Kiezen voor kinderen of niet

[Tonerider]

Ieder zijn/haar keuze om al dan niet kinderen te hebben, ieder doet ook wat hij/zij wil.

Ik persoonlijk denk wel dat het leven van iemand met kinderen voller is.
Vader/moeder worden is iets compleet anders dat met niets te vergelijken valt.

Dat we als maatschappij mensen mét kinderen geld toestoppen en meer steunen, versta ik ook.
Zonder kinderen is er binnen x-aantal jaar geen werkbaar land meer.

dat laatste heb ik zelf al aangehaald: ze gaan (hopelijk) voor ons pensioen zorgen en ons verzorgen als we in het rusthuis zitten. natuurlijk moeten er kinderen zijn om de boel draaiende te houden. maar dat betekent niet dat het zinvoller is om er te hebben dan om er geen te hebben. Voor de maatschappij misschien wel, maar niet voor het individu. Voor u misschien wel, voor mij niet en dat is goed zo: het zinvolle is puur subjectief en aan iedereen om zelf in te vullen. Ik ben blij dat jij gelukkiger bent met kinderen, maar je moet ook verstaan dat sommige gelukkig zijn zonder en daar totaal geen behoefte aan hebben.

 

[Mr.Anderson]

Ik heb jaren een verstandelijk gehandicapt kindje vervoerd naar school, was ten eerste de leukste job die ik ooit heb uitgevoerd en ten tweede het liefste en gelukkigste kind dat ik in mijn leven ben tegengekomen. Eens je daar dicht bij staat is dat echt hemels.

Volgens mij sowieso veel zaliger dan het standaard kind dat alle dagen zaagt en roept en tiert tot je er zot van wordt. Ik heb die om te beginnen misschien 3 keer zien wenen op 2 jaar tijd. Dat kind weet niet wat het is om ongelukkig te zijn.

Ik moet er ook geen tekening bij maken dat je in dit land veel steun krijgt (financieel gezien dan) - als ik erover nadenk misschien nog liever een verstandelijk gehandicapt kind dan een normaal kind, whatever dat laatste betekent

Heftige uitspraak die gebaseerd is op het rondvoeren van een verstandelijk gehandicapt kindje.
Je hebt echt geen idee waar je over spreekt. Heel kort door de bocht ook, alsof er geen gradaties zijn en ieder kind met een verstandelijke beperking nooit weent, zaagt en enkel maar lief en gelukkig is. Onderschat het ook niet, kinderen met een beperking beseffen veelal wel dat ze anders zijn dan anderen en kunnen ook perfect ongelukkig zijn.

Ik snap het, maar aan de andere kant... ik ging die gaan halen, en dan zat die op school tot 16u, ik ging die gaan halen en was die thuis rond 17u30... dus op iedere weekdag ben je dan toch al 'vrij' tot 17u30

laat ons eerlijk wezen, wanneer heb je het lastig met jouw kind? Wanneer het blijft zagen, wanneer je ze constant in de hoek moet zetten, wanneer ze onhandelbaar blijven wenen, enzovoort

dat heb je dus allemaal niet, sorry voor mijn woorden maar die zijn te dom om ongelukkig te zijn

Again, die zijn niet 'te dom' om ongelukkig te zijn en kunnen ook roepen, tieren, agressief zijn. Kunnen evengoed in een depressie sukkelen.
Doorgaans gaan die het huis ook nooit uit en zoals hier al ergens gezegd geweest is zien de mijlpalen er volledig anders uit.

Toen wij aan kinderen begonnen was dat onze grootste angst, voor de keuze komen te staan wanneer je weet dat er iets met uw kind is. Laat je het weghalen of kies je voor een volledig ander leven. Je moet als koppel bovendien enorm sterk zijn om voor het andere leven te kiezen. Weghalen ging bij ons ook heel zwaar zijn. Hadden m'n schoonouders dat destijds gedaan, was m'n schoonzus er nu niet.

Waar je wel een punt hebt is dat je in België goede begeleiding hebt en er veel initiatieven zijn. Denk maar aan speciale opvangcentra, financiële ondersteuning, pol&actua,...

 

[Reverz]

Ik ben het helemaal eens dat het argument "gij hebt geen kinderen" totaal overbodig is, maar zo zwart-wit is het ook weer niet zoals gij het vertelt. Het kan best zijn dat mensen het ouderschap onderschatten, een huilbaby hebben, onverwacht zwanger zijn en het niet weten, onverwacht zwanger zijn en één van de 2 DE VROUW wilt geen abortus, scheiding (waardoor het zwaarder is), etc. Wegzetten van "ge hebt er zelf voor gekozen" is eigenlijk hetzelfde neon-argument als "gij hebt geen kinderen".

Je hebt als partner aan het einde van de rit niks te zeggen over abortus. Als u vrouw/vriendin een abortus wil en haar handtekening zet dan kan je daar als partner niks aan doen. Wij hebben deze zomer na 20 weken moeten afbreken wegens een héél zware niercomplicatie. Ik heb mijn handtekening gezet als "getuige 1" maar eigenlijk had die handtekening geen enkele waarde, buiten het feit dat mijn vriendin nooit het idee kan hebben dat zij alleen de beslissing heeft genomen terwijl dat puur wettelijk gezien eigenlijk wel zo is.

Ik wil er ook geen, en hoewel er veel factoren zijn die ik zou kunnen aanhalen als eventuele redenen is het voor mij simpel, ik heb nog nooit een drang of verlangen gehad ernaar. Vriendinnen van mij droomden ervan, spraken over hoe ze het voelden in hun baarmoeder als ze een schattig kindje zagen en hadden echt dat moeder gevoel of hoe zeg je 't. Dat heb ik nooit gehad, geen idee waarom. Ik vind kindjes wel schattig, ik zie mijn neefje en de kindjes van mijn vrienden doodgraag, en ik vind het erg fascinerend om kinderen te zien opgroeien van spastisch vleeszakje naar een volwaardig persoon met eigen karakter. Maar voor mezelf zie ik het gewoon niet, en dan vind ik ook niet dat ik het moet proberen omdat dat de normale gang van zaken is of omdat ik nieuwsgierig ben ofzo.

Vroeger dacht ik van dat komt misschien wel maar doorheen de jaren is het mij duidelijk geworden dat het gewoon niet weggelegd is voor mij. Dat heb ik dan ook telkens duidelijk gemaakt aan mijn lieven, die altijd reageerden tussen "ik ook niet" en "mij is het eender" maar die intussen ofwel kinderen hebben of ze ofwel plannen. Nu ben ik zeker dat @Tonerider er ook geen wilt en ben ik toch veel meer op mijn gemak want ik weet dat dat niet meer gaat veranderen, in het verleden had ik wel mijn twijfels of mijn exen wel echt op dezelfde golflengte zaten (en met reden, blijkt achteraf).

Ik vind trouwens dat veeeel meer mensen vertellen over hoe moeilijk het is om kinderen te hebben, dat fairytale gedoe is (in mijn omgeving toch) echt al lang verleden tijd. Sommigen gaan dan ook wel een beetje te ver in de zin van "jij weet niet wat moe zijn is, jij weet niet wat geen tijd hebben is want jij hebt geen kinderen" wat nu ook weer niet nodig is. Maar bon, dat is een andere discussie.

Ik snap dat de "ik ook niet" en "mij is het eender" houding op een bepaald moment wel omslaat hoor, je mag toch van gedacht veranderen? Zelfs over keuzes die een enorme impact op u leven kunnen hebben? En van er geen willen naar wél is ook wel minder problematisch dan van er hebben naar "oei, dit is het precies toch niet".
Als je mij op mijn 25ste gevraagd had of ik kinderen wou had ik zeker neen gezegd. Dat is dan wel een beetje veranderd in "tis eender". Mijn vriendin wou/wil wel héél graag kinderen en hoewel het mij wel een zekere angst inboezemde (zoals alles buiten mijn comfortzone ) weet ik intussen wel dat het wel de juiste keuze was/is, voor mij persoonlijk dan.

Sowieso moet kiezen voor kinderen imo iets zijn dat je kiest voor jezelf "omdat het een logische stap lijkt" / "goed aanvoelt" / "omdat je denkt dat je een kind een veilige & stabiele thuis kan geven". Kinderen krijgen voor redenen die hun oorsprong vooral terugvinden in egoistische motieven: "zin te geven aan u leven, want wat is er anders?" of "gewoon nieuwsgierigheid" of "op uwen oude dag niet alleen achter te blijven" lijken mij dan weer héél slechte redenen om aan iets te beginnen wat voor de rest van u leven een niet te niet te overzien aantal deuren onherroepelijk sluit (maar er wel een hele hoop andere open zet/laat).

Dat vind ik dan weer belachelijk.
1. Niemand weet precies waarvoor hij kiest als het op kinderen aankomt
2. Ik wil de mensen geen eten geven die het na die wettelijke periode te weten komen
3. Ik ken meerdere mensen die pas na 6 maand te horen kregen dat ze een kind met een beperking gingen krijgen omdat die dan pas zichtbaar was. 1 iemand koos ervoor de zwangerschap te beëindigen, 1 iemand om de natuur zijn gang te laten gaan en heeft haar zoontje maar enkele uren weten leven, 1 iemand een week voor de bevalling en heeft een normaal begaafd, fysiek beperkt (rolstoelgebonden, incontinent, meerdere zware operaties) kind. Maar hey, gelukkig had ze er zelf voor gekozen dus ze mag niet klagen!

Tuurlijk mogen mensen klagen. Zowel de kinderloze als diegene met kinderen. Gebrek aan empathie vind je overal.

Als mensen afkomen met onzin quotes zoals "jij weet niet wat moe zijn is, jij weet niet wat geen tijd hebben is want jij hebt geen kinderen" dan vind ik "daar heb je dan zelf voor gekozen" nochtans een perfect valabele comeback. Als je nog wat olie op het vuur wil gooien is "Well... I've got a dog..." ook een mooie

Zolang de ene kant zich niet moreel verheven voelt boven de andere zijde kan je daar ook op een rationele manier over praten.

 

[TNTim]

Voor jezelf, zodat jezelf een goed leven hebt? Wat voor nut heeft het dat jij voor de volgende leeft en je kind dan weer voor haar/zijn kind werkt etc.? Das toch hetzelfde? Dan kan nooit iemand genieten van zijn eigen leven, want je bent steeds bezig voor de volgende?

Dan zou ik zoveel moeite niet doen, want ben nogal rap content en niet op luxe gesteld.

Je gaat er wel verkeerdelijk vanuit dat je niet kan genieten van uw leven ondertussen terwijl je ploetert.
Cliché, maar ik vind het vaak leuker om iets te proberen bereiken dat moeilijk haalbaar is dan het effectief te bereiken.

Het nut in ons geval is dat mijn kinderen financieel zorgeloos kunnen opgroeien zonder continu ambras erover. (zelf meegemaakt... )
Later hopelijk kunnen studeren wat ze willen ongeacht de richting/aantal jaren opleiding en nog later is er hopelijk nog wat over zodat we kunnen helpen bij de aankoop van een huis.
Helaas heeft de vorige generatie geen potje aangelegd voor ons dat dit reeds bekostigt...

Ik ben blij dat jij gelukkiger bent met kinderen, maar je moet ook verstaan dat sommige gelukkig zijn zonder en daar totaal geen behoefte aan hebben.

Alle respect voor ieders keuze.

 

[Tanuki_]

Ik snap dat de "ik ook niet" en "mij is het eender" houding op een bepaald moment wel omslaat hoor, je mag toch van gedacht veranderen? Zelfs over keuzes die een enorme impact op u leven kunnen hebben? En van er geen willen naar wél is ook wel minder problematisch dan van er hebben naar "oei, dit is het precies toch niet".
Als je mij op mijn 25ste gevraagd had of ik kinderen wou had ik zeker neen gezegd. Dat is dan wel een beetje veranderd in "tis eender". Mijn vriendin wou/wil wel héél graag kinderen en hoewel het mij wel een zekere angst inboezemde (zoals alles buiten mijn comfortzone ) weet ik intussen wel dat het wel de juiste keuze was/is, voor mij persoonlijk dan.

Waar zeg ik dat ze niet van gedacht mogen veranderen? Ik ben net keiblij voor hen dat ze geluk hebben gevonden in het vaderschap of er naar uitkijken. Ik heb mij zelf een tijdje half schuldig gevoeld omdat ik hen/m dat bijna had ontnomen door ermee samen te zijn.

Ik ben gewoon altijd van het begin duidelijk geweest dat dat voor mij geen optie is en niet gaat veranderen. Als zij twee jaar aan een stuk zeggen 'nee bah ik wil er ook geen!' en dan bij hun volgende vriendin het direct over kinderen hebben stel ik mij gewoon vragen bij hoe fel ze overtuigd waren van hun idee of of het gewoon was om de vrede te bewaren. Mochten we samengebleven zijn en ze dan na 10 jaar relatie afgekomen waren met "kwil er toch" zou ik dat wel een groot probleem hebben gevonden (ook al is dat relatief makkelijk op te lossen). Nu heb ik die onzekerheid niet, waar ik blij om ben.

 

[Avondland]

dat laatste heb ik zelf al aangehaald: ze gaan (hopelijk) voor ons pensioen zorgen en ons verzorgen als we in het rusthuis zitten. natuurlijk moeten er kinderen zijn om de boel draaiende te houden. maar dat betekent niet dat het zinvoller is om er te hebben dan om er geen te hebben. Voor de maatschappij misschien wel, maar niet voor het individu. Voor u misschien wel, voor mij niet en dat is goed zo: het zinvolle is puur subjectief en aan iedereen om zelf in te vullen. Ik ben blij dat jij gelukkiger bent met kinderen, maar je moet ook verstaan dat sommige gelukkig zijn zonder en daar totaal geen behoefte aan hebben.

Het lijkt me onzinnig om mensen te dwingen kinderen tegen hun goesting te krijgen, want daar worden die mensen niet gelukkig van en die kinderen zijn daar zelf ook de dupe van als ze liefdeloos worden opgevoed en als volwassene worden uitgespuwd in de maatschappij. Ik vind het dan ook aanmatigend dat bepaalde mensen hun medemens ter verantwoording roepen wanneer ze wél of net géen kinderen willen hebben.

Een mening is als een voortplantingsorgaan hé: heel leuk dat je er eentje hebt, maar je moet die niet in mijn gezicht komen zwieren.

 

[Muñoz]

Nee, ik heb tot nog toe altijd gezegd dat ik geen kinderen moet hebben. Mijn vriendin is daar juist hetzelfde in (terwijl we dat maar eerst wisten van elkaar als we al een koppel waren). We zijn allebei wel nog 'vroege' 20'ers, dus mss verandert dat nog over een (groot) aantal jaren.
Maar zoals het er nu naar uit ziet, zie ik eigenlijk niet wat voor 'nut' of meerwaarde een kind mij zou kunnen geven, buiten de 'last' dat je er mee hebt (ook al is het een voorbeeldkind). Ja, je kan melodramatisch beginnen over "eens je dat hebt is dat het mooiste ter wereld". Ja, ik kan pakweg tegen niet-skiërs juist hetzelfde zeggen over een skiverlof.
En voor de steun later moet je het ook niet doen. Hoeveel kinderen zijn eens ze het huis uit zijn nog extreem veel betrokken bij alles wat de ouders doen? En als je stokoud bent en in uw broek schijt, dan is het eerder wel dan niet toch een enkeltje richting overpriced rusthuis (maar ook niet te duur eh, want anders hebben de kindjes niks meer ).

Laat mij maar een kinderloos hedonisch leven leiden zonder al die shizzle en stress. En als ik stokoud ben en hulp nodig heb zal ik mij wel als een oude viezerik een lief Thais of Filipijns meisje vinden van een jaar of 30 die in ruil voor een stuk van mijn bankrekening mij komt 'verzorgen'.

 

[Reverz]

Waar zeg ik dat ze niet van gedacht mogen veranderen? Ik ben net keiblij voor hen dat ze geluk hebben gevonden in het vaderschap of er naar uitkijken. Ik heb mij zelf een tijdje half schuldig gevoeld omdat ik hen/m dat bijna had ontnomen door ermee samen te zijn.

Ik ben gewoon altijd van het begin duidelijk geweest dat dat voor mij geen optie is en niet gaat veranderen. Als zij twee jaar aan een stuk zeggen 'nee bah ik wil er ook geen!' en dan bij hun volgende vriendin het direct over kinderen hebben stel ik mij gewoon vragen bij hoe fel ze overtuigd waren van hun idee of of het gewoon was om de vrede te bewaren. Mochten we samengebleven zijn en ze dan na 10 jaar relatie afgekomen waren met "kwil er toch" zou ik dat wel een groot probleem hebben gevonden (ook al is dat relatief makkelijk op te lossen). Nu heb ik die onzekerheid niet, waar ik blij om ben.

Was niet aanvallend bedoeld hoor maar eerder als reactie op "in het verleden had ik wel mijn twijfels of mijn exen wel echt op dezelfde golflengte zaten (en met reden, blijkt achteraf)."

Het kan perfect dat ze dat toen wel nog zo aanvoelden toch? Om nu van de ene dag op de andere te veranderen van "no way, geen kinderen" naar "let's do this" dat zou ik ook vreemd vinden. Maar zeker als er een langere periode over gaat lijkt het mij niet onredelijk dat hun mening daar gewoon over veranderd. Mogelijks onder invloed van hun wederhelft. Ik zou me daar in jou plaats wel nooit (zelfs niet half-) schuldig over voelen... mogelijks waren ze bij u wel perfect gelukkig geweest zonder kinderen (los van de reden dat je nu niet samen bent, niet slecht bedoeld).
En anders is het volledig "on them", als kinderen op je wishlist staan moet je daar niet over liegen tegen je partner als die zegt dat die er geen wil. Het is aan hun om te communiceren als en of dat een breekpunt is.

 

[willydrama]

Subliminale invloeden via groepsdruk, sociale media, gsm, je hoort en leest wat je wil horen/zien (de pro's die verkocht worden door zij die geen kinderen hebben klinken aanlokkelijk), etc. op een vrouw van 27 zijn ongezien. Niks zo comfortabel voor het ego dan te kiezen voor jezelf, waarom zou je de endorfinekraan dichtdraaien, volgend weekend zijn er weer nieuwe kicks te vinden. Als je daar geen weerwerk aan geeft zal het drama zich ontvouwen: de levensstijl wordt 5 jaar lang behouden want er is geen incentive om voor een kind te kiezen waardoor de gezinsplanning moeilijker wordt: je hebt voor de rest van je leven geen (tweede/derde) kind omdat je korte termijn voor jezelf koos, egocentrisch narcisme is de norm als je tot de middenklasse behoort. Op familiefeesten krijgen we het niet meer verkocht aan de millennial neven en nichten dus de tantes en nonkels zijn van miserie dan maar op onze kinderen gaan babysitten.

Kinderen krijgen voor redenen die hun oorsprong vooral terugvinden in egoistische motieven: "zin te geven aan u leven, want wat is er anders?"

Jij draait het om, een mens die kiest voor de zingeving van een gezin is meer vervuld dan iemand die kiest voor een op zichzelf gekeerd leven. Plus, denk je nu echt dat er geen me-time voor de ouders is als die bleitende fuckers teenagers zijn ?

Dus advies voor de topicstarter: stuur alles in de richting van partner zwanger krijgen leeftijd 28-29.

 

[Muñoz]

Subliminale invloeden via groepsdruk, sociale media, gsm, je hoort en leest wat je wil horen/zien (de pro's die verkocht worden door zij die geen kinderen hebben klinken aanlokkelijk), etc. op een vrouw van 27 zijn ongezien. Niks zo comfortabel voor het ego dan te kiezen voor jezelf, waarom zou je de endorfinekraan dichtdraaien, volgend weekend zijn er weer nieuwe kicks te vinden. Als je daar geen weerwerk aan geeft zal het drama zich ontvouwen: de levensstijl wordt 5 jaar lang behouden want er is geen incentive om voor een kind te kiezen waardoor de gezinsplanning moeilijker wordt: je hebt voor de rest van je leven geen (tweede/derde) kind omdat je korte termijn voor jezelf koos, egocentrisch narcisme is de norm als je tot de middenklasse behoort. Op familiefeesten krijgen we het niet meer verkocht aan de millennial neven en nichten dus de tantes en nonkels zijn van miserie dan maar op onze kinderen gaan babysitten.


Jij draait het om, een mens die kiest voor de zingeving van een gezin is meer vervuld dan iemand die kiest voor een op zichzelf gekeerd leven. Plus, denk je nu echt dat er geen me-time voor de ouders is als die bleitende fuckers teenagers zijn ?

Dus advies voor de topicstarter: stuur alles in de richting van partner zwanger krijgen leeftijd 28-29.

POV: je denkt dat elke kinderloze mens een egoïst is die van de ene kick naar de andere rolt.

Als je een kind moet hebben om een 'zinvol' leven te hebben, zegt dat eigenlijk genoeg over hoe triest uw leven is.
Iets met wereld en vreemd.

 

[nestorius]

Misschien kan de discussie wat meer gevoerd worden met enig respect voor de andere mening?

 

[RidderBauknecht]

Subliminale invloeden via groepsdruk, sociale media, gsm, je hoort en leest wat je wil horen/zien (de pro's die verkocht worden door zij die geen kinderen hebben klinken aanlokkelijk), etc. op een vrouw van 27 zijn ongezien. Niks zo comfortabel voor het ego dan te kiezen voor jezelf, waarom zou je de endorfinekraan dichtdraaien, volgend weekend zijn er weer nieuwe kicks te vinden. Als je daar geen weerwerk aan geeft zal het drama zich ontvouwen: de levensstijl wordt 5 jaar lang behouden want er is geen incentive om voor een kind te kiezen waardoor de gezinsplanning moeilijker wordt: je hebt voor de rest van je leven geen (tweede/derde) kind omdat je korte termijn voor jezelf koos, egocentrisch narcisme is de norm als je tot de middenklasse behoort. Op familiefeesten krijgen we het niet meer verkocht aan de millennial neven en nichten dus de tantes en nonkels zijn van miserie dan maar op onze kinderen gaan babysitten.


Jij draait het om, een mens die kiest voor de zingeving van een gezin is meer vervuld dan iemand die kiest voor een op zichzelf gekeerd leven. Plus, denk je nu echt dat er geen me-time voor de ouders is als die bleitende fuckers teenagers zijn ?

Dus advies voor de topicstarter: stuur alles in de richting van partner zwanger krijgen leeftijd 28-29.

En net wanneer je dacht dat het er hier heel respectvol aan toe ging om BG te zijn... Het was moeilijk met die recente topics rond Gaza en Brussel, maar je bent er toch in geslaagd om een van de meest onrespectvolle posts van de maand te maken.

Er is hier helemaal geen universele waarheid in. Die mensen die zogezegd meer vervuld zijn omdat ze voor een gezin kiezen zijn dat ook enkel maar omdat ze dan hun eigen zin (namelijk kinderen krijgen) vervuld zien. De overgrote meerderheid van de mensen zet vandaag de dag echt geen kinderen op de wereld omwille van een of ander groter doel of een of andere roeping: die doen dat omdat ze dat zelf willen en dat zien als de volgende stap in hun relatie. Is dat verkeerd? Neen, natuurlijk niet. Is dat dan moreel gezien beter of hoger dan iemand die bewust kiest om er geen te maken? Neen, zeker ook niet.

Van die laatste zin krijg ik echt zelfs een beetje de kriebels. Heeft toch een heel hoog 'vrouwen zijn legbatterijen'/Handmaid's Tale gehalte vind ik. Op de optimale leeftijd zwanger worden, alles sturen richting daarnaar! Anders ben je een zelfzuchtige narcist!

 

[Muñoz]

Misschien kan de discussie wat meer gevoerd worden met enig respect voor de andere mening?

Welke andere mening? De mening van iemand die zegt "dat je alles moet doen om de partner op haar 28/29 zwanger te doen worden"?
Dat is geen serieuze mening, wel sexisme.

 

[nestorius]

Welke andere mening? De mening van iemand die zegt "dat je alles moet doen om de partner op haar 28/29 zwanger te doen worden"?
Dat is geen serieuze mening, wel sexisme.

Dan moet je gewoon de post reporten ipv op de man te gaan spelen.

 

[Deleted member 3056]

Dit gaat nergens over.
Die arme jongen vraagt om persoonlijke ervaringen oid en dat ging even goed tot het weer helemaal verneukt moest worden.
Ik heb mijn eigen post alweer verwijderd want het lijkt alsof je een misdaad hebt gepleegd nadat je je partner om een kind vraagt omdat jezelf een kinderwens hebt (had).


@Sneakytje waarom dacht ik hele tijd dat jij een man was?

 

[willydrama]

Post reporten ? Ga ik gecancelled worden door een MeToo maffia ?

Ik zei hetzelfde, dat er na de keuze voor kinderen meer zingeving is, dus waarom zou je daar niet naar streven en even door de zure appel bijten ? Ik zeg dat die bewuste keuze is beïnvloed door moderne factoren die zeggen: eet nooit een zure appel. Voor millennials is het wegnemen van bepaalde vrijheden ondenkbaar geworden. Je kan toch moeilijk ontkennen dat laat of geen kinderen krijgen een Westers middenklasse concept is (net zoals ons geloof en gemeenschapszin verliezen). Er was vroeger minder draagvlak om als vrouw geen kinderen te krijgen maar alles is nu doorgeslagen richting: er is geen universele waarheid dus negeer klassieke waarden.

Telkens weer sleurt er iemand de uitzondering op de regel bij: Joske kreeg een gehandicapt kind, zie je wel hoe verschrikkelijk kinderen krijgen is. Quid pro quo: de dochter van de architect dacht dat ze artieste moest worden, maakte nooit kinderen, verhuisde naar Bali, kreeg een depressie en leefde nog lang en ongelukkig.

Mijn mening: ik raad die topicstarter aan om zijn vriendin zwanger te krijgen voor haar 30e. Wat is daar sexistisch aan ? Je moet er weer legbatterijen bijsleuren, even goed mogelijkheden voor zelfontplooiing voor die vrouw.

 

[Tanuki_]

Was niet aanvallend bedoeld hoor maar eerder als reactie op "in het verleden had ik wel mijn twijfels of mijn exen wel echt op dezelfde golflengte zaten (en met reden, blijkt achteraf)."

Het kan perfect dat ze dat toen wel nog zo aanvoelden toch? Om nu van de ene dag op de andere te veranderen van "no way, geen kinderen" naar "let's do this" dat zou ik ook vreemd vinden. Maar zeker als er een langere periode over gaat lijkt het mij niet onredelijk dat hun mening daar gewoon over veranderd. Mogelijks onder invloed van hun wederhelft. Ik zou me daar in jou plaats wel nooit (zelfs niet half-) schuldig over voelen... mogelijks waren ze bij u wel perfect gelukkig geweest zonder kinderen (los van de reden dat je nu niet samen bent, niet slecht bedoeld).
En anders is het volledig "on them", als kinderen op je wishlist staan moet je daar niet over liegen tegen je partner als die zegt dat die er geen wil. Het is aan hun om te communiceren als en of dat een breekpunt is.

Ah ok, sorry, de "je mag toch van gedacht veranderen?" gaf mij de indruk dat je interpreteerde dat ik zei dat dat niet kon ofzo.

Het kan zeker dat ze toen overtuigd waren, en je kan altijd van gedacht veranderen en dan moet je daar als koppel samen een beslissing over maken. Dat zijn dingen die je denk ik automatisch in je achterhoofd houdt als je een relatie aangaat met iemand. Maar de manier waarop het topic toen werd aangehaald en erover gepraat werd gaf mij toch niet altijd het gevoel dat ze helemaal overtuigd waren (again, helemaal ok op zich maar voor mij was het wel belangrijk omdat ik wist waar ik sta.) Er zijn altijd factoren, ideeen, meningen, situaties die kunnen veranderen in een relatie en daardoor ook de relatie onder stress komt te staan. Aangezien het topic voor mij belangrijk was (in de zin van, ik ben het 100% zeker) vind ik het nu wel fijn om mij daar toch al geen zorgen over te moeten maken (er zijn genoeg andere dingen om mij zorgen over te maken.) (Zoals zijn liefde voor casoulet in blik)

 

[Sneakytje]

Dit gaat nergens over.
Die arme jongen vraagt om persoonlijke ervaringen oid en dat ging even goed tot het weer helemaal verneukt moest worden.
Ik heb mijn eigen post alweer verwijderd want het lijkt alsof je een misdaad hebt gepleegd nadat je je partner om een kind vraagt omdat jezelf een kinderwens hebt (had).


@Sneakytje waarom dacht ik hele tijd dat jij een man was?

geen idee

 

[Tha_nOn]

Post reporten ? Ga ik gecancelled worden door een MeToo maffia ?

Ik zei hetzelfde, dat er na de keuze voor kinderen meer zingeving is, dus waarom zou je daar niet naar streven en even door de zure appel bijten ? Ik zeg dat die bewuste keuze is beïnvloed door moderne factoren die zeggen: eet nooit een zure appel. Voor millennials is het wegnemen van bepaalde vrijheden ondenkbaar geworden. Je kan toch moeilijk ontkennen dat laat of geen kinderen krijgen een Westers middenklasse concept is (net zoals ons geloof en gemeenschapszin verliezen). Er was vroeger minder draagvlak om als vrouw geen kinderen te krijgen maar alles is nu doorgeslagen richting: er is geen universele waarheid dus negeer klassieke waarden.

Telkens weer sleurt er iemand de uitzondering op de regel bij: Joske kreeg een gehandicapt kind, zie je wel hoe verschrikkelijk kinderen krijgen is. Quid pro quo: de dochter van de architect dacht dat ze artieste moest worden, maakte nooit kinderen, verhuisde naar Bali, kreeg een depressie en leefde nog lang en ongelukkig.

Mijn mening: ik raad die topicstarter aan om zijn vriendin zwanger te krijgen voor haar 30e. Wat is daar sexistisch aan ? Je moet er weer legbatterijen bijsleuren, even goed mogelijkheden voor zelfontplooiing voor die vrouw.

Ge maakt dan direct de denkfout dat al die vrouwen die vroeger richting kinderen gestuurd werden ook per se gelukkig waren als moeder. Of is dat niet relevant en deel van de zure appel in uw verhaal? Kinderen krijgen is niet het hoogste goed.

 

[coldvinc]

Ik heb er nu 1 terwijl ik voor mijn vrouw leerde kennen nog niet aan kinderen dacht. Nadat we samen waren er uiteindelijk toch vrij snel voor gegaan, maar we waren allebei wel al 30+, dus we hadden onze 20-jaren al goed kunnen vullen met reizen, feesten, ... Ons ding dus.

Nu onze dochter er is, kijk ik eerlijk gezegd toch af en toe melancholisch naar het verleden zonder kind. Ik heb de laatste twee jaar praktisch niet gesport, het reizen en gewoon alledaagse dingen zijn toch net iets anders met een kind. Ik durf zelfs te zeggen dat het moeilijker is, zeker gezien de kleine een slechte slaper is en vaak wakker wordt 's nachts.

Heb ik er spijt van? Goh, echt moeilijk om te zeggen. Sommige dagen zeker wel, dan denk ik: "waarom heb ik voor dit leven gekozen?" Terwijl op andere dagen ze rustig is, niet weent en zelfs vrolijk lacht en knuffels geeft. Ik kijk ook uit naar nog meer dingen tezamen doen als ze al wat ouder is.