- Burnout is nog altijd een taboe merk ik, en wordt door veel ondernemingen of managers niet serieus genomen of wordt er een stempel van zwakkeling op die persoon geplakt. Altijd ironisch als dergelijke managers dan zelf in burnout vallen en het dan ineens wél een bestaande en serieuze medische conditie is.
- Meestal is er meer aan de hand dan puur de werkdruk (scheiding, te druk sociaal leven, andere verplichtingen (sport, vrijwilligerswerk,..), familiale problemen,...)
- Zelf geen burnout gehad maar een bore-out.. Dagenlang op bureau zitten met niks te doen (2 mails per dag), en dan toch nog werk uitstellen. Ongemotiveerd raken, onzeker worden over uw capaciteiten en heel uw leven in twijfel beginnen trekken "heb ik hier nu zo lang voor gestudeerd"?. In zo'n gevallen moet je uw eigen wat bezig zien te houden dus heb ik gewoon wat khan academy video's beginnen kijken en royco minute soup poeders liggen mengen met elkaar om nieuwe combinaties te ontdekken.
Geen burnout, maar zit volgens mij dichtbij een boreout. Elke dag met tegenzin naar het werk gaan en eens daar wachten tot ik weer naar huis kan. Ik voel geen enkele connectie met mijn collega's of met mijn bedrijf. Ik heb een hekel aan alles wat nog maar een beetje neigt naar 'corporate culture'.
Onlangs heb ik me voor het eerst in meer dan 15 jaar echt ongelukkig gevoeld. Me aan het afvragen wat ik hier eigenlijk zit te doen. Ik ben voorbestemd voor actie en avontuur, niet om te zitten wegkwijnen achter een bureau in één of ander corporate hellhole.
Het probleem is dat het veel te goed verdient en ik veel verlof heb. Het zou te zot zijn om dit zomaar op te geven. Maar volgend jaar start ik als vrijwillig brandweerman en hopelijk als reservist bij Defensie. Ik hoop daar de voldoening uit te kunnen halen die ik mis in mijn full-time job.
Nog een tip vanuit mijn eigen ervaring: ga sporten. Van zodra ik aan het lopen of aan het liften ben, ben ik alles vergeten. Elke dag iets om naar uit te kijken.
Beiden heel herkenbaar.
Ik ben vrij zeker dat ik met een mengeling van beiden zit. Burn-out vooral door het ploegenwerk, constant veranderende ritme, nooit zekerheid van een dag thuis de "verplettendheid" van de warmte en drukte hier,... (Zie ergernissen op het werk topic of hieronder).
Maar ook een bore-out. 90% van de tijd op het werk zit ik met m'n vingers te draaien. Zolang alles hier normaal verloopt heb ik in principe niet veel te doen. Ik zit hier mijn tijd te verschijten wetende wat er thuis allemaal ligt te wachten. Maar door het burn-out gedeelte heb ik eens ik dan thuis ben totaal geen fut meer om dan iets te doen, tegenwoordig is simpelweg boodschappen gaan doen al een heel zware opdracht.
Mensen, verander aub eens gewoon van job als je een bore-out hebt? Da's gelijk in een hopeloze relatie zitten waar je doodongelukkig bent. Oftewel kan je erover klappen en probeer je eraan te werken, oftewel stop je met de relatie en ga je beiden verder. Idem ditto, oftewel klap je erover met je WG en zoek je een oplossing, oftewel bespaar je jezelf de lijdensweg, je werkgever de zak centen die je voor niks krijgt en zoek je iets anders.
Ff heel zwart-wit uitgedrukt natuurlijk maar komaan!
Dan moeten ze u ook laten gaan e. Ik heb, zoals velen ondertussen wel al weten, meer dan een jaar geleden de beslissing genomen om een andere job te zoeken.
Begin maart 2022 gesolliciteerd, eind mei bericht gekregen dat ik geslaagd/aangenomen was en begin juni 2022 getekend voor de nieuwe job. Dit is binnen hetzelfde bedrijf, maar een andere directie, dagdienst met 3 dagen thuiswerk. Ik zit nu al meer dan een jaar te wachten om aan m'n nieuwe job te kunnen/mogen starten en heb nog 4 maand te gaan. Oorspronkelijk vond ik dat niet zo erg, ik werd al betaald voor m'n nieuwe functie, hogere graad en 800€ bruto per maand meer + 10,5€ netto extra per werkende dag. Dus dat maakte de voorziene wachttijd draaglijker.
Standaard is het voorzien dat iemand die intern naar een andere directie gaat 6 maand moet wachten, dat leek me ok aangezien dit samenviel met de verhuis van werkplek naar Gent (zie m'n wot hieronder) waar ik serieus tegen op keek.
In januari hebben ze me dan beloofd dat ik op 1 november weg mag, wat dus 1,5j ipv 6 maand was. Maar gezien de recente ontwikkelingen hier heb ik een voorgevoel dat dit nog zal uitgesteld worden.
Een heel groot deel solliciteert volop voor andere jobs binnen het bedrijf, velen slagen daar ook voor en beginnen aan hun lange wachtperiode. Personen die naar een dagdienst gaan binnen dezelfde directie krijgen voorrang en personen die naar NMBS gaan zijn na 6 maand sowieso weg.
Ook de ene na de andere collega valt langdurig ziek en velen geven zelfs hun ontslag omdat het te lang duurt. Ontslag geven hier is 1 maand opzeg. En met de vele achterstallige verlof en compensatiedagen zitten die mensen meestal al een paar maand thuis voor ze officieel hun ontslag kunnen geven.
Om
@Vega zijn vergelijking even door te trekken. Ik zit momenteel in de situatie dat ik een jaar geleden gescheiden ben en er een nieuwe vriendin op me aan het wachten is. Maar dat m'n ex weigert om me los te laten tot zij ook iemand nieuw gevonden heeft.
Ik ga in de loop van volgende week naar m'n huisarts. Een stap die ik al heel lang moest genomen hebben, maar telkens uitstelde om de alom gekende redenen: ik wil niet als zwak overkomen, ik kloot er mijn collega's mee aangezien zij mijn shiften moeten overnemen als ik ziek thuis zit, het zal vanzelf wel beteren, ik ga te veel loon verliezen, wat moet ik zeggen, die gaat alles weglachen en zeggen "man up", de te voorspellen zever met de controlearts,......
Maar m'n vrouw gaf aan dat ik thuis opvallend veranderd ben de laatste weken. Ik loop heel kortaf, ben voor het minste kwaad, durf al eens agressief reageren,... (Ik heb al momenten gehad dat ik met gebalde vuist los tegen een muur wou kloppen uit pure frustratie). En 89-90% van wat er in mijn hoofd afspeel hou ik verborgen. Hetgeen zij ziet is enkel wat me niet (meer) lukt om binnen te houden.
In 2015 ben ik al eens naar m'n huisarts geweest (andere dan m'n huidige aangezien hij al op pensioen is) en die heeft me toen een paar weken thuisgezet met "Psychische decompensatie (overbelasting, surmenage)" en me medicatie voorgeschreven. Hij zei toen van dat verder op te volgen, maar om redenen die ik zelf niet meer weet (wss uitstelgedrag, het zal vanzelf wel beteren,...) heb ik dat toen niet gedaan.
Alle problemen die ik nu heb zijn toen eigenlijk begonnen en zijn al jaren aan het sluimeren met af en toe een piek. Maar die pieken zijn nog nooit zo hoog geweest als nu.
Ik doe mijn job sinds 2009. In 2011 ben ik begonnen met te werken in een functie in een hogere graad dan de graad die ik toen had. (Qua werk zo goed als hetzelfde maar met meer verantwoordelijkheid). Hierdoor kreeg ik per werkdag een extra premie wat een 400-500€ netto per maand extra opleverde.
Vanaf dan deed ik dan ook elk jaar mee met "selectieproeven" om die graad ook effectief te hebben.
In 2015 had ik ongewild tegen onze manager zijn schenen geschopt. Ik deed het enkel om goed te doen, maar dit was blijkbaar in het verkeerde keelgat geschoten. Onze manager had beslist dat we geen reeksen van 7 opeenvolgende nachten meer mochten doen, maar dat ze gesplitst moesten worden (3 en 4). Dus ipv om de 6 weken nachten met telkens een week thuis erna moesten we ineens elke 3 weken ons ritme omgooien en waren we maar 1 dag thuis na die nachten. Wat veel collega's, waaronder ik dus niet zagen zitten. We hadden van een andere werkzetel opgevangen dat er lokaal kon afgeweken worden van die beslissing als de meerderheid dit wou. Ik heb daar mijn schouders onder gezet, en 98% wou die 7 nachten behouden. Maar onze manager heeft me teruggefloten. En via via gedreigd dat hij mij mijn hogere functie zou afnemen (want dat was een gunst).
Bij die selectieproeven dat jaar had ik een supergoed gevoel na dat examen. Ik was er rotsvast van overtuigd dat ik geslaagd was. Tot ik m'n resultaten kreeg. 11,5/20 (we moesten 12/20 hebben om te slagen). Ik heb feedback gevraagd en daar zeiden ze dat alles wat ik gezegd had heel goed was en dat ik duidelijk wist waarover ik sprak. Maar dat het jammer was dat ik een heel stuk vergeten vertellen was. Toen ik zei dat dit niet klopte, dat ik dat ook zeker verteld had stak hij z'n armen in de lucht en zei "dat is uw woord tegen het mijne". Onze manager had dus overduidelijk aan die persoon doorgegeven dat ik er zeker niet door mocht zijn
Sindsdien had ik elk jaar m'n eigen manager als voorzitter van de jury (wat eigenlijk niet mocht wegens vriendjespolitiek, maar hij had connecties) en had ik toevallig telkens 1 puntje te kort om te slagen.
Ik had toen ook via via gehoord dat ze elk jaar bij die selectieproeven 3 lijsten hadden. Een lijst personen die sowieso geslaagd waren, een lijst personen die sowieso gebuisd waren en een 3e lijst om aan te vullen waar nodig.
Ik ben elk jaar blijven meedoen, want ik was quasi verplicht als ik die hogere functie wou blijven doen. Maar ik studeerde er niet meer voor.
Ik werkte dus in Dendermonde waar we met 5 personen in dezelfde ruimte zaten. Daar was ik tijdens mijn shiften steeds de "hoogste" in rang door die hogere functie. Ik had daar de eindverantwoordelijkheid over heel ons actiezone. Ik deed dat werk graag en bijna alle collega's werkten graag samen met mij omdat ik m'n werk enorm goed kon en ook steeds kalm en vriendelijk bleef. (Veel collega's vertelden me toen dat ze blij waren als ik er was in crisissituaties aangezien mijn kalmte afstraalde op hen waardoor ze niet in paniek schoten)
We zaten daar rustig, goed en ver genoeg van de bemoeienissen en rotte mentaliteit van "Gent".
Fast forward naar 2021. De "centralisatie van de seinhuizen" waar al enkele jaren sprake van was kwam plots heel dichtbij, en begin januari 2021 verhuisden we van Dendermonde naar Gent. We kwamen daar in een ruimte die ongeveer even groot was, maar waar we nu met 25 personen tesamen zaten. Daar zaten met shift ook 2 collega's die even "hoog" waren als ikzelf (in m'n hogere functie), en 1 collega daar nog een stapje boven. Dus het was gedaan met de verantwoordelijkheid, voor elke beslissing moest ik eerst met die hogere rang gaan praten. De connectie met de machinisten, technische diensten, mensen op het perron,... van in de regio Dendermonde verwaterde. Die mensen kwamen daar geregeld eens "naar boven" waardoor we een betere band hadden en al eens iets extra voor elkaar deden.
Hier in Gent ging ik na elke shift met barstende hoofdpijn naar huis. Ik slikte toen Dafalgan en Ibuprofen al ware het snoepjes. Thuis moest ik toen ook meestal Melatonine nemen om te kunnen slapen s'nachts.
Jullie moeten weten, ik ben een introvert, hoog sensitief persoon en ik kan niet tegen drukte en lawaai. Ik heb ook snel last van de warmte. Met zoveel volk in 1 ruimte en een thermostaat die naar minstens 24° (en geregeld naar 26°) geregeld werd was dit dus pure hel voor mij.
Wat er voor gezorgd heeft dat ik toen niet volledig crashte is dat ik 4/5 (met ouderschapsverlof) werkte. 4 weken werken, 1 week thuis. Ze stampten wel alle shiften van die 5 weken in die 4, maar ik had telkens een weekje om te recupereren. Ik had die 4/5 aangevraagd om zo telkens een weekje te kunnen doorwerken aan verbouwingen (oa slaapkamers voor de kinderen afwerken). Maar dat lukte niet omdat ik die week echt moest recupereren. Vooral mentaal, maar ook fysiek. Ik sliep dan geregeld overdag wat bij.
Mijn vrouw zag duidelijk aan mij dat ik serieus aan het afzien was die periode. Maar ik zag geen opties. Ik kon m'n overplaatsing vragen naar Antwerpen, maar ik ging dan sowieso 2 jaar moeten wachten hebben eer die kon doorgevoerd worden. Een andere functie in dagdienst kon ik enkel binnen m'n eigen graad waardoor ik 600€ netto per maand ging verliezen en ook hier zou ik 2 jaar moeten wachten hebben. Ik heb toen eraan gedacht om m'n ontslag te nemen. Maar ik heb slechts een A2 diploma en had(heb) geen relevante ervaring voor ergens "in de privé". Ik zou dus maar een job kunnen vinden aan de helft van het loon dat ik toen had.
Het systeem van examens voor promotie werd toen veranderd. Het was niet meer gewoon een examen om die graad te krijgen, maar we moesten solliciteren voor een specifieke functie. Er kwam zo een zogenaamde "post met profiel" open voor de functie die ik deed. Ik had hiervoor gesolliciteerd, maar hoe dichterbij het sollicitatiegesprek kwam, hoe meer ik begon te twijfelen. Nu had die manager die me al 8j tegen hield alle macht en als ik zou slagen zou ik hier 5 jaar "vast" zitten. (Tenzij ik daarna zou slagen voor een nog hogere graad). Uiteindelijk na lang twijfelen en vele gesprekken met m'n vrouw, ouders, hier,... heb ik me uitgeschreven en dus niet meegedaan. Hierdoor verloor ik mijn hogere functie (en bijhorend loon) en viel ik terug naar mijn effectieve functie. (Dewelke in de praktijk toen eigenlijk identiek was qua werk).
Na een tijd hoorde ik dat het management mensen aan het zoeken was om tijdelijk in Denderleeuw te gaan bijspringen aangezien ze daar met een tekort zaten, maar ze vonden niemand. Aangezien ze daar in Denderleeuw ook met een pak minder volk zaten (6 in een gelijkaardige ruimte), en de sfeer, rust, onafhankelijkheid,... daar gelijkaardig waren als het in Dendermonde was en ik die hogere functie toch kwijt was heb ik aangeboden dat ik dat wel zou zien zitten. Qua verplaatsing was het wel een pak slechter. Naar Gent had ik 4 treinen per uur en was het 20 minuten met de auto. Naar Denderleeuw had ik geen treinen en was het al snel 45 minuten met de auto. Maar ik kreeg daar kilometervergoeding voor en een extra premie omdat ik op een andere dan m'n vaste werkplaats werkte.
Begin januari 2022 ben ik dan naar Denderleeuw gegaan.
Mijn vrouw merkte toen al snel op dat ik veel vrolijker, rustiger,... was thuis. Ik sliep over het algemeen terug beter en ik kon me thuis ook meer en meer bezighouden met die verbouwingen en zo.
Daar in Denderleeuw wist ik dat het maar tijdelijk was en daarom hield ik onze interne jobsite goed in de gaten. Tot ik dus in maart op een job stuitte die me wel aansprak en waar ook een graadsverhoging aan vasthing. (Dezelfde graad die ik 10j gedaan had) Ik heb daarvoor gesolliciteerd en eind mei kreeg ik te horen dat ik geslaagd was en daar mocht beginnen. Ik ben officieel aangesteld in die functie vanaf 1 juni 2022. Maar de onderlinge afspraak binnen het bedrijf is dat onze oude directie ons nog 6 maand mag tegenhouden om vervanging te zoeken. Dit kan verlengd worden mits grondige reden. Er werd mij direct gezegd dat het voor mij sowieso langer ging zijn. Ze gingen proberen om me te laten gaan als we met Denderleeuw naar Gent zouden verhuizen. Maar ik wist toen al dat dit ijdele hoop was aangezien er al andere collega's langer geslaagd waren en die ook nog niet weggeraakten.
Eind december 2022 verhuisden we dan van Denderleeuw naar Gent. Sindsdien zitten we met 30 personen in dezelfde ruimte.
Mijn 4/5 is toen ook op z'n einde gekomen waardoor het plots veel ineens was.
Maar ik had het vooruitzicht op m'n nieuwe job, werd al aan dat loon betaald en ik kreeg een extra premie per gewerkte dag.
De persoon die toen mijn dienstrooster maakte was een van de personen die indertijd in Dendermonde heel graag met mij samenwerkte. Zij had het heel lastig en voelde dat ze die job niet aankon. Maar door mijn rust en kalmte lukte het haar als ze met mij samenwerkte. Ondertussen had zij een overplaatsing gekregen naar de dienst planning. Ik kwam nog steeds goed overeen met haar en zij probeerde, in de mate van het mogelijke, mijn dienstrooster zo draagbaar mogelijk op te stellen voor mij door niet te veel opeenvolgende dagen in te plannen en niet te veel te switchen. Zij wist ook dat ik liefst nachtshiften deed omdat hier dan minder volk is en iedereen over het algemeen stiller is s'nachts. Er waren ook enkele collega's die niet graag nachten deden dus wisselden we onderling ook constant. Ik heb tot nu toe in 2023 4x zoveel nachten gedaan dan vroeges en latest samen.
Eind januari kreeg ik te horen dat ik pas tegen 1 november aan m'n nieuwe job zou mogen starten.
In maart is er iemand nieuw op de planning gekomen die ons dienstrooster overnam. Deze hield ook rekening met mij. Maar na een maand heeft die zijn ontslag genomen en de persoon die na hem gekomen is houdt 0,0 rekening. Bij zijn eerste dienstroosters heb ik op 2 maand al meer vroeges en lates dan de rest van het jaar samen. En slechts 8 nachten op 2 maand. Ook zijn de roosters zo ingepland dat ik onmogelijk met collega's kan wisselen voor extra nachten.
Begin april loopt m'n vrouw dan een driedubbele enkel/beenbreuk op waardoor thuis plots ALLES op mijn schouders valt. Het volledige huishouden, 3 kinderen, 2 honden, vrouw, iedereen overal naartoe voeren (school, dokter,...). En ook net dan staan een hoop aannemersbezoeken gepland + regelingen voor leningen.
Ik heb gelukkig loopbaanonderbreking kunnen nemen wegens "zorg voor een zwaar ziek familielid". Maar dit was slechts voor 4x7 dagen. Mijn nachtshiften die ingepland stonden heb ik wel nog gedaan. Ik heb hierdoor meer dan 3000€ "verloren"
Ik heb de laatste 3 maand letterlijk geen 5 seconden op mijn gat kunnen zitten. Zelfs hier op het werk, waar niets mij nog maar 1 fuck interesseert ben ik op de rustige momenten bezig met lijstjes te maken van wat ik thuis allemaal nog moet doen, plannetjes aan het tekenen, berekenen hoeveel materiaal ik nodig heb, prijzen opzoeken, afspraken regelen, nadenken, piekeren,...
In die laatste 3 maand als ik op de parking van het werk toekom zit ik in de auto nog 5 minuten in het ijle te staren.
ook heb ik het af en toe voor dat als ik na een shift buitenkom, ik me heel gejaagd voel. Ik voel m'n hart kloppen, heel hard en snel. Tegelijk moet ik continu geeuwen zonder voorbij die "klik" te geraken (als jullie begrijpen wat ik daarmee bedoel?). En dan begin ik te hoesten en kokhalzen.
Na ergens tussen de 5 en 15 minuten geraak ik bij een geeuw wel voorbij die "klik" en dan betert het. Podcast op in de autorit naar huis om mijn gedachten af te leiden en tegen dat ik thuis ben voel ik me terug normaal.
Dit begon met af en toe eens, maar sinds 1 a 2 weken geleden (oorzaak allicht zie volgende paragraaf) is het bijna dagelijks zo. En de laatste dagen krijg ik het af en toe plots gewoon thuis. Ik heb sinds een week mijn (toegegeven AliExpress) smartwatch vanonder het stof gehaald en die geeft aan dat ik qua stresslevel bijna niet onder de 70 geraak, tenzij ik slaap.
Dan krijg ik 2 weken geleden plots een mail.
"Wegens de vele ziektemeldingen hebben we jouw dienstrooster op 12/7 aangepast". Ze hebben dus op mijn verjaardag mij zonder iets te vragen een late gegeven. Ik heb daarop geprotesteerd en ze hebben dat geannuleerd, maar in de plaats wel 2 dagen ervoor mij een late gegeven, op een post waar ik al 1,5j niet meer gezeten heb, en een functie 2 graden lager dan mijn huidige graad (wat in principe niet mag). Collega hier die bij de vakbond zit zegt dat ze niet zomaar diensten mogen bij smijten als het rooster al uit is. Maar hij vindt nergens terug waar dit beschreven staat.
Ook hebben ze mij 2x zo ingepland dat ik van de nacht naar een vroege ga. Dit mag normaal ook niet, tenzij ik daar toestemming voor geeft, en ze mij een "overgang" (= 4 overuren) voor geven. Ze hebben mij 2x niets gevraagd, en als ik dan naar die overgang vraag zeggen ze dat ik daar geen recht op heb aangezien er 2 dagen verlof tussen zitten. Dit staat nergens beschreven, maar het tegendeel ook niet. Ook hier vindt de collega van de vakbond geen "bewijzen".
Ik zit hier nu dus dik tegen mijn goesting in een veel te drukke en warme ruimte te "sterven". S'nachts en in het weekend zet ik mijn hoofdtelefoon met ANC op. Dus ben ik hier de asociale "kloot" (maar idgaf). Morgen heb ik voor het eerst sinds februari een vroege op een weekdag. Dan lopen hier dus bazen rond. Ik weet oprecht niet hoe ik ga reageren als ze zeggen dat ik die hoofdtelefoon moet afzetten.
Ik word echt ook al zenuwachtig omdat ik niet weet wat ik eigenlijk tegen m'n huisarts moet zeggen. Laat staan de controlearts.
Hoever moet ik bvba in detail gaan? Als ik de wall of text van hierboven zou voorlezen zit ik daar al een half uur of zo. Maar ik wil ook niet te weinig zeggen dat hij het niet te licht opneemt want ik zit echt wel heel diep.
Ik loop hier al over te piekeren sinds ik de afspraak bij de huisarts heb vastgelegd.
Het beste voor mij zou zijn dat ik me gewoon de komende 4 maand laat thuiszetten. Maar kan/wil de huisarts dat doen, gaat de controlearts dat niet weigeren/tegenspreken? Laat ik me doorverwijzen naar een psychiater? Maar wat dan met die wachtlijsten,...
Ik heb dan ook schrik dat ik veel loon ga verliezen, dat ik aan teveel ziektedagen kom en ze me op medisch pensioen gaan sturen,...
