Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[C11]

Liefdeloos - Alice Oseman

Dit boek moet zowat de grootste nachtmerrie van Bart De Wever en Dries Van Langenhove zijn .
Het gaat over een meisje dat met enkele vrienden gaat studeren aan een Engelse universiteit en daar meer leert over haar seksualiteit, identiteit en liefde. Aseksueel, aromantisch, panseksueel, non-binair, ... Het passeert allemaal de revue en ook de personages hebben verschillende achtergronden en culturen die ze meedragen. Zelfs voor mij voelde het soms allemaal iets té veel aan.

Daartegenover staat dat dit het soort boek is dat voor sommige mensen zo enorm veel kan betekenen. Het is vlot geschreven, wel duidelijk voor een jonger publiek, en geeft een goeie inkijk in het leven van iemand die worstelt met deze thema's. Ik denk dat het dan ook een goed boek is voor bijvoorbeeld ouders.

 

[FlyingHorseman]

2666 - Roberto Bolaño

Ik zou mijn leesjaar 2023 tot dusver geen teleurstelling durven noemen, maar voorlopig bleef het geduldig wachten tot een absolute voltreffer mijn pad zou kruisen.

pwaaaaaaaaat pwat pwat pwat pwat pwat pwat pwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat

 

[Hellsdinner]

Tunnels of Blood - Darren Shan (Cirque Du Freak #3)
Vampire Mountain - Darren Shan (Cirque Du Freak #4)
Cirque Du Freak blijft op een meer dan degelijk niveau doorgaan.
Wat de boeken goed doen is langzaam per boek de stakes iets hoger te leggen, geen jump the shark moment.

Echt een aanrader voor tieners die wat edgy zijn of wat willen griezelen.
Gemakkelijk leesbaar, vrij kort en houdt constant de aandacht.

 

[C11]

Een Klein Leven - Hanya Yanagihara

Na al die jaren heb ik het dus toch eindelijk gelezen... Maar wat een boek! Ik ben iemand die in het dagelijkse leven moeilijk bij zijn emoties kan, maar boeken zoals deze slagen er toch in om die ver verborgen emoties aan te raken. Vooral doordat Yanagihara al die emoties zo nauwkeurig en rauw omschrijft.

Het boek had gerust 200 bladzijden minder mogen tellen en sommige gebeurtenissen lijken me overbodig in het grotere verhaal, maar de mooie manier van schrijven en hoe geniaal het verleden, heden en toekomst met elkaar verweven worden, zorgden er eigenlijk voor dat dit me niet gestoord heeft. Dit is één van die zeldzame boeken waar ik af en toe toch eens een ezelsoor heb gemaakt omwille van een mooie of krachtige passage.

Ik snap nu wel waarom de meningen zo erg verdeeld zijn, maar voor mij hoort het bij de topboeken aller tijden. Het doet net datgene wat volgens mij een boek moet doen: mensen praten er jaren na publicatie nog steeds over, iedereen heeft zeer uitgesproken meningen over verschillende karakters en verhaallijnen en zowat iedereen geeft aan dat ze wel een soort van emotie hebben gevoeld tijdens het lezen.

 

[coldplayke]

Een Klein Leven - Hanya Yanagihara

Na al die jaren heb ik het dus toch eindelijk gelezen... Maar wat een boek! Ik ben iemand die in het dagelijkse leven moeilijk bij zijn emoties kan, maar boeken zoals deze slagen er toch in om die ver verborgen emoties aan te raken. Vooral doordat Yanagihara al die emoties zo nauwkeurig en rauw omschrijft.

Het boek had gerust 200 bladzijden minder mogen tellen en sommige gebeurtenissen lijken me overbodig in het grotere verhaal, maar de mooie manier van schrijven en hoe geniaal het verleden, heden en toekomst met elkaar verweven worden, zorgden er eigenlijk voor dat dit me niet gestoord heeft. Dit is één van die zeldzame boeken waar ik af en toe toch eens een ezelsoor heb gemaakt omwille van een mooie of krachtige passage.

Ik snap nu wel waarom de meningen zo erg verdeeld zijn, maar voor mij hoort het bij de topboeken aller tijden. Het doet net datgene wat volgens mij een boek moet doen: mensen praten er jaren na publicatie nog steeds over, iedereen heeft zeer uitgesproken meningen over verschillende karakters en verhaallijnen en zowat iedereen geeft aan dat ze wel een soort van emotie hebben gevoeld tijdens het lezen.

Ik vond hem ook krachtig en heb hem uiteindelijk met een hoge goodreads rating beoordeeld, al moet je wel een serieuze inspanning doen om rationaliteit aan de kant te schuiven en de over-de-top aaneenrijging van dramatische gebeurtenissen niet te veel in twijfel te trekken. Het wordt niet voor niets depressie-porn genoemd.

Er komt nu ook een herinnering naarboven die ik half verdrongen had: ik had ooit het lumineuze idee om een tweepersoonsboekenclub uit te testen - met mijn moeder. Dit leek me een boek dat ons allebei kon aanspreken, dus had ik het haar cadeau gedaan zodat we het tegelijkertijd konden lezen en onze relatie wat konden laten genezen. Toen wist ik niet dat er best wel wat ruige en expliciete scènes inzitten. De enige commentaar die mijn moeder ooit erop gegeven heeft: "Wat voor een monster is dit?"

Een tweede editie van de moederdochterboekenclub is er nooit gekomen.

 

[Hellsdinner]

Cirque du Freak: A Living Nightmare - Darren Shan
The Vampire's Assistant - Darren Shan
Tunnels of Blood - Darren Shan
Vampire Mountain - Darren Shan
Tunnels of Blood - Darren Shan
The Vampire Prince - Darren Shan
Trials of Death - Darren Shan
Hunters of the Dusk - Darren Shan
Allies of the Night - Darren Shan
Killers of the Dawn - Darren Shan
The Lake of Souls - Darren Shan
Lord of The Shadows - Darren Shan
Sons of Destiny - Darren Shan

De boeken zijn vrij kort dus ik nu ik de serie uit heb ga ik hem in zijn geheel bespreken.
Als iets gruwelijkere serie voor kinderen/tieners is het wel een aanrader, voor volwassenen is de kwaliteit niet goed genoeg.
Dankzij de nostalgie factor heb ik het zonder problemen uitgelezen, vrij snel zelfs.

De eerste 6 boeken zijn voor mij bij de betere jeugd series, niet qua pure kwaliteit van het geschreven woord, maar in hoe Shan een leuke (gruwelijke) wereld perfect voor de verbeelding van 10-14 jarigen neerzet.
Daarna beginnen de boeken een beetje aan te modderen, alsof Shan niet goed wist hoe verder te gaan met de plot points en karakters die hij voordien had neergezet.
Dieptepunten waren The Lake of Souls, wat een beetje een overbodig intermezzo was, en Sons of Destiny, het laatste boek dat helaas de lessen die geleerd zijn in de eerdere boeken negeerd en kiest voor een schok plot twist die eerder een zure noot na laat.

Ik zou deze serie absoluut aanraden voor kinderen/tieners die niet goed zijn in lezen / weinig interesse hebben in lezen, daar zijn ze perfect voor. Zeer simpel, kort maar speelt sterk in op de prepuberende inbeelding.
Als (jong) volwassene zou ik ze niet aanraden tenzij voor nostalgie factor / grote vampier interesse.

 

[C11]

Rood, Wit & Koningsblauw - Casey McQuiston.

Wat. Een. Verschrikkelijk. Slecht. Boek. Zo slecht dat het lachwekkend is .
Ik vond dat ik na Een Klein Leven wel een schattig romantisch verhaal verdiend had, maar nee. Ik kreeg in de plaats wat seks die te expliciet wordt beschreven en iets wat moet doorgaan voor romantiek. Het hele verhaal hangt met haken en ogen aan elkaar en overstijgt het wattpad-niveau absoluut niet. Wanneer je de seksscènes weg neemt, blijft er een raar politiek verhaal over waarbij Democraten worden beschreven als de redders van de wereld en de Republikeinen allemaal afstammelingen van Satan zijn.

Het hele boek (of toch wat ik gelezen heb) is erg verwarrend om te plaatsen. Het is geschreven als een Young Adult boek, waar Hallmark en Disney meteen geld voor zouden geven, maar er zitten seksscènes in waar de schrijver van 50 tinten grijs jaloers op zou zijn.

Eén van de weinige boeken die ik gewoon weiger om uit te lezen. Ik deel met veel plezier de laatste zin die ik uit het boek gelezen heb:
Henry laat zich door Alex nemen met een niet-aflatend geduld en precisie, en kreunt de naam van God zo vaak dat de kamer gewijd aanvoelt.

 

[Pion]

Don DeLillo - White Noise

Comac Mccarthy - The Road

Ik zou ze beide onder dezelfde categorie plaatsen, ook al hebben ze andere thema's.
Beide boeken lees je tussen de regels en zijn hoe dan ook pareltjes. Maar iets klikte toch telkens niet volledig voor mij. Misschien is het de setting, misschien was ik niet genoeg in de stemming, zoiets is moeilijk uit te leggen.
Voor mij staat bijvoorbeeld een Catch-22 nog altijd boven deze twee.
Op de plank wacht No Country For Old Men, maar die zal toch nog eventjes moeten stof vangen door Wolf Hall die nu aan de beurt is.

 

[FlyingHorseman]

Don DeLillo - White Noise

Comac Mccarthy - The Road

Ik zou ze beide onder dezelfde categorie plaatsen, ook al hebben ze andere thema's.
Beide boeken lees je tussen de regels en zijn hoe dan ook pareltjes. Maar iets klikte toch telkens niet volledig voor mij. Misschien is het de setting, misschien was ik niet genoeg in de stemming, zoiets is moeilijk uit te leggen.
Voor mij staat bijvoorbeeld een Catch-22 nog altijd boven deze twee.
Op de plank wacht No Country For Old Men, maar die zal toch nog eventjes moeten stof vangen door Wolf Hall die nu aan de beurt is.

Dit zijn twee boeken die ik heel goed vind, maar ik snap het wel van de klik. The Road vond ik tijdens en vlak na het lezen heel goed maar dat boek is toen vooral lang erna in mijn hoofd blijven spoken en daardoor nog in aanzien gegroeid.

White Noise vind ik een geniaal boek maar daar heb ik de eerste keer een valse start mee gehad. Dat boek zit zo vol ideeën dat het soms als een overload aanvoelt en DeLillo is zo succesvol in het te kakken zetten van de academische wereld dat het nogal pretentieus overkomt.

No Country For Old Men zou ik houden als "tussendoortje" als je eens een langer boek gelezen hebt (bv Wolf Hall, fantastisch boek!). Dat is een buitenbeentje in het oeuvre van McCarthy omdat hij het oorspronkelijk als een filmscript geschreven had, waardoor het meer minimalistisch aanvoelt dan zijn ander werk. Daardoor leest het ook wel zeer vlot.

 

[Pion]

Dit zijn twee boeken die ik heel goed vind, maar ik snap het wel van de klik. The Road vond ik tijdens en vlak na het lezen heel goed maar dat boek is toen vooral lang erna in mijn hoofd blijven spoken en daardoor nog in aanzien gegroeid.

White Noise vind ik een geniaal boek maar daar heb ik de eerste keer een valse start mee gehad. Dat boek zit zo vol ideeën dat het soms als een overload aanvoelt en DeLillo is zo succesvol in het te kakken zetten van de academische wereld dat het nogal pretentieus overkomt.

No Country For Old Men zou ik houden als "tussendoortje" als je eens een langer boek gelezen hebt (bv Wolf Hall, fantastisch boek!). Dat is een buitenbeentje in het oeuvre van McCarthy omdat hij het oorspronkelijk als een filmscript geschreven had, waardoor het meer minimalistisch aanvoelt dan zijn ander werk. Daardoor leest het ook wel zeer vlot.

Je omschrijft het goed. White Noise geeft heel veel waardoor het er soms niet meer bij kan. Dit zal een boek zijn die ik eens moet herlezen.
The Road was m'n eerste Mccarthy en zijn manier van vertellen beviel me enorm. Ik had echter soms passages waarbij ik de interesse wat verloor.
Bij Catch-22 had ik dat nooit. Het abstracte ligt er daar ook wel wat duidelijker bovenop waardoor het misschien behapbaarder is. Zeker The Road zou je kunnen lezen zonder erover te moeten nadenken, vind ik.
No Country heb ik opgepikt voor 3 euro in een museum, ik ken de film maar wist niet dat het een atypische Mccarthy is. Welke zou je wel aanraden?

Wolf Hall vliegt ondertussen voorbij. De sfeer en dialogen vind ik fantastisch. Al is dit wel tot nu toe het boek dat mij de meeste inspanning kost om te lezen in het Engels.
Het is aanpassen hoe ze haar dialogen schrijft en haar vocabulaire is uitgebreid.

 

[Avondland]

Herlezing van 11.22.63 van Stephen King. Die man is toch een meesterverteller. Twee dagen gelezen en ik zit al aan pag. 158.

 

[C11]

Herlezing van 11.22.63 van Stephen King. Die man is toch een meesterverteller. Twee dagen gelezen en ik zit al aan pag. 158.

Dat was mijn eerste Stephen King boek en is toch ook wel eentje dat me altijd is bijgebleven.

 

[coldplayke]

No Country heb ik opgepikt voor 3 euro in een museum, ik ken de film maar wist niet dat het een atypische Mccarthy is. Welke zou je wel aanraden?

Allereerst: Wolf Hall behoort tot het beste dat de 21ste eeuw al heeft voort gebracht. En niemand kan me van gedachten doen veranderen!

Ik heb al redelijk wat van McCarthy gelezen, maar mijn favoriet van hem is vooralsnog All The Pretty Horses (prachtige titel in al zijn ironie, ook). Dat is misschien ook niet de meest typische McCarthy (het bevat wel ruige stukken, maar voor zijn doen is de wreedheid nog best behapbaar). Als je naar zijn prototypische roman zoekt, zou je wellicht Blood Meridian moeten lezen, dat wordt doorgaans als zijn beste werk aanzien. Een 5-tal jaar geleden ben ik daarin halverwege gestopt omdat alle doom & gloom en het vele geweld mij toen best wel triggerde, maar ik denk dat ik nu in een betere mindset zit om me er nog eens aan te wagen. Nu ik er zo aan terug denk is dat volgens mij ook het laatste boek dat ik niet heb uitgelezen.

Intussen ben ik nog steeds mij obsessief aan het verdiepen in 2666. Ik heb een podcast van 10+ uur gevonden waar ze enkel dat boek bespreken, en ik ga toch wel balen wanneer die gedaan is.

 

[FlyingHorseman]

Je omschrijft het goed. White Noise geeft heel veel waardoor het er soms niet meer bij kan. Dit zal een boek zijn die ik eens moet herlezen.
The Road was m'n eerste Mccarthy en zijn manier van vertellen beviel me enorm. Ik had echter soms passages waarbij ik de interesse wat verloor.
Bij Catch-22 had ik dat nooit. Het abstracte ligt er daar ook wel wat duidelijker bovenop waardoor het misschien behapbaarder is. Zeker The Road zou je kunnen lezen zonder erover te moeten nadenken, vind ik.
No Country heb ik opgepikt voor 3 euro in een museum, ik ken de film maar wist niet dat het een atypische Mccarthy is. Welke zou je wel aanraden?

Wolf Hall vliegt ondertussen voorbij. De sfeer en dialogen vind ik fantastisch. Al is dit wel tot nu toe het boek dat mij de meeste inspanning kost om te lezen in het Engels.
Het is aanpassen hoe ze haar dialogen schrijft en haar vocabulaire is uitgebreid.

Ik ga binnenkort de gehele Wolf Hall trilogie (her)lezen. Heb enkel het laatste deel nog niet eerder gelezen, kijk er zeer naar uit. Ik ben normaal niet echt aangetrokken tot historische fictie maar ik vond de manier waarop Mantel het innerlijk leven van Thomas Cromwell op papier weergaf enorm goed.

NCFOM is een beetje atypisch qua stijl (omdat het soms echt als een script leest) maar niet qua inhoud, dus op zich is dat wel een goed boek voor iemand die nog niet veel van McCarthy gelezen heeft. Aan iemand die nog niets van hem gelezen heeft, zou ik waarschijnlijk naast The Road vooral All The Pretty Horses als eerste boek aanraden. Dat is voor zijn doen een vrij gevoelig, romantisch boek. Blood Meridian wordt algemeen beschouwd als zijn beste boek maar dat zou ik pas lezen als je al een paar van zijn boeken gelezen hebt. Geen gemakkelijke kost door de zeer gewelddadige inhoud, dat boek heeft met Judge Holden wel de meest memorabele antagonist in de hele literatuur. Mijn favoriet van hem is The Crossing, een prachtig, triest boek. Waarschijnlijk één van mijn vijf favoriete boeken in het algemeen.

Wel een nadeel van een fan te zijn van de stijl van McCarthy, is dat je je gaat afvragen waarom al die andere auteurs zoveel leestekens en aanhalingstekens gebruiken.

 

[Hellsdinner]

Under The Dome - Stephen King
King is echt een schitterende verteller. Hij is zo goed in het beschrijven van het reilen en zeilen in een Amerikaans dorp.
De karakters zijn ook wederom geweldig in al hun verschillen.
Had wel echt 0 interesse in The Dome zelf, het dorp en de mensen erin en hoe ze met de Dome omgingen was stukken stukken interessanter, waardoor het einde ook wat teleurstellend was.

 

[Avondland]

Under The Dome - Stephen King
King is echt een schitterende verteller. Hij is zo goed in het beschrijven van het reilen en zeilen in een Amerikaans dorp.
De karakters zijn ook wederom geweldig in al hun verschillen.
Had wel echt 0 interesse in The Dome zelf, het dorp en de mensen erin en hoe ze met de Dome omgingen was stukken stukken interessanter, waardoor het einde ook wat teleurstellend was.

Ik had dat ook wel met The Stand: het virus, de ineenstorting van de samenleving, het overleven en hoe er opnieuw een samenleving werd opgebouwd vond ik ronduit schitterend. Maar de bovennatuurlijke elementen en die mythische strijd tussen twee kampen vond ik dan net wat minder. Het mocht op dat vlak van mij meer down to earth zijn, zoals in de Ashfalltrilogie: mensen die op een verschillende manier terug een gemeenschap vormen en daarin elkaar vinden of net de strijd aanbinden.

Spoiler

De link die hij in 11.22.63 legt met It vind ik anders wél goed gevonden wanneer de protagonist het Unheimliche van Derry aanvoelt. Hij ontmoet zelfs Beverly Marsch van It

 

[MisterV]

Had wel echt 0 interesse in The Dome zelf, het dorp en de mensen erin en hoe ze met de Dome omgingen was stukken stukken interessanter, waardoor het einde ook wat teleurstellend was.

Dat is een beetje typisch aan King vind ik. Hij is een meesterverteller maar de opbouw van de horror/mysterie/... setting in zijn boeken vind ik meestal maar matig. Idem bij 11.22.63 bvb. vind ik: De sterkte zit daar weer niet in dat tijdreizen maar in de (levens)verhalen van zijn personages. En de man is slecht in eindes schrijven.

 

[Dyer Hunt]

Dat is een beetje typisch aan King vind ik. Hij is een meesterverteller maar de opbouw van de horror/mysterie/... setting in zijn boeken vind ik meestal maar matig. Idem bij 11.22.63 bvb. vind ik: De sterkte zit daar weer niet in dat tijdreizen maar in de (levens)verhalen van zijn personages. En de man is slecht in eindes schrijven.

Klopt, al is 11.22.63 daar dan wel weer een uitzondering op (imho). Prachtig einde vond ik dat.

 

[MisterV]

Klopt, al is 11.22.63 daar dan wel weer een uitzondering op (imho). Prachtig einde vond ik dat.

Idd, die laatste pagina's daar vond ik super maar dat deel ervoor met dat apocalyptische gedoe minder.
(spoilertje wazig gemaakt)

 

[Général Zantas]

Al een tijdje niet meer gereageerd hier wegens een maandenlange EU-4 verslaving, maar in de laatste 1,5 maand toch nog 3 boeken weten te lezen:

Erich Maria Remarque - All Quiet on the Western Front
Naar aanleiding van de film en de reacties hier op het forum dit boek aangeschaft, ik belaag het me niet. Veel beter dan de film, veel geloofwaardiger/realistischer, beter einde ook.

Ian C Esslemont - Blood and Bone (Novels of the Malazan Empire #5)
Ian C Esslemont - Assail (Novels of the Malazan Empire #6)
Eindelijk alle boeken in zijn reeks uitgelezen, weer op een beter niveau dan dat 4e boek maar er zit nog steeds teveel afval in om ook maar in de buurt van zijn vriend en auteur Steven Erikson te komen. Deze boeken zijn echt alleen maar voor mensen die meer willen weten over minor characters en concepten uit de hoofdreeks (Malazan Old Guard, Crimson Guard, Kallor, Assail, Jacuruku, Stormwall), want op zichzelf zijn de boeken niets speciaals.
Het grote probleem is dat ICE een imitatie van Erikson probeert, namelijk heel epische Fantasy te schrijven met een half dozijn POV's en vooral nieuwe mensen telkens die opnieuw geintroduceerd dienen te worden en te korte aandacht per keer krijgen. Als je langer dan 1 uur leest, dan is dat geen probleem. Maar als je telkens maar een kwartiertje hier, een half uurtje daar, etc leest, zijn de boeken echt zeer verwarrend omdat je je niet altijd meer voor de geest kan halen wie wie is en wat ze gedaan/ervaren hebben en wat hun motivatie nu specifiek is/was.
Volgens mij zouden zijn boeken beter zijn als hij wat snoeit in de personages en de boeken korter houdt, hij is gewoon niet goed genoeg om de aandacht voor 6-700 pagina's te captiveren.

Bon, hij heeft nog een tweede Malazan-gerelateerde serie Path to Ascendancy, die focust op Kellanvor en Dancer en hoe ze zich opgewerkt hebben van nobodies tot keizers en naderhand Goden. De eerste 3 boeken jaren terug al gelezen en die waren best goed, het 4e boek is vorige maand uitgekomen. Ik ga ze binnenkort lezen, maar toch even weer iets anders. Qua Fantasy zit ik nu eigenlijk sinds Oktober vorig jaar volledig in de Malazan wereld. Tijd om eens iets anders te lezen.