Burnout ervaringen, verhalen...

[Muñoz]

Ik heb nooit paniekaanvallen gehad, dus ik ken het niet, maar ik neem aan dat het wel het gevolg is van overmatig piekeren of 'acute' angst in bepaalde situaties? Dus misschien kan mindfulness wel een deel van de oplossing zijn op de lange termijn, @Waelvis?
Ik mediteer nu al een aantal jaren, en je kan u niet voorstellen wat voor mentale rust dat geeft. Ik vond meditatie vroeger altijd iets hebben van zo van die zweverige hippies en deed er lacherig over, maar boy oh boy was I wrong. Ik ben van nature redelijk zenuwachtig (niet het angstige soort, wel het overmatig drukke soort, terwijl ik geen ADHD heb), en ik heb daar nu totaal geen last meer van (ik heb nu veel meer energie, ook al 'show' ik minder energie). Ik babbel nu veel trager, bedachter en minder veel, ik laat me minder snel opfokken en ik ga ook minder 'in de aanval' als mensen of situaties mij irriteren. Ik laat het zenuwachtig, extreem extraverte 'beestje' soms nog wel eens op een gecontroleerde manier naar buiten, want heel soms kan dat nog wel eens plezant zijn voor mij of mijn omgeving. Iedereen zou eigenlijk wat meer zen moeten zijn.

Ohja, ik ben zo geen fan van supplementjes en zo, maar ashwaganda helpt ook wel goed. Zowel ik als mijn vriendin nemen het in, en het helpt bijzonder goed om sneller in en dieper te slapen. Is geen sluitend wetenschappelijk onderzoek van dat het effectief helpt, maar er zijn wel redelijk wat aanwijzingen dat het een bepaalde anxiolytische werking heeft. Alles is tenslotte beter dan afhankelijk zijn van benzo's en/of antidepressiva.

 

[Heidegger]

Ik heb nooit paniekaanvallen gehad, dus ik ken het niet, maar ik neem aan dat het wel het gevolg is van overmatig piekeren of 'acute' angst in bepaalde situaties? Dus misschien kan mindfulness wel een deel van de oplossing zijn op de lange termijn, @Waelvis?
Ik mediteer nu al een aantal jaren, en je kan u niet voorstellen wat voor mentale rust dat geeft. Ik vond meditatie vroeger altijd iets hebben van zo van die zweverige hippies en deed er lacherig over, maar boy oh boy was I wrong. Ik ben van nature redelijk zenuwachtig (niet het angstige soort, wel het overmatig drukke soort, terwijl ik geen ADHD heb), en ik heb daar nu totaal geen last meer van (ik heb nu veel meer energie, ook al 'show' ik minder energie). Ik babbel nu veel trager, bedachter en minder veel, ik laat me minder snel opfokken en ik ga ook minder 'in de aanval' als mensen of situaties mij irriteren. Ik laat het zenuwachtig, extreem extraverte 'beestje' soms nog wel eens op een gecontroleerde manier naar buiten, want heel soms kan dat nog wel eens plezant zijn voor mij of mijn omgeving. Iedereen zou eigenlijk wat meer zen moeten zijn.

Ohja, ik ben zo geen fan van supplementjes en zo, maar ashwaganda helpt ook wel goed. Zowel ik als mijn vriendin nemen het in, en het helpt bijzonder goed om sneller in en dieper te slapen. Is geen sluitend wetenschappelijk onderzoek van dat het effectief helpt, maar er zijn wel redelijk wat aanwijzingen dat het een bepaalde anxiolytische werking heeft. Alles is tenslotte beter dan afhankelijk zijn van benzo's en/of antidepressiva.

Ik vraag me dan altijd af hoe je aan mediteren moet beginnen? Je kan dat toch op heel veel verschillende manieren doen, denk ik.

 

[Mulan]

Ik vraag me dan altijd af hoe je aan mediteren moet beginnen? Je kan dat toch op heel veel verschillende manieren doen, denk ik.

Ik was er in het begin van mijn burn-out absoluut niet aan toe. Na 1j en een huisarts die toch regelmatig eens liet vallen dat ik baat zou kunnen hebben met mindfulness, een driedaagse cursus gevolgd en een heel goeie instructrice gehad. Daarna mijn eigen weg erin gezocht en voor mij werkt de app calm heel goed. Wel betalend en absoluut niet goedkoop maar die gebruik ik ondertussen al jaren!

Meestal om mee in slaap te vallen, maar al meermaals de auto aan de kant gezet als de stress van het rijden me te veel werd om enkele minuten gerichte ontspanningsoefeningen te doen.

Je moet dus echt een app of YouTube kanaal zoeken dat werkt voor jou.

 

[glashelder]

Ik denk dat je in het begin veel beter inzet op rusten, bekomen en proberen tot rust te komen dan actief dingen gaan zoeken om beter te worden (zoals mindfulness, meditatie, therapieën, boeken, supplementen,...).

Soms heb je het nodig om een tijdje niéts te doen, dus ook absoluut geen verwachtingen te hebben van jezelf. Dat wil zeggen dat je ook niet bewust bezig gaat zijn met herstel, beter worden, manieren zoeken om vooruitgang te maken. Gewoon niks.

Natuurlijk geen jaren hé, maar onmiddellijk springen op de 'ik moet hier zo rap mogelijk terug beter worden'-trein is eigenlijk meer van hetzelfde. Je hebt echt een periode nodig waarbij je nul eisen aan jezelf stelt.

Ik weet dat ik in het begin echt stress kreeg van 'ik ben hier niet op de juiste manier aan het rusten hé' en dat ik dan echt aan de dokter ging vragen hoe dat moest, wat ik 't best zou doen,...

Dat van Waelvis en de controlarts is helaas zeer herkenbaar. De eerste bij wie ik ging was echt een lompe botterik. Ik kwam binnen, eerste keer dat ik naar zoiets ging dus ik had geen idee, om dan al direct te horen "het is een beetje vroeg om met pensioen te gaan hé" en dat ik de volgende keer met alles in orde moest zijn of 'de raad' ging mij verplicht weer aan 't werk zetten. Ik ben daar buiten gekomen en beginnen wenen. Later ben ik van mutualiteit veranderd (niet daarom hoor, maar 't was een leuke bijkomstigheid) en de adviserend-arts bij mijn huidige mutualiteit is echt zo'n lieve. Die vraagt effectief hoe het gaat.

Het is heel dubbel dat je op je zwakste moment zo'n domme strijd moet aangaan. Ook al het geregel, papierwerk, formulieren, dingen die niet in orde geraken (uitkeringen of zo), da's echt iets dat je op dat moment kan missen als de pest en je heel veel stress bezorgt op een moment dat je dat er echt niet bij kan hebben.

In verband met paniekaanvallen en geeuwen: idd écht niet met Temesta en consoorten beginnen, ik ken er die een angststoornis hadden en flink moeite hebben moeten doen om af te kicken. Da's zot spul. Maar geeuwen is wel typisch voor hyperventilatie, dus ik zou inderdaad wel letten op ademhaling en daar oefeningen op zoeken.

 

[Muñoz]

Ik vraag me dan altijd af hoe je aan mediteren moet beginnen? Je kan dat toch op heel veel verschillende manieren doen, denk ik.

Ik ben er mee begonnen eerst door zo'n soort van workshop aan de unief. Dan nog wat groepslessen zodat ik de 'basis' goed begreep en dan eigenlijk zelfstandig 'opgebouwd'. Zelf van nul met mindfulness/meditatie beginnen, dat zou ik niet gekund hebben, denk ik.
Veel psychologen 'bieden' tegenwoordig ook zaken aan als mindfulness-based cognitive therapy en zo. Kan ook een manier zijn om te beginnen.
De essentie is eigenlijk altijd hetzelfde: in het nu leven en emoties zien als iets dat door uw lichaam 'flowt', maar waar je je niet moet door laten leiden.

Ik denk dat je in het begin veel beter inzet op rusten, bekomen en proberen tot rust te komen dan actief dingen gaan zoeken om beter te worden (zoals mindfulness, meditatie, therapieën, boeken, supplementen,...).

Soms heb je het nodig om een tijdje niéts te doen, dus ook absoluut geen verwachtingen te hebben van jezelf. Dat wil zeggen dat je ook niet bewust bezig gaat zijn met herstel, beter worden, manieren zoeken om vooruitgang te maken. Gewoon niks.

Natuurlijk geen jaren hé, maar onmiddellijk springen op de 'ik moet hier zo rap mogelijk terug beter worden'-trein is eigenlijk meer van hetzelfde. Je hebt echt een periode nodig waarbij je nul eisen aan jezelf stelt.

Moet natuurlijk ook wel zien dat je niet in een spiraal van passiviteit terechtkomt eh. Een depressie of een burn-out verdwijnen niet vanzelf. Je neemt de prikkels tijdelijk weg door "het wat rustiger aan te doen", maar er verandert niets aan het fundamentele probleem: niet kunnen omgaan met (negatieve) prikkels. En net daar spelen mindfulness, cognitieve gedragstherapie, etc. op in.

Er wordt ook gewoon veel te snel medicatie voorgeschreven en mensen leggen te veel hoop daarin. Sure, bij acute angstaanvallen of zeer zware depressies helpen die significant, maar bij milde depressies en fobieën is het al vaak genoeg aangetoond dat die in feite niet (veel) helpen.
Het is heel moeilijk om naar een psycholoog te gaan of te beginnen met meditatie wanneer je in een dal zit, maar uiteindelijk is uw mindset 'fixen' wel het enige wat je op lange termijn echt gelukkiger gaat maken. 'Pillekes' vlakken de ups en downs af, maar gelukkig wordt je daar niet door.

 

[Doxie]

@Waelvis en is het mogelijk de afspraak te vervroegen? Die stress valt toch pas nadien van je af vrees ik. Controle artsen willen vooral horen wat je doet om ooit weer te werken: proberen psycholoog zoeken, binnenkort andere job etc is allemaal positief.

Stel je moet terug (geloof ik niet) kan de huisarts ook contact opnemen met controle arts om er tegen in te gaan trouwens

 

[glashelder]

Moet natuurlijk ook wel zien dat je niet in een spiraal van passiviteit terechtkomt eh. Een depressie of een burn-out verdwijnen niet vanzelf.

Daarmee dat ik zeg dat je daar bij wijze van spreken geen jaar mee moet wachten. Sowieso begint het hele spel met psycholoog en huisarts en toestanden, maar om nu na één week thuis te zitten al zeventien tips te krijgen van 'doe eens dat of dat en dat helpt mssn ook en dat en dat', dat is gewoon jezelf weer opjagen maar op een andere manier. Dat komt allemaal wel. Eerst rust.

Je neemt de prikkels weg door "het wat rustiger aan te doen", maar er verandert niets aan het fundamentele probleem: niet kunnen omgaan met (negatieve) prikkels. En net daar spelen mindfulness, cognitieve gedragstherapie, etc. op in.

Dat hangt er dus ook vanaf wat er speelt. Soms is een volledige prikkelvrije periode dus wel nodig. Als je batterij op is, heeft het absoluut geen zin om dingen te leren.

 

[Fredjeb]

Ik heb ook even een mentaal moeilijkere periode gehad en wat mij vooral hielp is de zaken leren relativeren.

De oorzaak was bij mij vooral financiële stress en ik bedacht mezelf steeds dat het ergste dat er kon gebeuren was dat ik morgen alles kwijt was.
So be it dan maar denk ik dan, ik hecht geen waarde aan materieel bezit.
Als ik morgen mijn boterham kan smeren, ik heb ergens een dak boven mijn hoofd (desnoods ga ik terug bij mijn ouders wonen) en ik heb het warm dan is het ok.

Ergens een boshut met een veld waar ik mijn eigen groentjes kan kweken dan ben ik gelukkig.

 

[Pan]

Ik heb ook even een mentaal moeilijkere periode gehad en wat mij vooral hielp is de zaken leren relativeren.

De oorzaak was bij mij vooral financiële stress en ik bedacht mezelf steeds dat het ergste dat er kon gebeuren was dat ik morgen alles kwijt was.
So be it dan maar denk ik dan, ik hecht geen waarde aan materieel bezit.
Als ik morgen mijn boterham kan smeren, ik heb ergens een dak boven mijn hoofd (desnoods ga ik terug bij mijn ouders wonen) en ik heb het warm dan is het ok.

Ergens een boshut met een veld waar ik mijn eigen groentjes kan kweken dan ben ik gelukkig.

In België moet je toch al iets serieus verkeerd doen om minder te hebben dan eten, een dak en verwarming.

 

[Fredjeb]

In België moet je toch al iets serieus verkeerd doen om minder te hebben dan eten, een dak en verwarming.

Dat bedoel ik ook voor de duidelijkheid.
Ik wil gewoon maar zeggen dat alles meer dan dat ergens al een vorm van luxe is

 

[Muscleduck]

*zucht*

Sinds ik werd thuisgezet voelde ik op slag alsof er een gewicht van 1000kg van m'n schouders viel. Dag per dag voelde ik me beter, de eerste dagen deed ik veel (lange) middagdutjes. Ondertussen hield ik me wat bezig met enkele kleinere klusjes te doen.
Niets plannen, gewoon als ik ergens zin in had, of aan iets dacht deed ik het op m'n gemakje.
Ook veel naar series gekeken.
Gamen lukt me nog niet. Na een kwartier ben ik steeds enorm opgejaagd om een of andere reden.
Maar over het algemeen voel ik me dag per dag telkens een beetje beter.


Maar, vorige week mail en brief gekregen dat ik binnen 2 weken naar de controlearts moet.
Binnen het half uur weer hartkloppingen, gejaagd gevoel, geeuwen en kokhalshoesten.
Sindsdien geraak in s'avonds weer niet meer in slaap. Gelijk hoe moe ik ben en hoe vroeg ik er in kruip. Ik lig te draaien en keren tot minstens 2-3u. Met als uitschieter de nacht van zaterdag op zondag. Pas om 5u30 in slaap gevallen. Elk mogelijk scenario bij die controlearts is al meermaals door m'n gedachten gegaan. Gaande van dat die me uitkaffert en verplicht onmiddellijk terug te gaan werken tot dat die zegt dat ik minstens tot het eind van het jaar thuis moet blijven.

Sinds die brief weet ik plots terug met mezelf geen blijf meer. Ik begin een serie te kijken en na 5 minuten zet ik ze terug af want geen zin meer. Ik begin op te ruimen, of een of ander klusje te doen en na een kwartier ben ik "op". Ik leg me in de zetel of bed voor een dutje maar ben plots klaarwakker.

En ondertussen lukt het me maar niet om een psycholoog te vinden. Zelfs via het werk lukt het niet. Ze hebben sinds eind juni een samenwerking met een psychologen-bureau waarbij we na het invullen van een formulier op hun website zogezegd binnen de 3 werkdagen gecontacteerd worden om een afspraak vast te leggen. Maar nog niemand gehoord.

Niet te veel zorgen maken in de controlearts. Die zijn daar begripvol voor (althans, de mijne was dat). Ik kreeg een week voor ik herbegon met werken zelfs nog een brief dat mijn invaliditeit direct een jaar was verlengd van de mutualiteit. Terwijl ik al maanden op invaliditeit zat, en dus al meer dan een jaar out was.

 

[mac-bc]

Goede topic en goed om andere verhalen te lezen. Want ik merk daar ook niet veel openheid over IRL. In de krant en in de media is er veel aandacht over, maar IRL merk ik dat het nog altijd bon-ton is om uit te pakken met carrière, reizen, gezinsleven, sociaal leven, ... Doe maar op!

Terwijl mijn vrouw en ik echt afzien de laatste tijd met fel-oplopende ruzies. We hebben ook wel baby's (gehad) die extreem weinig slapen en extreem onrustig zijn in vergelijking met anderen. Zie Ouders-thread.

Anderzijds ook een behoorlijk veeleisende job, met permanente prestatie- en tijdsdruk. Zie "Ergernissen-op-het-werk"-thread.

Als adolescent was ik eigenlijk een heel onbezorgd laat-maar-waaien type. Alle zorgen drupten van mij af als water van een eend. Dit terwijl ik nu een heel kort lontje heb, vooral tegen mijn vrouw en kinderen jammer genoeg. Chronisch slaaptekort en stress zijn mijn grootste vijanden.

Ik probeer alert te zijn voor burn-out toestanden. Dan dwing ik mezelf om te denken: "ik heb gelukkig geen kanker of andere vreselijke ziekte", "ik zit gelukkig niet aan het front in Oekraïne", ... Het voelt een beetje als een laatste strohalm om me aan op te trekken, en ik weet niet of dat een onnozele gedachte is of niet, maar die werkt wel (voorlopig). Volg mij voor meer tips!

 

[mac-bc]

zelf steeds vaker figuurlijk braakneigingen bij de zoveelste wijziging van werkwijzen, invoeren andere programma’s op pc’s, wetswijzigingen,…

Ook alles steeds sneller moeten aanleveren of althans toch die indruk.
Het feit dat we moeilijk personeel vinden en er twee van mijn peers weg zijn die nog niet vervangen zijn en ik taken bij kreeg die mij ofwel totaal niet interesseren of die ik gewoon niet meester ben doen me soms twijfelen aan de toekomst.

Ik merk dat ik cynischer geworden ben en ik moet nog langer werken dan ik nu reeds werk.
Laatst omwille van een akkefietje met mijn auto gedreigd met ontslag (wat totaal mijn aard niet is), rare is dat HR-department me nog slaafs volgde ook.
Maakte me nog cynischer.

Heb soms afgunst op de vakkenvullers in de supermarkt…
En meer en meer denk ik: “mijn huis is toch afbetaald en ik heb wat marge”.

Herkenbare zaken. Vooral dat cynisme t.o.v. mijn werkgever:
- "die complimentjes dienen gewoon om mij langer te kunnen uitpersen als een citroen, alsof ik jullie niet doorheb!"
- "Die opslag is nét genoeg om mij tevreden te houden dat ik niet wegloop, alsof ik jullie niet doorheb!"
- Etc.

En de afgunst naar vakkenvullers in de supermarkt, vrachtwagenchauffers op de autostrade, een kraanman op een werf, ... Ik zit niets in met het eventuele salarisverlies. Maar het idee dat je dan voor niets gestudeerd hebt en je CV gemassacreerd is (zonder denigrerend te willen doen, maar gewoon dat het voor een ingenieur geen relevante werkervaring is) voor de rest van je carrière zijn enorme drempels om het niet te doen.

 

[coldplayke]

Goede topic en goed om andere verhalen te lezen. Want ik merk daar ook niet veel openheid over IRL. In de krant en in de media is er veel aandacht over, maar IRL merk ik dat het nog altijd bon-ton is om uit te pakken met carrière, reizen, gezinsleven, sociaal leven, ... Doe maar op!

Terwijl mijn vrouw en ik echt afzien de laatste tijd met fel-oplopende ruzies. We hebben ook wel baby's (gehad) die extreem weinig slapen en extreem onrustig zijn in vergelijking met anderen. Zie Ouders-thread.

Anderzijds ook een behoorlijk veeleisende job, met permanente prestatie- en tijdsdruk. Zie "Ergernissen-op-het-werk"-thread.

Als adolescent was ik eigenlijk een heel onbezorgd laat-maar-waaien type. Alle zorgen drupten van mij af als water van een eend. Dit terwijl ik nu een heel kort lontje heb, vooral tegen mijn vrouw en kinderen jammer genoeg. Chronisch slaaptekort en stress zijn mijn grootste vijanden.

Ik probeer alert te zijn voor burn-out toestanden. Dan dwing ik mezelf om te denken: "ik heb gelukkig geen kanker of andere vreselijke ziekte", "ik zit gelukkig niet aan het front in Oekraïne", ... Het voelt een beetje als een laatste strohalm om me aan op te trekken, en ik weet niet of dat een onnozele gedachte is of niet, maar die werkt wel (voorlopig). Volg mij voor meer tips!

Op welk punt zie je jou wel naar de dokter stappen om een break te krijgen van je job?

Bij je vorige werkgever was het toch ook al vergelijkbaar met hoe het nu is. Ik denk dat van werk veranderen niet de wonderoplossing gaat zijn (bij mij ook niet hoor), maar blijven doorploeteren is dat ook niet.

Op deze manier ga je misschien wel je gezin opbreken. Is het het dat waard om niet met dat stigma van "burnout" rond te lopen?

 

[stungunner]

Goede topic en goed om andere verhalen te lezen. Want ik merk daar ook niet veel openheid over IRL. In de krant en in de media is er veel aandacht over, maar IRL merk ik dat het nog altijd bon-ton is om uit te pakken met carrière, reizen, gezinsleven, sociaal leven, ... Doe maar op!

Terwijl mijn vrouw en ik echt afzien de laatste tijd met fel-oplopende ruzies. We hebben ook wel baby's (gehad) die extreem weinig slapen en extreem onrustig zijn in vergelijking met anderen. Zie Ouders-thread.

Anderzijds ook een behoorlijk veeleisende job, met permanente prestatie- en tijdsdruk. Zie "Ergernissen-op-het-werk"-thread.

Als adolescent was ik eigenlijk een heel onbezorgd laat-maar-waaien type. Alle zorgen drupten van mij af als water van een eend. Dit terwijl ik nu een heel kort lontje heb, vooral tegen mijn vrouw en kinderen jammer genoeg. Chronisch slaaptekort en stress zijn mijn grootste vijanden.

Ik probeer alert te zijn voor burn-out toestanden. Dan dwing ik mezelf om te denken: "ik heb gelukkig geen kanker of andere vreselijke ziekte", "ik zit gelukkig niet aan het front in Oekraïne", ... Het voelt een beetje als een laatste strohalm om me aan op te trekken, en ik weet niet of dat een onnozele gedachte is of niet, maar die werkt wel (voorlopig). Volg mij voor meer tips!

Klinkt heel erg herkenbaar. Ik was vroeger ook zorgeloos, ook nooit iets tekort gekomen thuis, kon alles heel goed relativeren, maakte me geen zorgen in de toekomst,...

Nu, door stress, verbouwing, heel veel druk (zowel prestatiedruk als tijdsdruk) op het werk, drukke kinderen, financiële druk (niet dat we het moeilijk hebben maar door onze algemene kosten en levensstandaard moet je wel steeds op een bepaald niveau blijven doorgaan)... hebben mijn vrouw en ik ook heel vaak hoogoplopende ruzies, kunnen we moeilijk ontspannen, moeilijk genieten van de vrije momenten,... we zitten echt in een moeilijke periode op dat gebied.

En de afgunst naar vakkenvullers in de supermarkt, vrachtwagenchauffers op de autostrade, een kraanman op een werf, ... Ik zit niets in met het eventuele salarisverlies. Maar het idee dat je dan voor niets gestudeerd hebt en je CV gemassacreerd is (zonder denigrerend te willen doen, maar gewoon dat het voor een ingenieur geen relevante werkervaring is) voor de rest van je carrière zijn enorme drempels om het niet te doen.

Dit heb ik dus ook vaak, soms heb ik echt zin om foert te zeggen en alles te laten vallen, huis en auto's te verkopen en een simpele job aan te nemen, zonder stress of druk en veel meer in te zetten op vrije tijd. Ik kan echt jaloers worden op mensen die in die situatie zitten. Meer en meer zegt het materiële in het leven me weinig en heb ik het gevoel dat ik gelukkiger zou kunnen zijn met minder. Die (financiële) druk van moeten presteren weegt vaak best wel door, zeker in economisch onzekere tijden.

Ik heb niet het gevoel naar een burn-out of depressie toe te gaan, maar ik voel wel vaak stress in mijn ganse lijf met vaak een stekend gevoel in en rond de borstkas, heb ook een verleden rond hyperventilatie, en kan af en toe heel neerslachtige dagen hebben, dat gaat op en af. Maar de laatste tijd wel meer dan vroeger.

 

[xxxracexxx]

Ik denk dat er een hele generatie is die niet nee durft zeggen.
Hoe vaak ik hier thuis zie en hoor hoe het in de verpleging aan toe gaat. Als iedereen een dikke middelvinger opsteekt en nee zegt. Dan stopt het toch? Ontslagen zullen ze niet snel doen want er is een immens volk tekort. De werknemers hebben nog nooit zo sterk gestaan. Waarom je kromwerken voor die ene mail extra te beantwoorden? Spijtig, gewoon delete en is opgelost. Geen stress

Ik ben op dat vlak extreem assertief (en egoïstisch denk ik). Je staat sterk in eender welke functie, de werkmens heeft nog nooit zo een kracht gehad. Je moet het wel durven doen, maar als je aan jezelf en je gezin denkt. Haal je daar dan niet de kracht uit?

Met dit antwoord haal ik mss veel negatieve reacties, besef ik wel. Het is idd niet zwart-wit maar je laten pushen kan voor niemand positief uitdraaien. Niet voor jezelf, niet voor je familie, op lange termijn niet voor werkgever en al zeker niet voor de klant.

 

[Mulan]

Ik probeer alert te zijn voor burn-out toestanden.

Zo klinkt het eigenlijk nooit. Je wandelt al letterlijk op de afgrond en denkt nog steeds dat je er flink wat stappen van af staat...

Dan dwing ik mezelf om te denken: "ik heb gelukkig geen kanker of andere vreselijke ziekte", "ik zit gelukkig niet aan het front in Oekraïne", ... Het voelt een beetje als een laatste strohalm om me aan op te trekken, en ik weet niet of dat een onnozele gedachte is of niet, maar die werkt wel (voorlopig). Volg mij voor meer tips!

Maar zo werkt het niet.
Zoals het nu gaat, steven je af op 2 zaken: finaal crashen èn een relatiebreuk. En als je crasht zit co-ouderschap er ook niet meer in want dan kan je soms maandenlang niet eens voor jezelf zorgen. Klinkt overdreven negatief? Waarschijnlijk niet in jouw geval...

En de grootste knop die ik heb moeten omdraaien is idd voor een andere carrière gaan. Met 2 bachelors en een postgraduaat op zak die nu dus waardeloos zijn.
Maar ik heb de stap MOETEN maken. En wat een verademing! Ik ben nu zoveel gelukkiger met de werkinhoud, ik krijg er zoveel intrinsieke motivatie door omdat ik ook verdomd goed ben in wat ik doe.

Maar volgens mij ben jij al zo ver weg de vernieling in, dat je niet meer met een open blik kan zien wat het beste voor jou zou zijn èn ook haalbaar is met jouw talenten en interesses.

 

[Muscleduck]

Ik denk dat er een hele generatie is die niet nee durft zeggen.
Hoe vaak ik hier thuis zie en hoor hoe het in de verpleging aan toe gaat. Als iedereen een dikke middelvinger opsteekt en nee zegt. Dan stopt het toch? Ontslagen zullen ze niet snel doen want er is een immens volk tekort. De werknemers hebben nog nooit zo sterk gestaan. Waarom je kromwerken voor die ene mail extra te beantwoorden? Spijtig, gewoon delete en is opgelost. Geen stress

Ik ben op dat vlak extreem assertief (en egoïstisch denk ik). Je staat sterk in eender welke functie, de werkmens heeft nog nooit zo een kracht gehad. Je moet het wel durven doen, maar als je aan jezelf en je gezin denkt. Haal je daar dan niet de kracht uit?

Met dit antwoord haal ik mss veel negatieve reacties, besef ik wel. Het is idd niet zwart-wit maar je laten pushen kan voor niemand positief uitdraaien. Niet voor jezelf, niet voor je familie, op lange termijn niet voor werkgever en al zeker niet voor de klant.

In de verpleging kan je momenteel waarschijnlijk op een patiënt kakken en ze ontslaan je nog niet.

Ik heb trouwens zelf ook nee moeten leren zeggen. In mijn 1e jaren zei ik tegen iedereen ja, terwijl ik zelf al veel werk had. Tot ik eens onder mijn voeten kreeg van mijn baas, dat ik te veel andere taken er bij nam terwijl ik zelf werk genoeg had. Nu vind ik nee zeggen normaal.

 

[Karton]

Herkenbare zaken. Vooral dat cynisme t.o.v. mijn werkgever:
- "die complimentjes dienen gewoon om mij langer te kunnen uitpersen als een citroen, alsof ik jullie niet doorheb!"
- "Die opslag is nét genoeg om mij tevreden te houden dat ik niet wegloop, alsof ik jullie niet doorheb!"
- Etc.

Cynisme tov de werkgever heb ik ook maar dat is volgens mij net gezond. Ik werk in een big 4, ik denk niet dat het meer supercorp/kapitalisme wordt dan dat, en ondanks alle corporate praatjes weet ik ook dat ik uiteindelijk maar gewoon de zakken van de partners aan het vullen ben. Maar is dat niet gewoon beseffen hoe het spelletje werkt? Zij gebruiken mij voor goedkope slavenarbeid en ik gebruik hen voor mijn cv.

Het is in mijn ogen een gezond perspectief om met wat cynisme te gaan werken. Ik zie een job nog steeds als een transactie. Je werkgever gebruikt jou en jij gebruikt je werkgever tot één van beide partijen ermee stopt. Als je dat perspectief mist... Ik heb genoeg collega's die dat perspectief niet hebben, die zich laten gebruiken (misbruiken?) door de werkgever, en die er dan ook fysiek en mentaal aan onderdoor gaan (cfr burn-out). Het is een marathon, geen permanente sprint.

Vergeet nooit: de beloning voor hard werken, is meer werk.

Voor mij is werk ook niet echt, "echt". Dat is waarschijnlijk omdat ik veraf sta van echte arbeid, ik zit voor een computer te werken met cijfers, maar dat is niet "echt". Het is niet dat ik het niet graag doe maar voor mij ben ik gewoon elke dag aan het spelen, ik ben puzzels aan het maken. Ik voel niet de urgentie, de leven-en-dood belangrijkheid die sommige (hogere) collega's er van maken. En wat voor mijn job opgaat zal voor de meesten hier ook wel opgaan: we zijn geen dokters. Er gaat niemand sterven als het werk niet perfect gedaan is. Hou dat in uw achterhoofd als de stressniveaus terug beginnen te stijgen: het is allemaal niet zo belangrijk als diegenen boven u het doen laten uitschijnen. Behoud een groter perspectief.

@Waelvis in mijn ogen is uw grootste probleem dat je niet durft veranderen van werk. Volgens de visie hierboven is het logisch dat uw werkgever u gaat uitbuiten want ze weten dat je toch nergens naartoe gaat. Wat ze ook doen, je gaat het slikken, dus waarom zou uw werkgever u goed of beter behandelen? Je bent gevangen door je job, je kan geen kant op, dus je bent de perfecte werknemer. Denk er eens over na om toch de zure bol door te slikken en te kijken of je toch niet kan veranderen naar de privé, met als grootste pijnpunt een heel pak inleveren van loon maar denk eens na wat je ervoor in de plaats zou krijgen. Je leeft maar één keer en je bent vrijer dan je denkt.

 

[mac-bc]

Op welk punt zie je jou wel naar de dokter stappen om een break te krijgen van je job?

Ik ben daar redelijk hard in voor mezelf (en voor anderen). Ik ben een vrij persoon en ik kan vrijwillig veranderen van job. Ik moet die grens zelf bewaken, zoals ik dat ook verwacht van anderen.

Bij je vorige werkgever was het toch ook al vergelijkbaar met hoe het nu is. Ik denk dat van werk veranderen niet de wonderoplossing gaat zijn (bij mij ook niet hoor), maar blijven doorploeteren is dat ook niet.

Bij mijn vorige werkgever was er een toxische managementscultuur, wat achteraf ook verschillende keren bevestigd is geweest.

Ik ben toen veranderd van job, maar wel quasi exact hetzelfde jobtype. Wat is er wel veranderd?
- Door ervaring nu complexere projecten
- Iets hoger in de "hiërarchie". Niet officieel leidinggevend maar wel aansturen van een team.
- Nu is er inderdaad geen toxische managementscultuur meer en is alles veel professioneler, maar daardoor hebben we ook grotere en veeleisendere klanten die alles tot in de puntjes in orde willen hebben. Ons bedrijf staat ook daarvoor gekend: perfectionisme en volledige klantontzorging, en daarom zijn we ook peperduur (in mijn ogen). Ik kost meer dan € 135/uur aan de klant. Vroeger dacht ik: tja, niet mijn probleem, dat is het probleem van de klant of van mijn bedrijf. Maar dat klopt niet, onrechtstreeks voel jij die druk op je eigen schouders. Er is gewoon geen ruimte voor een dagje inefficiënter werken omdat je moe bent van een slechte nacht met de baby, dat kost gewoon teveel. Dat zal de klant worst wezen. Er is geen ruimte om de vrijdag eens wat vroeger te stoppen. Geen ruimte om te lang met de collega's te babbelen. Etc.

Op deze manier ga je misschien wel je gezin opbreken. Is het het dat waard om niet met dat stigma van "burnout" rond te lopen?

Ik balanceer op het evenwicht maar ik heb mezelf in het vooruitzicht geplaatst om Q1-Q2 2024 van job te veranderen. Iets helemaal anders. Ondertussen eens goed nadenken, maar het zal meer vrijheid moeten inhouden (en wellicht minder loon). Nu heb ik het gevoel dat ik overal moet lopen en vliegen, en nog steeds kun je voor niemand goed doen.