Midlife crisis

[Horse]

Ik zit ook al meer dan een jaar in een midlife crisis. Ik denk letterlijk 20 maal per dag 'binnenkort ben ik dood' + 'er is al de helft voorbij van mijn leven'

Echt ziek, al zeg ik het zelf. Ik sta op 's nachts om naar toilet te gaan en denk opnieuw dezelfde 2 zinnen van hierboven. Ik word er echt gek van. Ik heb gewoon teveel begrafenissen meegemaakt waardoor ik (iets teveel) besef dat het geen zekerheid is dat we 80 jaar worden. Integendeel. 60 zou wel eens goed het eindstation kunnen zijn.

Ik durf zeggen dat ik echt ziek ben op dat vlak, en ik geraak er maar niet vanaf. Het voordeel is wel dat ik mij zoals alle andere niet kapot werk tot 19u 's avonds. Ik zal eerder stoppen met werken rond 16u, zoals nu. Maar geloof me vrij, dat heeft ook zijn nadelen. Veel thuis zitten = veel nadenken.

Soms kan je beter 60u per week werken. Als ik in mijn zetel zit, word ik gek. Ik probeer nieuwe hobby's uit maar dat is niet gemakkelijk met deze koude temperaturen. Wat trouwens gewoon de reden is van dit topic. Deze periode is de hel voor heel wat Vlamingen. We vertrekken in het donker en komen thuis in het donker. Dat is geen leven.

Ik hoop om ooit alles te verkopen om dan te eindigen in het buitenland (rondtrekken) want ik ga hier niet gelukkig worden in België. Ik doe het nu nog niet omdat mijn vrouw een topjob heeft en die moet niet het slachtoffer worden van mijn mentale ziekte. Ik denk oprecht dat ik hier zonder reden ben, ik bied een service aan voor bedrijven die mij daarvoor betalen, en dat geld spendeer ik aan hobby's en amusement. Veel diepgang zit daar niet in.

Artiesten (in eender welke vorm) doen soms interessantere zaken, alhoewel we genoeg zelfmoorden kennen van allerhande artiesten (onlangs die acteur van familie?) dus dat bewijst voor mij dat dat ook niet het summum is. Maar wat is het dan wel?

Ik ben altijd enorm onder de indruk als ik een ander werelddeel bezoek en denk dan ook dat ik daar mijn geluk moet gaan vinden. Maar laat ons eerlijk wezen, zulke dromen kosten bakken geld dus ofwel ga je daar een arm bestaan leven (anders zal het niet lang duren) ofwel moet je de lotto winnen. Een strandbar is ook een van mijn dromen, dat mag in eender welk land zijn, als er maar zon is van 's morgens tot 's avonds.

Ps: geen kinderen, ik zou dat niet aankunnen (alhoewel ik snap dat dat mijn leven anders zou gemaakt hebben)

 

[Karton]

Ik zit ook al meer dan een jaar in een midlife crisis. Ik denk letterlijk 20 maal per dag 'binnenkort ben ik dood' + 'er is al de helft voorbij van mijn leven'

Echt ziek, al zeg ik het zelf. Ik sta op 's nachts om naar toilet te gaan en denk opnieuw dezelfde 2 zinnen van hierboven. Ik word er echt gek van. Ik heb gewoon teveel begrafenissen meegemaakt waardoor ik (iets teveel) besef dat het geen zekerheid is dat we 80 jaar worden. Integendeel. 60 zou wel eens goed het eindstation kunnen zijn.

Ik durf zeggen dat ik echt ziek ben op dat vlak, en ik geraak er maar niet vanaf. Het voordeel is wel dat ik mij zoals alle andere niet kapot werk tot 19u 's avonds. Ik zal eerder stoppen met werken rond 16u, zoals nu. Maar geloof me vrij, dat heeft ook zijn nadelen. Veel thuis zitten = veel nadenken.

Soms kan je beter 60u per week werken. Als ik in mijn zetel zit, word ik gek. Ik probeer nieuwe hobby's uit maar dat is niet gemakkelijk met deze koude temperaturen. Wat trouwens gewoon de reden is van dit topic. Deze periode is de hel voor heel wat Vlamingen. We vertrekken in het donker en komen thuis in het donker. Dat is geen leven.

Ik hoop om ooit alles te verkopen om dan te eindigen in het buitenland (rondtrekken) want ik ga hier niet gelukkig worden in België. Ik doe het nu nog niet omdat mijn vrouw een topjob heeft en die moet niet het slachtoffer worden van mijn mentale ziekte. Ik denk oprecht dat ik hier zonder reden ben, ik bied een service aan voor bedrijven die mij daarvoor betalen, en dat geld spendeer ik aan hobby's en amusement. Veel diepgang zit daar niet in.

Artiesten (in eender welke vorm) doen soms interessantere zaken, alhoewel we genoeg zelfmoorden kennen van allerhande artiesten (onlangs die acteur van familie?) dus dat bewijst voor mij dat dat ook niet het summum is. Maar wat is het dan wel?

Ik ben altijd enorm onder de indruk als ik een ander werelddeel bezoek en denk dan ook dat ik daar mijn geluk moet gaan vinden. Maar laat ons eerlijk wezen, zulke dromen kosten bakken geld dus ofwel ga je daar een arm bestaan leven (anders zal het niet lang duren) ofwel moet je de lotto winnen. Een strandbar is ook een van mijn dromen, dat mag in eender welk land zijn, als er maar zon is van 's morgens tot 's avonds.

Ps: geen kinderen, ik zou dat niet aankunnen (alhoewel ik snap dat dat mijn leven anders zou gemaakt hebben)

Je hebt geen mentale ziekte, je hebt gewoon een gebrek aan zingeving. Het gevoel dat je hebt is een gevoel dat mensen al hebben sinds dat homo sapiens voor het eerst over zichzelf kon nadenken, dat is niet nieuw. Vroeger zat de oplossing in religie, tegenwoordig voor de moderne mens zit het in filosofie. Begin eens bij het existentialisme/absurdisme, misschien dat je daar iets aan gaat hebben.

Misschien ook om wat te illustreren hoe menselijk en van alle tijden uw gevoel is, deze tekst is geschreven rond 250 voor Christus en zal waarschijnlijk goed aansluiten bij wat je nu 2200 jaar later ook voelt: https://www.biblegateway.com/passage/?search=Prediker 1&version=HTB

 

[Avondland]

Niemand kan bepalen wat jij in je positie moet doen. Iedereen vult zijn leven in met wat hij of zij zinvol vindt. Voor de ene is carrière belangrijk en identiteitsbepalend maar dat is het voor een ander niet. Voor veel mensen is werk een noodzakelijk kwaad en met wat geluk wordt dat draaglijk gemaakt door aangename collega's en een boeiend takenpakket. Op het einde van de rit ga je jezelf misschien afvragen of het leven de moeite waard is geweest en ik denk dat je je op die vraag moet gaan richten. Dus eigenlijk draait het wel om zingeving, vanuit mijn persoonlijk perspectief.

40 jaar is "mid life", letterlijk. Met nog 25 jaar te gaan in het professionele leven tot je op pensioen kan gaan. Dat is best nog lang. Stress kan een drive zijn die je nodig hebt, maar als het een sleur wordt die je privéleven insluipt als een toxisch element ga je toch moeten oppassen.

Ik zit niet eens in een midlifecrisis, maar denk ook regelmatig aan sterfelijkheid of dat ik nog maar x aantal jaar verwijderd ben van de helft van mijn leven terwijl ik mijn ouders nog hoop en al 20 tot 30 jaar ga zien leven. Dat gevoel wordt nog versterkt door het feit dat ik een kind heb dat ik razendsnel zie opgroeien en evolueren (en door het feit dat de rat race werkelijk alles in versnelling zet). Ik kan wel leven met dat besef, anderen kunnen daar moeilijker mee leven en verdringen het liever. Maar hoe je het ook draait of keert: we leven ca. 85 jaar en dan is het gedaan. Onherroepelijk.

Op existentieel vlak verlang ik naar vertraging en verstilling. Tijd, eigenlijk. Dat is een schaars goed geworden. In sommige levensfases heb je dat met hopen en nu met horten en stoten hier en daar een moment. Het gaat allemaal héél snel.

Maar op dit moment beschouw ik dat eerder als een verlangen dan als een crisisgevoel.

 

[Valkuil]

Niemand kan bepalen wat jij in je positie moet doen. Iedereen vult zijn leven in met wat hij of zij zinvol vindt. Voor de ene is carrière belangrijk en identiteitsbepalend maar dat is het voor een ander niet. Voor veel mensen is werk een noodzakelijk kwaad en met wat geluk wordt dat draaglijk gemaakt door aangename collega's en een boeiend takenpakket. Op het einde van de rit ga je jezelf misschien afvragen of het leven de moeite waard is geweest en ik denk dat je je op die vraag moet gaan richten. Dus eigenlijk draait het wel om zingeving, vanuit mijn persoonlijk perspectief.

40 jaar is "mid life", letterlijk. Met nog 25 jaar te gaan in het professionele leven tot je op pensioen kan gaan. Dat is best nog lang. Stress kan een drive zijn die je nodig hebt, maar als het een sleur wordt die je privéleven insluipt als een toxisch element ga je toch moeten oppassen.

Ik zit niet eens in een midlifecrisis, maar denk ook regelmatig aan sterfelijkheid of dat ik nog maar x aantal jaar verwijderd ben van de helft van mijn leven terwijl ik mijn ouders nog hoop en al 20 tot 30 jaar ga zien leven. Dat gevoel wordt nog versterkt door het feit dat ik een kind heb dat ik razendsnel zie opgroeien en evolueren (en door het feit dat de rat race werkelijk alles in versnelling zet). Ik kan wel leven met dat besef, anderen kunnen daar moeilijker mee leven en verdringen het liever. Maar hoe je het ook draait of keert: we leven ca. 85 jaar en dan is het gedaan. Onherroepelijk.

Op existentieel vlak verlang ik naar vertraging en verstilling. Tijd, eigenlijk. Dat is een schaars goed geworden. In sommige levensfases heb je dat met hopen en nu met horten en stoten hier en daar een moment. Het gaat allemaal héél snel.

Maar op dit moment beschouw ik dat eerder als een verlangen dan als een crisisgevoel.

Mooi geschreven en herkenbaar. Ik denk dat veel dertigers met een drukke job en jonge kinderen zich hierin zullen herkennen. Waar is die tijd heen?

Ik vind dat toch een dilemma. Ik troost mij ergens met de luxe dat als ik nog 10 jaar professioneel kan knallen de riem er dan wel stilaan wat af kan. (Voor mij is het leven niet meer dan verbondenheid, natuur, beweging en wat intellectuele uitdaging in de vorm van (non-)fictie. Goedkoop.) Anderzijds wil ik ook zo lang niet wachten, want die kindertijd en fitte jaren (hier en daar al een mankement - die trektochten zitten er binnen 10 jaar misschien niet meer in) vliegen voorbij.

 

[makila]

Soms denk ik wel eens dat ik meer ne egoïst (of zelfs ne eikel) moet wezen. Ik leef 80% het leven dat ik wil en 20% zou ik willen veranderen maar ik durf niet de spring te maken. Want er is altijd een kans dat het ipv 95 / 5 dan 40 / 60 gaat worden als het tegenzit.

Maar anderzijds is het leven aan de durvers. In dat opzicht ben ik een beetje laf. En dat is eigenlijk mijn 'midlife crisis'. De vraag stellen: Waar sta ik? Wat wil ik nog verwezenlijken? Waag ik nog een grote sprong of doe ik het voorzichtig aan en settle ik met wat ik nu heb?

En waar strand het schip dan? Ga ik daarmee kunnen terugkijken op mijn leven en zeggen: Dat was de max! Of ga ik liggen bleiten omdat ik bepaalde zaken toch niet gedaan of geprobeerd heb? Zijn er hier nog die zo'n gedachte in hun hoofd hebben spoken?

 

[Silence]

Hier moet iedereen de dikste auto, de duurste koersfiets, ...
Terwijl een auto van 1/3de van de prijs eigenlijk ook gewoon van A naar B rijdt. En een koersfiets van €1000 uit de Decathlon eigenlijk evenveel plezier geeft als die van 10 keer zo duur.

100% true, er wordt vanaf buiten zoveel druk opgelegd. Dat is typisch aan onze Westerse samenleving, consumptiemaatschappij, altijd maar meer meer meer.
bv:
-Als uw buurman pakweg een nieuwe BMW, zwembad, garagepoort...etc heeft, zijn we geneigd deze ook minstens aan te schaffen, puur uit status.
-Toch maar die nieuwe functie op het werk aannemen onder de noemer "promotie" gepaard met slapeloze nachten, enorme verantwoordelijkheden boven ons niveau, enorme zever, tijdrovend...
-De jongere collega die maar overuren zit te draaien, weg van zijn vriendin, geen tijd voor andere zaken, om toch maar een Porsche te kopen of nieuwe Mercedes full option, om uit te pakken bij anderen.... (3 concrete voorbeelden van dichtbij).

Sterk staaltje van overdrijven en veralgemenen

Hup iedereen naar het communisme. 1800€ netto, een Lada onder zen gat en een rijhuis met 2 slaapkamers.
Kan je allemaal perfect mee leven.

Misschien wat wegblijven van social media en de bijhorende "influencers"/aanstellers

 

[Biljart]

De meeste zeggen dat het een makkelijke keuze zou zijn, maar aan de andere kant hebben mensen die voor hun carrière hebben gevochten ook een bepaalde mentaliteit: een drang naar competitiviteit, elke dag vooruitgang boeken en beter willen presteren dan de dag voordien. Los van het financiële zou voor mij daar ook het schoentje knagen. Je bent nu sterk opgeklommen en hebt iets in de pap te brokken, het is dan heel moeilijk om dat weg te gooien en een job met minder stress maar (waarschijnlijk) ook met minder impact & zeggenschap op te nemen... Misschien is het eerder een idee om de stress te proberen verminderen door iemand een deel van je taken te geven?

Feit is ook, als je middelmanagement blijft (het zeg maar tussen hamer en aambeeld niveau) kan je idd heel veel stress hebben en snakken naar uw pensioen.

Eens je “deftig” opklimt kan je al meer delegeren en is de verdienste ook ineens veel beter.

 

[Knarf]

Sterk staaltje van overdrijven en veralgemenen

Hup iedereen naar het communisme. 1800€ netto, een Lada onder zen gat en een rijhuis met 2 slaapkamers.
Kan je allemaal perfect mee leven.

Misschien wat wegblijven van social media en de bijhorende "influencers"/aanstellers

Geen idee wat dit met communisme te maken heeft?

Voor de duidelijkheid: ik ga zelf gewoon werken en rij ook rond met een auto van 60K. Maar ook maar omdat ik die krijg.

Maar ik probeer wel heel goed work op 40u te houden. Mijn kinderen naar al hun trainingen te brengen, en zeker naar alle matchen te gaan. En alle dagen samen te eten.

Ieder jaar vallen er bij mij op het werk wel uit met een burnout. Dat is het allemaal niet waard.
Tien jaar geleden zelf zware gezondheidsproblemen gehad. Knop serieus omgedraaid sinds toen.

Als je zo een post zet op internet is het gewoon tijd om de knop om te draaien.

Plus een vrouw die in het rusthuis werkt helpt ook mee. Al die oude mensen zeggen: werk maar niet te veel.

 

[Silence]

Geen idee wat dit met communisme te maken heeft?

Voor de duidelijkheid: ik ga zelf gewoon werken en rij ook rond met een auto van 60K. Maar ook maar omdat ik die krijg.

Maar ik probeer wel heel goed work op 40u te houden. Mijn kinderen naar al hun trainingen te brengen, en zeker naar alle matchen te gaan. En alle dagen samen te eten.

Als je zo een post zet op internet is het gewoon tijd om de knop om te draaien.

Een Skoda ipv een Mercedes brengt u ook van A naar B.. een koersfiets van 1000€ fietst evengoed als ene van 10000€.
Dan is het een kleine stap om iedereen naar de basis te brengen want dat is goed genoeg

Een BMW - Porsche kopen als statussymbool - voor de andere

IEDEREEN moet de dikste auto, de dikste koersfiets

Alsof iedereen al die dingen doet/koopt als statussymbool en om vrienden/buren/andere jaloers te maken vandaar overdreven

 

[Fredjeb]

Ik ben nog een stuk jonger (30 jaar) maar ben zelf al tegen deze lamp aangelopen.
Ik ben opgevoed in een gezin van zelfstandigen waar beide ouders 90 uur werkten per week en hetzelfde van de kinderen verwacht werd. Zo geschiedde dan ook, ik studeerde op de unief met grootste onderscheiding af en ging werken in een industrie waar 60 uren weken meer de regel dan uitzondering zijn.
Tot het begin dit jaar gewoon niet meer ging voor mij. Ik moest mezelf voortsleuren en zat zelfs met suïcidale gedachten.

Op dit moment gaat het al een stukje beter maar ik ben nog niet volledig vrij hiervan. Vermoedelijk zal dit ook nooit volledig weg gaan en is een negatieve gedachtegang wat eigen aan mijn persoonlijkheid.
Wat mee heeft geholpen is veel meer in het ‘nu’ leven, sporten en het toepassen van mindfullness in mijn dagelijkse leven.
Het besef dat je werk niet het probleem is maar de gedachten die je hebt over dat werk helpt mij ook.
Misschien zal dit niet veel helpen maar besef ook even dat wij niet op deze bol gekomen zijn om gelukkig te zijn. We zijn hier om ons voort te planten en te sterven. That’s it.
Deze gedachte is voor mij ergens op een vreemde manier bevrijdend.

 

[Nijntje]

Ik volg @Silence hier wel voor een stuk. Ik vind dat eigenlijk entitlement van sommigen: “die mensen beseffen niet dat er meer aan het leven is dan werken”

Wie denk je wel dat je bent als jij denkt dat jij moet bepalen waar iemand zijn geluk uit haalt? Dergelijke ‘toon’ heb ik het wat moeilijk mee.

Midlife staat toch ook gewoon los van carriere? 70% gaat hier over werk.

Werk is een aanvulling op het leven en een nadeel. Dat geldt voor kinderen evenzeer. Kinderen maken is uw leven 18 jaar on-hold zetten. Ja dat brengt ook meerwaarde, maar ook gigantisch veel nadelen. Is iets wat het individu moet bepalen waar de focus moet liggen, niet een algemeen utopisch beeld over wat de perfecte maatschappij of levensloop moet voorstellen. Free world, free choices.

 

[Sylverscythe]

Sterk staaltje van overdrijven en veralgemenen

Inderdaad, laat ons niet overdrij...

Hup iedereen naar het communisme. 1800€ netto, een Lada onder zen gat en een rijhuis met 2 slaapkamers.
Kan je allemaal perfect mee leven.

Eh?

 

[Straddle]

Ik ben altijd enorm onder de indruk als ik een ander werelddeel bezoek en denk dan ook dat ik daar mijn geluk moet gaan vinden. Maar laat ons eerlijk wezen, zulke dromen kosten bakken geld dus ofwel ga je daar een arm bestaan leven (anders zal het niet lang duren) ofwel moet je de lotto winnen.

Zoveel geld moet dat toch niet kosten? Allé, ik ben nu al een 10x in andere continenten geweest (canada, w-usa, australie, latijns, centraal amerika, afrika, ...) en je ziet toch altijd mensen die naar daar trekken zonder geld en er dan een leven opbouwen. Ik denk wel dat veel mensen daar een rooskleurig beeld van hebben, terwijl het irl vaak tegenvalt.

Een strandbar is ook een van mijn dromen, dat mag in eender welk land zijn, als er maar zon is van 's morgens tot 's avonds.

Ga er dan voor en baat eens een zomer een strandbar uit in een ander continent, dan heb je ineens iets anders voor handen. Tijdens die zomer ga je die deprimerende gedachten alleszins niet hebben. Zelfs als het flopt of tegenvalt heb je tenminste de stap nog gezet.

Ik droomde al jaren ervan om naar het buitenland te verhuizen en daar te gaan werken. Ik ben blij dat ik die stap eindelijk gezet heb, terwijl ik nog niet weet of dit definitief is of niet. De stap alleen al zetten is al een prestatie en maakt komaf met die deprimerende "waarom heb ik het niet gewaagd?"-gedachten.

 

[Verdansk]

Ik weet zelfs niet eens of mijn gezondheid de belangrijkste factor is, gezin is voor mij zoveel belangrijker (alsook hoe ik mij soms gedraag naar hun). Mijn vriendin zit echter in dezelfde ratrace - en bij toeval ook in dezelfde sector - en naar mijn aanvoelen moet één van ons twee een stap terugzetten.

Ik heb na het mislopen van mijn eerste relatie mij voorgenomen om bewust iemand te zoeken die niet carrièregefocust is omdat ik voor mezelf had uitgemaakt dat dat belangrijk was voor mij.
Dat heeft ook zijn nadelen want die andere weet niet wat je doormaakt, maar het grootste voordeel is dat ik weet dat mijn kind enorm vaak de geborgenheid van mama zal ervaren.

Ik doe mee aan de rat race voor het stukje status, persoonlijke invulling van mijn leven en financiële vrijheid. Moest ik in uw situatie zijn zou ik meer “horizontaal” willen bewegen in de organisatie, want ervaar dan meer intellectuele (ipv politieke) uitdaging en minder stress (want je hoeft niet omhoog dus het is ok als je niet de beste van de klas bent).

Alleen jij kan weten wat je echt wil, vergeet niet dat relaties ook niet per definitie voor eeuwig zijn, wanneer je een stap terug zou zetten. Al denk ik dat beiden tot het gaatje gaan gewoon onnodig veel druk op je relatie legt waardoor geen enkel aspect van het leven nog leuk is.

 

[|nfected]

Luister vooral naar uw zelf en uw lichaam van zodra je echt grote fysieke of mentale problemen krijgt denk ook eens na over professionele hulp.

Ik heb hier al paar keren half geschreven.

Maar van België naar Londen verhuisd voor carrière. Ik had echt een goeie carrière in Londen >15K / maand. Maar ik miste altijd iets, ik was gewoon niet gelukkig. Of het mid life crisis was of iets anders not sure. Maar het was mijn ding niet. Nog altijd als ik in Europa terug keer is het mijn ding niet.

Nu al 7j in ZA en nog nooit zo gelukkig. Kinderen school vakantie en wij ook vakantie. Ik ben waarschijnlijk 2-3 maand per jaar dus op reis met de kinderen.

Nu is het dus kerst verlof en al op vakantie sedert 10 december tot 7 januari. Is de 24ste vandaag straks hele dag bootvissen en spear fishing. Ons Christmas meal hangt dus af van de catch of the day. Dus niet gehele dag cadeaus open doen en al diene blabla maar dus gewoon 1 zijn met de natuur.

Dat gaat waarschijnlijk u niet helpen maar meer gewoon mijn verhaal en dat je niet de enigste zijt die eens zoiets voelt op een bepaald moment. Hoe je ermee omgaat kan jij alleen maar zelf vinden en zeker genoeg praten met uw partner. Want zelden kan je zoiets niet alleen.

 

[Nineshots]

Een Skoda ipv een Mercedes brengt u ook van A naar B.. een koersfiets van 1000€ fietst evengoed als ene van 10000€.
Dan is het een kleine stap om iedereen naar de basis te brengen want dat is goed genoeg

Een BMW - Porsche kopen als statussymbool - voor de andere

IEDEREEN moet de dikste auto, de dikste koersfiets

Alsof iedereen al die dingen doet/koopt als statussymbool en om vrienden/buren/andere jaloers te maken vandaar overdreven

Ik denk dat sommigen ietsje te veel biased zijn door hun omgeving vol met freelancers die bij de start al direct een dikke bak kopen. Of misschien gewoon zelf jaloers/afgunstig zijn.

Veel van de rijkere ondernemers die ik ken doen het niet voor het geld. Ze doen het voor de fun. En dat geld dat ze verdienen kan weer gebruikt worden om meer te verdienen.
Als gemiddelde IT freelancer is dat natuurlijk een stuk moeilijker, je kan weinig doen met het geld dat je verdient in je vennootschap dat met je werk te maken heeft. Dus heb je al sneller geld op overschot om eens een dikke auto te kopen.

 

[808 State]

Mij bekruipt wel regelmatig een soort spijt van hoe ik mijn leven geleid heb van mijn 18 tot mijn 30. Ik zat toen eigenlijk qua fysiek in mijn topjaren en het enige wat ik deed was mijzelf in de weekends kapot maken in de discotheken. Nu ben ik eigenlijk totaal het omgekeerde, ik ben in topconditie en ik eet en leef gezond, maar ik heb er spijt van dat ik die fysieke topjaren niet verzilverd heb in bijvoorbeeld een militaire loopbaan of competitiesport.

 

[Sylverscythe]

Mij bekruipt wel regelmatig een soort spijt van hoe ik mijn leven geleid heb van mijn 18 tot mijn 30. Ik zat toen eigenlijk qua fysiek in mijn topjaren en het enige wat ik deed was mijzelf in de weekends kapot maken in de discotheken. Nu ben ik eigenlijk totaal het omgekeerde, ik ben in topconditie en ik eet en leef gezond, maar ik heb er spijt van dat ik die fysieke topjaren niet verzilverd heb in bijvoorbeeld een militaire loopbaan of competitiesport.

Anderzijds heb ik dan weer het gevoel dat ik in die periode misschien net wat te weinig heb uitgestoken, deels omdat ik wat competitiesport deed.

Gohja, het is filosofisch op te vatten hé. Kiezen is verliezen, de enige weg is vooruit dus het alternatief zal je nooit ervaren. Anderzijds is dat misschien net een normaal bestaan: je afvragen hoe het had kunnen lopen.

Ik denk dat sommigen ietsje te veel biased zijn door hun omgeving vol met freelancers die bij de start al direct een dikke bak kopen. Of misschien gewoon zelf jaloers/afgunstig zijn.

Veel van de rijkere ondernemers die ik ken doen het niet voor het geld. Ze doen het voor de fun. En dat geld dat ze verdienen kan weer gebruikt worden om meer te verdienen.
Als gemiddelde IT freelancer is dat natuurlijk een stuk moeilijker, je kan weinig doen met het geld dat je verdient in je vennootschap dat met je werk te maken heeft. Dus heb je al sneller geld op overschot om eens een dikke auto te kopen.

Ik vind de hele discussie hierrond wat voorbij gaan aan de TS zijn originele post. Want die leek toch aan te geven dat hij slapeloze nachten en veel stress had, en misschien meer tijd met zijn gezin wou doorbrengen. Dat lijkt me toch fundamenteel anders dan iemand die voluit kiest voor carrière en daar genoeg aan heeft.

 

[Nijntje]

Mij bekruipt wel regelmatig een soort spijt van hoe ik mijn leven geleid heb van mijn 18 tot mijn 30. Ik zat toen eigenlijk qua fysiek in mijn topjaren en het enige wat ik deed was mijzelf in de weekends kapot maken in de discotheken. Nu ben ik eigenlijk totaal het omgekeerde, ik ben in topconditie en ik eet en leef gezond, maar ik heb er spijt van dat ik die fysieke topjaren niet verzilverd heb in bijvoorbeeld een militaire loopbaan of competitiesport.

Ik vind dat allemaal zo vreemd. Het feit dat je dat vroeger deed is omdat je dat leuk vond toch? Snap niet waarom je zoveel spijt moet hebben van je vroegere keuzes als dat je toen op dat moment gelukkig maakte.

Als je terugblikt op het verleden zou je in principe op alles kunnen denken, had ik maar dit of had ik maar dat. Heb dat nooit begrepen. Ik heb een ongelofelijke periode gehad in mijn twintiger jaren. Wij waren impulsief, door mijn werk (eigen IT bedrijfje en club DJ) had ik eigenlijk best een redelijk vrij agenda. Wij konden beslissen om 18u om de auto in te springen en naar Praag te rijden. Ik had een erg goed inkomen voor mijn leeftijd en achteraf kan je denken van 'had ik maar mijn centjes toen al gespaard' terwijl alles toch gewoon herinneringen zijn, wat oneindig meer waarde heeft dan geld.

De laatste 10 jaar heb ik met ons huidig bedrijf het uitzonderlijk goed gedaan. Een combinatie van hard werken en een portie geluk om de juiste keuzes op het juiste moment te maken. Kan u alvast zeggen dat hoe meer geld je verdient, hoe minder je er om gaat geven. Mijn doel was: financieel onafhankelijk worden en nooit meer broke kunnen gaan. Alles daarboven is extra en heeft nul impact op je gemoedstoestand hoor.
Het enige dat spijtig is aan het traject de laatste 10 jaar is de extreme werkdruk die ik gehad heb. Eerste 4 jaar geen frank uit de zaak gehaald, alles herinvesteren, spaarrekening opgeleefd en geloven dat het ging slagen. Was het mislukt was ik bankroet op mijn 32 ofzo. Ik deed alles echter met de bedoeling ook om vroeger op pensioen te gaan. Iets dat ik hopelijk nu wat ga concretiseren. Dan wat schade inhalen van 10 jaar geen sociaal leven te hebben gehad. Je zou kunnen klagen op 10 gemiste jaren, of je kan het zien als nu de rest van je leven zorgeloos het maximale eruit te persen. Ik doe dan liever het laatste.

Wat ik wel doe is vaak met weemoed terugdenken aan net die twintiger jaren. Zaken die je nu niet meer kan doen door professionele verantwoordelijkheden, dochtertje van 14 maand, desondanks NUL spijt en herinneringen koesteren. (en ook door natuurlijk ouder worden en beseffen, hier ben ik te oud voor haha)

Als je terugkijkt kan je altijd een beter pad zien dat je kon volgen, iets wat toen volledig onzichtbaar was, maar dat is toch met alles zo? Van beursaandelen tot .... Ben blij dat ik zo niet in het leven sta. Ik kijk vooral naar: wat kan de toekomst nog brengen en dat maximaliseren. En die herinneringen? Die koester je en ben je dankbaar voor dat je ze hebt. Zijn veel mensen die een heel andere levensloop gehad hebben dan het merendeel hier. Zullen er hier niet veel zijn die reden hebben ongelukkig te zijn.

 

[Likes]

Precies toch veel parallellen met de 'waar heb je spijt van' thread.

Hier een jaar geleden van job veranderd waardoor ik meer thuis ben en mijn planning niet meer veranderd. Wel nog steeds shiften en weekends werken. Mijn vrouw en kinderen zijn blij met de verandering want meer thuis en mijn uren/shiften veranderen niet meer last-minute. Het werk zelf is echter saai en niet uitdagend. Ik heb wel het geluk dat er quasi geen impact op mijn verloning is. Ben van plan om nu enkele jaren te profiteren van de 'rust' en daarna ga ik iets anders doen.

Dan zal het de vraag zijn of ik een interessante functie kan vinden die beter te combineren valt met het gezin. Hopelijk wel, want nu valt het wat aan alsof ik mijn broek aan het verslijten ben en de dagen aan het aftellen ben.

Ik tel hier zeker niet als de carrière-mens zoals anderen, maar dat was ook nooit mijn bedoeling. Ben echter zeker dat als mijn 16-jarige zelf zou kunnen tekenen/kiezen voor wat ik kan/doe/geleerd heb, hij geen spijt zou hebben