Burnout ervaringen, verhalen...

[Dr. Sheldon Cooper]

Ik had na mijn ontslag ook wel last van paniekaanvallen telkens ik in mijn bed kroop, omdat ik toen begon te piekeren over wat er te gebeuren stond. Mijn lease van mijn peperduur appartement liep af en ik had ineens geen werk meer. Dus in mijn ogen stond ik over een maand op straat.
Wat toen wel geholpen heeft is de Headspace app. 10 minuutjes meditatie volgen en dan kon ik slapen.

 

[mac-bc]

Zo klinkt het eigenlijk nooit. Je wandelt al letterlijk op de afgrond en denkt nog steeds dat je er flink wat stappen van af staat...

Maar zo werkt het niet.
Zoals het nu gaat, steven je af op 2 zaken: finaal crashen èn een relatiebreuk. En als je crasht zit co-ouderschap er ook niet meer in want dan kan je soms maandenlang niet eens voor jezelf zorgen. Klinkt overdreven negatief? Waarschijnlijk niet in jouw geval...

En de grootste knop die ik heb moeten omdraaien is idd voor een andere carrière gaan. Met 2 bachelors en een postgraduaat op zak die nu dus waardeloos zijn.
Maar ik heb de stap MOETEN maken. En wat een verademing! Ik ben nu zoveel gelukkiger met de werkinhoud, ik krijg er zoveel intrinsieke motivatie door omdat ik ook verdomd goed ben in wat ik doe.

Maar volgens mij ben jij al zo ver weg de vernieling in, dat je niet meer met een open blik kan zien wat het beste voor jou zou zijn èn ook haalbaar is met jouw talenten en interesses.

Bedankt voor je bezorgdheid en je waarschuwingen. Als ik ooit zou crashen, zal ik je niets kunnen verwijten.

Ik zie wel nog steeds licht aan het einde van de tunnel. Komt die crash dan zó onverwacht? Hoe moet ik mij dat voorstellen?

 

[Mulan]

Bedankt voor je bezorgdheid en je waarschuwingen. Als ik ooit zou crashen, zal ik je niets kunnen verwijten.

Ik zie wel nog steeds licht aan het einde van de tunnel. Komt die crash dan zó onverwacht? Hoe moet ik mij dat voorstellen?

Ik zat qua gespannen gedrag LANG zo ver weg nog niet als jij. Niemand had het ooit zien aankomen: ik niet, mijn collega's niet, mijn partner niet want ik deed mijn werk, uitgezonderd die ene leerling, echt wel nog graag. Alleen kreeg ik steeds vaker migraine en slaapproblemen had ik al jaren.
Maar ik was vrolijk, reageerde thuis niets af want ik droop niet van de stress en ik ben op een zondag ochtend wakker geworden, ben beginnen wenen en pas in de namiddag ben ik die dag gestopt met wenen tot grote wanhoop van mijn partner. En de dag daarop terug net hetzelfde. Ik kon zelfs niet eens bellen naar mijn werk om me ziek te melden want ik kon niet stoppen met wenen. En in mijn beleving heb ik het half jaar dat daarop volgde eigenlijk niets anders gedaan dan geslapen en geweend. 14u slapen was toen eerder de regel (daarvoor gemiddeld 6u/nacht) en alles was extreem uitputtend. Ik kon zelfs geen simpele vaat meer doen zonder tussendoor een pauze te moeten nemen.
Ik ken verschillende mensen die heel diep hebben gezeten die me verteld hebben dat ik nog geluk heb gehad... De ene was een vijftiger en die heeft plots vanuit het niets een hartstilstand gekregen. Een collega die ik als een enorm passioneel man kan, ook een vrolijke, bezige bij. Maar die zijn werk dus ook niet los kon laten.
Ik heb begeleiding gekregen vanuit de VDAB van iemand die een hersenbloeding had gehad vanuit het niets. Zij is wel verder blijven werken voor de VDAB maar dan enkel met mensen die expliciet naar haar worden doorverwezen en niet meer als een "eerste onthaalfunctie" bij wijze van spreken en deeltijds. De man met de hartstilstand is op medisch pensioen gegaan en gidst groepen als vrijwilliger.

En dat is dus de fout die velen maken, ze denken dat ze 1 of andere duidelijke waarschuwing zullen krijgen, een soort gele briefkaart met officiële verwittiging. Terwijl jij zelf al meermaals hebt aangegeven absoluut niet te kunnen deconnecteren en je relatie op springen staat. Denk je nu echt dat je partner nog braafjes een jaar gaat wachten tot je ander werk hebt èn ingewerkt bent wanneer ze beslist dat ze genoeg heeft van al jouw frustraties?

 

[Waelvis]

Goede topic en goed om andere verhalen te lezen. Want ik merk daar ook niet veel openheid over IRL. In de krant en in de media is er veel aandacht over, maar IRL merk ik dat het nog altijd bon-ton is om uit te pakken met carrière, reizen, gezinsleven, sociaal leven, ... Doe maar op!

Terwijl mijn vrouw en ik echt afzien de laatste tijd met fel-oplopende ruzies. We hebben ook wel baby's (gehad) die extreem weinig slapen en extreem onrustig zijn in vergelijking met anderen. Zie Ouders-thread.

Anderzijds ook een behoorlijk veeleisende job, met permanente prestatie- en tijdsdruk. Zie "Ergernissen-op-het-werk"-thread.

Als adolescent was ik eigenlijk een heel onbezorgd laat-maar-waaien type. Alle zorgen drupten van mij af als water van een eend. Dit terwijl ik nu een heel kort lontje heb, vooral tegen mijn vrouw en kinderen jammer genoeg. Chronisch slaaptekort en stress zijn mijn grootste vijanden.

Ik probeer alert te zijn voor burn-out toestanden. Dan dwing ik mezelf om te denken: "ik heb gelukkig geen kanker of andere vreselijke ziekte", "ik zit gelukkig niet aan het front in Oekraïne", ... Het voelt een beetje als een laatste strohalm om me aan op te trekken, en ik weet niet of dat een onnozele gedachte is of niet, maar die werkt wel (voorlopig). Volg mij voor meer tips!

Ik heb (de meeste van) je posts gelezen, en ik ben er 99% zeker van dat je al (een tijdje) met een burn-out zit hoor. Maar het voor jezelf nog niet beseft of wil/durft toegeven.
Ik raad u echt aan om dringend naar uw huisarts te stappen.

Ik zat al enkele jaren in die "fase", de stap die ik nu genomen heb had ik al veel langer moeten doen!

 

[Waelvis]

@Waelvis in mijn ogen is uw grootste probleem dat je niet durft veranderen van werk. Volgens de visie hierboven is het logisch dat uw werkgever u gaat uitbuiten want ze weten dat je toch nergens naartoe gaat. Wat ze ook doen, je gaat het slikken, dus waarom zou uw werkgever u goed of beter behandelen? Je bent gevangen door je job, je kan geen kant op, dus je bent de perfecte werknemer. Denk er eens over na om toch de zure bol door te slikken en te kijken of je toch niet kan veranderen naar de privé, met als grootste pijnpunt een heel pak inleveren van loon maar denk eens na wat je ervoor in de plaats zou krijgen. Je leeft maar één keer en je bent vrijer dan je denkt.

Ik ben er van overtuigd dat alles in mijn nieuwe functie totaal anders gaat zijn.
In sé is het een compleet andere job en buiten qua naam eigenlijk een "andere firma", want die 2 directies hebben quasi niets met elkaar te maken.

Ik zie en hoor het genoeg van collega's die al vertrokken zijn van mijn huidige directie naar een andere, die zijn allemaal supertevreden en hebben hun "werkglimlach" teruggevonden.

 

[Waelvis]

Bedankt voor je bezorgdheid en je waarschuwingen. Als ik ooit zou crashen, zal ik je niets kunnen verwijten.

Ik zie wel nog steeds licht aan het einde van de tunnel. Komt die crash dan zó onverwacht? Hoe moet ik mij dat voorstellen?

Ik ben gecrasht, en zelfs op het "diepste" zag ik nog steeds licht aan het einde van de tunnel.

Burn-out is geen depressie (of suïcidale gedachten) e, het is ook iets mentaal, maar totaal niet te vergelijken.

 

[Vega]

Ik ben daar redelijk hard in voor mezelf (en voor anderen). Ik ben een vrij persoon en ik kan vrijwillig veranderen van job. Ik moet die grens zelf bewaken, zoals ik dat ook verwacht van anderen.


Bij mijn vorige werkgever was er een toxische managementscultuur, wat achteraf ook verschillende keren bevestigd is geweest.

Ik ben toen veranderd van job, maar wel quasi exact hetzelfde jobtype. Wat is er wel veranderd?
- Door ervaring nu complexere projecten
- Iets hoger in de "hiërarchie". Niet officieel leidinggevend maar wel aansturen van een team.
- Nu is er inderdaad geen toxische managementscultuur meer en is alles veel professioneler, maar daardoor hebben we ook grotere en veeleisendere klanten die alles tot in de puntjes in orde willen hebben. Ons bedrijf staat ook daarvoor gekend: perfectionisme en volledige klantontzorging, en daarom zijn we ook peperduur (in mijn ogen). Ik kost meer dan € 135/uur aan de klant. Vroeger dacht ik: tja, niet mijn probleem, dat is het probleem van de klant of van mijn bedrijf. Maar dat klopt niet, onrechtstreeks voel jij die druk op je eigen schouders. Er is gewoon geen ruimte voor een dagje inefficiënter werken omdat je moe bent van een slechte nacht met de baby, dat kost gewoon teveel. Dat zal de klant worst wezen. Er is geen ruimte om de vrijdag eens wat vroeger te stoppen. Geen ruimte om te lang met de collega's te babbelen. Etc.



Ik balanceer op het evenwicht maar ik heb mezelf in het vooruitzicht geplaatst om Q1-Q2 2024 van job te veranderen. Iets helemaal anders. Ondertussen eens goed nadenken, maar het zal meer vrijheid moeten inhouden (en wellicht minder loon). Nu heb ik het gevoel dat ik overal moet lopen en vliegen, en nog steeds kun je voor niemand goed doen.

Terzijde van hoe je in je vel zit, als je baas 135 EUR/uur mag factureren en je ook 100% factureerbaar bent elke dag en jouw brein/administratief werk hetgene is waarvoor ze betalen zonder dat daar andere diensten/abonnementen/goederen bij zitten word je dik in't zak gezet qua verloning. Ik weet zelfs niet meer wat je loon was maar je haalt in dat geval een omzet van ca. 250K op jaarbasis terwijl je loonkost nog niet eens de helft daarvan is...

 

[CaseBlue]

Ik heb (de meeste van) je posts gelezen, en ik ben er 99% zeker van dat je al (een tijdje) met een burn-out zit hoor. Maar het voor jezelf nog niet beseft of wil/durft toegeven.
Ik raad u echt aan om dringend naar uw huisarts te stappen.

Ik zat al enkele jaren in die "fase", de stap die ik nu genomen heb had ik al veel langer moeten doen!

@mac-bc

Ik kan deze alleen maar beamen.

Ik heb niet veel zinnigs te zeggen behalve: hou je goed en zorg voor uzelf.

En dat gaat op voor iedereen hier uiteraard. Ik heb elke post hier gelezen en ik ga eens de moed bijeenrapen om mijn verhaal ook uit te schrijven.

 

[Pan]

@mac-bc

Ik kan deze alleen maar beamen.

Ik heb niet veel zinnigs te zeggen behalve: hou je goed en zorg voor uzelf.

En dat gaat op voor iedereen hier uiteraard. Ik heb elke post hier gelezen en ik ga eens de moed bijeenrapen om mijn verhaal ook uit te schrijven.

Kan dat nog voor 20u?

 

[CaseBlue]

Zondag, denk ik. Maandag ten laatste, niet veel op de pc dit weekend.

 

[Chauffagist]

Ik kan mij niet ontdoen van de gedachte dat de wereld en arbeidsmarkt te snel geëvolueerd is en dat onze breinen niet gemaakt zijn voor die veel te snelle veranderingen.


* In de eerste plaats is de bevolking veel te sterk toegenomen. Dat had nooit zo sterk en ongecontroleerd mogen aangroeien. De wereld verkeert nu eigenlijk in een constant-druk status. Je merkt dat gewoon al in eigen land, het zit eigenlijk vaak vol, toch zeker in Vlaanderen. Hoe kunnen mensen nog deftig ontspannen in deze mierennest met dagelijks files en overal een wirwar aan mensen.

*Die evolutie op It-vlak, de pc ging alles makkelijker maken, maar is dat ook zo? Geeft die verdomde pc ons niet meer stress? Constant in verbinding staan, constant prikkels?

* De (sociale) media heeft veel kapot gemaakt, mensen die zich gaan spiegelen met anderen. Ideaal heb je het super druk, rijd je premium, woon je nieuw en groot, maak je fantastische reizen, ben je ook nog eens super actief en dat bovenop een topjob met een mooie titel. Als je een bepaalde krant leest , die graag het woord massaal gebruikt, zou je bijna denken dat je een mislukkeling bent omdat je: geen 2e verblijf hebt, niet elektrisch rijdt, geen skireis maakt...

*Als bureauman zou je handenarbeid of eenvoudig werk kunnen romantiseren en zien als een stressloze job. Ik kan beamen dat dit niet zo is, of heéqt moet 1 op 1 handenarbeid zijn (die eigenlijk niet kan mislukken) zoals: takken snoeien, gras maaien. Vaak zijn arbeiders toch ook de dupe van een ambetante manager, die hen opjaagt en nog meer stress geeft.

Ik ben werken anders gaan bekijken, gewoon als een manier om een inkomen te verwerven. Tijd inleveren voor geld. Er is altijd wel ergens een inkomen te verwerven. Ik voel mij ook niet verbonden met werkgevers, al dat gedoe en teambuilding, niks voor mij. Ik wil zoveel mogelijk met rust worden gelaten en enkel mijn professionele taken doen. Het helpt natuurlijk ook dat ik pas op 1 september zeker ben van werk voor het komende schooljaar. Die manier van denken geeft mij een vrij gevoel.

 

[Speelbeer]

Ik wou mijn verhaal hier toch ook even neerschrijven. Al is het maar dat anderen wel de signalen herkennen en ze niet negeren of hoe je met de nodige veerkracht en hulp ook weer een betere versie van jezelf kan worden.

Ik ben zelf het type, zonder arrogant te willen zijn, van een sterke persoonlijkheid te zijn, een doorzetter, zeer rationeel. Al besef ik nu dat dat serieuze valkuilen met zich meebracht. Alles liep perfect in mijn leven, wat ik ook ondernam, het bleef me lukken. Waardoor ik ook telkens ambitieuzer werd en een tandje bijstak. Los van wat ik echt voelde. Klaar om op mijn 34 mee te werken aan een gigantisch investeringsproject en achteraf manager te worden van een afdeling van ongeveer 10 personen. Alles lieoperfect. Ik was de laatste maanden heel prikkelbaar voor mijn directe omgeving, had ineens moeilijkheden om te slapen en voelde in de nacht regelmatig mijn hartslag, maar dacht:’ hey dit gaat wel over.’ ik was toch nog netjes alle balletjes in de hoigte aan het jongleren terwijl de rest van mijn lichaam met nog vanalles anders bezig was. Tot ik daar ineens in het buitenland zat met een paniekaanval. Toen beslist om er ook effectief met te stoppen, want eigenlijk deed ik het al veel langer niet graag meer. Een dikke 2 weken later ben ik op vakantie heel diep gezakt, een burnout had ik sowieso maar die depressie loerde ook om de hoek. Met achteraf gezien kleinere lichaamlijke klachten ben ik uiteindelijk een paar keer op de spoed beland, ik kon gewoon niet meer. Mijn hoge cortisol en adreline waarden hadden mij tot het niveau gebracht alsof ik continu werd opgejaagd door een beer. Want ja, ons lichaam is nog niet verder geëvolueerd, ook al gaat de maatschappij razendsnel. Alleen medicatie kon mij nog tot rust brengen. Daar zit je dan met je doorzetten, niet flauw doen en nooit opgeven. Op die moment heb ik mij gewoon overgegeven. Langzaam aan de tijd genomen om tot rust te komen om vervolgens terug 1 te worden met mijn gevoel. Mijn ambitie om manager te worden is ondertussen sterk naar de achtergrond. Ik krijg energie van houtbewerking en dat brengt echt rust in mijn hoofd. Ook al heb ik 2 masters, ik doe wat ik leuk vind. Ik ben ondertussen 3 maand na mijn diepe val en ben bijlange niet zo weerbaar als voordien, maar ben wel gelukkiger en heb veel rust in mijn hoofd. Eigenlijk ben ik heel dankbaar voor wat me is overkomen, ook al wens ik niemand het toe.

 

[Suphafly]

Zijn er mensen die de msn status: “it’s better to burnout than fade away” kunnen bevestigen of ontkennen?

Sws da iedereen minstens 2 contacten hadden mee die status dus

 

[Mulan]

Zijn er mensen die de msn status: “it’s better to burnout than fade away” kunnen bevestigen of ontkennen?

Sws da iedereen minstens 2 contacten hadden mee die status dus

Geen flauw idee waarover je het hebt.

 

[XA4]

Er zijn heel wat bedrijven die reeds ondersteuning aanbieden (sessies bij psycholoog, therapeut, coach). Dit is anoniem en op kosten van het bedrijf. Ook kan je langs die weg vaak veel sneller bij een psycholoog terecht.

Ik geef het maar even mee.

 

[Oldskooler]

Geen flauw idee waarover je het hebt.

 

[Mulan]

Nope, niets wijzer geworden...

 

[Oldskooler]

Nope, niets wijzer geworden...

It is better to burn out than to fade away". It's a reference to a candle or a fire. Burning out is a metaphor for living an exciting, ambitious life; one where you expend all of your energy early on, possibly even dying young like many rock stars. Fading away would be to simply live safely, not take any risks, etc.

 

[Mulan]

It is better to burn out than to fade away". It's a reference to a candle or a fire. Burning out is a metaphor for living an exciting, ambitious life; one where you expend all of your energy early on, possibly even dying young like many rock stars. Fading away would be to simply live safely, not take any risks, etc.

Ja, die betekenis ken ik. Alleen geen flauw idee hoe relevant dat in dit topic is en al helemaal niet met een verwijzing naar msn begot.

 

[Oldskooler]

Ja, die betekenis ken ik. Alleen geen flauw idee hoe relevant dat in dit topic is en al helemaal niet met een verwijzing naar msn begot.

Wel ja, een burn-out staat alvast niet gelijk aan een goed rijk gevuld yolo leven.