Midlife crisis

[CaseBlue]

Ik volg @Silence hier wel voor een stuk. Ik vind dat eigenlijk entitlement van sommigen: “die mensen beseffen niet dat er meer aan het leven is dan werken”

Wie denk je wel dat je bent als jij denkt dat jij moet bepalen waar iemand zijn geluk uit haalt? Dergelijke ‘toon’ heb ik het wat moeilijk mee.

Midlife staat toch ook gewoon los van carriere? 70% gaat hier over werk.

Werk is een aanvulling op het leven en een nadeel. Dat geldt voor kinderen evenzeer. Kinderen maken is uw leven 18 jaar on-hold zetten. Ja dat brengt ook meerwaarde, maar ook gigantisch veel nadelen. Is iets wat het individu moet bepalen waar de focus moet liggen, niet een algemeen utopisch beeld over wat de perfecte maatschappij of levensloop moet voorstellen. Free world, free choices.

Ik kan mezelf hier ook in vinden.

In mijn beperkte ervaring zijn de mensen die zeggen: "het kan allemaal met wat minder" mensen die al veel hebben vergeleken met de rest. Maar... dat is mijn subjectieve indruk.

Het is makkelijk te zeggen dat je het niet erg vindt om in te boeten als je nog nooit honger gehad hebt. Ik wil niet zielig doen, maar ik heb herrineringen als kind dat we in de aldi met een schromelijk budget moesten rondkomen voor een week(toen nog in Belgische frank). Daar pasten echt geen pakjes verse zalm in, in dat budget. Ik moest het soms hebben van de school-maaltijden om het verschil te maken.

Het is makkelijk om te zeggen dat inkomen en werk "walgelijke" prioriteiten zijn als je heel uw leven onder de vleugels van iemand anders hebt gestaan.

Werk is niet alles, godzijdank. Maar je mag het ook niet minimaliseren. Het heeft wel een grote invloed op uw leven.

Kinderen maken is uw leven 18 jaar on-hold zetten. Ja dat brengt ook meerwaarde, maar ook gigantisch veel nadelen.

100% akkoord. En verder: uw kinderen kunnen ook keuzes maken op latere leeftijd na die 18 jaar of na hun studies die loodrecht tegen uw core-values ingaan.

Ik heb soms het gevoel dat er bijna gezegd wordt: "wie gaat er anders voor u zorgen als je oud bent?". De implicatie zijnde dat je nu al uw kinderen met uw zorglast van plan bent om op te zadelen. Hun mening telt ook als ze ouder zijn. Wie zegt dat uw kinderen de middelen en tijd zullen hebben om voor u te zorgen?

 

[CaseBlue]

Nu dat ik tegen de 40 aan het schurken ben begin ik meer en meer vragen te stellen waar ik op professioneel en persoonlijk vlak mee bezig ben, de typische reflectie die komen met ouder worden.

Professioneel eigenlijk altijd kunnen doen wat ik wou doen, heb een high profile job met bijhorende verloning. Dit hangt echter 1 op 1 samen met een een hoog stress niveau. Dat stress niveau begint nu zo hoog te worden dat dit ook invloed begint te hebben op mijn persoonlijk leven, slapeloze nachten en constant het gevoel hebben dat ik kan ontploffen voor het minste. Ik moest me sowieso al weinig zorgen maken op financieel vlak maar door een recente erfenis staat er er ineens nog een extra som geld op de rekening te blinken die ik rationeel gezien niet nodig heb.

Nu zit ik mij al een aantal weken af te vragen is dit nu eigenlijk het leven wat ik wil hebben, constant stress en slaaptekort die dan ook direct invloed hebben op mijn gezin.
Hoe meer ik erover nadenk zit ik in een midlife crisis maar die ik eerder opgelost zie worden door professioneel een stap terug te nemen ipv te blijven deelnemen aan de ratrace, iets wat ik 5-10 jaar geleden nooit had kunnen denken.

Geen idee wat ik eigenlijk verwacht met dit neer te pennen, misschien mensen die iets gelijkaardig hebben meegemaakt? Ideeën of ervaringen?

On topic, terug:

Het gaat inderdaad zoals gezegd over "zingeving". Ik spreek voor mezelf dat ik kom uit een situatie waar mijn basis-noden invullen al moeilijk genoeg was. Nu dat er een beetje "covered" is, komen de existentiele vragen waar je nu plots wel tijd voor hebt.

Mijn korte advies:

Stel uw keuzes uit het verleden niet teveel in vraag(jobs, partners, vrienden). Je hebt ze gemaakt met de persoon die je toen was in het leven en de informatie die je toen had. Ontken uw fouten niet, maar laat ze niet in uw hoofd rondspoken.

Het antwoord zal liggen... bij andere mensen. Niet in meer "spullen". Vul maar in zoals je wil.

Hoe meer ik erover nadenk zit ik in een midlife crisis maar die ik eerder opgelost zie worden door professioneel een stap terug te nemen ipv te blijven deelnemen aan de ratrace, iets wat ik 5-10 jaar geleden nooit had kunnen denken.

Weerom: ik ken uw traject niet. Je hebt die "ratrace" gedaan omdat je komt van een plek waar dat de logische weg vooruit was toen. Stel uw keuzes van toen niet in vraag en beklaag niet dat je het gedaan hebt. Je hebt er uit geleerd, je hebt het gedaan.

Naar de toekomst toe: misschien is dat een stap in de goede richting, niet aan mij om voor u te bepalen.

Maar... je bent in de fleur van uw leven: spring eens in iets met wat "onzekerheid" maar waar je u wel goed bij voelt. Ik kan het alleen maar aanraden.

 

[Sylverscythe]

Ik kan mezelf hier ook in vinden.

In mijn beperkte ervaring zijn de mensen die zeggen: "het kan allemaal met wat minder" mensen die al veel hebben vergeleken met de rest. Maar... dat is mijn subjectieve indruk.

Het is makkelijk te zeggen dat je het niet erg vindt om in te boeten als je nog nooit honger gehad hebt. Ik wil niet zielig doen, maar ik heb herrineringen als kind dat we in de aldi met een schromelijk budget moesten rondkomen voor een week(toen nog in Belgische frank). Daar pasten echt geen pakjes verse zalm in, in dat budget. Ik moest het soms hebben van de school-maaltijden om het verschil te maken.

Het is makkelijk om te zeggen dat inkomen en werk "walgelijke" prioriteiten zijn als je heel uw leven onder de vleugels van iemand anders hebt gestaan.

Ik zie hier enkele mensen zeggen dat er meer is dan werken, over een "walgelijke prioriteit" heb ik kennelijk overgelezen? Dat lijken me dan ook gewoon mensen die goed rondkomen door een normale job uit te voeren. Ik zie niet echt hoe dat "onder iemands vleugels staan" is.

Uiteindelijk zijn we hier zowat allemaal in de grote pamper van West-Europa opgegroeid hoor, ik denk dat in Aldi moeten winkelen niet echt significant verschilt met het gemiddelde.

Ik vind het eigenlijk ironisch dat als mensen zeggen dat men in Vlaanderen te hard de nadruk legt op werken en er meer is dan dat er mensen op hun achterste poten staan. Natuurlijk kan je zoiets enkel zeggen vanuit het comfort van een bepaalde situatie, duh?

Maar die situatie wordt gewoon geschetst door de openingspost.

Werk is niet alles, godzijdank. Maar je mag het ook niet minimaliseren. Het heeft wel een grote invloed op uw leven.

Kinderen maken is uw leven 18 jaar on-hold zetten. Ja dat brengt ook meerwaarde, maar ook gigantisch veel nadelen.

100% akkoord. En verder: uw kinderen kunnen ook keuzes maken op latere leeftijd na die 18 jaar of na hun studies die loodrecht tegen uw core-values ingaan.

Ik heb soms het gevoel dat er bijna gezegd wordt: "wie gaat er anders voor u zorgen als je oud bent?". De implicatie zijnde dat je nu al uw kinderen met uw zorglast van plan bent om op te zadelen. Hun mening telt ook als ze ouder zijn. Wie zegt dat uw kinderen de middelen en tijd zullen hebben om voor u te zorgen?

Ook hier heb ik geen idee van waarop dit nu net een reactie is? Lijkt me allemaal niet zo onlogisch dat ALS je kinderen hebt (opnieuw, zie openingspost) dat mensen zeggen dat daar tijd mee doorbrengen positief is. Niemand is hier toch aan het pleiten om kinderen te maken voor je pensioen?

 

[Horse]

Voortplanten lijkt het enige doel van de mens. Maar we moeten nu ook niet gaan verkondigen dat kinderen gelijk staan aan geluk.

Even wat voorbeelden in mijn omgeving:
- dochter spreekt al meer dan 10 jaar niet meer tegen de papa
- zoon heeft ernstige vorm van autisme en die ouders zeggen zelf dat hun tweede kind er eentje teveel is en dat ze - indien ze de knop zouden kunnen omdraaien - direct zouden kiezen om dat niet meer te doen
- ouders die ettelijke jaren afzien vanaf dat hun zoon 11 jaar is geworden en dagelijks eist dat de wereld zich moet keren naar zijn wil - als dat niet gebeurt wordt er zelfs geslagen (door de zoon)
- kinderen zijn belachelijk duur, je mag basically gaan werken voor jouw huis / auto / kind - bij de meeste blijft er dan niets meer over voor eigen geluk
- kennissen hebben 3 jaar geld gespendeerd aan hoge studies, die niet werden afgemaakt en de dochter is vertrokken voor onbeperkte duur naar het buitenland
- ik ken ouders die er ‘meer’ van hadden verwacht, van kinderen, en daar enorm veel spijt van hebben

Maar ja, wat moet je doen zonder kinderen? Kano varen in een Aziatisch land? Is dat het van het?

NIET NADENKEN over alles is voor mij persoonlijk het summum. Maar ik weet niet hoe ik dat moet doen.

Nog een laatste opmerking: bijna iedereen die ik ken is gescheiden en is niet meer samen met de moeder van het kind zeg maar. De meeste zijn in de week zonder kinderen ongelukkig (ze zeggen dat zelf) en blijven dan in de week uren en uren op café / sportclub omdat ze thuis alleen zitten en dat niet leuk vinden. Sommige gaan nog steeds stevig uit in het weekend, andere blijven uren en uren zaterdag overdag op de voetbalclub. Opnieuw omdat ze van thuis zitten niet gelukkig worden. Allemaal hebben ze spijt en bekijken ze hun huwelijk vooral als een persoonlijk falen. De meeste vinden ook geen geluk meer in een nieuwe partner, juist omdat die ook al een serieuze rugzak heeft opgebouwd en ook niet meer zo jong-naïef is. Uiteraard zijn er die toch het geluk vinden in een nieuwe partner, maar we kunnen bovenstaande toch niet ontkennen. Of zo ken ik er tenminste (te) veel.

 

[CaseBlue]

Ik zie hier enkele mensen zeggen dat er meer is dan werken, over een "walgelijke prioriteit" heb ik kennelijk overgelezen? Dat lijken me dan ook gewoon mensen die goed rondkomen door een normale job uit te voeren. Ik zie niet echt hoe dat "onder iemands vleugels staan" is.

Uiteindelijk zijn we hier zowat allemaal in de grote pamper van West-Europa opgegroeid hoor, ik denk dat in Aldi moeten winkelen niet echt significant verschilt met het gemiddelde.

Ik vind het eigenlijk ironisch dat als mensen zeggen dat men in Vlaanderen te hard de nadruk legt op werken en er meer is dan dat er mensen op hun achterste poten staan. Natuurlijk kan je zoiets enkel zeggen vanuit het comfort van een bepaalde situatie, duh?

Maar die situatie wordt gewoon geschetst door de openingspost.

Ook hier heb ik geen idee van waarop dit nu net een reactie is? Lijkt me allemaal niet zo onlogisch dat ALS je kinderen hebt (opnieuw, zie openingspost) dat mensen zeggen dat daar tijd mee doorbrengen positief is. Niemand is hier toch aan het pleiten om kinderen te maken voor je pensioen?

Ik had een antwoord geschreven, maar ik vind uw schrijven iets te aanvallend.

Prettige kerst

 

[CaseBlue]

Maar ja, wat moet je doen zonder kinderen? Kano varen in een Aziatisch land? Is dat het van het?

NIET NADENKEN over alles is voor mij persoonlijk het summum. Maar ik weet niet hoe ik dat moet doen.

Ik denk dat je hier inderdaad op uw manier hetzelfde zegt als wat ik soms denk:

Als je met jezelf innerlijke vrede hebt, mag je u gelukkig noemen. Ik heb soms ook het idee dat vele mensen "reizen/uitgaan/sporten/werken" uit een soort van ontsnappingsdrang.

En daar is niets mis mee. Maar vroeg of laat kom je uzelf tegen, terug.

Het komt altijd weer tot bij uzelf.

 

[Sloan]

The matrix ain't real!
Status is ook maar een constructie, als je ontslagen wordt ben je ineens een werkloze dopper. Tis allemaal maar wat je ervan maakt.

Ik ben 33 en heb dit toch ook al beseft. Een hogere job met goed loon is zeker niet the way to go voor mij.

Liever een stap terugnemen en veel tijd hebben. Die paar honderd euro minder gaat het niet maken (voor mij).

Ik ga zo snel mogelijk 4/5 werken (zal rond 40 zijn) en verwacht rond mijn 50 niet meer veel te doen door mijn beleggingen.

 

[Sylverscythe]

Ik had een antwoord geschreven, maar ik vind uw schrijven iets te aanvallend.

Prettige kerst

Ik vond een post waarin je zaken in mensen hun mond legt die nooit gezegd zijn om dan een of ander punt te maken over hoe die wel onder iemands vleugels moesten "staan" ook iets te aanvallend.

 

[Brt]

Zonder werk zou 90% vd bevolking een midlifecrisis hebben. Werklozen zijn niet de meest gelukkige mensen.
Werk is zingeving ook al doe je het niet graag: het zorgt voor een bezigheid en structuur.
Zoek een job dat je ietwat graag doet en een partner, al de rest is bijkomstig.
Als je teveel gaat nadenken over zingeving dan ga je ongelukkig worden....

 

[Sloan]

lijkt toch allemaal vrij simpel op te lossen?

Gewoon part time gaan werken, en deel van je geld opsouperen aan dingen die je leuk vind?

talking about being in a luxury position.....

Niet onderschatten wat het is om van "hoog" naar lager te gaan. Zeker als het wat in je zit, dan is therapie mss nodig om te zorgen dat de stem in je hoofd zegt "dit is oke".

Jammer genoeg zijn er veel mensen zijn die een waarde aan je geven naargelang je job.

 

[CaseBlue]

Ik vond een post waarin je zaken in mensen hun mond legt die nooit gezegd zijn om dan een of ander punt te maken over hoe die wel onder iemands vleugels moesten "staan" ook iets te aanvallend.

Dan kon je dat ook op die naar mij brengen zoals je hier net gedaan hebt.

Ik sta achter mijn woorden, want ze zijn zoals ik de wereld ervaren heb. Ik spreek voor mezelf, niet voor u.

Maar... ik wil u wel duidelijk maken dat dit 1ne puntje wel iets is wat zwaar onderschat wordt door mensen die niet van 'arme' achtergrond komen. Het gaat niet over bedragen geld, het gaat over hoe je in het leven staat.

Het is een zware vereenvoudiging, maar...

Als je u gaat gedragen als een arme mens, gaat de wereld u behandelen als een arme mens. Het is een eenvoudige regel die helaas wel blijkt te kloppen.

En uw gedrag wordt door een overgroot deel van uw jonge(en dus bepalende) jaren gestuurd door uw omgeving, opvoeding, kansen die je gekregen hebt en een heleboel andere factoren die in beide kanten van het spectrum op het eerste zicht gelijkaardig lijken, maar volledig andere uitkomst hebben.

Maar... dat is off-topic, vrees ik , en niet waar OP achter vroeg. Wil ik graag meer over praten elders als er een plek voor is.

 

[Biljart]

Idd ineens van een leidinggevende functie gaan naar een uitvoerende? Makkelijker gezegd dan gedaan.

Of het moet op een andere afdeling zijn, waar je dan wel weer vanalles van nul moet aanleren (Good luck op oudere leeftijd).

 

[Nijntje]

De essentie blijft: doe altijd wat je graag wil doen en er is geen reden tot spijt. En vooral: laat niemand anders u zeggen wat je zou moeten doen. Dat bepaalt ieder voor zichzelf.

Ik zie soms mensen op sociale media van men middelbaar en het enige dat je ziet is fotos kindje dit, gekke outfit kindjes dat,… het enige dat ze doen. Als ze er gelukkig van worden, good for them maar enkel voor men kinderen leven no thank you. Ik wil ook leven. Daar zou ik pas spijt van hebben: leven voor men kinderen, huis uit en dan beseffen dat je te oud bent voor de dingen te doen die je op jonge leeftijd al wou ervaren. Dat is pas de definitie van midlife, spijt krijgen door dingen niet uit te voeren wanneer je het moet doen.

Iedereen staat soms wel is stil en denkt “shit, mijn leeftijd, zoveel al” maar dat is nu eenmaal het leven. Altijd maximale eruit halen en geen tijd verspillen aan zaken die je niet wil doen.
(Leg dat zo aan u vrouw uit als ze vraagt de was te doen - geen belofte op succes wel)

 

[Sloan]

De essentie blijft: doe altijd wat je graag wil doen en er is geen reden tot spijt. En vooral: laat niemand anders u zeggen wat je zou moeten doen. Dat bepaalt ieder voor zichzelf.

Ik zie soms mensen op sociale media van men middelbaar en het enige dat je ziet is fotos kindje dit, gekke outfit kindjes dat,… het enige dat ze doen. Als ze er gelukkig van worden, good for them maar enkel voor men kinderen leven no thank you. Ik wil ook leven. Daar zou ik pas spijt van hebben: leven voor men kinderen, huis uit en dan beseffen dat je te oud bent voor de dingen te doen die je op jonge leeftijd al wou ervaren. Dat is pas de definitie van midlife, spijt krijgen door dingen niet uit te voeren wanneer je het moet doen.

Iedereen staat soms wel is stil en denkt “shit, mijn leeftijd, zoveel al” maar dat is nu eenmaal het leven. Altijd maximale eruit halen en geen tijd verspillen aan zaken die je niet wil doen.
(Leg dat zo aan u vrouw uit als ze vraagt de was te doen - geen belofte op succes wel)

Ge kunt ook samen met uw kinderen leven hé.
Samen met uw vorige post "uw kinderen = 18j leven on hold". Das zever he.
Wie bent gij om te zeggen waar iemand spijt van gaat hebben

Tis wellicht een ingesteldheid maar veel mensen zijn graag bij/met hun kinderen he.
Maar bon dit is al ver off topic en buiten de kwestie voor de TS.

Heb je al rondgekeken naar andere jobs?

 

[CaseBlue]

De essentie blijft: doe altijd wat je graag wil doen en er is geen reden tot spijt. En vooral: laat niemand anders u zeggen wat je zou moeten doen. Dat bepaalt ieder voor zichzelf.

Ik zie soms mensen op sociale media van men middelbaar en het enige dat je ziet is fotos kindje dit, gekke outfit kindjes dat,… het enige dat ze doen. Als ze er gelukkig van worden, good for them maar enkel voor men kinderen leven no thank you. Ik wil ook leven. Daar zou ik pas spijt van hebben: leven voor men kinderen, huis uit en dan beseffen dat je te oud bent voor de dingen te doen die je op jonge leeftijd al wou ervaren. Dat is pas de definitie van midlife, spijt krijgen door dingen niet uit te voeren wanneer je het moet doen.

Iedereen staat soms wel is stil en denkt “shit, mijn leeftijd, zoveel al” maar dat is nu eenmaal het leven. Altijd maximale eruit halen en geen tijd verspillen aan zaken die je niet wil doen.
(Leg dat zo aan u vrouw uit als ze vraagt de was te doen - geen belofte op succes wel)

Tgoch, op die manier heb je die avond ook wel weer entertainement die avond (drama) en werk gegarandeerd in de komende weken(afwas).

 

[CaseBlue]

Ge kunt ook samen met uw kinderen leven hé.
Samen met uw vorige post "uw kinderen = 18j leven on hold". Das zever he.
Wie bent gij om te zeggen waar iemand spijt van gaat hebben

Tis wellicht een ingesteldheid maar veel mensen zijn graag bij/met hun kinderen he.
Maar bon dit is al ver off topic en buiten de kwestie voor de TS.

Heb je al rondgekeken naar andere jobs?

Wel, half akkoord.

Uw leven is niet "on hold" eh.

Maar: je kan niet zeggen "ik ga 5 jaar in Nepal gaan wonen in een klooster", zonder ernstige consequenties voor uzelf en anderen te veroorzaken. En uw partner zal hier ook een mening over hebben, denk ik.

Kinderen is een keuze, maar het heeft ook consequenties zowel goed als minder leuk. De meeste mensen zijn dolgelukkig met hun kind, maar... een hoop ook niet. Dat moeten we eerlijk durven luidop zeggen.

Ik oordeel niet, maar vraag hetzelfde van anderen dan naar mij toe. Elk zijn traject.

En idd: we zijn off-topic aan het gaan

 

[Howitzer]

Heh. Leuk om alle uitgangspunten in deze thread te lezen.

Kom zelf uit een nest van hoogopgeleiden, die het carrièregewijs best goed doen/deden, en ook hoog inzetten op carrière en ambitie.

Zelf aantal jaren start in gemaakt, maar echt gemerkt dat dit voor mij niet marcheert. Basically, ambetant en stressy in de week, om dan weekend nodig te hebben om te recupereren. In combinatie met jonge kinderen (4 en 2), vrouw en nog iets te willen hebben aan leven buiten werk, was dat volledig in onevenwicht.

Dus nu ietwat bescheidenere job; half uitvoerend, half verantwoordelijk, waar ik veel meer m'n gading in vind dag-tot-dag, maar minder op lange termijn/toekomstdenken.

M'n idee nu op m'n 35, is zien hoe de komende jaren evolueren met m'n kinderen. Met zicht op hoe gemakkelijker het wordt met hun, die "vrijgekomen" energie dan weer in m'n job te steken. (Minder hands-on zorg in ieder geval.)

De balans die ik nu gevonden heb wil ik absoluut houden. Maar ik wil wel graag hogerop, stap voor stap.

Zo hoop ik toch zo'n midlife crisis te voorkomen, in ieder geval. Bewust spanningsboog goed houden zodat 't niet overslaat in de ene noch de andere kant.

 

[anders.]

Ik kan mezelf hier ook in vinden.

In mijn beperkte ervaring zijn de mensen die zeggen: "het kan allemaal met wat minder" mensen die al veel hebben vergeleken met de rest. Maar... dat is mijn subjectieve indruk.

Het is makkelijk te zeggen dat je het niet erg vindt om in te boeten als je nog nooit honger gehad hebt. Ik wil niet zielig doen, maar ik heb herrineringen als kind dat we in de aldi met een schromelijk budget moesten rondkomen voor een week(toen nog in Belgische frank). Daar pasten echt geen pakjes verse zalm in, in dat budget. Ik moest het soms hebben van de school-maaltijden om het verschil te maken.

Het is makkelijk om te zeggen dat inkomen en werk "walgelijke" prioriteiten zijn als je heel uw leven onder de vleugels van iemand anders hebt gestaan.

Werk is niet alles, godzijdank. Maar je mag het ook niet minimaliseren. Het heeft wel een grote invloed op uw leven.

Kinderen maken is uw leven 18 jaar on-hold zetten. Ja dat brengt ook meerwaarde, maar ook gigantisch veel nadelen.

100% akkoord. En verder: uw kinderen kunnen ook keuzes maken op latere leeftijd na die 18 jaar of na hun studies die loodrecht tegen uw core-values ingaan.

Ik heb soms het gevoel dat er bijna gezegd wordt: "wie gaat er anders voor u zorgen als je oud bent?". De implicatie zijnde dat je nu al uw kinderen met uw zorglast van plan bent om op te zadelen. Hun mening telt ook als ze ouder zijn. Wie zegt dat uw kinderen de middelen en tijd zullen hebben om voor u te zorgen?

Het valt me ook op dat hier vooral verkondigd wordt om minder te werken en dus ook minder te verdienen want "je hebt dat toch niet nodig" of "tijd met uw gezin is het belangrijkste!"

Ik weet niet in welke realiteit hier geleefd wordt, maar kinderen gaan overdag gewoon naar school hoor. Het is niet dat je daar plots dingen mee kan doen als je niet werkt. Daarnaast maakt de situatie "ik kan mijn dochter alles geven wat ze wil" mij net gelukkig. Of het feit dat ik met mijn gezin mooie reizen kan maken wanneer we dat willen. Of het feit dat ik weet dat mijn dochter nooit gaat moeten strugglen voor geld.
En het geld van te werken terwijl ze op school zit, gaat ook deels naar huishoudhulp waardoor er meer vrije tijd samen over schiet.

En daarnaast heb ik gewoon een heel chille 9-5 job,

 

[Sylverscythe]

Het valt me ook op dat hier vooral verkondigd wordt om minder te werken en dus ook minder te verdienen want "je hebt dat toch niet nodig" of "tijd met uw gezin is het belangrijkste!"

Ik weet niet in welke realiteit hier geleefd wordt, maar kinderen gaan overdag gewoon naar school hoor. Het is niet dat je daar plots dingen mee kan doen als je niet werkt. Daarnaast maakt de situatie "ik kan mijn dochter alles geven wat ze wil" mij net gelukkig. Of het feit dat ik met mijn gezin mooie reizen kan maken wanneer we dat willen. Of het feit dat ik weet dat mijn dochter nooit gaat moeten strugglen voor geld.
En het geld van te werken terwijl ze op school zit, gaat ook deels naar huishoudhulp waardoor er meer vrije tijd samen over schiet.

En daarnaast heb ik gewoon een heel chille 9-5 job,

Die laatste zin is wel de clou hé. Wanneer er wordt gezegd "veel stress en slapeloze nachten" gaat het volgens mij niet over een 9-5, en is dat minder werken net wél die 9-5.

Verder vermoed ik dat dit ook wel geschreven is vanuit een situatie van veel thuiswerk, als je "9-5" overeenkomt met het 8.30 tot 15.30 schema wanneer kinderen naar school gaan.

 

[Lunatis]

Niet akkoord:

• Een normaal persoon vertoeft een groot deel van zijn leven in die context
• Niet gaan werken is absoluut geen garantie op iets beters

Dat zijn alvast 2 redenen die het net extreem belangrijk maken

Inderdaad, en de boutade van het sterfbed klopt ook niet altijd zomaar.
Persoonlijk meerdere mensen gekend die op hun oude dag met veel fierheid terugblikten op hun professionele carriere.
Iedereen moet de juiste balans zoeken, maar heus niet iedereen heeft achteraf spijt.