T zal wel een veelvoorkomende discussie zijn bij koppels waarvan 1 partner in de relatie meer vermogen/mogelijkheden heeft.
Vaak ook bemoeizieke ouders die met een zak geld de woning van hun kind mee bekostigd hebben en nadien schrik hebben dat hun 'investering' deels naar iemand aangetrouwd zal gaan.
Ik zou me ook niet gelukkig voelen in een huis (geen thuis) waar ik zelf niets van zeggenschap over heb, maar waar ik wel financieel mag aan bijdragen.
Na 10 jaar, 20 jaar, kinderen samen, ... is de grootste vermogensopbouw in 99% van de gezinnen vastgoed onder de vorm van een eigen woning. Bepaalt jouw partner dan ff in jouw plaats dat dat voor jou niet mogelijk is.
Vaak is die partner die dan zogezegd meer 'vermogen/mogelijkheden' heeft niet kapitaalkrachtig genoeg om samen met de partner een woning te kopen, naast de eigen woning. Want dat zou het probleem ook oplossen.
@Mulan
De inwonende partner die een andere woning koopt om te verhuren is idd ook een mogelijkheid.
Maar dan moet je wel veel kapitaal hebben + als partner ook nog zin om verhuurdersrisico te lopen met alle miserie die daar mogelijks bij komt kijken. Meeste mensen wensen vooral gemoedsrust, lijkt me, en het leven rustig slijten zonder veel risico...
En alle 'problemen' lost dat ook niet op volgens mij. Je wil toch het meeste comfort in de woning waar je zelf in woont, maar die is dan 100% eigendom van jouw partner. Hoe ga je dan bepalen of je wel een nieuwe keuken/badkamer/... mee wil bekostigen, terwijl dat misschien enkel comfortverhoging geeft ipv functioneel iets verandert.
Ga je dan wafelijzerpolitiek toepassen en voor hetzelfde bedrag verbeteringen toepassen in de verhuurde woning? En wie heeft er eindbeslissingsrecht of er al dan niet iets aangepast/gerenoveerd wordt?
Ik vind dat vaak heel ambetante situaties...