Het is nu wel eigen aan een land met een zekere welvaart dat het status quo gewoon wordt behouden, en er verder wat in de marge wordt gerommeld en alles vrij incrementeel is. Allezja, ik weet nu niet echt of in onze (efficiëntere?) buurlanden er wel zoveel grote, fundamentele verwezelijkingen waren. Uiteindelijk zit je daar gewoon met de achilleshiel van een democratie, wie teveel aan de boom schud en mensen ongelukkig maakt, die mag de volgende ronde niet meer meedoen en ziet de voormalige oppositie zaken terugdraaien. Voor mij is dat een veel groter probleem voor langetermijndenken dan de hoeveelheid partijen.
Dat los je volgens mij niet op door met minder partijen te werken, te meer omdat als je door je systeem kleinere partijen per definitie de kans ontzegt om ooit te regeren, je gewoon evolueert naar systemen waar enkele partijen elkaar afwisselen, en dan maar gewoon elkaar als de grote vijand afschilderen.
Vergeet niet dat onze geweldige Zweedse coalitie uiteindelijk ook weinig potten heeft gebroken, met maar 4 coalitiepartners. Je moet al ver teruggaan om aan minder dan 4 partners te komen, en 6 is ook niet echt uitzonderlijk door onze staatsstructuur:
.
