Een 100% terechte opmerking, en dat is 1 van de 100den redenen dat ik in een burn-out/depressie zit.
Ik kan geen hulp vragen.
Ik wil/kan geen andere mensen lastig vallen met mijn problemen (zowel in hulp vragen voor fysieke zaken als voor emotionele steun). Dat laatste kan ik enkel hier (relatief) anoniem als bij de psycholoog.
Al meerdere sessies over mijn onvermogen om hulp te vragen gehad bij de psycholoog en mijn vrouw steekt me dat ook constant door.
Het is iets erfelijk, want mijn mama heeft dat ook enorm hard.
Een paar weken geleden waren mijn ouders hier in de buurt aan het wandelen. Mijn mama kreeg het lastig. Beetje een appelflauwte door de fysieke inspanning en niet ontbeten. Ze waren op 200m van ons huis en ze wou daar op een bankje blijven wachten tot mijn pa terug was van de auto te gaan halen. Mijn pa heeft haar moeten verplichten om naar ons hier te komen. Ze wou ons niet lastig vallen.
Maar het is niet enkel dat natuurlijk.
- Ik ben met 37 verschillende zaken door elkaar bezig qua verbouwingen, opkuis, onderhoud,... en weet nooit op voorband wat ik wanneer ga doen. Het hangt altijd af van mijn goesting op de dag zelf. En sommige dingen zijn nutteloos of niet te doen met meerdere personen. Ook weer ik nooit op voorband of in die dag dan wel tijd heb, de afgelopen 2 maand was er elk weekend wel iets te doen, dikwijls zaken waar ik maar enkele dagen op voorhand ervan wist.
- De mensen dichtst bij mij hebben ofwel fysieke problemen/ongemakken: Mijn pa heeft 2 linkerhanden, mijn ma is een paar jaar geleden geopereerd aan beide schouders (na een "gevecht" met een leerling in het buitengewoon onderwijs waren alle pezen in beide schouders doorgescheurd), mijn schoonpa sukkelt met meerdere hernia's, ...
- En anderen dicht genoeg bij mij hebben het zelf enorm druk. Zitten zelf met verbouwingen, hebben kleine kindjes, werken 3/4 weekends,...
- Ik weet hoe het voelt om het heel te druk te hebben, dus wil ik niet dat anderen hun kostbare tijd moeten opofferen om mij te helpen. Ook omdat ik bijna nooit familieleden geholpen heb bij hun verbouwingen en zo. Omdat ik toen zelf kleine kindjes had en in ploegen werkte met 3/4 weekends en er dus gewoon geen tijd voor had.
- Ik kan er niet goed tegen dat mensen naar mij kijken als ik iets doe, ik voel me dan zo bekeken en heb het gevoel dat ze me veroordelen. "Allez, hoe doet die dat nu?", "Waarom gebruikt die die machine voor die taak?",...
- Ik heb zelf wat fysieke ongemakken: tennis- en golfelleboog (in dezelfde elleboog), een beetje een zwakke rug, een beetje nekklachten, geen conditie,... Waardoor ik me zwaar zou overzetten als er anderen bij zijn. Omdat ik me niet wil laten kennen, omdat ik niet wil dat ik meerdere pauzes neem terwijl zij doorwerken,...
- En de wss domste reden: 1 van ons honden is extreem bang van vreemden (het heeft 6 maand geduurd vooraleer ik in dezelfde ruimte als hem kon binnenkomen zonder dat hij enorm angstig was). Dus altijd als hier iemand komt, zelfs al komt die niet binnen, blaft die hond enorm en zet die zijn anaalklieren open wat nogal hard kan drinken.
- ...
En ergens is er natuurlijk ook de trots om achteraf te kunnen zeggen: "kijk eens wat ik (alleen) gedaan heb. (Maar die trots is vooral naar mezelf toe omdat ik ook zwaar sukkel met een heel laag zelfbeeld)
Een professional inschakelen zou de beste optie zijn natuurlijk. Alles volledig uit handen geven. Maar dat kunnen we niet betalen.
(De elektriciteit en het plaatsen van de trap gaan we wel door een professional laten doen)
En om ook een beetje een onnozel antwoord te geven: (maar er zit voor mij wel een waarheid/herkenbaarheid in)
Thinking back when I was a kid
Times have changed so much since then
All grown up I gotta do for myself
I refuse to depend on anyone else
Life's hard, you struggle some times
In the end I'll get what's mine
But for now I'll deal with the times
Have some faith and you'll get by
I know my family is there for me
And without them where the hell would I be
But still I gotta try to be my own man
Make good of what I got, do the best that I can