WoT 9.
Héérlijk einde. Vergelijkbaar met deel 4.
Héérlijk einde. Vergelijkbaar met deel 4.
Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?
- Onderwerp starter coldplayke
- Startdatum
- Boeken
Harlem Shuffle - Colson Whitehead
Eerste boek dat ik lees van Colson Whitehead. Beschrijft een vrij romantische blik op 'crooked Harlem', elk deel kon me wel boeien omdat er steeds voldoende social background bij kwam. Recent nog The Underground Railroad gezien, anders had ik deze meteen gekocht om nog een boek van hem te lezen.
Eerste boek dat ik lees van Colson Whitehead. Beschrijft een vrij romantische blik op 'crooked Harlem', elk deel kon me wel boeien omdat er steeds voldoende social background bij kwam. Recent nog The Underground Railroad gezien, anders had ik deze meteen gekocht om nog een boek van hem te lezen.
FlyingHorseman
Well-known member
The Nickel Boys is ook een aanrader! Wel wat zwaarder qua thema.
Mephisto
Active member
Relatief ongeschonden - Anthony Palaia
Op basis van het weinige dat ik over het boek gehoord had, verwachtte ik me aan een soort Brusselmans, maar het leunt dichter aan bij American Psycho van Bret Easton Ellis. Rauw en expliciet, maar heel vlot geschreven. Bij deze Ranke kuiten toegevoegd aan mijn to-read lijstje.
Onderworpen - Michel Houllebecq
Interessante premisse. Ik begrijp de aanpak van Houllebecq en wat hij wil bereiken met deze ideeënroman, maar de uitwerking an sich is mij minder bevallen. Desondanks toch enigszins benieuwd nu naar Elementaire deeltjes die hier ook klaar ligt...
Op basis van het weinige dat ik over het boek gehoord had, verwachtte ik me aan een soort Brusselmans, maar het leunt dichter aan bij American Psycho van Bret Easton Ellis. Rauw en expliciet, maar heel vlot geschreven. Bij deze Ranke kuiten toegevoegd aan mijn to-read lijstje.
Onderworpen - Michel Houllebecq
Interessante premisse. Ik begrijp de aanpak van Houllebecq en wat hij wil bereiken met deze ideeënroman, maar de uitwerking an sich is mij minder bevallen. Desondanks toch enigszins benieuwd nu naar Elementaire deeltjes die hier ook klaar ligt...
Oathbringer (The Stormlight Archive #3) -Brandon Sanderson
Aangezien dit het derde boek in een reeks is, kan ik er niet al te veel over zeggen. Zoals ik gewoon ben van Sanderson weer een steengoed boek. Ik had wel graag wat meer een bepaald personage gezien. Hopelijk meer in Rythm of War.
Aangezien dit het derde boek in een reeks is, kan ik er niet al te veel over zeggen. Zoals ik gewoon ben van Sanderson weer een steengoed boek. Ik had wel graag wat meer een bepaald personage gezien. Hopelijk meer in Rythm of War.
Général Zantas
Well-known member
Dan Simmons - The Fall of Hyperion (Hyperion Cantos #2)
Hoewel het verhaal met momenten steengoed is, blijf ik uiteindelijk toch een beetje teleurgesteld achter. Ik kreeg het gevoel dat zoveel uit boek 1 er eigenlijk niet toe deed. Zo hadden we een bijna 100-pagina tellend kortverhaal over die dichter en die komt dan weinig meer voor in dit verhaal. Hetzelfde met die priester en zijn vervanger. De Shrike krijgt meer uitleg, maar ik blijf het toch maar verwarrend vinden. Ook de uitleg van de hele AI en het concept op zich, komt voor mij niet helemaal duidelijk over. Gelijk ook de reden waarom ik liever geen Sci-Fi met teveel technische mumbo jumbo lees, zeker als het gedateerde technische mumbo jumbo is.
Het hele verhaalconcept shift naar een intergalactische oorlog en die vond ik sterk uitgewerkt, vooral de hoofdstukken/alinea's met Gladstone las ik met veel plezier. De plot twist stelde evenmin teleur. De latere stukken over John Keats/Joseph Severn daarentegen konden dan weer helemaal niet boeien, en dat geldt voor heel het stuk op Hyperion in het midden van het verhaal.
Een boek met hoge pieken maar ook (wat mij betreft) enkele spijtige dalen met een invloed op het leesplezier.
Wel blij met het einde en de synopsis voor Endymion spreekt me niet echt aan, dus ik ga het hierbij laten voor Simmons.
Molly Cochran - The Forever King
In mijn jeugd gelezen en onlangs weer tegengekomen, bij het lezen van de flap zag ik verdorie een aanbeveling van wijlen Robert Jordan. Moest ik dan ook herlezen, dus mij daarmee bezig gehouden deze Paasmaandag.
Basically een Koning Arthur-hervertelling in een modern jasje. We zien mee met Hal, een ex-FBI agent die zijn job opgaf nadat hij een jonge knul niet kon redden van een sadististische moordenaar en is tegenwoordig aan lager wal geraakt en half-alcoholisch (een cliche if there ever was one). Even later komen we ook Arthur Blessing, een 10-jarige jongen uit New York, en zijn tante Emily tegen. Arthur blijkt de gereincarneerde Koning Arthur te zijn (sorry voor de spoiler, maar echt subtiel is het niet dus ik verklap eigenlijk niets), maar daar komt hij pas later achter. Arthur vindt een metalen beker op straat, wat uiteindelijk de Graal blijkt te zijn, en vanaf die vondst wordt zijn leven ondersteboven gekeerd en moet hij voor zijn leven vluchten. In een samenloop van omstandigheden ontmoeten Hal en Arthur elkaar in Engeland en komen ze oog in oog te staan met de antagonist van her verhaal, een zekere Saladin. En Saladin is wat dit boek zo speciaal maakt, hij is geboren ten tijde van het Proto-Elamitische Rijk (ongeveer 3000 v Chr.) en steelt als weggelopen slaaf de Graal van een oude kluizenaar. Hij ontdekt al snel dat de Graal wonden geneest en onsterfelijk maakt, en we volgen Saladin dan doorheen de jaren in Egypte, bij Alexander de Grote, ten tijde van Rome en tijdens de vroege Engelse koninkrijken waar hij kennismaakt met Merlijn en de "originele" Koning Arthur.
Dit achtergrondverhaal is sterk uitgewerkt en houdt het boek overeind. De schrijfstijl en de uitwerking zijn gewone middelmaat, en het plot is met momenten clichematig of voorspelbaar. Maar het leest wel vlot weg, lekker actieboekje welgekomen na de boeken van Simmons.
Hoewel het verhaal met momenten steengoed is, blijf ik uiteindelijk toch een beetje teleurgesteld achter. Ik kreeg het gevoel dat zoveel uit boek 1 er eigenlijk niet toe deed. Zo hadden we een bijna 100-pagina tellend kortverhaal over die dichter en die komt dan weinig meer voor in dit verhaal. Hetzelfde met die priester en zijn vervanger. De Shrike krijgt meer uitleg, maar ik blijf het toch maar verwarrend vinden. Ook de uitleg van de hele AI en het concept op zich, komt voor mij niet helemaal duidelijk over. Gelijk ook de reden waarom ik liever geen Sci-Fi met teveel technische mumbo jumbo lees, zeker als het gedateerde technische mumbo jumbo is.
Het hele verhaalconcept shift naar een intergalactische oorlog en die vond ik sterk uitgewerkt, vooral de hoofdstukken/alinea's met Gladstone las ik met veel plezier. De plot twist stelde evenmin teleur. De latere stukken over John Keats/Joseph Severn daarentegen konden dan weer helemaal niet boeien, en dat geldt voor heel het stuk op Hyperion in het midden van het verhaal.
Een boek met hoge pieken maar ook (wat mij betreft) enkele spijtige dalen met een invloed op het leesplezier.
Wel blij met het einde en de synopsis voor Endymion spreekt me niet echt aan, dus ik ga het hierbij laten voor Simmons.
Molly Cochran - The Forever King
In mijn jeugd gelezen en onlangs weer tegengekomen, bij het lezen van de flap zag ik verdorie een aanbeveling van wijlen Robert Jordan. Moest ik dan ook herlezen, dus mij daarmee bezig gehouden deze Paasmaandag.
Basically een Koning Arthur-hervertelling in een modern jasje. We zien mee met Hal, een ex-FBI agent die zijn job opgaf nadat hij een jonge knul niet kon redden van een sadististische moordenaar en is tegenwoordig aan lager wal geraakt en half-alcoholisch (een cliche if there ever was one). Even later komen we ook Arthur Blessing, een 10-jarige jongen uit New York, en zijn tante Emily tegen. Arthur blijkt de gereincarneerde Koning Arthur te zijn (sorry voor de spoiler, maar echt subtiel is het niet dus ik verklap eigenlijk niets), maar daar komt hij pas later achter. Arthur vindt een metalen beker op straat, wat uiteindelijk de Graal blijkt te zijn, en vanaf die vondst wordt zijn leven ondersteboven gekeerd en moet hij voor zijn leven vluchten. In een samenloop van omstandigheden ontmoeten Hal en Arthur elkaar in Engeland en komen ze oog in oog te staan met de antagonist van her verhaal, een zekere Saladin. En Saladin is wat dit boek zo speciaal maakt, hij is geboren ten tijde van het Proto-Elamitische Rijk (ongeveer 3000 v Chr.) en steelt als weggelopen slaaf de Graal van een oude kluizenaar. Hij ontdekt al snel dat de Graal wonden geneest en onsterfelijk maakt, en we volgen Saladin dan doorheen de jaren in Egypte, bij Alexander de Grote, ten tijde van Rome en tijdens de vroege Engelse koninkrijken waar hij kennismaakt met Merlijn en de "originele" Koning Arthur.
Dit achtergrondverhaal is sterk uitgewerkt en houdt het boek overeind. De schrijfstijl en de uitwerking zijn gewone middelmaat, en het plot is met momenten clichematig of voorspelbaar. Maar het leest wel vlot weg, lekker actieboekje welgekomen na de boeken van Simmons.
Général Zantas
Well-known member
Michael J Sullivan - The Crown Conspiracy (Riyria Revelations #1)
Nog een Fantasy schrijver waar ik veel goeds over gehoord heb. Begon initieel als Self-Published met deze serie van 6 boeken en vond pas een uitgever na het 4e boek.
Een kleine 300 pagina's, was dus snel uitgelezen. Ook omdat het helemaal niet ingewikkeld geschreven is of complex in mekaar steekt. Het begint een beetje als een typische pulp Fantasy uit de jaren 90 qua schrijfstijl, niet qua fantastische elementen. Er zit weinig magie in het verhaal, en er komt welgeteld 1 dwerg en 1 half-elf voorbij. De schrijfstijl is vrij basisch, weinig lyrische beschrijvingen. Alles is heel rechttoe, rechtaan. Het wordt snel duidelijk dat de schrijver geen formele studies in een relevant vak heeft.
Ondanks het simplistisch aspect is het wel een aangenaam boek om te lezen, je verveelt je geen moment mits je interesse hebt in goedgeschreven actie en avontuur, met in de hoofdrol een dievenduo met een geweldige onderlinge dynamiek. De humor komt allesbehalve geforceerd over en de dialoog is geloofwaardig. Het plot is niks bijzonders maar het is wel goed uitgewerkt en hint naar mogelijke dingen in de toekomst.
Naar het schijnt wel het meest simpele onderdeel van de serie, en dat stemt me hoopvol want het gebrek aan diepgang zou er toch voor zorgen dat ik het na een twee a drie boeken zou opgeven. De Drizzt-boeken van Salvatore heb ik om dezelfde reden ook opgegeven.
Nog een Fantasy schrijver waar ik veel goeds over gehoord heb. Begon initieel als Self-Published met deze serie van 6 boeken en vond pas een uitgever na het 4e boek.
Een kleine 300 pagina's, was dus snel uitgelezen. Ook omdat het helemaal niet ingewikkeld geschreven is of complex in mekaar steekt. Het begint een beetje als een typische pulp Fantasy uit de jaren 90 qua schrijfstijl, niet qua fantastische elementen. Er zit weinig magie in het verhaal, en er komt welgeteld 1 dwerg en 1 half-elf voorbij. De schrijfstijl is vrij basisch, weinig lyrische beschrijvingen. Alles is heel rechttoe, rechtaan. Het wordt snel duidelijk dat de schrijver geen formele studies in een relevant vak heeft.
Ondanks het simplistisch aspect is het wel een aangenaam boek om te lezen, je verveelt je geen moment mits je interesse hebt in goedgeschreven actie en avontuur, met in de hoofdrol een dievenduo met een geweldige onderlinge dynamiek. De humor komt allesbehalve geforceerd over en de dialoog is geloofwaardig. Het plot is niks bijzonders maar het is wel goed uitgewerkt en hint naar mogelijke dingen in de toekomst.
Naar het schijnt wel het meest simpele onderdeel van de serie, en dat stemt me hoopvol want het gebrek aan diepgang zou er toch voor zorgen dat ik het na een twee a drie boeken zou opgeven. De Drizzt-boeken van Salvatore heb ik om dezelfde reden ook opgegeven.
Hellsdinner
Crew Member
Small Gods - Terry Pratchett (Discworld)
UItstekende parody op religie en filosofie.
UItstekende parody op religie en filosofie.
Hellsdinner
Crew Member
Beste trilogy van alle Feist boeken imo! Grote fan.
Pion
Active member
Is deze trilogie te lezen als je nog niets anders van Feist op de teller hebt?
Hellsdinner
Crew Member
Karton
Well-known member
To Kill a Mockingbird: 4/5
Mijn mening over Onderworpen (5/5), weliswaar al een tijdje terug (2019), ik weet niet of ik nu nog 100% akkoord ben met wat ik toen heb geschreven:
Mijn mening over Elementaire deeltjes (3/5): hier en daar wat spoilers over hoe het met de karakters afloopt, maar ja, lees je Houellebecq voor de onverwachte plotwendingen?
To Kill a Mockingbird is well-known as an American classic and it is clear to me why it is taught in so many American high schools: the theme of racial injustice towards blacks is clear as can be and it's well-written to boot. It's a book that is connected to two genres: the American/Southern Gothic, with Boo Radley as a typical gothic ghost-figure but also including the general "spooky" atmosphere surrounding the house, the forces of nature (the dry heat of Alabama), the Ewell grotesqueness etc. It's also a Bildungsroman where we see the development of the two children, Scout and Jem, becoming aware of the reality of their surroundings.
Yet despite all of this it took me about five tries before I actually finished the book. Why? The book is clearly divided in two parts and the main topic of the book, the racial injustice surrounding Tom Robinson, exclusively happens in the second part. The first part is all about setting the scene, introducing the Radley place, Maycomb county, the children. It's written well and at some points in this part I felt a pull to go and visit hot and dusty Alabama - but this is also its weak point, because due to all these descriptions and mini-stories about the children, nothing much happens. There is a lot of attention on the Radley place that I believe is not fully justified. The meat of the book is in the second part, which suddenly appears and introduces the trial of Tom Robinson.
To me it felt as if these parts were not fully connected to each other. The first part of the book was nice to read, but also quite slow and essentially useless because the book really only begins for real in the second part. Now this second part is quite something and I really enjoyed reading it, it was quite a story, but I find it kind of sad that I had to sometimes push myself through the first part to get there, especially because I already had given up there a couple times before.
I figured that there would be a lot of scholarly work surrounding this book, because this book does what all "good" novels attempt: there are many layers in it, but if you don't understand them, that's not so bad: the story on it's face is pretty good too. So great was my surprise to learn that it has actually been ignored by the scholarly community for a long time. If I was a student again, I wouldn't have minded to write my thesis about this. Something about Boo Radley and the Southern Gothic, perhaps?
Yet despite all of this it took me about five tries before I actually finished the book. Why? The book is clearly divided in two parts and the main topic of the book, the racial injustice surrounding Tom Robinson, exclusively happens in the second part. The first part is all about setting the scene, introducing the Radley place, Maycomb county, the children. It's written well and at some points in this part I felt a pull to go and visit hot and dusty Alabama - but this is also its weak point, because due to all these descriptions and mini-stories about the children, nothing much happens. There is a lot of attention on the Radley place that I believe is not fully justified. The meat of the book is in the second part, which suddenly appears and introduces the trial of Tom Robinson.
To me it felt as if these parts were not fully connected to each other. The first part of the book was nice to read, but also quite slow and essentially useless because the book really only begins for real in the second part. Now this second part is quite something and I really enjoyed reading it, it was quite a story, but I find it kind of sad that I had to sometimes push myself through the first part to get there, especially because I already had given up there a couple times before.
I figured that there would be a lot of scholarly work surrounding this book, because this book does what all "good" novels attempt: there are many layers in it, but if you don't understand them, that's not so bad: the story on it's face is pretty good too. So great was my surprise to learn that it has actually been ignored by the scholarly community for a long time. If I was a student again, I wouldn't have minded to write my thesis about this. Something about Boo Radley and the Southern Gothic, perhaps?
Mijn mening over Onderworpen (5/5), weliswaar al een tijdje terug (2019), ik weet niet of ik nu nog 100% akkoord ben met wat ik toen heb geschreven:
A shocking novel... It was hard to put down, but also hard to continue reading. It can be interpreted in many different ways; as irony, as sarcasm, but I can't help but feel that Houellebecq didn't intend it this way. I believe that he is showing us what he himself not necessarily believes, or even wants to believe, but that he at least wouldn't mind if the events happening in the book came to pass as they are. If political and cultural islam would became the main Leitmotiv in Western society, that it wouldn't be all that bad, and perhaps - no, not perhaps - almost assuredly, it would be more preferable than what we have now.
Loneliness, the atomization of the individual, disappointment in life, hedonism and luxury that never fulfills us... A general criticism of modern society is a constant theme in his work. Would it be surprising then that the antithesis of "free" modern society, which only imprisons people in materialism and loneliness, which severs connections with family, friends and surroundings, which thinks of relations in terms of transactions and eventually drop the lost and unfulfilled individual in depression and suicide... That the antithesis and thus also the solution to this "free" modern society is a "strict" system of Islam, with clear, defined rules, where the community is central, where life has a clear purpose, sexual desire is controlled and men can be men again? Of course, this comes at a price, which is not a real price if you do not accept its value. Higher education is no longer as important as it was, family and social connections come first. Women are only allowed to study literature or art, no "useful" study programmes - does this chain them, or free them from the burden of having to make a career? We do not know, because in Soumission no islamic woman speaks. Polygamy is allowed, even supported: an older wife for the kitchen and a younger one for "fun". Women disappear from public life. Men are restored to their "natural" states as patriarchs. Hesitant in the beginning, yet many modern, lonely and unfulfilled men are persuaded by this islamic message and eventually convert, the main character included.
Houellebecq often makes the comparison of modern Western society with the last period of the Roman Empire before the fall. Did the Romans know their society was in decline? Maybe they had a vague feeling. Do we have a vague feeling? One week before this review there were Belgian elections, the nationalist movement in Flanders got a monster score. So it is in all of Europe and also in Soumission: in the end, the nationalist party fights against the islamic party who gets support from socialists and greens, resulting in a majority. First France, then Belgium (where the Islamic party of Flanders and the Islamic party of Walloonia are able to easily make a federal government), and eventually the European Union gets new Arabic members - Morocco, Turkey, eventually Algeria and Egypt become EU member states. Eurabia, currently used in racist discourse, becomes an embraced reality.
What do we conclude? Is Soumission a dystopic novel? Or is it a utopia? This modern islamic society gives people meaning, a purpose, a network. The world is clear and orderly. But equality of the sexes is nowhere to be seen. Multiculturalism is nowhere to be seen either. There is a new monoculture: islam. As long as you're a man, everything is wonderful. And as a woman? We do not know, because they have no voice. Though we cannot be sure that they are unhappy with their position. What if Houellebecq really does sketch a possible future that is embraced by the people? This book is often described as satirical, but is it really? If there is a cultural vacuum, it will be filled, and who knows where we will end up.
Loneliness, the atomization of the individual, disappointment in life, hedonism and luxury that never fulfills us... A general criticism of modern society is a constant theme in his work. Would it be surprising then that the antithesis of "free" modern society, which only imprisons people in materialism and loneliness, which severs connections with family, friends and surroundings, which thinks of relations in terms of transactions and eventually drop the lost and unfulfilled individual in depression and suicide... That the antithesis and thus also the solution to this "free" modern society is a "strict" system of Islam, with clear, defined rules, where the community is central, where life has a clear purpose, sexual desire is controlled and men can be men again? Of course, this comes at a price, which is not a real price if you do not accept its value. Higher education is no longer as important as it was, family and social connections come first. Women are only allowed to study literature or art, no "useful" study programmes - does this chain them, or free them from the burden of having to make a career? We do not know, because in Soumission no islamic woman speaks. Polygamy is allowed, even supported: an older wife for the kitchen and a younger one for "fun". Women disappear from public life. Men are restored to their "natural" states as patriarchs. Hesitant in the beginning, yet many modern, lonely and unfulfilled men are persuaded by this islamic message and eventually convert, the main character included.
Houellebecq often makes the comparison of modern Western society with the last period of the Roman Empire before the fall. Did the Romans know their society was in decline? Maybe they had a vague feeling. Do we have a vague feeling? One week before this review there were Belgian elections, the nationalist movement in Flanders got a monster score. So it is in all of Europe and also in Soumission: in the end, the nationalist party fights against the islamic party who gets support from socialists and greens, resulting in a majority. First France, then Belgium (where the Islamic party of Flanders and the Islamic party of Walloonia are able to easily make a federal government), and eventually the European Union gets new Arabic members - Morocco, Turkey, eventually Algeria and Egypt become EU member states. Eurabia, currently used in racist discourse, becomes an embraced reality.
What do we conclude? Is Soumission a dystopic novel? Or is it a utopia? This modern islamic society gives people meaning, a purpose, a network. The world is clear and orderly. But equality of the sexes is nowhere to be seen. Multiculturalism is nowhere to be seen either. There is a new monoculture: islam. As long as you're a man, everything is wonderful. And as a woman? We do not know, because they have no voice. Though we cannot be sure that they are unhappy with their position. What if Houellebecq really does sketch a possible future that is embraced by the people? This book is often described as satirical, but is it really? If there is a cultural vacuum, it will be filled, and who knows where we will end up.
Mijn mening over Elementaire deeltjes (3/5): hier en daar wat spoilers over hoe het met de karakters afloopt, maar ja, lees je Houellebecq voor de onverwachte plotwendingen?
Four stars because of how well it is written. Two stars because of the shitty content. Houellebecq is a craftsman but my god, the content of his books is Depressing with a capital D. And that wouldn’t even matter if we would gain some new special insights, but we are not even granted that.
Houellebecq’s main these is that modern society is too focused on the individual, that we have become “free” by ditching religion but that the only result is that we have become unhappy and lonely individuals who need an escape to survive. This escape being twofold, either the hedonistic approach (Bruno) or the autistic approach (Michel). Both are the children of a “free spirit” ’68 hippie mom who eventually abandoned them and this theme of abandonment and incapability of love goes on throughout the novel. No surprise here as apparently the mom, who turned out to be the biggest villain in the book, is inspired on Houellebecq’s own mother. Much literature.
Unsurprisingly the characters find no peace. Bruno eventually finds love but in the end the individual wins. Choosing between caring for a partner who is unable to give maximum pleasure and between prioritising yourself Bruno of course chooses the second. As a result, love dies, the atomised individual is once again alone and incapable of making true connections and so Bruno ends up spending the rest of his days in a content sedated state in a mental institution. His brother Michel shows us the second path. He is so detached that he is incapable of loving the one person who loves him – salvation is within reach, but he cannot grab it. Instead he becomes “hyperrational”, he lives in his brain, he is a scientific genius with no social skills and no need to be social. His thinking is enough. Or is it? Once again there is no happy ending here. Love dies, the individual is alone and eventually kills himself. The end.
Oh, and in the end, Michel manages to realize his ultimate goal: the perfect human who no longer has any need for sex to procreate. We have finally completely taken our own destiny in our own hands.
This is my third Houellebecq book that I have read. I have also read “Whatever” (Extension du Domaine de la Lutte/De wereld als markt en strijd, his debut novel) and "Soumission". The concept of the “atomised individual” is a constant theme in his work and this whole shtick that because of the Death of Religion™ modern society has become hyperindividualistic and thus has gone bad is getting old. It is not because Houellebecq himself is a depressed loser with a look on his face as if someone shat on his croissants that his view on others is therefore correct or that it even holds a kernel of truth. The modern atomised human might exist but this does not mean that this sad state of affairs that Houellebecq has connected to it also exists. At the very least is does not necessarily exist in the dystopic mold that he has laid out for us.
It is too easy to be called an intellectual because your philosophy is pessimistic. Pointing out flaws in society and criticising modern trends and ideas is easy and sounds smart. But it does nothing. It does not even teach us anything of worth. Everything I have read from Houellebecq is unnecessarily depressing and based on really basic observations. True art is becoming an intellectual of hope. But that is not his thing. Perhaps it is his genetic disposal. Where is Michel when you need him?
Houellebecq’s main these is that modern society is too focused on the individual, that we have become “free” by ditching religion but that the only result is that we have become unhappy and lonely individuals who need an escape to survive. This escape being twofold, either the hedonistic approach (Bruno) or the autistic approach (Michel). Both are the children of a “free spirit” ’68 hippie mom who eventually abandoned them and this theme of abandonment and incapability of love goes on throughout the novel. No surprise here as apparently the mom, who turned out to be the biggest villain in the book, is inspired on Houellebecq’s own mother. Much literature.
Unsurprisingly the characters find no peace. Bruno eventually finds love but in the end the individual wins. Choosing between caring for a partner who is unable to give maximum pleasure and between prioritising yourself Bruno of course chooses the second. As a result, love dies, the atomised individual is once again alone and incapable of making true connections and so Bruno ends up spending the rest of his days in a content sedated state in a mental institution. His brother Michel shows us the second path. He is so detached that he is incapable of loving the one person who loves him – salvation is within reach, but he cannot grab it. Instead he becomes “hyperrational”, he lives in his brain, he is a scientific genius with no social skills and no need to be social. His thinking is enough. Or is it? Once again there is no happy ending here. Love dies, the individual is alone and eventually kills himself. The end.
Oh, and in the end, Michel manages to realize his ultimate goal: the perfect human who no longer has any need for sex to procreate. We have finally completely taken our own destiny in our own hands.
This is my third Houellebecq book that I have read. I have also read “Whatever” (Extension du Domaine de la Lutte/De wereld als markt en strijd, his debut novel) and "Soumission". The concept of the “atomised individual” is a constant theme in his work and this whole shtick that because of the Death of Religion™ modern society has become hyperindividualistic and thus has gone bad is getting old. It is not because Houellebecq himself is a depressed loser with a look on his face as if someone shat on his croissants that his view on others is therefore correct or that it even holds a kernel of truth. The modern atomised human might exist but this does not mean that this sad state of affairs that Houellebecq has connected to it also exists. At the very least is does not necessarily exist in the dystopic mold that he has laid out for us.
It is too easy to be called an intellectual because your philosophy is pessimistic. Pointing out flaws in society and criticising modern trends and ideas is easy and sounds smart. But it does nothing. It does not even teach us anything of worth. Everything I have read from Houellebecq is unnecessarily depressing and based on really basic observations. True art is becoming an intellectual of hope. But that is not his thing. Perhaps it is his genetic disposal. Where is Michel when you need him?
Laatst bewerkt:
Squidward
Well-known member
The Killings at Kingfisher Hill - Sophie Hannah
Ik ben grote liefhebber van Agatha Christie en het heeft eventjes tijd gekost om mij er over te zetten dat iemand anders mocht verdergaan met Hercule Poirot. Vooral aangezien er met Curtain van AC zelf een einde was voor Poirot. Uiteindelijk vorig jaar toch haar eerste eens gelezen (The Monogram Murders) en dat las vlotjes dus Closed Casket erna en nu Kingfisher Hill (eentje heb ik overgeslagen, Mystery of the Three Quarters).
Het leest vlotjes is het grootste voordeel van deze reeks. Op een middag is dat uit, het vraagt heel weinig inspanning (geen complexe verbanden, geen overdaad aan personages, geen zwaar geweld of gevloek etc) en aangezien het in de ‘hoogdagen’ van Poirot - de jaren 30 - speelt, is het wat men noemt een cozy mysterie. Maar het is niet ‘Hercule Poirot’. Alle elementen zijn er maar toch mist het de Agatha Christie factor. Het plot van Kingfisher plukt elementen van The Body in the Library, daar waar je bij AC toch heel vaak kon denken ‘tiens, slim gevonden’.
Ideaal voor wie toch nog affectie heeft voor Poirot maar alles van AC al gelezen heeft en voor wie nood heeft aan gewoon even wegkruipen in iets gezellig zonder meer.
Ik ben grote liefhebber van Agatha Christie en het heeft eventjes tijd gekost om mij er over te zetten dat iemand anders mocht verdergaan met Hercule Poirot. Vooral aangezien er met Curtain van AC zelf een einde was voor Poirot. Uiteindelijk vorig jaar toch haar eerste eens gelezen (The Monogram Murders) en dat las vlotjes dus Closed Casket erna en nu Kingfisher Hill (eentje heb ik overgeslagen, Mystery of the Three Quarters).
Het leest vlotjes is het grootste voordeel van deze reeks. Op een middag is dat uit, het vraagt heel weinig inspanning (geen complexe verbanden, geen overdaad aan personages, geen zwaar geweld of gevloek etc) en aangezien het in de ‘hoogdagen’ van Poirot - de jaren 30 - speelt, is het wat men noemt een cozy mysterie. Maar het is niet ‘Hercule Poirot’. Alle elementen zijn er maar toch mist het de Agatha Christie factor. Het plot van Kingfisher plukt elementen van The Body in the Library, daar waar je bij AC toch heel vaak kon denken ‘tiens, slim gevonden’.
Ideaal voor wie toch nog affectie heeft voor Poirot maar alles van AC al gelezen heeft en voor wie nood heeft aan gewoon even wegkruipen in iets gezellig zonder meer.
Avondland
Well-known member
Stilaan het einde aan het bereiken van Red Storm Rising van Tom Clancy. Een onvervalste technothriller over hoe de Sovjetunie na een verlammende terroristische aanval zich genoodzaakt voelt om de NAVO aan te vallen. De personages blijven heel erg "karton" en vooral militaire techneuten en armstoelgeneraals (@Avi) gaan dit leuk vinden, maar het leest wel zeer vlot.
Volgende is wellicht een herlezing van De Welwillenden van Jonathan Littell. Werkelijk onthutsend boek. En dan nog wel eens de laatste nieuwe van Lanoye genaamd De Draaischijf, cuz collaboratieromans zijn mijn ding wel. En nadien zou ik dan toch wel Mefisto van Klaus Mann moeten lezen, want die zou erg gelijkaardig zijn.
En wie weet ...
Nog eens de mastodont Doktor Faustus van Thomas Mann? Eerste lezing vond ik frustrerend, want dat was een héél zware rit. Maar bij momenten zo geniaal.
Volgende is wellicht een herlezing van De Welwillenden van Jonathan Littell. Werkelijk onthutsend boek. En dan nog wel eens de laatste nieuwe van Lanoye genaamd De Draaischijf, cuz collaboratieromans zijn mijn ding wel. En nadien zou ik dan toch wel Mefisto van Klaus Mann moeten lezen, want die zou erg gelijkaardig zijn.
En wie weet ...
Nog eens de mastodont Doktor Faustus van Thomas Mann? Eerste lezing vond ik frustrerend, want dat was een héél zware rit. Maar bij momenten zo geniaal.
Zubrowka
Well-known member
Na wat boeken over de geschiedenis van Oekraïne, begonnen aan de Oekraiense literatuur met "Zjadan-Vorosjylovhrad : terug naar de woeste velden van Oost-Oekraïne" Verhaal van Oekrainer die terugkeert van Charkiv naar Vorosjlovhrad (is Loegansk) om zijn vermiste broer te zoeken die daar een tankstation uitbaatte. Leest vlot weg. In het nawoord van het boek, valt mijn oog op het feit dat Nederlandse vertalen van het boek een jonge gast is (geboren 1993 en oa Slavvistiek in Leuven heeft gestudeerd) en zowaar hij heeft zelfs ook al een boek geschreven: 'Kiev op de bodem van een glas' van dus de vertalen 'Tobias Wals' en ze hadden het zowaar in de bib liggen. Halverwege het boek en leest eveneens vlot weg. Zijn alter ego die in Kiev in een hostel verblijft en daar vreemde gasten ontmoet. Ondertussen ligt ook Lisa Weeda-Aleksandra en 'Viet thanh Nguyen-Vietnamees in Parijs' klaar om gelezen te worden.
Things Fall Apart / No Longer At Ease / Arrow of God - Chinua Achebe
Ook wel bekend als de Africa trilogie. Het eerste deel heb ik jaren geleden al eens gelezen en heeft sinds toen nog niets van kracht verloren. Things Fall Apart gaat over de veranderende wereld van een gewone man in Nigeria in de 19de eeuw en is een absolute klassieker die iedereen met enige nieuwsgierigheid naar Afrikaanse literatuur gelezen moet hebben.
No Longer At Ease, met als hoofdthema de corruptie die in alle lagen van het Nigeriaanse bestuur doorsijpelde, is een stuk humoristischer dan de andere twee delen, maar iets meer middle-of-the-road dan Achebes oerwerk.
De trilogie wordt afgesloten met Arrow of God, over de concurrerende geloofsbelevingen en de rol die de katholieke kerk daarin speelde, maar dit deel lag me het minst. Ik laad mezelf maar moeilijk op als er te veel spiritualiteit of magische elementen in een verhaal sluipen (wat ook meteen de reden is dat ik bijvoorbeeld Hesse niet genietbaar vind).
Ook wel bekend als de Africa trilogie. Het eerste deel heb ik jaren geleden al eens gelezen en heeft sinds toen nog niets van kracht verloren. Things Fall Apart gaat over de veranderende wereld van een gewone man in Nigeria in de 19de eeuw en is een absolute klassieker die iedereen met enige nieuwsgierigheid naar Afrikaanse literatuur gelezen moet hebben.
No Longer At Ease, met als hoofdthema de corruptie die in alle lagen van het Nigeriaanse bestuur doorsijpelde, is een stuk humoristischer dan de andere twee delen, maar iets meer middle-of-the-road dan Achebes oerwerk.
De trilogie wordt afgesloten met Arrow of God, over de concurrerende geloofsbelevingen en de rol die de katholieke kerk daarin speelde, maar dit deel lag me het minst. Ik laad mezelf maar moeilijk op als er te veel spiritualiteit of magische elementen in een verhaal sluipen (wat ook meteen de reden is dat ik bijvoorbeeld Hesse niet genietbaar vind).
JorisBlack
Well-known member
The Sympathizer - Viet Thanh Nguyen
Man man, ik ben er door geraakt
In het kort: ik vond het begin niet slecht. Maar daarna volgde een heel lang stuk (alles wat zich afspeelde in de VS) waar ik echt moeite mee heb gehad, vooral omdat er geen cohesie in zat en omdat de schrijfstijl wat geforceerd 'literair' was bij momenten. Het einde kon me dan wel weer boeien.
Het is voorlopig een slecht leesjaar bij mij. Was ook begonnen aan Infinite Jest, maar dat gaat dus niet lukken he. De opvolger van The Three-Body Problem (Liu Cixin) heb ik ook al aan de kant moeten leggen wegens zeer teleurstellend.
Man man, ik ben er door geraakt
In het kort: ik vond het begin niet slecht. Maar daarna volgde een heel lang stuk (alles wat zich afspeelde in de VS) waar ik echt moeite mee heb gehad, vooral omdat er geen cohesie in zat en omdat de schrijfstijl wat geforceerd 'literair' was bij momenten. Het einde kon me dan wel weer boeien.
Het is voorlopig een slecht leesjaar bij mij. Was ook begonnen aan Infinite Jest, maar dat gaat dus niet lukken he. De opvolger van The Three-Body Problem (Liu Cixin) heb ik ook al aan de kant moeten leggen wegens zeer teleurstellend.
Général Zantas
Well-known member
Michael J Sullivan - Avempartha (Riyria Revelations #2)
In tegenstelling tot het eerste boek was dit een stuk minder genietbaar. Zelfde personages maar een nieuw plot en dat was gewoon een gans cliche op zich en kon gewoon weinig boeien. Enkele nieuwe personages die niet geloofwaardig zijn en de verhaalstijl die heel simplistisch blijft, droegen ook niets bij. Ik kan echt niet begrijpen waarom dit boek zo'n goeie recensies krijgt van collega's op goodreads die ik standaard altijd respecteer en bijtreed. Dit voelde voor mij aan als een zwakke Terry Brooks-versie.
Michael J Sullivan - Nyphton Rising (Riyria Revelations #3)
Ondanks het mindere review toch blijven doorlezen. Eerst en vooral omdat collega's op goodreads die ik volg, aangeven dat het beter wordt met elk boek, ten tweede omdat ze op mijn leeslijst staan en ten derde omdat het dunne boeken zijn en ik wat achter begon te geraken op mijn leesdoel voor dit jaar. Als ik dan op een week tijd een 5-tal boeken van 300 pagina's er door kan jagen, dan voel ik me minder een mislukking. Al zou ik er wel mee stoppen als dit boek geen verbetering brengt.
Gelukkig voor mij was dit boek inderdaad beter. Een stuk beter. Het plot wordt weer een gigantisch stuk interessanter. Het begint wederom vooral rond (militaire) actie en politiek te draaien. En intriges. Ondanks de (sorry voor de herhaling) simplistische schrijfstijl, weet Sullivan het toch boeiend en aangenaam te brengen, met enkele interessante plot twists en ontwikkelingen doorheen het verhaal. Er begint ook een duidelijk overkoepelend plot zichtbaar te worden en ik raak stilletjesaan zeer benieuwd hoe bepaalde dingen nu juist in mekaar steken.
In tegenstelling tot het eerste boek was dit een stuk minder genietbaar. Zelfde personages maar een nieuw plot en dat was gewoon een gans cliche op zich en kon gewoon weinig boeien. Enkele nieuwe personages die niet geloofwaardig zijn en de verhaalstijl die heel simplistisch blijft, droegen ook niets bij. Ik kan echt niet begrijpen waarom dit boek zo'n goeie recensies krijgt van collega's op goodreads die ik standaard altijd respecteer en bijtreed. Dit voelde voor mij aan als een zwakke Terry Brooks-versie.
Michael J Sullivan - Nyphton Rising (Riyria Revelations #3)
Ondanks het mindere review toch blijven doorlezen. Eerst en vooral omdat collega's op goodreads die ik volg, aangeven dat het beter wordt met elk boek, ten tweede omdat ze op mijn leeslijst staan en ten derde omdat het dunne boeken zijn en ik wat achter begon te geraken op mijn leesdoel voor dit jaar. Als ik dan op een week tijd een 5-tal boeken van 300 pagina's er door kan jagen, dan voel ik me minder een mislukking. Al zou ik er wel mee stoppen als dit boek geen verbetering brengt.
Gelukkig voor mij was dit boek inderdaad beter. Een stuk beter. Het plot wordt weer een gigantisch stuk interessanter. Het begint wederom vooral rond (militaire) actie en politiek te draaien. En intriges. Ondanks de (sorry voor de herhaling) simplistische schrijfstijl, weet Sullivan het toch boeiend en aangenaam te brengen, met enkele interessante plot twists en ontwikkelingen doorheen het verhaal. Er begint ook een duidelijk overkoepelend plot zichtbaar te worden en ik raak stilletjesaan zeer benieuwd hoe bepaalde dingen nu juist in mekaar steken.
