuwde aan de verwachtingen te voldoen vond ze enorm. Hun focus ligt op andere ambities, ambities die zware investeringen vragen en waarin zij geen ruimte zien voor een kind. Ik heb haar proberen duidelijk maken dat het net heel sterk en bewonderingswaardig is dat zij daar zo rationeel en bewust mee omgaan. Een kind is geen hebbeding omdat iedereen het heeft, een kind moet net een bewuste keuze zijn. Ik wil op één of andere manier dat de vriendinnen duidelijk maken maar ben er nog niet uit hoe ik dat op een constructieve manier kan opbrengen zonder elkaar te kwetsen. Ik heb mij altijd kunnen verschuilen achter een 'single-status en ooit komt dat wel', maar ik wil daar nu wel iets aan veranderen. Er is nu ook een vriendin bij wie is vastgesteld dat ze medisch nooit kinderen zal kunnen krijgen, ook voor haar kan het een enorme troost zijn als de rest leert om plezier te maken zonder hun kroost... Al snap ik volledig dat als prille ouders dat niet makkelijk is.

 

[Ararauna]

Ik heb echt heel lang getwijfeld of ik er wel wou, maar uiteindelijk in een relatie beland met iemand die er absoluut wel wou. Dus mij goed, kind gemaakt. Veel werk en ook veel liefde zo een kleine. Alle spontaniteit (gewoon iets gaan doen omdat ge er op dat moment zin in hebt) is dan toch al weg met eentje, dus dan konden we al even goed een tweede maken. En dat is dan ook gebeurd.
Ik zie ze allebei super graag, maar uiteindelijk ben ik er niet voor weggelegd, toch niet zoals ik bij andere mensen soms zie. Het kost mij echt veel energie. Doordat de oudste wat meer uitdagingen heeft en nood aan begeleiding zijn er ook gewoon continu zorgen. Soms denk ik dat een scheiding super chill zou zijn zodat ik ze maar halftijds zou hebben maar dan komen ze daar weer schattig doen en knuffelen of kak-moppen vertellen en dan is het het weer allemaal waard voor mij. Maar alle begrip voor wie beslist om er geen te hebben. Het is net positief dat er over wordt nagedacht ipv het gewoon te doen omdat men denkt dat het zo hoort.Triestig dat daar nog zo raar over gedaan wordt want beide keuzes zijn goed, zolang je er zelf achter staat. Vooral compassie voor wie onvrijwillig wel of geen kinderen heeft.

 

[Tanuki_]

Ze zei dat het lang geleden was dat ze nog eens met iemand zo los en 'normaal' kon converseren. Iedereen van onze oude vriendenkring is inmiddels toe aan hun 2e kindje, wanneer je met hun afspreekt draait vrijwel alles rond de kindjes en wordt u het gevoel aangepraat dat je niet weet waarover ze praten. Vaak spreken die vrienden onderling af als 'playdate' of als onderling advieslijn en wordt je als kinderloze onbewust niet uitgenodigd waardoor je 'niet meer mee bent' en ervan tussen valt.

Ik begrijp dit maar al te goed. En je kan het de ouders niet echt kwalijk nemen want het is gewoon een oer-instinct (kinderen centraal zetten in je leven). Ik denk echt dat het nuttig zou zijn om een vriendengroep te zoeken die kinderloos is, maar het is al moeilijk genoeg om gewoon vrienden te vinden en maken, laat staan dat je dan nog eens zo'n criteria hebt :/

 

[Sond]

Mijn vriendin en ik zijn bewust kinderloos. We hebben een aantal dingen in ons hoofd die we willen en kinderen passen daar niet in. Ik zou op zich nog wel het geduld kunnen opbrengen voor die kleine wezens, zij al iets minder.
Haar beste vriendin is nu zwanger en die zwangerschap is ze dus van iets dichterbij aan het meemaken. Ik had even de vrees dat haar klok ook zou beginnen tikken maar gezien ze ook vaak het gezeur hoort van alle ongemakken blijft dat gelukkig weg.
We hebben voor onzelf uitgemaakt dat we veel beter geschikt zijn voor de rol van (zatte) nonkel en (favoriete) tante dan voor de rol vader en moeder. Ik heb er geen enkel probleem mee om een middag kinderen te entertainen of te babysitten op de kinderen van vrienden, zolang ik die dingen maar terug kan geven aan de rechtmatige eigenaar eens ze moe (en dus irritant) beginnen worden
Ik hoop ook echt gemeend dat mijn vriendin haar klok niet gaat beginnen tikken binnen dit en een jaar want dat gaan pittige discussies worden vrees ik, die eigenlijk nooit goed kunnen aflopen.

Wat alles een pak makkelijker maakt is het feit dat ik onvruchtbaar ben. Accidentjes zijn dus 100% uitgesloten, tenzij ik de vader niet ben en dan ben ik dus nog steeds kinderloos, gewoon ook vrouwloos.
Mijn ex had een grote kinderwens en ik ben daar in meegegaan. We zijn een dure behandeling gestart die na 2j in vitro mogelijk zou maken. Na een half jaar heeft ze mij laten zitten voor ene waar het wel natuurlijk mee ging (allez dat is toch haar reden) dus achteraf bekeken ben ik blij dat ze het geen 2 jaar meer heeft volgehouden met mij. Na die breuk heb ik voor mezelf uitgemaakt dat ik die behandeling nooit meer zou opstarten. Ondertussen zijn we 6 jaar verder, ben ik achter in de 30 en heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad.

De kans is dus groot dat ik weinig gezelschap ga hebben als ik oud ben. Maar bon, dat is zoiets als tattoo's zeker? Daar ga je ook "spijt" van hebben als je oud bent en ik sta goed vol dus al die spijt kan op 1 hoop tegen dat ik 75 ben

 

[Tanuki_]

Het is net positief dat er over wordt nagedacht ipv het gewoon te doen omdat men denkt dat het zo hoort

Dat zeker! Ik vraag mij af hoeveel koppels eigenlijk voor kinderen gaan omdat dat gewoon de volgende stap is in het Grote Handboek der Maatschappelijk Leven, zonder er eigenlijk zelf deftig over na te denken. Echt stilstaan bij wie je bent en wat je wilt in je leven, zeker in vergelijking met je omgeving, kan soms moeilijk en confronterend zijn en het is soms 'makkelijker' to just go with the flow. Op een bepaalde manier is de drempel ook erg laag, ik heb meer vragen moeten beantwoorden, mijzelf verantwoorden en dingen bewijzen bij het adopteren van mijn honden dan mensen die beslissen om voor kinderen te gaan De echte test komt dan wel eens de kinderen er zijn natuurlijk.

 

[iamhollywood]

Ik begrijp dit maar al te goed. En je kan het de ouders niet echt kwalijk nemen want het is gewoon een oer-instinct (kinderen centraal zetten in je leven). Ik denk echt dat het nuttig zou zijn om een vriendengroep te zoeken die kinderloos is, maar het is al moeilijk genoeg om gewoon vrienden te vinden en maken, laat staan dat je dan nog eens zo'n criteria hebt :/

Voor ons komt er hopelijk ook ooit een dag dat wij zullen kinderen hebben (mijn vriend wil er zelf 3 ).

Maar als ik er over nadenk vind ik het ergens compleet absurd hoe er soms mee omgegaan wordt. We zijn bijvoorbeeld onlangs bij een vriendin op babybezoek geweest. Ik dacht dat ze gezien corona bewust in kleine bubbels werkten en dat daarom ik en mijn vriend samen als enige op dat moment op bezoek waren. Dan horen we tijdens dat bezoekje dat de andere vrienden (3 koppels met pasgeboren baby's) enkele dagen later samen kwamen. Dan denk ik 'waarom heb je aan ons een aparte datum voorgesteld? wat hebben wij verkeerd gedaan?'.

 

[Deleted member 95]

Ze zei dat het lang geleden was dat ze nog eens met iemand zo los en 'normaal' kon converseren. Iedereen van onze oude vriendenkring is inmiddels toe aan hun 2e kindje, wanneer je met hun afspreekt draait vrijwel alles rond de kindjes en wordt u het gevoel aangepraat dat je niet weet waarover ze praten. Vaak spreken die vrienden onderling af als 'playdate' of als onderling advieslijn en wordt je als kinderloze onbewust niet uitgenodigd waardoor je 'niet meer mee bent' en ervan tussen valt.

Dit is gewoon schrijnend zeg.

 

[Sylverscythe]

Ik begrijp dit maar al te goed. En je kan het de ouders niet echt kwalijk nemen want het is gewoon een oer-instinct (kinderen centraal zetten in je leven). Ik denk echt dat het nuttig zou zijn om een vriendengroep te zoeken die kinderloos is, maar het is al moeilijk genoeg om gewoon vrienden te vinden en maken, laat staan dat je dan nog eens zo'n criteria hebt :/

Persoonlijk vind ik dat ook gewoon overdreven hoor, maar ik ben dan ook een man. De meeste van mijn mannelijke vrienden zijn ook nog iets anders dan "papa". Maar eerlijk gezegd denk ik nu wel dat dit voor een hoop vrouwen ook opgaat, enkel niet de eerste maanden/jaren.

Als ik zo de verhalen hierboven lees waar je als kinderloze bijna de paria wordt, denk ik toch vooral aan van die kleinburgerlijke kwezels die destijds ook hun single vrienden hebben afgestoten want ze hadden een relatie

Dat zeker! Ik vraag mij af hoeveel koppels eigenlijk voor kinderen gaan omdat dat gewoon de volgende stap is in het Grote Handboek der Maatschappelijk Leven, zonder er eigenlijk zelf deftig over na te denken. Echt stilstaan bij wie je bent en wat je wilt in je leven, zeker in vergelijking met je omgeving, kan soms moeilijk en confronterend zijn en het is soms 'makkelijker' to just go with the flow. Op een bepaalde manier is de drempel ook erg laag, ik heb meer vragen moeten beantwoorden, mijzelf verantwoorden en dingen bewijzen bij het adopteren van mijn honden dan mensen die beslissen om voor kinderen te gaan De echte test komt dan wel eens de kinderen er zijn natuurlijk.

Maar ben je hier nu niet een beetje de toer van de stereotypes aan het opgaan, zo een beetje het spiegelbeeld van "ja die heeft geen kinderen maar dat is gewoon omdat ze alleen is en/of haar biologische klok nog niet tikt"?

De drempel om zwanger te worden is inderdaad laag, maar die hoger maken gaat nog al snel richting inperken van vrijheden. Ik geloof toch dat de meeste mensen die wat stilstaan bij zaken ook stilstaan bij het maken van kinderen.

 

[PolletPoulet_OG]

Ik wil op één of andere manier dat de vriendinnen duidelijk maken maar ben er nog niet uit hoe ik dat op een constructieve manier kan opbrengen zonder elkaar te kwetsen. Ik heb mij altijd kunnen verschuilen achter een 'single-status en ooit komt dat wel', maar ik wil daar nu wel iets aan veranderen.

Zoiets moet ge in de mensen hun bak schuiven hoe je het voelt. Dat hoeft helemaal niet constructief te gebeuren. Is gewoon schrijnend zoals Nahrie zegt.

En oerinstinct klinkt allemaal mooi en wel, maar we leven in de 21ste eeuw. Ge moogt uw prefrontale cortex ook gewoon gebruiken in deze mooie tijden.

 

[Tanuki_]

Persoonlijk vind ik dat ook gewoon overdreven hoor, maar ik ben dan ook een man. De meeste van mijn mannelijke vrienden zijn ook nog iets anders dan "papa". Maar eerlijk gezegd denk ik nu wel dat dit voor een hoop vrouwen ook opgaat, enkel niet de eerste maanden/jaren.

Als ik zo de verhalen hierboven lees waar je als kinderloze bijna de paria wordt, denk ik toch vooral aan van die kleinburgerlijke kwezels die destijds ook hun single vrienden hebben afgestoten want ze hadden een relatie

Maar ben je hier nu niet een beetje de toer van de stereotypes aan het opgaan, zo een beetje het spiegelbeeld van "ja die heeft geen kinderen maar dat is gewoon omdat ze alleen is en/of haar biologische klok nog niet tikt"?

De drempel om zwanger te worden is inderdaad laag, maar die hoger maken gaat nog al snel richting inperken van vrijheden. Ik geloof toch dat de meeste mensen die wat stilstaan bij zaken ook stilstaan bij het maken van kinderen.

Ja het hangt af van situatie en persoon zoals alles, maar in mijn geval is het jammergenoeg herkenbaar. Mijn drie dichtste vriendinnen uit mijn thuisdorp hebben nu minstens elk een kindje en als wij afspreken is het wel duidelijk over wat er gepraat zal worden. Ik begrijp dat, en het is een zeer grote (if not de grootste) verandering in je leven dus natuurlijk wil je daarover praten. Ik vertel ook graag eens iets over de hondjes En dat zijn nog steeds toffe vrouwen maar steeds datzelfde gespreksonderwerp maakt het voor mij wel minder interessant om nog dikwijls af te spreken. Zeker wanneer je het gevoel krijgt dat ze jou specifiek dingen niet vertellen omdat "je het toch niet zou verstaan."

'k Weet niet, is dat een stereotype? Ik vroeg het mij gewoon af hé. Ik denk (en hoop) idd ook dat dat veel meer bewust gekozen zal zijn, zeker in vergelijking met vroeger.

 

[Archaos]

Voor ons komt er hopelijk ook ooit een dag dat wij zullen kinderen hebben (mijn vriend wil er zelf 3 ).

Maar als ik er over nadenk vind ik het ergens compleet absurd hoe er soms mee omgegaan wordt. We zijn bijvoorbeeld onlangs bij een vriendin op babybezoek geweest. Ik dacht dat ze gezien corona bewust in kleine bubbels werkten en dat daarom ik en mijn vriend samen als enige op dat moment op bezoek waren. Dan horen we tijdens dat bezoekje dat de andere vrienden (3 koppels met pasgeboren baby's) enkele dagen later samen kwamen. Dan denk ik 'waarom heb je aan ons een aparte datum voorgesteld? wat hebben wij verkeerd gedaan?'.

Kan natuurlijk ook bewust zijn hé Als je met andere jonge ouders afspreekt, gaat het onvermijdelijk als eens sneller over de kinderen. Als je met een koppel afspreekt zonder kinderen heb je 'de kans' om sneller eens over andere dingen te praten.

Daarnaast hebben mensen nu eenmaal ook de neiging om 'te denken' in anderen hun plaats. Zo van 'we zullen ze maar apart uitnodigen, want tussen al die kinderen, daar hebben ze misschien geen behoefte aan'. Stom, maar dat gebeurt zeker.


Voor de rest is dat soms wel een moeilijke oefening als jonge ouder. Je spreekt natuurlijk graag eens af met andere jonge ouders zodat de kinderen ook eens samen kunnen spelen. Of inderdaad om eens goed te zagen tegen elkaar over hoe hard het leven soms is als jonge ouder

Maar evengoed doet het deugd om de kinderen eens ergens achter laten en met vrienden gewoon op restaurant, café, ... te gaan. Natuurlijk zijn die momenten er niet zo heel veel, tenzij je de kinderen elk weekend bij de grootouders wil gaan droppen. Dus ja, als kinderloos koppel moet je de kinderen er ook gewoon bijnemen soms, niet aan te doen. Dat houdt wel beperkingen in. Als je dat koppel dan bij je thuis uitnodigt, gaan die kinderen onvermijdelijk toch met veel aandacht lopen.

 

[Deleted member 3056]

Zoiets moet ge in de mensen hun bak schuiven hoe je het voelt. Dat hoeft helemaal niet constructief te gebeuren. Is gewoon schrijnend zoals Nahrie zegt.

En oerinstinct klinkt allemaal mooi en wel, maar we leven in de 21ste eeuw. Ge moogt uw prefrontale cortex ook gewoon gebruiken in deze mooie tijden.

Eventjes geheel terzijde, was je niet vroeger Emiel Goelen op 9L?

 

[MrKend54l]

Net als een kind dragen (en al dan niet zelf grootbrengen) waarvan je op voorhand al had beslist dat je het NIET wou.

(en ze heeft hiervoor meer redenen dan enkel "het zou een beknotting zijn van mijn vrijheden" maar dat doet er niet toe)

Laat ons daar wel heel duidelijk over zijn dat je wel nog altijd verantwoordelijk bent voor uw eigen daden. Je geraakt ook niet zomaar zwanger in een vaste relatie.
Dat is punt 1.
Dan punt 2, ik kan heel goed begrijpen dat je bewust geen kinderen wilt. Heel veel begrip voor, maar als je nu dat zeker weet en je weet dat als je toch zwanger zou worden het onmiddellijk zonder verpinken abortus zal zijn. Misschien moet je dan al uw voorzorgen nemen en ervoor zorgen dat je niet zwanger kan worden, met andere woorden kiezen om u onvruchtbaar te maken. Dat is een zeer propere en zeer veilige oplossing, daarna moet je u nooit meer zorgen maken.

 

[JanusDR]

Laat ons daar wel heel duidelijk over zijn dat je wel nog altijd verantwoordelijk bent voor uw eigen daden. Je geraakt ook niet zomaar zwanger in een vaste relatie.
Dat is punt 1.
Dan punt 2, ik kan heel goed begrijpen dat je bewust geen kinderen wilt. Heel veel begrip voor, maar als je nu dat zeker weet en je weet dat als je toch zwanger zou worden het onmiddellijk zonder verpinken abortus zal zijn. Misschien moet je dan al uw voorzorgen nemen en ervoor zorgen dat je niet zwanger kan worden, met andere woorden kiezen om u onvruchtbaar te maken. Dat is een zeer propere en zeer veilige oplossing, daarna moet je u nooit meer zorgen maken.

Anticonceptie kan falen en onvruchtbaar maken kan onomkeerbaar zijn.
Alsof je elke keer dat je seks hebt, impliciet de keuze maakt om de verantwoordelijkheid voor een kind op te nemen?

 

[Sylverscythe]

Laat ons daar wel heel duidelijk over zijn dat je wel nog altijd verantwoordelijk bent voor uw eigen daden. Je geraakt ook niet zomaar zwanger in een vaste relatie.
Dat is punt 1.
Dan punt 2, ik kan heel goed begrijpen dat je bewust geen kinderen wilt. Heel veel begrip voor, maar als je nu dat zeker weet en je weet dat als je toch zwanger zou worden het onmiddellijk zonder verpinken abortus zal zijn. Misschien moet je dan al uw voorzorgen nemen en ervoor zorgen dat je niet zwanger kan worden, met andere woorden kiezen om u onvruchtbaar te maken. Dat is een zeer propere en zeer veilige oplossing, daarna moet je u nooit meer zorgen maken.

Abortus is wel gewoon legaal, en niemand doet dat voor zijn plezier, dus ik vind dit nogal een vreemde reactie eerlijk gezegd. In een maatschappij waar we het ok vinden dat mensen een vaccin weigeren voor eender welke reden, hoe idioot ook, moet iemand die geen kind wil op dit moment zich maar laten steriliseren in plaats van te rekenen op anticonceptiemiddelen die niet 100% perfect zijn. Ok dan.

 

[Mulan]

Laat ons daar wel heel duidelijk over zijn dat je wel nog altijd verantwoordelijk bent voor uw eigen daden. Je geraakt ook niet zomaar zwanger in een vaste relatie.
Dat is punt 1.
Dan punt 2, ik kan heel goed begrijpen dat je bewust geen kinderen wilt. Heel veel begrip voor, maar als je nu dat zeker weet en je weet dat als je toch zwanger zou worden het onmiddellijk zonder verpinken abortus zal zijn. Misschien moet je dan al uw voorzorgen nemen en ervoor zorgen dat je niet zwanger kan worden, met andere woorden kiezen om u onvruchtbaar te maken. Dat is een zeer propere en zeer veilige oplossing, daarna moet je u nooit meer zorgen maken.

Duidelijk een expert aan het woord!
1. Ze heeft een spiraal. Geen enkel voorbehoedsmiddel is 100% safe. Ikzelf ben ook nog zwanger geworden door letterlijk 1x de pil te vergeten. Tenzij je een onfeilbare robot bent, kan het wel degelijk eens fout lopen met anticonceptie zoals de pil vergeten, uitkotsen, een condoom dat scheurt,...
2. Voor definitieve oplossingen moet je een chirurg vinden die daar achter staat. Onder de 30j vind je daar zo goed als geen enkele chirurg toe bereid, noch voor de vrouwen, noch voor de mannen.

 

[MrKend54l]

Abortus is wel gewoon legaal, en niemand doet dat voor zijn plezier, dus ik vind dit nogal een vreemde reactie eerlijk gezegd. In een maatschappij waar we het ok vinden dat mensen een vaccin weigeren voor eender welke reden, hoe idioot ook, moet iemand die geen kind wil op dit moment zich maar laten steriliseren in plaats van te rekenen op anticonceptiemiddelen die niet 100% perfect zijn. Ok dan.

Je gaat in mij allesbehalve een medestander vinden voor anti-vaxxing.

Duidelijk een expert aan het woord!
1. Ze heeft een spiraal. Geen enkel voorbehoedsmiddel is 100% safe. Ikzelf ben ook nog zwanger geworden door letterlijk 1x de pil te vergeten. Tenzij je een onfeilbare robot bent, kan het wel degelijk eens fout lopen met anticonceptie zoals de pil vergeten, uitkotsen, een condoom dat scheurt,...
2. Voor definitieve oplossingen moet je een chirurg vinden die daar achter staat. Onder de 30j vind je daar zo goed als geen enkele chirurg toe bereid, noch voor de vrouwen, noch voor de mannen.

Dat zeg ik ook negens.
Maar je bevestigt toch hetgeen ik zeg, je bent verantwoordelijk voor uw eigen daden. Eenmaal vergeten is een daad die je stelt waar je klaarblijkelijk de gevolgen van gedragen hebt. Dat kan gebeuren natuurlijk, maar dat maakt het punt niet minder waar.
Het klopt dat een enkel voorbehoedsmiddel niet 100% dekkend is, maar daar is een vrij simpele oplossing voor en dat is double dutch.
De kans dat je en een gescheurd condoom hebt en dat je door uw pil of spiraal schiet is al een heel pak kleiner.
“Ja maar ik gebruik niet graag x of y”. Ja kan heel goed zijn maar keer terug naar het eerdere, je bent verantwoordelijk voor je eigen daden.

Het klopt dat je op jonge leeftijd niet snel onvruchtbaar zal gemaakt worden. Net omdat uw visie op die dingen nog wel kan veranderen. Net zoals een ongeplande zwangerschap dat kan doen.

 

[Sylverscythe]

Je gaat in mij allesbehalve een medestander vinden voor anti-vaxxing.

Dat zeg ik niet, enkel dat wat jij hier doet echt wel ingaat tegen de algemene teneur.

Ja kan heel goed zijn maar keer terug naar het eerdere, je bent verantwoordelijk voor je eigen daden.

En iets zo ingrijpend, fysiek en mentaal, als een abortus, met bijhorend stigma, valt niet onder verantwoordelijkheid opnemen voor eigen daden?