Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Aprella]

Hof van Mist en Woede - Sarah J. Maas

Spoiler: Rant

Ok, ik neem het bericht van hierboven terug. Er was uiteindelijk maar weinig entertainend aan dit boek. Vooral ongelofelijk veel frustraties .
Ik snap alle positieve reviews oprecht niet. Ik denk dat ze vooral ingegeven zijn vanuit een sociale media hype, zonder echt kritisch naar het boek te kijken.

Het hele verhaal leest eigenlijk eerder als een soort fanfictie op het eerste boek. De personages zijn zo ongelofelijk vlak. Het lijkt alsof ze telkens heel uitgebreid omschreven worden, maar eigenlijk wordt er 600 bladzijden lang gespeeld met variaties van steeds dezelfde karaktertrekken. Het hoofdpersonage blijft ook een zeer egoïstisch kind.
Net als in het eerste boek is het eigenlijk pas in de laatste 100 bladzijden dat er echt wat vaart in het verhaal komt. Er gebeuren dan een aaneenschakeling van onlogische gebeurtenissen waarbij het hele magiesysteem van eerder ook weer niet meer lijkt te kloppen en alle geloofwaardigheid verdwijnt. Het boek had 50% korter kunnen zijn...

Dan heb je daarbij ook nog een zeer onlogische en toxische relatie vol met manipulatie en leugens, maar die blijkbaar wel vele lezersharten sneller doet slaan. De seksscènes zijn véél te expliciet en wanneer een persoon 'bergen laat schudden' wanneer hij een orgasme heeft, kan ik echt niet meer doen dan met mijn ogen rollen.

Daartegenover staat wel dat het ongelofelijk vlot is geschreven. Voor een boek van 600 bladzijden leest het ongelofelijk snel en daardoor snap ik het succes misschien ietsje beter.

Deze boeken is eigenlijk de moderne Twilight. Leuk als je je gedachten kunt uitschakelen en over de overdreven beschrijving en zwakke personages kunt zetten. Ik vind deze boeken echt wel leuk. Een beetje een guilty pleasure. Zolang ik er maar niet bij nadenk.
Ik denk trouwens dat de meeste mensen deze boeken leuk vinden omdat ze bepaalde mannelijke personages leuk vinden.

 

[MisterV]

Ik heb ook eindelijk de knoop doorgehakt om Een Klein Leven te lezen en ik dacht dat dat boek wel ideaal kon zijn om nog even wat positiviteit en romantiek binnen te krijgen voordat ik het trauma over me heen laat komen...

IMHO is dat boek zwaar overrated. Er zijn mensen die er wild van zijn maar voor mij was het vooral één (veel te lang) gerekte hoop misérie.

 

[C11]

Deze boeken is eigenlijk de moderne Twilight. Leuk als je je gedachten kunt uitschakelen en over de overdreven beschrijving en zwakke personages kunt zetten. Ik vind deze boeken echt wel leuk. Een beetje een guilty pleasure. Zolang ik er maar niet bij nadenk.
Ik denk trouwens dat de meeste mensen deze boeken leuk vinden omdat ze bepaalde mannelijke personages leuk vinden.

Op die manier snap ik het ook wel. Ik lees maar al te graag guilty pleasure boeken, maar dan moet je ze ook gewoon op die manier benoemen. Ik heb het boek uiteindelijk ook uitgelezen terwijl het 600 bladzijden waren, dus ik kan het nog wel ergens plaatsen.
Er zijn echter oprecht mensen die vinden dat de personages goed uitgewerkt zijn in deze boeken. Dat is gewoon niet zo

IMHO is dat boek zwaar overrated. Er zijn mensen die er wild van zijn maar voor mij was het vooral één (veel te lang) gerekte hoop misérie.

Het is juist door die verdeeldheid dat ik het nu toch eens een kans wil geven. Ik ken mensen die zeggen dat dit het beste boek ooit is en ik ken mensen die het boek niet willen uitlezen en liever willen verbranden. Ze lijken er het wel allemaal over eens te zijn dat het goed geschreven is, dus dat maakt me nieuwsgierig.

Na dat fiasco van het vorige boek ga ik dit weekend toch sowieso eerst iets anders lezen voor ik eraan begin .

 

[Saxa]

Op die manier snap ik het ook wel. Ik lees maar al te graag guilty pleasure boeken, maar dan moet je ze ook gewoon op die manier benoemen. Ik heb het boek uiteindelijk ook uitgelezen terwijl het 600 bladzijden waren, dus ik kan het nog wel ergens plaatsen.
Er zijn echter oprecht mensen die vinden dat de personages goed uitgewerkt zijn in deze boeken. Dat is gewoon niet zo

Spoiler

Je hebt in alle opzichten gelijk in wat je in vorig bericht vermeldde. Weinig tot geen karakterontwikkeling, vlakke personages, een groot deel van de actie vindt pas plaats in het laatste deel van het boek. Eigenlijk zijn bijna alle hoofdpersonages wel ergens verschrikkelijk, hoewel sommige mensen inderdaad doen alsof dit zo goede personages zijn. Ik gebruik sinds enkele maanden Storygraph en als je daar een review geeft kan je aanduiden of er 'strong character development' is. Meestal duid ik aan 'Yes' of 'It's complicated', maar ik denk dat dit de eerste keer was dat ik direct 'No' aanduidde.

Maar de boeken lezen wel heel vlot, het is alleen dat je ze moet lezen met verstand op nul en zeker er niet te veel bij nadenken.

 

[C11]

Spoiler

Je hebt in alle opzichten gelijk in wat je in vorig bericht vermeldde. Weinig tot geen karakterontwikkeling, vlakke personages, een groot deel van de actie vindt pas plaats in het laatste deel van het boek. Eigenlijk zijn bijna alle hoofdpersonages wel ergens verschrikkelijk, hoewel sommige mensen inderdaad doen alsof dit zo goede personages zijn. Ik gebruik sinds enkele maanden Storygraph en als je daar een review geeft kan je aanduiden of er 'strong character development' is. Meestal duid ik aan 'Yes' of 'It's complicated', maar ik denk dat dit de eerste keer was dat ik direct 'No' aanduidde.

Maar de boeken lezen wel heel vlot, het is alleen dat je ze moet lezen met verstand op nul en zeker er niet te veel bij nadenken.

Ja, en dat is exact wat ik bedoel. Op Storygraph staat er 'Yes: 90%' voor sterke karakterontwikkeling. Dat is toch echt onzin...
Ik heb er geen enkel probleem mee dat het boek vlot leest en dat mensen het verhaal misschien wel boeiend vinden, maar een beetje eerlijkheid in reviews mag wel .

 

[MisterV]

Het is juist door die verdeeldheid dat ik het nu toch eens een kans wil geven. Ik ken mensen die zeggen dat dit het beste boek ooit is en ik ken mensen die het boek niet willen uitlezen en liever willen verbranden. Ze lijken er het wel allemaal over eens te zijn dat het goed geschreven is, dus dat maakt me nieuwsgierig.

Ik hoop dat je er meer aan hebt dan mij
Het is geen rotslecht boek hoor. Ikzelf had 0,0 klik met de personages en vond dat ze, als je door alle drama heen prikt, nogal bordkarton waren. Ik kan wel zeggen: Als je het leest, pakweg halfweg bent en denkt "wanneer wordt dit iets?" doe dan niet zoals ik en lees het niet uit, leg het weg en steek uw tijd in wat beters.

Ik raad iemand die mentaal niet goed in zijn vel zit wel sterk af om het te lezen. Dat boek zit stampvol triggers.

 

[Saxa]

Ja, en dat is exact wat ik bedoel. Op Storygraph staat er 'Yes: 90%' voor sterke karakterontwikkeling. Dat is toch echt onzin...
Ik heb er geen enkel probleem mee dat het boek vlot leest en dat mensen het verhaal misschien wel boeiend vinden, maar een beetje eerlijkheid in reviews mag wel .

Ah, daar let ik niet op, dus dat wist ik niet eens dat ze die 90 % geven.
Ik vul zelf die zaken wel in in de hoop dat iemand anders er misschien iets aan heeft voor als hij/zij een boek moet kiezen, maar voor mezelf kijk ik daar niet naar. Je hebt gelijk, dat is inderdaad onzin.

Bezeten - Ariana Harwicz
Ik had dit boek uit de bieb meegenomen, omdat de synopsis me wel een beetje aansprak. Maar serieuze tegenvaller...
het is een soort van stream of consciousness van een dochter die bij moeder samenwoont, beiden precies weggelopen uit de familie flodder. Omdat het maar een vrij kort boek was (rond de 100 pagina's) de moeite gedaan om het uit te lezen om te kijken wat het punt was van dit boek, maar ik snap het nog steeds niet. Echt niet mijn ding. De schrijfstijl had soms wel iets poëtisch, dat is wel iets positiefs wat ik er van kan zeggen.

 

[yode92]

De man die werk vond - Herman Brusselmans

Mijn eerste Brusselmans en ik kon het wel smaken. Erg vlot te lezen, met momenten ook echt grappig. Ik had het samen met zijn laatste (Theet 77) gekregen dus ik ben wel benieuwd hoe 'anders' zijn laatste werk is.
Welke zouden jullie nog aanraden als must-reads van Brusselmans?

 

[Général Zantas]

De man die werk vond - Herman Brusselmans

Mijn eerste Brusselmans en ik kon het wel smaken. Erg vlot te lezen, met momenten ook echt grappig. Ik had het samen met zijn laatste (Theet 77) gekregen dus ik ben wel benieuwd hoe 'anders' zijn laatste werk is.
Welke zouden jullie nog aanraden als must-reads van Brusselmans?

De eerste Guggenheimer.

 

[Hellsdinner]

The Martian - Andy Weir
Leuk, maar na de film 3 keer gezien te hebben bracht dit boek weinig nieuws.
Ik denk zelfs dat ik de film prefereer, het verhaal werkt gewoon beter in dat medium voor mij.

 

[StevenFM]

Leviathan Wakes - James S.A. Corey
Caliban's War - James S.A. Corey
Na The Expanse drie keer gezien te hebben op TV, heb ik me uiteindelijk ook in de boekenreeks verdiept. De eerste twee boeken van The Expanse reeks doen mijn bewondering voor de show alleen maar toenemen. Het bronmateriaal werd duidelijk gerespecteerd en de actiescenes werden geweldig goed in beeld gebracht. Het was alsof ik de show in mijn hoofd aan het herbekijken was. Een van de beste boekadaptaties die ik al gezien heb en een redelijk uniek geval waar de show de boeken overtreft, denk ik. En dat zeg ik met alle respect voor de geschreven versie.

Abbadon's Gate - James S.A. Corey
Cibola Burn - James S.A. Corey
Nemesis Games - James S.A. Corey
Ook de volgende drie boeken halen een hoog niveau. Zeer leuk dat er in elk boek nieuwe PoVs aan bod komen; zo wek je de indruk dat het universum groter is dan enkel de bemanning van de Rocinante. En het zorgt natuurlijk voor de nodige variatie. Ook de combinatie van epische gebeurtenissen met menselijk drama blijft intrigerend. Je krijgt niet enkel scenes waarbij het lot van het universum op het spel staat maar de auteur toont ook de gevolgen op de kleine schaal. Cibola Burn is bijvoorbeeld een boek dat m.b.t. het geheel geen grote indruk nalaat maar het is wel belangrijk voor de worldbuilding en geeft een concrete invulling aan de nieuwe werelden.

Abbadon's Gate is tot dusver mijn favoriet vanwege de geweldige finale.

 

[Hellsdinner]

Artemis - Andy Weir
Teleurstellend.
Geweldige setting maar Weir moet echt aan zijn karakters werken.
Het hoofdpersonage is basically een nog kinderachtigere Mark Whatney maar dan met borsten.
Ik stoorde me eigenlijk niet aan Whatney in The Martian, maar misschien omdat het nu vlak na elkaar is dat ik ze lees dat het zo lijkt.

In The Martian is al de wetenschappelijke uitleg nodig, het helpt ons begrijpen hoe hij probeert te overleven. In dit boek zijn het ellenlange beschrijvingen en uitleg over lassen en ik vind dat het boek echt zonder had gekunnen (of toch een ingekortere versie) want het was gewoon niet echt van belang voor ons.

Jammer want het begon wel sterk maar dit was het niet voor mij.

 

[Hellsdinner]

Cirque du Freak: A Living Nightmare - Darren Shan (Cirque du Freak #1)
Als kind genoten van deze serie en dus toen ik nostalgisch begon te worden, besloten van er nog eens in te duiken.
Gewoon leuk! Kort, simpel maar niet te kinderachtig. Lekker wat gore en horror.
Beetje een mix van harry potter en kippenvel (Goosebumps)!

 

[svenn15]

De zeven zussen - storm

Deel 2 van de zeven zussen uitgelezen.
Blijft voor mij soms lastig lezen als de switch naar het oude gemaakt word.
Al bij al een goed boek waar heel veel word beschreven.
Op naar deel 3.

 

[C11]

Een man die Ove heet - Fredrik Backman

Wat een ongelofelijk mooi, grappig en ontroerend boek .
Het stond al een hele tijd op mijn TBR lijstje, maar ik ben erg blij dat ik het eindelijk gelezen heb!

Ik zag dat het boek ondertussen ook al verfilmd is, dus dat moet ik eens opzoeken.

 

[Hellsdinner]

The Vampire's Assistant - Darren Shan (Cirque du Freak #2)
Gaat gewoon verder op het elan van het eerste boek.
Zelfde mening dus .

 

[FlyingHorseman]

Cormac McCarthy - The Passenger & Stella Maris

Als grote fan van McCarthy keek ik erg uit naar dit tweeluik, waarschijnlijk de twee laatste boeken die hij gaat publiceren. Nu achteraf weet ik nog altijd niet goed wat ik er van moet vinden. Het zijn ambitieuze, aparte maar moeilijk te doorgronden boeken met evenveel schitterende passages als frustrerende delen.

Het is er aan te merken dat McCarthy zich privé voornamelijk beweegt in kringen van geleerden want beide boeken bevatten hopen referenties naar wiskunde en natuurkunde, dingen waar ik te weinig van afweet om het gevoel te hebben dat ik volledig mee was. Voor het overige zijn dit ook niet meteen boeken voor de doorsnee lezer door de incestueuze liefde die centraal staat en de vele bizarre stukken waar één van de (schizofrene?) personages met haar hallucinaties praat.

Uiteindelijk zijn dit boeken die ik meer bewonder omwille van de eigenzinnigheid die McCarthy op hoge leeftijd nog aan de dag weet te leggen. Maar helaas haalde ik er niet zoveel leesgenot uit als bij zijn andere romans. Misschien dat mijn appreciatie na verloop van tijd nog groeit.

 

[vloet]

The Peripheral - William Gibson

Dit is de eerste 'recentere' Gibson die ik gelezen heb. Gekozen puur op basis van de korte beschrijving:

In the near future in a broken-down rural America, Flynne Fisher scrapes a living as a gamer for rich players. One night, working a game set in a futuristic but puzzlingly empty London, she sees a death that's unnervingly vivid. Soon after she gets word that it isn't a game at all - the future she saw is all too real, she's the only witness to a murder and that someone from that unreal tomorrow now wants her dead.

De beschrijving doet vermoeden dat gaming een grote rol speelt, maar eigenlijk is dit eerder een beperkt element in 't verhaal.
Toch bederft dat niets imo. Het originele gebruik van time travel beviel me sterk.
In 't begin was het wel wat wennen aan de in-universe 'slang' (Funny, Hefty, Fab, Klept, Stub, ...) waarvan je totaal geen verklaring krijgt. In zijn Sprawl trilogie was dat net hetzelfde. Het beste wat je kan doen is gewoon verder lezen en het even negeren ipv het proberen te begrijpen. Uiteindelijk wordt het wel duidelijk (vele, vele pagina's verder )

Voor de rest was het zelfs een vlotte read. Ik keerde er altijd met veel plezier naar terug.
Nu ga ik de tv-serie eens checken op Prime.

 

[Aprella]

If We Were Villains -M.L. Rio

Het boek begint met het hoofdpersonage, Oliver, dat na tien jaar vrij komt uit de gevangenis. Hoewel Oliver tien jaar geleden bekend heeft dat hij de moord heeft gepleegd, is de toenmalige politieman niet overtuigd en vraagt aan Oliver om eindelijk te vertellen wat er nu juist gebeurd is.
Het boek bevat dus Oliver zijn verhaal en wat nu juist allemaal gebeurd is. Het grote deel van het boek speelt zich af op een exclusieve kunst school waar het hoofdpersonage en zijn kliekje theater studeren, meer bepaald Shakespeare.
Eigenlijk is heel het boek een liefdesbrief aan Shakespeare. De theaterstudenten lijken een soort van Shakespeare cult te zijn. Ze gaan slapen en staan op met Shakespeare. Ze citeren Shakespeare vaak (geen exacte citaten, ze zijn wat aangepast) en zijn ook constant bezig met het voorbereiden van hun rollen. Het mysterie zelf is ook een beetje een tragisch theaterstuk (en ook zo opgedeeld) waarin de personages vastzitten aan bepaalde rollen.

Ik vond dit boek zeer leuk. Het was vlot geschreven en heel het Shakespeare sausje paste er wel bij. Het komt geregeld we wat pretentieus over (wat de auteur ook toegaf in het nawoord). Jonge twintigers die vlot Shakespeare citeren en zo hele conversaties hebben is niet direct geloofwaardig, maar het was niet erg genoeg om mij uit het verhaal te trekken. Na enkele hoofdstukjes was ik er aan gewend. Eigenlijk is dit boek perfect om bij een regenachtige dag te lezen.

 

[coldplayke]

2666 - Roberto Bolaño

Ik zou mijn leesjaar 2023 tot dusver geen teleurstelling durven noemen, maar voorlopig bleef het geduldig wachten tot een absolute voltreffer mijn pad zou kruisen.

pwaaaaaaaaat pwat pwat pwat pwat pwat pwat pwaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaat



2666 speelt zich grotendeels af in Santa Teresa, een fictieve stad in Mexico, waar ieder jaar tientallen vrouwen worden vermoord en men het patroon van een seriemoordenaar is beginnen ontwaren. Tegen deze achtergrond loopt parallel ook een zoektocht van enkele literatuurcritici naar Benno von Archimboldi, een Duitse schrijver waarvan lang ieder spoor ontbrak, maar die onlangs in Mexico zou zijn neergestreken.

Het boek is opgesplitst in 5 delen, die allemaal worden voortgestuwd door de twee hoofdverhaallijnen. De hele roman draait rond het zoeken naar waarheid en een zinvol bestaan, rond de menselijke drang naar coherentie en betekenis.

Bolaño heeft me compleet omver geblazen. Niet alleen is dit een prikkelende ideeënroman, het is ook een pageturner van jewelste waar ik maar moeilijk afscheid van kon nemen. Zelfs na het uitlezen van een uitstekend boek kijk ik altijd wel uit naar het moment dat ik weer voor mijn kast kan gaan staan (en er soms wel een halfuur over doe vooraleer ik een definitieve keuze voor een volgend boek heb gemaakt). Maar in het geval van 2666 wou ik liever nog wat langer (veilig, van op de zijlijn) ramptoerist spelen op een godverlaten plek als Santa Teresa.

Ergens verbaasde het me wel dat een Mexicaanse collega, die zich geregeld kritisch uitlaat over hoe haar heimat in het nieuws en in populaire cultuur wordt neergezet, net zo verliefd is op dit boek als ik, maar langs de andere kant: nee, je kan gewoon niet anders dan dit boek lief te hebben als je van steengoede literatuur houdt.