JanusDR
Well-known member
Als je dat als alleenstaande met zeer jonge kinderen kan zonder hulp, dan moet je daar wel de ideale job voor hebben, plus een aangepaste sport. (home fitness of zoiets vermoed ik dan?)
Papa's die niet met kinderen om kunnen gaan
- Onderwerp starter Horse
- Startdatum
apzoeir
Well-known member
Dit vind ik nu persoonlijk echt een goede ingesteldheid.
Onlangs was er een collega 2 dagen mee op mee business trip en die man heeft dus praktisch elk half uur aan't bellen geweest met zijn madam. 's Ochtends en 's avonds voor het kind (was overdag naar crèche) en overdag belde hij continu voor zichzelf omdat hij dit of dat niet vond. Op dag 2 heeft hij de kleine al naar de grootouders gebracht, want hij kon het niet aan.
Ik begrijp zo'n dingen toch niet. Het zullen inderdaad iets moeilijkere dagen zijn omdat je er effe alleen voor staat, maar om nu compleet te crashen na 2 dagen... Het is ook jouw kind he. Wees volwassen en zorg ervoor.
Ik vraag me soms af wat die mannen gaan doen als hun vrouw iets overkomt, kind gewoon afstaan ter adoptie of zo?
(Vriend van mij staat er sinds half jaar alleen voor met 3 kinderen omdat zijn vrouw overleden is aan kanker en die kerel pakt dit fantastisch aan. Uiteraard heeft hij ook zeer veel verdriet om zijn vrouw, maar hij pakt zijn nieuwe leven wel in handen).
De ex van een kennis van mij dreigde met advocaten en dergelijke en wou absoluut dat de zoon zijn papa niet meer zag. Meneer had het blijkbaar al ettelijke jaren opgegeven en ondertussen is zijn zoon 11 jaar en heeft hij die al jaren niet meer gezien. Zijn uitleg was dat het niet zo erg was, hij heeft de vrijheid om ieder weekend op de lappen te gaan en het is goed zo. Hij steekt het op zijn ex die al het nodige doet zodat de zoon fulltime bij haar blijft, maar ik heb toch de indruk dat meneer niet zoveel moeite gedaan heeft. Hier lopen toch charels rond hoor 
Mr.Anderson
Well-known member
Klopt. Ik woon op 5 minuten werken van mijn deur, opvang na school is mijn schoonmoeder die op 5 minuten met de wagen woont.
Fitness heb ik opgezegd en vervangen door calisthenics en een 'power tower' in den tuin. Loopband aangeschaft zodat ik het huis niet moet verlaten om te kunnen gaan lopen.
Ik stond vroeg op, kinderen klaarmaken voor school, afzetten aan school, werken, boodschappen in middagpauze, werken, kinderen ophalen, koken, wassen, strijken, stofzuigen, enz. Het moeilijkste voor mij was om rond 22u nog op die loopband te kruipen of te sporten in den tuin terwijl het ijskoud was buiten.
Niet enkel gezond, maar het creëert ook een band. het is niet voor niets dat men het kind op de buik van de mama legt na de geboorte (niet enkel omwille van borstvoeding), huidcontact en échte nabijheid is zo belangrijk om een gezonde ouder/kind-relatie op te bouwen.
Mijn dochter van 15, bijna aan het uitpuberen, zal nog altijd mij knuffelen (alleen niet bij de vriendinnen) en durft zelfs nog eens hand in hand te lopen, bvb dit weekend op de kermis. Wij zijn "close" in de zin dat ze (voorlopig nog) quasi alles vertelt, ook over haar regels enzo.
Door dingen te doen die méér dan administratief zijn en soms mss ook eens onconfortabel aanvoelen (niet dat een pamper zo erg is), toon je dat je écht met haar betrokken bent, ook al lijkt dat niet zo.
Daarom is het nuttig om de taken niet volledig bij iemand anders te leggen en dat idd écht wel als een deel van het vaderschap te zien. Pas op, er zijn altijd mensen die walgen van pis en kak, net zoals van bloed, dus het hoeft ook niet pér sé, maar door je vaderschap te beperken tot dingen lezen, kopen of administratief regelen, zal de band later mss wel maar beperkt zijn. En ja, zoals hierboven gezegd: iedereen heeft wle wat beter te doen.
anderen hebben het al gezegd, maar het kan niet genoeg herhaald worden: je kan niet alles hebben. Zeker als je dan begint over een inzinking denk ik dat je echt maatregelen moet nemen om voor jezelf te zorgen.
Probeer niet perfect te zijn en alles samen te willen. Dat is écht wel veel en een lichaam kan dat mss wel als een elastiekje wat rekken, maar een kapotte rekker is moeilijk te herstellen.
Nee ik ben me er ook wel van bewust hoor. Maar op van die kruispunten zoals nu : huis gekocht en volgende maand verhuizen, vorige pand verkopen in een iets tragere markt, razend zwaar op het werk, zoontje die heel veel aandacht opeist en die ik hem niet wil ontzeggen => dan zit je op je tandvlees bij momenten.
Maar dat zijn soms fases waar je door moet zo nu en dan. Wanneer je je limiet tegen begint te komen probeer je dat gewoon tijdig in te zien en te counteren wanneer dat mogelijk is.
June
Active member
De ex van een kennis van mij dreigde met advocaten en dergelijke en wou absoluut dat de zoon zijn papa niet meer zag. Meneer had het blijkbaar al ettelijke jaren opgegeven en ondertussen is zijn zoon 11 jaar en heeft hij die al jaren niet meer gezien. Zijn uitleg was dat het niet zo erg was, hij heeft de vrijheid om ieder weekend op de lappen te gaan en het is goed zo. Hij steekt het op zijn ex die al het nodige doet zodat de zoon fulltime bij haar blijft, maar ik heb toch de indruk dat meneer niet zoveel moeite gedaan heeft. Hier lopen toch charels rond hoor
Dat vind ik zo triest, eigenlijk. Kinderen hebben hun vader zo hard nodig, al is het alleen al om te weten dat je de moeite waard bent om van gehouden te worden. Jammer dat er mannen zijn die hun eigen vaderrol zo uithollen.
CaseBlue
Well-known member
Dat is gewoon niet waar.
Want als tegenvoorbeeld: Volgens die logica zouden tweelingen die in hetzelfde gezin opgroeien quasi identiek moeten zijn qua uitkijk en insteek in het leven.
Als pasgeboren kind zijn je hersenen al gegroeid op een bepaalde manier, los van opvoeding.
Vrij vertaald: Je bent wat je bent, uw opvoeding/omgeving/cultuur kan bepaalde zaken versterken of in toom houden, maar je bent diep vanbinnen gebouwd op een bepaalde manier.
June
Active member
Nu noem je wel een aantal van de top (5?) van redenen om een burnout te krijgen.
Een kleine en verhuizen.. poeh dat is echt wel afzien. Wij hebben dat ook gedaan toen de tweeling anderhalf was. Tropenjaren. Hoe oud is jullie zoontje nu?
apzoeir
Well-known member
Niet persoonlijk naar iemand van dit forum toe, maar ik denk dat sommigen toch ook gewoon teveel hooi op hun vork nemen.
Terug een voorbeeld van een vrouwelijke collega... Bijna dagelijks hoor ik dat ze eten gaan afhalen, want zelf koken lukt echt niet wegens tijdsgebrek.
Maar dan hoor ik ook deze verhalen:
- Ik heb serie huppeldepup op 3 avonden volledig gebinchwatched op netflix want het was zo spannend.
- Zoontje wordt 1 jaar, dit moet een spetterend feest worden (offertes opvragen bij verschillende bakkers voor de perfecte taart, uren online zoeken voor de perfecte verjaardagskroon, t-shirtje laten drukken voor de kleine waar ook nog eens opstaat dat hij de birthdayboy van de dag is, oh we moeten nog professionele foto's laten maken ergens, we hebben nog een piñata nodig in die bepaalde figuur, we moeten nog op zoek naar het meest fantastische kado want hij wordt maar 1x 1 jaar...).
- We moeten 3x per jaar naar Disneyland met de kleine, want we willen hem niets ontnemen.
- ...
Als er tijd is om series te binchwatchen is er ook tijd om gewoon effe een patatje en groenten te koken en een vlezeke te bakken.
De kleine is waarschijnlijk gelukkiger met het kadopapier dan het kado zelf. Maak zelf een kroon met dat kind. En het kind gaat zich ook echt niet aantrekken of de verjaardagstaart de perfecte vorm heeft die hij wil, die wil gewoon die ene onnozele kaars uitblazen.
Vraag hem op zijn 7 jaar nog eens of hij zich herinnerde dat hij op zijn 1 jaar in Disneyland geweest is...
Mensen maken tegenwoordig echt zo'n spel van alles. Uiteraard fijn dat er een verjaardagsfeestje is, maar heb soms de indruk dat die feesten georganiseerd worden gelijk een trouwfeest.
Maar dan zijn we wel overwerkt van de job....
Terug een voorbeeld van een vrouwelijke collega... Bijna dagelijks hoor ik dat ze eten gaan afhalen, want zelf koken lukt echt niet wegens tijdsgebrek.
Maar dan hoor ik ook deze verhalen:
- Ik heb serie huppeldepup op 3 avonden volledig gebinchwatched op netflix want het was zo spannend.
- Zoontje wordt 1 jaar, dit moet een spetterend feest worden (offertes opvragen bij verschillende bakkers voor de perfecte taart, uren online zoeken voor de perfecte verjaardagskroon, t-shirtje laten drukken voor de kleine waar ook nog eens opstaat dat hij de birthdayboy van de dag is, oh we moeten nog professionele foto's laten maken ergens, we hebben nog een piñata nodig in die bepaalde figuur, we moeten nog op zoek naar het meest fantastische kado want hij wordt maar 1x 1 jaar...).
- We moeten 3x per jaar naar Disneyland met de kleine, want we willen hem niets ontnemen.
- ...
Als er tijd is om series te binchwatchen is er ook tijd om gewoon effe een patatje en groenten te koken en een vlezeke te bakken.
De kleine is waarschijnlijk gelukkiger met het kadopapier dan het kado zelf. Maak zelf een kroon met dat kind. En het kind gaat zich ook echt niet aantrekken of de verjaardagstaart de perfecte vorm heeft die hij wil, die wil gewoon die ene onnozele kaars uitblazen.
Vraag hem op zijn 7 jaar nog eens of hij zich herinnerde dat hij op zijn 1 jaar in Disneyland geweest is...
Mensen maken tegenwoordig echt zo'n spel van alles. Uiteraard fijn dat er een verjaardagsfeestje is, maar heb soms de indruk dat die feesten georganiseerd worden gelijk een trouwfeest.
Maar dan zijn we wel overwerkt van de job....
En laten we eerlijk zijn. Daar is social media een grote oorzaak van. Steeds dat vergelijken met anderen en dan de nood hebben om te evenaren.
Dat is ook gewoon weaponized incompetence, denk ik. De enige reden dat die man de hele tijd belt naar de vrouw is omdat het KAN en het gemakkelijker is dan zelf iets proberen uit te vogelen. Haal die vrouw weg uit het verhaal en ineens gaat het wel lukken omdat het moet.
June
Active member
Tja, het is maar net waar je werk van maakt.
Eerste verjaardag is voor de ouders zelf. De hit hier: het plakbandje van het kadopapier. Niets anders kon ze boeien
.Iets op televisie uitzitten kon pas als de kinderen op bed lagen, na het eten. Maar we kookten altijd zelf en meestal lag ik er een half uurtje later dan de kinderen ook in..
Frewi
Member
Ik had het dan ook over zaken als racisme enzovoorts. Dat niet elk kind RPG-gewijs helemaal leeg is en ingevuld kan worden door de ouders, dat is inderdaad wel voor iedereen duidelijk denk ik. Maar geen enkel (gezond; ik weet niet wat mentale afwijkingen kunnen doen) kind wordt als racist of vrouwenhater of ... geboren. Dat bedoelde ik.
Frewi
Member
Zie ik ook heel veel in mijn omgeving, dat van die feestjes. Alsof dat kind er om maalt wat voor servies of partytent er in de tuin staat. Of drie weken op jacht gaan naar een carnavaloutfit voor school. Dat wordt dan geleverd via een of ander dropshipping bedrijf (want enkel daar hadden ze "wat het kind wilde" natuurlijk) en dat kind doet dat 1 keer aan, en dan hangt dat tussen de mottenballen in de kast.
Dat van te veel hooi op het vork nemen merk ik in mijn omgeving ook heel hard. Deels komt dat natuurlijk door het feit dat de tijden waarin 1 ouder kan thuisblijven om voor het kind te zorgen voorbij zijn (tenzij de ene partner heel veel verdient en de andere dan ook wil thuisblijven), maar ook omdat heel veel ouders bijna tot vervelenstoe zeggen "ik hoef niks te laten hoor".
Maar die zitten dan wel met randen onder hun ogen alsof ze uit het graf gekropen komen omdat ze per se op vrijdag nog met de maten naar de kroeg willen, woensdag padellen, dinsdag etentje met de ex-schoolmakkers, zaterdag voetbal, ... Ieder leeft zijn/haar leven hoe ze het willen, maar een kind vraagt zo veel zorg en tijd... Als je dan echt niets wil laten vallen van je oude leven moet je niet schrikken dat je constant randje burnout zit.
Het is, heb ik de indruk, ook helemaal niet hip om te zeggen "ik blijf thuis met/voor mijn kind". Jonge ouders moeten steeds maar actief blijven en sociaal blijven en mogen vooral niks laten vallen. Zal inderdaad deels wel ingefluisterd worden door sociale media.
JanusDR
Well-known member
Dat de fysieke uitvoering van de pis-kak-plas taken (bovenop standaard spelen/knuffelen/opvoeden) een (van het kind uit) waarneembaar effect zou hebben op de latere band met de ouder, is gewoon uw persoonlijke mening hé.
Dat geborgenheid, minder stress etc voor een baby belangrijk is in de eerste jaren, zeker, maar dat een specifieke ouder daar toe doet, is nergens aangetoond.
Wat je dus beweert, is dat het kind zich onbewust nog herinnert (bewust kan alvast totaal niet tot 2 jaar, en doorgaans tot 4-5 jaar) of invloed ondervindt van het feit dat ouder 1 of 2 haar ververst heeft, en daar op latere leeftijd dan een betere connectie mee heeft door die onbewuste connectie gevormd tijdens die eerste 2 jaar pampers verversen?
Daar geloof ik echt niets van, en vind er ook geen onderzoek over.
Mijn persoonlijke mening is dat het voor het kind geen bal uitmaakt wie de pure verzorgingstaken doet.
Betrokkenheid met het kind, zoals spelen/knuffelen/opvoeden is uiteraard belangrijk, maar dat heeft niemand hier ooit anders beweerd ondanks de insinuatie op het einde van uw post.
Laatst bewerkt:
Waarom huid-op-huidcontact voordelig is voor jou en je kind
Fysiek contact tussen jou en je baby heeft een grotere invloed dan je misschien denkt. Onderzoek toont aan dat huid-op-huidcontact en liefdevolle aanrakingen...
www.eoswetenschap.eu
Het verversen/pis/kak/was gaat nu eenmaal normaal gepaard met huid op huid contacten die je niet zomaar al spelende/knuffelende hebt (of toch te weinig). Wassen gaat gepaard met een stuk meer liefdevolle aanrakingen dan het besteden van tijd aan administratie, dus die taken delen is wel degelijk waardevol
Topperman
Active member
Ja merci nu heb ik een schoolpoortverbod gekregenDe oplossing voor een mindere dag (bij jezelf) is ook gewoon een kleuter pakken en iets doen waardoor de beginnen te lachen (iets met kriebelen werkt meestal)
Instant good mood erna
Vergelijkbare onderwerpen
- Artikel
