Ik zeg ook niet dat overgewicht hetzelfde is als griep. Ik zeg dat je het in de meeste gevallen geen keuze is om het te krijgen. Dat het een gevolg is van je daden, akkoord. Maar er is heel veel wat een gevolg is van je daden. Doen alsof een verslaving, medische problemen, geneesmiddelen, psychische problemen... gewoon neerkomt op "een keuze" is niet juist.
Ja, dat zijn slachtoffers. Het is niet omdat ze het deels 'zelf gezocht hebben' (door te beginnen met drugs of alcohol, want als je er nooit aan begint raak je niet verslaafd natuurlijk) dat ze geen slachtoffer kunnen zijn.
Waarom moet je praten in termen van slachtoffers, daders en schuld? Wat maakt dat uit? Wat lost het op?
Maar het is wel meer een keuze, of toch het gevolg van keuzes, dan de griep. Niet alle ziektes zitten op dezelfde plaats op dat spectrum. Je kan daar natuurlijk ook filosofisch in worden en zeggen dat geen enkele van onze acties eigenlijk keuzes zijn en dat vrije wil een illusie is, wat misschien niet onwaar is, maar als je zover niet wil gaan dan is er wel degelijk een sterker "je hebt genezing zelf in de hand" element bij obesitas (en andere verslavingen) dan bij de meeste andere ziektes.
Inderdaad, die opmerkingen ivm die taartjes zijn niet nodig. Net zoals ik een junk nooit zou zeggen: “ziet u daar liggen in de goot, zou ge ni nog wa meer spuiten?”.
Goh, het is niet zwart/wit natuurlijk, ik wil best aannemen dat je soms/vaak (morbide) obesitas niet als een alleenstaand feit moet bekijken, maar bijvoorbeeld als gelinkt aan mentale problemen zoals depressies. Maar je kan natuurlijk dat dan niet gewoon "accepteren" omdat die persoon het moeilijk heeft, en ik denk ook niet dat er veel (rationele) mensen voor pleiten om dat te doen.
Ik kan dat artikel niet lezen, maar de term "een maatje meer" is wel vrij breed hé. Nog niet zolang geleden kwam je enkel met je kop op TV als je aan het heersende Westerse schoonheidsideaal voldeed, wat in het geval van vrouwen toch vaak onrealistisch mager was (maar wel een goedgevulde cup als het even kon). Met die achtergrond is "een maatje meer" ook gewoon wat mollig bijvoorbeeld, wat niet noodzakelijk ongezond is, zeker als je wat kleiner bent. Dat zoiets nu wel kan lijkt me geen slechte zaak. Natuurlijk moet die term niet als een soort eufemisme dienen voor zwaar overgewicht.
Die twee kampen zijn voor een deel een kwestie van semantiek denk ik. In welke mate kan je eraan doen dat je niet voldoende zelfdiscipline hebt? Je kiest niet hoeveel zelfdiscipline je hebt, de ene zal het gebrek daaraan interpreteren alsof iemand slechte keuzes maakt, de andere zal dat interpreteren alsof iemand geen echte keuzes heeft.
Ik praat nergens over schuld, maar slachtoffer is de rol waar je in kruipt als jij dit vergelijkt met griep. (Ook al zeg je later dat je het niet vergeleek met griep, je deed het gewoon letterlijk in de post ervoor) Dan moet je dat met een junk ook doen, en dat doen we dan weer niet.
Je gaat gewoon voorbij aan wat hierboven al is uitgelegd. Zo kan je alles distilleren. Een drugsverslaving kan je ook zelf oplossen, maar dat wil niet zeggen dat het evident is of even simpel als 'eet geen drie taartjes als dessert'. En die constante stroom aan commentaren die doen uitschijnen dat het allemaal maar simpel is, die helpen dus absoluut niks. Dat is even productief als tegen depressieve mensen gaan zeggen dat ze maar even moeten lachen en een hobby zoeken.
En vergelijken met een verslaving is ook nog niet helemaal juist. Want je kàn Cold Turkey gewijs stoppen met alcohol, of drugs.
Het is in heel veel gevallen wel degelijk een geval van een op elkaar stapeling van (foute) keuzes. En er zijn heel weinig zaken waar dat eigenlijk niet het geval is. Het is gewoon leuker en minder confronterend om onszelf en anderen wijs te maken dat het allemaal gebeurt zonder dat je er controle over hebt.
Klopt. Zeker een gezonde voedingsbalans vinden die ook je overgewicht aanpakt is niet evident. En, de uiterlijke gevolgen op je overgewicht wanneer je het toch aanpakt zie ja doorgaans pas na enkele weken, maanden of zelfs jaren.
Da's niet helemaal waar. Bij erge gevallen is cold turkey gaan enorm gevaarlijk en soms zelfs ronduit niet aan te raden, tenzij het onder constante medische begeleiding gebeurt, en zelfs dan.
Onzin, jij hebt het in de eerste post gelezen als een vergelijking, en ik leg daarna uit waarom het dat niét was. Blijf dan ook niet zeggen dat ik het wel bedoelde, als je wilt praten in plaats van kibbelen. En als het gaat over de drugsverslaving zeg ik daarbij niet zo veel anders dan bij morbide obesitas, dus leg me daar ook maar niet in de mond wat "we dan weer niet" doen.
Een gebrek aan kennis is pas een keuze als je actief de kennis hebt vermeden, hè. Gebrek aan kennis is geen keuze als je ziet dat bijvoorbeeld waar je geboren wordt voor een groot deel beïnvloed of je overgewicht zult hebben of niet: socio-economische status is vaak gekoppeld aan overgewicht. Dat heeft dan niks te maken met "keuzes".
Wie heeft het over schuld, en waarom is het belangrijk om het daarover te hebben?
