Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?
- Onderwerp starter coldplayke
- Startdatum
- Boeken
Général Zantas
Well-known member
Christopher Ruocchio - Disquiet Gods (The Sun Eater #6)
Geen tijd om veel te schrijven. Moet namelijk zitten, zwijgen, en het finale deel van deze magistrale serie lezen.
Geen tijd om veel te schrijven. Moet namelijk zitten, zwijgen, en het finale deel van deze magistrale serie lezen.
Dyer Hunt
Well-known member
Alexander Olbrechts - Vergruizer
Deze heb ik onlangs opgepikt op Boektopia, omdat de cover en korte inhoud me aansprak. De quote bovenaan de achterflap leest als volgt:
"Voor fans van rauwe actie, ijzingwekkende spanning en morele dubbelzinnigheid. Vergruizer is een perfecte cocktail van de actie van John Wick, de sfeer van Sin City en de humor van Deadpool." Jaaaa, dan heb je wel mijn aandacht.
Kill Bill en Pulp Fiction mogen er wat mij betreft ook nog bij. Want het klopt gewoon 100%.
Ook de speciale uitgave van het boek trok de aandacht: sprayed edges én - dit had ik nog nooit gezien - een open spine. Het ziet er wat vreemd uit, maar het grote voordeel is dat je het boek helemaal kan openleggen zonder de rug te breken.
En het maakt het boek enigzins uniek.
Ik had het boek nog maar even vast toen een man me er over aansprak. Bleek het de schrijver zélf te zijn, die daar wat half incognito rondliep aan de tafels waarop zijn boeken lagen. Ik was eigenlijk nog aan het twijfelen om het mee te pakken, maar toen hij aanbood om het boek te signeren, kon ik natuurlijk moeilijk weigeren. (En daar heb ik absoluut geen spijt van! Wat een topboek.)
Uiteindelijk een paar minuutjes met hem gebabbeld, bleek een sympathieke kerel. Meteen enkele dingen te weten gekomen, nl. dat hij graag afwisseling heeft en dus in uiteenlopende genres schrijft. En dat hij dit boek geschreven heeft met als doel dat het je als lezer lang zal bijblijven. Ik kan je zeggen: hij is in zijn opzet geslaagd.
Kortweg: Ge-WEL-DIG boek! Ik heb me niet alleen rot geamuseerd met de keiharde actie en zwartgallige humor, ik ben ook danig onder de indruk van het vernuftige plot. Verder wil ik niet te veel verklappen om jullie leesplezier niet te bederven. Ik kan alleen maar zeggen: LEES DIT BOEK. (enfin, als de beschrijving je enigzins aanspreekt).
Dankjewel Alexander, jouw zesdelige fantasyreeks (die reeds volledig geschreven is, met jaarlijks één uitgave gepland) komt meteen bovenaan mijn to read lijstje.
Deze heb ik onlangs opgepikt op Boektopia, omdat de cover en korte inhoud me aansprak. De quote bovenaan de achterflap leest als volgt:
"Voor fans van rauwe actie, ijzingwekkende spanning en morele dubbelzinnigheid. Vergruizer is een perfecte cocktail van de actie van John Wick, de sfeer van Sin City en de humor van Deadpool." Jaaaa, dan heb je wel mijn aandacht.
Kill Bill en Pulp Fiction mogen er wat mij betreft ook nog bij. Want het klopt gewoon 100%.Ook de speciale uitgave van het boek trok de aandacht: sprayed edges én - dit had ik nog nooit gezien - een open spine. Het ziet er wat vreemd uit, maar het grote voordeel is dat je het boek helemaal kan openleggen zonder de rug te breken.
En het maakt het boek enigzins uniek.Ik had het boek nog maar even vast toen een man me er over aansprak. Bleek het de schrijver zélf te zijn, die daar wat half incognito rondliep aan de tafels waarop zijn boeken lagen. Ik was eigenlijk nog aan het twijfelen om het mee te pakken, maar toen hij aanbood om het boek te signeren, kon ik natuurlijk moeilijk weigeren. (En daar heb ik absoluut geen spijt van! Wat een topboek.)
Uiteindelijk een paar minuutjes met hem gebabbeld, bleek een sympathieke kerel. Meteen enkele dingen te weten gekomen, nl. dat hij graag afwisseling heeft en dus in uiteenlopende genres schrijft. En dat hij dit boek geschreven heeft met als doel dat het je als lezer lang zal bijblijven. Ik kan je zeggen: hij is in zijn opzet geslaagd.
Kortweg: Ge-WEL-DIG boek! Ik heb me niet alleen rot geamuseerd met de keiharde actie en zwartgallige humor, ik ben ook danig onder de indruk van het vernuftige plot. Verder wil ik niet te veel verklappen om jullie leesplezier niet te bederven. Ik kan alleen maar zeggen: LEES DIT BOEK. (enfin, als de beschrijving je enigzins aanspreekt).
Dankjewel Alexander, jouw zesdelige fantasyreeks (die reeds volledig geschreven is, met jaarlijks één uitgave gepland) komt meteen bovenaan mijn to read lijstje.
Laatst bewerkt:
Hellsdinner
Crew Member
Arrow's Fall - Mercedes Lackey (Heralds of Valdemar #3)
Derde en laatste deel van de eerste trilogy die Mercedes Lackey schreef in de wereld van Valdemar.
Wat bemoedigend startte blijft voor mij uiteindelijk toch wat hangen in de middelmatigheid.
In dit derde boek is ons hoofdpersonage Talia eindelijk een volwaardig "Herald". De delen die zich afspelen in het "Collegium" en het paleis spreken me aan, de intrige en politiek plus ontwikkeling van onderlinge persoonlijke relaties. Echter begaat Lackey hier dezelfde fouten als in deel 2, waar het frustrerende en clichématige "PRAAT GEWOON MET ELKAAR EN DAN IS ALLES OPGELOST" iets te vaak voorkomt.
Het laatste deel gaat dan weer veel te snel en heeft een brutaliteit en wreedheid die eerder niet aanwezig was in het verhaal. Gelukkig gaat Lackey er niet te diep op in, waardoor de schok nog meevalt.
Deze eerste trilogy van de Valdemar fantasy wereld doet me niet meteen uitkijken naar meer. Er is wel een interesse opgewekt, maar niet de behoefte om meteen aan het volgende deel te willen beginnen. Ik ga deze op de plank "Mogelijk lezen indien geen andere inspiratie" zetten.
Derde en laatste deel van de eerste trilogy die Mercedes Lackey schreef in de wereld van Valdemar.
Wat bemoedigend startte blijft voor mij uiteindelijk toch wat hangen in de middelmatigheid.
In dit derde boek is ons hoofdpersonage Talia eindelijk een volwaardig "Herald". De delen die zich afspelen in het "Collegium" en het paleis spreken me aan, de intrige en politiek plus ontwikkeling van onderlinge persoonlijke relaties. Echter begaat Lackey hier dezelfde fouten als in deel 2, waar het frustrerende en clichématige "PRAAT GEWOON MET ELKAAR EN DAN IS ALLES OPGELOST" iets te vaak voorkomt.
Het laatste deel gaat dan weer veel te snel en heeft een brutaliteit en wreedheid die eerder niet aanwezig was in het verhaal. Gelukkig gaat Lackey er niet te diep op in, waardoor de schok nog meevalt.
Deze eerste trilogy van de Valdemar fantasy wereld doet me niet meteen uitkijken naar meer. Er is wel een interesse opgewekt, maar niet de behoefte om meteen aan het volgende deel te willen beginnen. Ik ga deze op de plank "Mogelijk lezen indien geen andere inspiratie" zetten.
Tonerider
Well-known member
De donkere kamer van Damokles - Willem Frederik Hermans
Speciaal verhaal, maar leest wel vlot weg. Het is al een oud boek (van 1958) en dat merk je soms ook. Zo begint hij op een bepaald moment over negers te spreken. Maar ondanks zulke passages, blijft het qua schrijfstijl heel helder. Als ik zeg dat het een speciaal boek is, komt dat omdat het langs de ene kant een oorlogsroman is, maar het heeft toch ook een psychologische en zelfs filosofische insteek bij momenten, vooral naar het einde toe.
Het einde laat de deur ook op een kier staan.
Speciaal verhaal, maar leest wel vlot weg. Het is al een oud boek (van 1958) en dat merk je soms ook. Zo begint hij op een bepaald moment over negers te spreken. Maar ondanks zulke passages, blijft het qua schrijfstijl heel helder. Als ik zeg dat het een speciaal boek is, komt dat omdat het langs de ene kant een oorlogsroman is, maar het heeft toch ook een psychologische en zelfs filosofische insteek bij momenten, vooral naar het einde toe.
Het einde laat de deur ook op een kier staan.
Eigenlijk wordt je heel hard in een bepaalde richting gestuurd, maar er is toch nog een waterkansje dat alles anders is. Ik heb persoonlijk graag dat een verhaal afgerond wordt, maar in het kader van het psychologische aspect hier kan ik het wel begrijpen dat het hier niet 100% gebeurt.
The Outsider - Stephen King
Een man wordt beschuldigd van een gruwelijke moord op een kind. Alle bewijslast wijst naar hem: vingerafdrukken, DNA, ooggetuigen; geen twijfel mogelijk: hij is de dader. Maar na zijn arrestatie blijkt al gauw dat hij een waterdicht alibi heeft.
Heel goeie King met een lange, gegronde aanloop waarbij uiteindelijk toch een portie bovennatuurlijke krachten aan te pas komt. Classic King formule zo'n beetje; een formule die me wel ligt. Personages waar je met mee leeft, spannend plot en het bovennatuurlijke is er gewoon.
Om wat te verduidelijken: in sommige boeken moet dat te uitgeklaard worden, te veel gespecifeerd. Dat vind ik bv zo tof aan Pet Semetary: iets dat dood is wordt begraven en duikt levend terug op. Geen details over hoe en wat. Idem met 11.22.63: er is een onzichtbare deur en als je der door stapt ga je terug in de tijd. Hier krijg je wel iets meer achtergrond maar net genoeg en zeker niet te veel.
Na het lezen ook wat reviews gecheckt en grappig dat veel mensen ofwel het eerste deel goed vinden, dat meer de weg op gaat van een klassieke whodunnit/detective ofwel het tweede deel, vanaf het bovennatuurlijke element op duikt. Imo beiden even goed en samen vormen ze een uitstekend geheel.
Een man wordt beschuldigd van een gruwelijke moord op een kind. Alle bewijslast wijst naar hem: vingerafdrukken, DNA, ooggetuigen; geen twijfel mogelijk: hij is de dader. Maar na zijn arrestatie blijkt al gauw dat hij een waterdicht alibi heeft.
Heel goeie King met een lange, gegronde aanloop waarbij uiteindelijk toch een portie bovennatuurlijke krachten aan te pas komt. Classic King formule zo'n beetje; een formule die me wel ligt. Personages waar je met mee leeft, spannend plot en het bovennatuurlijke is er gewoon.
Om wat te verduidelijken: in sommige boeken moet dat te uitgeklaard worden, te veel gespecifeerd. Dat vind ik bv zo tof aan Pet Semetary: iets dat dood is wordt begraven en duikt levend terug op. Geen details over hoe en wat. Idem met 11.22.63: er is een onzichtbare deur en als je der door stapt ga je terug in de tijd. Hier krijg je wel iets meer achtergrond maar net genoeg en zeker niet te veel.
Na het lezen ook wat reviews gecheckt en grappig dat veel mensen ofwel het eerste deel goed vinden, dat meer de weg op gaat van een klassieke whodunnit/detective ofwel het tweede deel, vanaf het bovennatuurlijke element op duikt. Imo beiden even goed en samen vormen ze een uitstekend geheel.
Tonerider
Well-known member
Tijden van duisternis - R.J. Elleroy
Een man keert terug naar zijn roots nadat hij bericht heeft gekregen dat zijn (psychologisch gestoorde) broer in het gevang zit. Hierdoor wordt hij geconfronteerd met zijn verleden. Een verleden gebrandmerkt door de dood, mentale problemen en de barre levensomstandigheden
Thriller met vleugje horror, leest gemakkelijk weg en blijft boeiend tot het einde.
Een man keert terug naar zijn roots nadat hij bericht heeft gekregen dat zijn (psychologisch gestoorde) broer in het gevang zit. Hierdoor wordt hij geconfronteerd met zijn verleden. Een verleden gebrandmerkt door de dood, mentale problemen en de barre levensomstandigheden
Thriller met vleugje horror, leest gemakkelijk weg en blijft boeiend tot het einde.
Général Zantas
Well-known member
Christopher Ruocchio - Shadows Upon Time (The Sun Eater #7)
Het laatste deel uit. Geweldige space opera, maar deze laatste was toch niet helemaal mijn dada. Duurde het langste van alle boeken uit de serie om uit te lezen, wist me te weinig echt te captiveren om er uren aan een stuk in te lezen. Enkel de laatste 20% waren weer echt heel goed. Maar daarvoor? Te traag, te weinig spanning, ik vind niet alles super goed uitgelegd of beschreven, etc.
Zeker geen slecht boek, maar in de finale verwacht ik toch een beetje meer schwung. 4,5/5 naar beneden afgerond op goodreads.
Het laatste deel uit. Geweldige space opera, maar deze laatste was toch niet helemaal mijn dada. Duurde het langste van alle boeken uit de serie om uit te lezen, wist me te weinig echt te captiveren om er uren aan een stuk in te lezen. Enkel de laatste 20% waren weer echt heel goed. Maar daarvoor? Te traag, te weinig spanning, ik vind niet alles super goed uitgelegd of beschreven, etc.
Zeker geen slecht boek, maar in de finale verwacht ik toch een beetje meer schwung. 4,5/5 naar beneden afgerond op goodreads.
Hellsdinner
Crew Member
Augustus - John Williams
Jawadde, het jaar afsluiten in stijl (alhoewel ik mogelijk nog wel een boekje kan uitlezen voor 31 december).
John Williams schrijft hier een meesterlijk werk neer over de romeinse keizer Augustus. De meesterlijkheid zit niet enkel in zijn schrijven, maar ook de stijl die hij hier hanteert. Williams kiest er voor om via (fictieve) brieven te werken, waar allerhande figuren uit de periode de revue passeren, in hun brieven naar anderen vertellend over de gebeurtenissen en gedachten van het moment. Alle aspecten van Rome en het leven van Augustus passeren de revue.
Het is ook heerlijk om zo een geweldig voorbeeld van "unreliable narrator" te lezen, waar de schrijver van iedere brief de dingen beschrijft in zijn ogen en de brief erna een duidelijk andere blik kan werpen, zonder te zeggen wat nu eigenlijk correct is.
Uiteraard is het schrijven zelf van Williams ook een pracht om te lezen. Dit was mijn eerste werk van hem dat ik las, en doet naar meer smaken.
Jawadde, het jaar afsluiten in stijl (alhoewel ik mogelijk nog wel een boekje kan uitlezen voor 31 december).
John Williams schrijft hier een meesterlijk werk neer over de romeinse keizer Augustus. De meesterlijkheid zit niet enkel in zijn schrijven, maar ook de stijl die hij hier hanteert. Williams kiest er voor om via (fictieve) brieven te werken, waar allerhande figuren uit de periode de revue passeren, in hun brieven naar anderen vertellend over de gebeurtenissen en gedachten van het moment. Alle aspecten van Rome en het leven van Augustus passeren de revue.
Het is ook heerlijk om zo een geweldig voorbeeld van "unreliable narrator" te lezen, waar de schrijver van iedere brief de dingen beschrijft in zijn ogen en de brief erna een duidelijk andere blik kan werpen, zonder te zeggen wat nu eigenlijk correct is.
Uiteraard is het schrijven zelf van Williams ook een pracht om te lezen. Dit was mijn eerste werk van hem dat ik las, en doet naar meer smaken.
FlyingHorseman
Well-known member
Op de valreep nog twee boeken gelezen die het beste zijn dat ik dit jaar gelezen heb.
Cormac McCarthy - Suttree
Suttree is verre van het makkelijkste boek van McCarthy, aangezien het relatief plotloos is en vooral lijkt voort te kabbelen zonder grote gebeurtenissen. Maar naast de typische prachtige taal en de beelden die die oproept, raakte mij vooral de menselijkheid van het boek, nochtans niet het eerste kenmerk waar ik aan denk bij het werk van McCarthy. De tragikomische roman volgt een man van gegoede afkomst die rijkdom afwijst en ervoor kiest aan de rand van de maatschappij te gaan leven. De grote sterkte van Suttree is de compassie voor de verstotelingen waar het hoofdpersonage tussen gaat wonen. Het is mogelijk McCarthy’s meest persoonlijke werk en thematisch bijzonder rijk, met vragen over individualiteit en de rol van de maatschappij. Het is ergens jammer dat ik het niet op het heetste punt van de zomer heb gelezen, met af en toe een biertje erbij, dat had de leeservaring wellicht nog intenser gemaakt.
Tot nu toe waren Blood Meridian en The Border Trilogy (met name The Crossing) de werken die McCarthy voor mij een plaats in de literaire eeuwigheid bezorgden. Suttree mag daar nu zonder twijfel bij.
Alfred Döblin - Berlin Alexanderplatz
Een chaotische, meedogenloze misdaadroman die een triomf van literaire vormgeving is. Het verhaal is eenvoudig: een ex-gevangene die tevergeefs probeert op het rechte pad te blijven. Döblin zet de roman echter op als een montage van losse scènes en wisselende vertelperspectieven. Het is alsof hij als regisseur meerdere camera’s op de Alexanderplatz richt en telkens lukraak het beeld volgt dat zijn interesse prikkelt. We volgen op die manier niet alleen de gedachten van Franz Biberkopf, het hoofdpersonage, maar Döblin springt ook over naar die van een prostituee, een criminele vriend, of zelfs naar flarden radioreclame en uitweidingen over religie en politiek. Op die manier weet Döblin de tijd en plaats van de roman - verschenen in 1928, maar door de experimentele stijl nog altijd verrassend fris - overtuigend te vangen als een broeihaard voor zowel de gebeurtenissen in het boek als voor wat Duitsland in de jaren daarna te wachten stond. Sehr gut.
Cormac McCarthy - Suttree
Suttree is verre van het makkelijkste boek van McCarthy, aangezien het relatief plotloos is en vooral lijkt voort te kabbelen zonder grote gebeurtenissen. Maar naast de typische prachtige taal en de beelden die die oproept, raakte mij vooral de menselijkheid van het boek, nochtans niet het eerste kenmerk waar ik aan denk bij het werk van McCarthy. De tragikomische roman volgt een man van gegoede afkomst die rijkdom afwijst en ervoor kiest aan de rand van de maatschappij te gaan leven. De grote sterkte van Suttree is de compassie voor de verstotelingen waar het hoofdpersonage tussen gaat wonen. Het is mogelijk McCarthy’s meest persoonlijke werk en thematisch bijzonder rijk, met vragen over individualiteit en de rol van de maatschappij. Het is ergens jammer dat ik het niet op het heetste punt van de zomer heb gelezen, met af en toe een biertje erbij, dat had de leeservaring wellicht nog intenser gemaakt.
Tot nu toe waren Blood Meridian en The Border Trilogy (met name The Crossing) de werken die McCarthy voor mij een plaats in de literaire eeuwigheid bezorgden. Suttree mag daar nu zonder twijfel bij.
Alfred Döblin - Berlin Alexanderplatz
Een chaotische, meedogenloze misdaadroman die een triomf van literaire vormgeving is. Het verhaal is eenvoudig: een ex-gevangene die tevergeefs probeert op het rechte pad te blijven. Döblin zet de roman echter op als een montage van losse scènes en wisselende vertelperspectieven. Het is alsof hij als regisseur meerdere camera’s op de Alexanderplatz richt en telkens lukraak het beeld volgt dat zijn interesse prikkelt. We volgen op die manier niet alleen de gedachten van Franz Biberkopf, het hoofdpersonage, maar Döblin springt ook over naar die van een prostituee, een criminele vriend, of zelfs naar flarden radioreclame en uitweidingen over religie en politiek. Op die manier weet Döblin de tijd en plaats van de roman - verschenen in 1928, maar door de experimentele stijl nog altijd verrassend fris - overtuigend te vangen als een broeihaard voor zowel de gebeurtenissen in het boek als voor wat Duitsland in de jaren daarna te wachten stond. Sehr gut.
Zo blij dat Döblin je bevallen is!
En die heb ik nu net uit. Deze was nog beter dan Post Office vond ik. In plaats van vooral anekdotes is het nu een chronologische POV van de eerste herinnering tot z'n adolescentie. Veel ernstigere grofheid, maar nog steeds met humor op soms onverwachte momenten.
In het begin moest ik nog luidop lachen met de onophoudelijk verbaal denigrerende manier waarop zijn vader met hem omgaat. Het is echt erg, maar tegelijk op zo'n directe, korte en ruwe manier beschreven dat het grappig wordt. Maar verder in het verhaal blijft er van de humor natuurlijk niet veel meer over wat dat betreft.
Tonerider
Well-known member
Rusteloze grond - Claire Fuller.
‐--------
'Rusteloze grond'van Claire Fuller is een indringende roman over twee mensen die ten onder gaan aan de bureaucratie en systemen van de maatschappij.
De tweeling Jeanie en Julius zijn altijd anders geweest. Ze zijn de vijftig al gepasseerd en wonen nog steeds bij hun moeder Dot op het platteland, in afzondering en armoede. Er is een ‘afspraak’ met de eigenaar dat ze nooit huur hoeven te betalen en ze verbouwen (en doden soms) alles wat ze nodig hebben voor hun levensonderhoud in hun grote tuin. In het huisje is het vredig en wordt er muziek gemaakt. Maar dan sterft Dot plotseling en stort hun wereld in. Stukje bij beetje komen de geheimen van hun moeder aan het licht, waardoor alles wat Jeanie en Julius dachten te weten over hun leven op losse schroeven komt te staan.
-----
Door de voorlaatste zin v.d. omschrijving verwachtte ik een spannend boek. Maar dat is het niet. Je komt niet stukje bij beetje te weten wat het geheim is. Eigenlijk volg je vooral hun strijd om aan geld te komen en hoe ze dat absurd slecht beheren.
Het duistere geheim houdt ook geen steek, want er was totaal geen reden om daarover te liegen tegenover de kinderen en hen in die omstandigheden te laten leven. Ook het feit dat anderen wel wisten wat er aan de hand was, houdt geen steek want dat laat je niet gebeuren als je ook maar een gram om de kinderen geeft.
Ik heb het boek redelijk snel uitgelezen, dus op zich is het wel vlot geschreven, maar ik vind het geen aanrader.
‐--------
Omschrijving
'Rusteloze grond'van Claire Fuller is een indringende roman over twee mensen die ten onder gaan aan de bureaucratie en systemen van de maatschappij.
De tweeling Jeanie en Julius zijn altijd anders geweest. Ze zijn de vijftig al gepasseerd en wonen nog steeds bij hun moeder Dot op het platteland, in afzondering en armoede. Er is een ‘afspraak’ met de eigenaar dat ze nooit huur hoeven te betalen en ze verbouwen (en doden soms) alles wat ze nodig hebben voor hun levensonderhoud in hun grote tuin. In het huisje is het vredig en wordt er muziek gemaakt. Maar dan sterft Dot plotseling en stort hun wereld in. Stukje bij beetje komen de geheimen van hun moeder aan het licht, waardoor alles wat Jeanie en Julius dachten te weten over hun leven op losse schroeven komt te staan.
-----
Door de voorlaatste zin v.d. omschrijving verwachtte ik een spannend boek. Maar dat is het niet. Je komt niet stukje bij beetje te weten wat het geheim is. Eigenlijk volg je vooral hun strijd om aan geld te komen en hoe ze dat absurd slecht beheren.
Het duistere geheim houdt ook geen steek, want er was totaal geen reden om daarover te liegen tegenover de kinderen en hen in die omstandigheden te laten leven. Ook het feit dat anderen wel wisten wat er aan de hand was, houdt geen steek want dat laat je niet gebeuren als je ook maar een gram om de kinderen geeft.
Ik heb het boek redelijk snel uitgelezen, dus op zich is het wel vlot geschreven, maar ik vind het geen aanrader.
Avondland
Well-known member
De Wonderen van Jeroen Olyslaegers vond ik niet zijn sterkste werk, met Wildevrouw en Wil toch als betere boeken, maar dit is weer een knappe evocatie en ontdekking van een Antwerps verleden. De man heeft zijn werk gedaan om het bankiersleven van de Belle Epoque tot leven te wekken. De exploitatie van Congo (met niet alleen de winsten, de bedreiging van de plantages in Maleisië en de morele verontwaardiging maar ook de morele, mentale en fysieke uitdagingen van gelukszoekers in de kolonie) komt daarin zeker sterk naar voor, alsook de Wereldtentoonstelling in Antwerpen en de spirituele séances die toen populair waren. Ook wat gek om al die Antwerpse straatnamen in het Frans te lezen.
Nu bezig in Vanity Fair van William Makepeace Thackeray. Toen ik nog student was werd die aangeraden door een prof bij cultuurgeschiedenis van de Nieuwste Tijd en pas vorig jaar op de kop getikt met het idee hem ooit eens te lezen. Wel, dat moment is nu aangebroken. Ca. 70 pagina's ver in een boek van 800+ pagina's en ik lees hem met groeiende leesbegeerte. Een van die Grote Romans die je wil verslinden. Het is nu extra genieten wanneer ik 's ochtends vroeg de wekker zet om hem in alle stilte te kunnen lezen met een tas koffie terwijl vrouw & kind nog in dromenland zijn. 's Avonds lukt dat ook, maar dan ben ik zelf nogal moe en dan is het soms moeilijk om de aandacht erbij te houden.
Nu bezig in Vanity Fair van William Makepeace Thackeray. Toen ik nog student was werd die aangeraden door een prof bij cultuurgeschiedenis van de Nieuwste Tijd en pas vorig jaar op de kop getikt met het idee hem ooit eens te lezen. Wel, dat moment is nu aangebroken. Ca. 70 pagina's ver in een boek van 800+ pagina's en ik lees hem met groeiende leesbegeerte. Een van die Grote Romans die je wil verslinden. Het is nu extra genieten wanneer ik 's ochtends vroeg de wekker zet om hem in alle stilte te kunnen lezen met een tas koffie terwijl vrouw & kind nog in dromenland zijn. 's Avonds lukt dat ook, maar dan ben ik zelf nogal moe en dan is het soms moeilijk om de aandacht erbij te houden.
Yulquen
Active member
Andy Weir - Project Hail Mary
Een beetje tegengevallen of te veel hype, ik weet ook niet wat ik (niet) heb met zo'n boeken. Het verhaal kwam voor mij traag op gang. Het wordt ook deels met flashbacks verteld, wat op zich niet erg is. Het gaat vlotter vanaf een bepaald punt in het boek, maar ik vond het einde iets te lang gerekt, maar dit kan ook zijn om het beter te doen passen.
Ik ben benieuwd of ze het boekeinde in de film gebruiken...
Een beetje tegengevallen of te veel hype, ik weet ook niet wat ik (niet) heb met zo'n boeken. Het verhaal kwam voor mij traag op gang. Het wordt ook deels met flashbacks verteld, wat op zich niet erg is. Het gaat vlotter vanaf een bepaald punt in het boek, maar ik vond het einde iets te lang gerekt, maar dit kan ook zijn om het beter te doen passen.
Ik ben benieuwd of ze het boekeinde in de film gebruiken...
Général Zantas
Well-known member
Sir Terry Pratchett - Pyramids (Discworld #7)
De eerste Discworld-novel die niet met The Watch te maken had, en gelijk een beetje een teleurstellende ervaring.
Het deel waarin ons hoofdpersonage de troon besteeg en voor een tijdje zich moest meten in een machtsspelletje met de hoofdpriester was vrij interessant en entertainend om te volgen. Helaas laat Pratchett dit vrij snel varen en wordt de atmosfeer omgetoverd in eentje waar het absurde hoogtij viert.
De Discworld-novels waarin Pratchett doet alsof ze zichzelf helemaal niet serieus nemen en thema's in het absurde trekken, zijn niet mijn ding en ik vrees voor een aantal andere subseries in deze wereld die ik waarschijnlijk niet echt smaken zal. Maar goed, we geven elk boek een kans en blijven gestaag vorderen in de Discworld.
Ondertussen begonnen aan Small Gods.
3/5
De eerste Discworld-novel die niet met The Watch te maken had, en gelijk een beetje een teleurstellende ervaring.
Het deel waarin ons hoofdpersonage de troon besteeg en voor een tijdje zich moest meten in een machtsspelletje met de hoofdpriester was vrij interessant en entertainend om te volgen. Helaas laat Pratchett dit vrij snel varen en wordt de atmosfeer omgetoverd in eentje waar het absurde hoogtij viert.
De Discworld-novels waarin Pratchett doet alsof ze zichzelf helemaal niet serieus nemen en thema's in het absurde trekken, zijn niet mijn ding en ik vrees voor een aantal andere subseries in deze wereld die ik waarschijnlijk niet echt smaken zal. Maar goed, we geven elk boek een kans en blijven gestaag vorderen in de Discworld.
Ondertussen begonnen aan Small Gods.
3/5
Hellsdinner
Crew Member
Voor mij is nummer 10: Moving Pictures, zowat de omslag. Alles daarvoor had ik geregeld het gevoel dat Pratchett nog zoekende is in zijn balans tussen humor en verhaal. Alles daarna was volledig mijn ding (mits uitzonderingen of course).
Général Zantas
Well-known member
Sir Terry Pratchett - Small Gods (Discword #13)
In tegenstelling tot eerder deze week waarin ik een teleurstellende leeservaring had met een Discworld-boek, was het ditmaal helemaal anders. Small Gods is Pratchett van de bovenste plank. Grappig en intelligent, met een steengoed verhaal er bovenop. Dát is wat ik verwacht wanneer ik een Discworld-boek vastpak, en Small Gods scoort zeer sterk op dat vlak.
4,5/5.
In tegenstelling tot eerder deze week waarin ik een teleurstellende leeservaring had met een Discworld-boek, was het ditmaal helemaal anders. Small Gods is Pratchett van de bovenste plank. Grappig en intelligent, met een steengoed verhaal er bovenop. Dát is wat ik verwacht wanneer ik een Discworld-boek vastpak, en Small Gods scoort zeer sterk op dat vlak.
4,5/5.
