Nee, morbide overgewicht is niet meestal iets waar je zelf controle over hebt. Dat is een stevige stelling die héél wat onderliggende problematieken negeert, ik heb hierboven al een paar voorbeelden opgesomd. Tenzij je bedoelt dat griep krijgen iets is waar je zelf controle over hebt, of een depressie.
Ik denk ook niet dat zelfs Madeleine vindt dat alles moet afgestemd worden op alle uitersten. Niemand in dit topic vraagt daarom. Zoals je zelf al zei, zijn er misschien wel dingen die een pretpark kan doen om het aangenamer te maken voor iedereen. En blijkbaar hebben ze zo al dingen gedaan. Maar tot daar gaan de verwachtingen toch wel volgens de meeste mensen hier?
Dan kan je zo over quasi alles wat zeggen. Drugsverslaafden kunnen er ook niets aan doen, verkrachters ook niet, kleptomanen idem enzovoort. Tot op een bepaald moment klopt dat, maar je moet wel met enig verstand de mensen zelf tot orde roepen. De verantwoordelijkheid om iets niet te doen ligt hoofdzakelijk in elk van die gevallen bij de persoon zelf. Waarmee ik niets zeg over de moeilijkheid daarvan, een compulsie kan immers inderdaad extreme vormen aannemen. Maar begrip voor het feit dat het moeilijk is kan nooit resulteren in het zonder meer aanvaarden van zulke ongezonde toestanden. Zeker bij obesitas betreft het toch dagelijks bewuste keuzes waarvan je weet dat ze je dikmaken keer op keer.
Wat vaststaat is dat je de samenleving niet kan stoelen op die uitzonderingen en idealiter probeer je het te ontmoedigen imo. Zoals ik inderdaad zei kan je hier en daar iets doen om het minder pijnlijk te maken, maar je kan die situaties nooit helemaal uit de weg gaan. Op een kermis is zelden plek om nog extra stoeltjes ergens te zetten bijvoorbeeld. Je kan niet constant en overal op iedereen zijn gevoelens letten, terwijl het vaak persoonlijke keuzes betreft. Zeker iets zoals overgewicht, waar je praktische obstakels hebt. Het is (normaliter) gemakkelijk om mensen gelijk te behandelen op vlak van gender, ras, seksuele voorkeur enzovoort dus dat is iets wat je op redelijk absolute wijze kan handhaven. Maar het feit dat iemand al dan niet te dik is...
Moet een restauranthouder dan een speciale stoel ergens in de kleder zetten voor de dikste mensen? Dat is dan ook weer vernederend als de stoel met dubbel zitje moet bovengehaald worden voor Paul Peters van 160kg. Wiens schuld is die vernedering? Is het dan victim blaming als je die verantwoordelijkheid bij de persoon zelf legt? Ik heb begrip voor de oorzaken die hebben geleid tot die levenspatronen, maar dat neemt voor mij niet weg dat (bijna voor iedereen) elk pondje door het mondje gaat.
Ik ben zelf iemand die moet calorietjes tellen en 5-7x per week moet sporten om er in mijn ogen deftig uit te kunnen zien. Ik eet namelijk als een losgeslagen barbaar die net een jaar in gevangenschap heeft geleegd. Ik heb dinsdag 4 lasagnes gegeten. Ze waren zelfgemaakt en bijgevolg heerlijk, mea culpa. Ja, ik moet nu wel even een paar dagen compenseren. Volgende week heb ik wat te vieren, ik ga helemaal losgaan met pizza. Ik weet dat er een prijs betaald gaat worden.
Ik zeg ook niet dat mensen in deze thread hogere verwachtingen hebben. Ik zeg enkel maar algemeen : De persoonlijke verantwoordelijkheid van iemand moet je niet te veel negeren. Objectief extreem ongezonde levenskeuzes moet je ontmoedigen en niet faciliteren. Help de mensen natuurlijk wel én toon begrip waar mogelijk, dat staat als een paal boven water. Ik zal ze ook niet beledigen of schofferen. Ik ga wel niet ontkennen dat Madeline elk pondje zelf in haar mondje heeft gestoken. Daar heeft echt niemand wat aan. Het probleem in deze situatie is dat Madeline uitzonderlijk dik is, niet dat het pretpark slecht is voorbereid voor haar komst. Ik ga ook niet doen alsof ik 'big' beautiful vind. En ik ga zeker niet ontkennen dat het waanzinnig ongezond is. Met veel van die compulsies zet je jezelf buiten de samenleving in zekere zin, in dit geval kan Madeline niet in een attractie en valt ze openlijk uit de boot. Dan steekt de samenleving de hand uit en biedt men alle middelen om terug te komen. Zeker in België is er veel hulp. Het kan steeds beter natuurlijk maar toch.
Ik denk dat we al ver staan op vlak van begrip voor uitschieters in alle vormen in de samenleving. Maar je gaat nooit een vlekkeloze beleving hebben in de realiteit, als uitschieter zijnde.
.