QED. Je bent niet oprecht benieuwd naar andere oplossingen,
Ik geef enkel aan bij jouw oplossingen wat er
naar mijn mening aan schort.
Net zoals jij
een mening hebt bij de oplossing van Israël.
Waar Israël nu mee bezig is, is inhumaan en volstrekt onrealistisch in het bereiken van het vooropgestelde doel.
Dat is een mening, met veel veronderstellingen.
Je mag van mening zijn dat alternatieve oplossingen die doelstelling eveneens niet zullen halen, maar doen alsof er geen andere mogelijkheden zijn dan de huidige aanpak is je reinste bullshit. Israël maakt een keuze om te reageren op een manier die de Palestijnen collectief straft en extreem veel onschuldige slachtoffers maakt. Dat ze nog harder kunnen reageren, is geen argument daartegen. Het is ook een keuze om je voor of achter die oplossing en methode te scharen.
Maar dat ontken ik toch nergens.
Dat hangt er maar van af wat je wil bereiken: het botvieren van je wraak en haat, of een vredevolle toekomst voor je kinderen.
En Israël kiest daar nu zijn mogelijke oplossing.
Dat het 'botvieren is van wraak' is jouw mening.
Er is nog een hele zone tussen bewust burgers viseren en er alles aan doen om burgerslachtoffers te vermijden.
Maar ze doen er uiteraard niet "alles" aan, dat zei ik hier toch al meermaals.
Hun ratio van acceptabele burgerslachtoffers om Hamas strijders en bolwerken uit te schakelen is hoog, omdat ze maar 1 doel hebben, Hamas hun leiders en infrastructuur daar zo compleet als mogelijk vernietigen.
Hoeveel burgerdoden 'acceptabel' zijn, is compleet subjectief.
Die acceptabele ratio is na 7 oktober heel wat hoger geworden.
Ik heb nog steeds geen bewijs gezien van structureel burgers targeten.
Met de drooglegging en blokkade wordt in de feiten expliciet wél de burgerbevolking geviseerd.
Expliciet wordt met de blokkade verhinderd dat Hamas zich kan herbevoorraden of wegkomen.
Uiteraard is de burgerbevolking mee slachtoffer. Maar het is niet expliciet het target, zoals hier soms gesteld wordt in het topic.
Enerzijds is dat toen niet louter afgesprongen omwille van het Palestijnse kamp, anderzijds blijven alle voorgestelde tweestatenoplossingen tot op heden in hetzelfde bedje ziek als de oorspronkelijke verdeling van de regio door de VN:
Vreemd dat Arafat dan zelfs geen tegenvoorstel deed toen het erop aankwam in 2000, en er net de meest pro-vrede en 2-staten Israëlische regering aan de macht was.
Saoudi-Arabië en Egypte duwden op Arafat om het voorstel te aanvaarden, oa. omdat het toegevingen bevatte dat Israël nog nooit had gedaan.
"
Arafat did what he generally did. He never said no, but he never said yes. The Saudi and Egyptian ambassadors in Washington strongly pressured him to agree to a deal, but perhaps feeling pressure from back home or sensing where Palestinian public opinion was or feeling that the provisions for the refugees were insufficient, Arafat dallied. Momentum was frittered away.
Arafat’s nondecision further discredited the peace camp in Israel, suggesting that if he wouldn’t go for this, he would never go for any negotiated settlement."
de Palestijnen worden serieus benadeeld, en krijgen een nauwelijks leefbare staat voorgesteld.
Dat is een mening.
Ik vind het eerlijk gezegd ook een beetje triestig dat je je er zo makkelijk vanaf probeert te maken wanneer iemand moeite doet om diepgaander te antwoorden.
Ik antwoord toch op quasi elk van jouw aangebrachte punten?
Veeg eens voor de eigen deur hé. Ik doe mijn best om serieus op je vraag te antwoorden en je reageerde daarop met een paar oneliners, waarbij je enerzijds mijn punt miste en tegelijk bevestigde. Knap hoor.
