Avondland
Well-known member
Ik zal dan maar eens werk maken van die Anna Karenina in de vertaling van Boland. Benieuwd of die dan leest als een trein (pun intended).
Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?
- Onderwerp starter coldplayke
- Startdatum
- Boeken
The Garden of Seven Twilights - Miquel de Palol
De Catalaanse post-modernistische roman bij uitstek, zo wist ik mij te informeren. Het werd eind jaren '80 geschreven, maar pas in 2023 voor het eerst in het Engels vertaald. Het is een mix van een dystopisch verhaal (de beschaafde wereld ligt door een nucleaire oorlog in het puin) met een raamwerk zoals we ze uit The Canterbury Tales of de Decamerone kennen (de verteller wordt uitgenodigd op een elitair toevluchtsoord waar de gasten verhalen vertellen). In eerste instantie lijken de verhalen niet aan mekaar gerelateerd te zijn, maar al snel wordt duidelijk dat alles terugdraait op een Succession-achtig drama in de financiële wereld.
Het is door de experimentele structuur (je gaat soms tot wel 9 niveaus diep in een raamvertelling, en er wordt voortdurend tussen niveaus gesprongen) en de onbetrouwbaarheid van de vertellers geen gemakkelijk boek om te doorgronden. Het heeft mij mede daardoor in twee verdeeld. De raamvertellingen zijn best goed, sommigen zelfs uitstekend, maar het overkoepelende verhaal slaagde er vreemd genoeg niet in om genoeg diepgang te brengen, zelfs als je het werk op de meest diep filosofische/allegorische manier leest.
Het Behouden Huis - Willem Frederik Hermans
Ik wou iets aan de lacune in mijn kennis van de Nederlandstalige literatuur doen, en dit was het enige boek van W.F. Hermans dat mijn moeder nog in haar boekenkast had staan. Wat een mokerslag. Een soldaat stoot in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog op een - ogenschijnlijk - verlaten huis, waar hij denkt de oorlog eventjes uit te kunnen zitten. De oorlog loopt effectief ten einde, maar niet zonder oorverdovend orgelpunt. Je kan dit op een uur uitlezen, dus gewoon doen.
Kairos - Jenny Erpenbeck
Een jonge vrouw van 19 jaar begint in de DDR een affaire met een 53-jarige man. Naarmate het verhaal vordert, zie je meer en meer hoe Erpenbeck de tweespalt waarin Duitsland zich bevindt verweeft met de identiteitscrisis van haar personages.
Zeker de dialoogstijl sprong er voor mij uit, maar ik lees ook veel dingen online van mensen die het storend vinden dat er zo goed als nooit in de directe rede wordt geschreven (wat voor een stuk de te lage gemiddelde rating in goodreads verklaart - het andere stuk komt misschien door mijn vermoeden dat dit voor veel Duitse scholieren nu verplichte literatuur zal zijn). Het verhaal en zeker de ontknoping blijft bij mij nog een beetje nazinderen - dit lijkt me eentje die op den duur nog verder kan doorgroeien in mijn herinnering en waardering.
De Catalaanse post-modernistische roman bij uitstek, zo wist ik mij te informeren. Het werd eind jaren '80 geschreven, maar pas in 2023 voor het eerst in het Engels vertaald. Het is een mix van een dystopisch verhaal (de beschaafde wereld ligt door een nucleaire oorlog in het puin) met een raamwerk zoals we ze uit The Canterbury Tales of de Decamerone kennen (de verteller wordt uitgenodigd op een elitair toevluchtsoord waar de gasten verhalen vertellen). In eerste instantie lijken de verhalen niet aan mekaar gerelateerd te zijn, maar al snel wordt duidelijk dat alles terugdraait op een Succession-achtig drama in de financiële wereld.
Het is door de experimentele structuur (je gaat soms tot wel 9 niveaus diep in een raamvertelling, en er wordt voortdurend tussen niveaus gesprongen) en de onbetrouwbaarheid van de vertellers geen gemakkelijk boek om te doorgronden. Het heeft mij mede daardoor in twee verdeeld. De raamvertellingen zijn best goed, sommigen zelfs uitstekend, maar het overkoepelende verhaal slaagde er vreemd genoeg niet in om genoeg diepgang te brengen, zelfs als je het werk op de meest diep filosofische/allegorische manier leest.
Het Behouden Huis - Willem Frederik Hermans
Ik wou iets aan de lacune in mijn kennis van de Nederlandstalige literatuur doen, en dit was het enige boek van W.F. Hermans dat mijn moeder nog in haar boekenkast had staan. Wat een mokerslag. Een soldaat stoot in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog op een - ogenschijnlijk - verlaten huis, waar hij denkt de oorlog eventjes uit te kunnen zitten. De oorlog loopt effectief ten einde, maar niet zonder oorverdovend orgelpunt. Je kan dit op een uur uitlezen, dus gewoon doen.
Kairos - Jenny Erpenbeck
Een jonge vrouw van 19 jaar begint in de DDR een affaire met een 53-jarige man. Naarmate het verhaal vordert, zie je meer en meer hoe Erpenbeck de tweespalt waarin Duitsland zich bevindt verweeft met de identiteitscrisis van haar personages.
Zeker de dialoogstijl sprong er voor mij uit, maar ik lees ook veel dingen online van mensen die het storend vinden dat er zo goed als nooit in de directe rede wordt geschreven (wat voor een stuk de te lage gemiddelde rating in goodreads verklaart - het andere stuk komt misschien door mijn vermoeden dat dit voor veel Duitse scholieren nu verplichte literatuur zal zijn). Het verhaal en zeker de ontknoping blijft bij mij nog een beetje nazinderen - dit lijkt me eentje die op den duur nog verder kan doorgroeien in mijn herinnering en waardering.
Ednolb
Active member
De Meester en Margarita - Michail Boelgakov
Ik heb deze gelezen omdat ik deze hier een aantal keer heb zien passeren en er steeds vol lof over werd gesproken.
Ik snap het niet, denk ik. Ik heb er mij echt moeten doorworstelen terwijl het op zich niet zo moeilijk las. Ik had totaal geen voeling met het absurde en (poging tot) humor.
De stukken rond Pontius Pilatus vond ik wel heel sterk geschreven en heel boeiend, maar die waren niet zo uitgebreid.
Blij dat ik er doorheen ben. Het was het eerste boek dat ik las van een Russisch auteur. Als ik dan online lees dat dit boek steevast in Russische eindejaarlijstjes opduikt, dat belooft voor mijn eerste Dostojevski-boek
Ik heb deze gelezen omdat ik deze hier een aantal keer heb zien passeren en er steeds vol lof over werd gesproken.
Ik snap het niet, denk ik. Ik heb er mij echt moeten doorworstelen terwijl het op zich niet zo moeilijk las. Ik had totaal geen voeling met het absurde en (poging tot) humor.
De stukken rond Pontius Pilatus vond ik wel heel sterk geschreven en heel boeiend, maar die waren niet zo uitgebreid.
Blij dat ik er doorheen ben. Het was het eerste boek dat ik las van een Russisch auteur. Als ik dan online lees dat dit boek steevast in Russische eindejaarlijstjes opduikt, dat belooft voor mijn eerste Dostojevski-boek
Laatst bewerkt:
Hellsdinner
Crew Member
Mistress of Rome - Kate Quinn (Empress of Rome #1)
Een denderend drama in het Rome van Keizer Domitianus.
Quinn werkt op een degelijke historische basis die haar verhaal kracht bij zet, met voldoende fictionalisering om het interessant te houden.
Had dit boek "on a whim" gekocht en zal nu zeker ook de andere delen in de serie aankopen.
Een denderend drama in het Rome van Keizer Domitianus.
Quinn werkt op een degelijke historische basis die haar verhaal kracht bij zet, met voldoende fictionalisering om het interessant te houden.
Had dit boek "on a whim" gekocht en zal nu zeker ook de andere delen in de serie aankopen.
Nahrtent
Member
Voor mij was dit, een jaar of twee geleden, ook mijn eerste Russische klassieker. Ondertussen heb ik er, op 100 resterende pagina's van De idioot na, vier achter de kiezen. De satire ging me soms boven het hoofd (ik denk dat je daarvoor nogal wat kennis nodig hebt van het dagelijkse leven onder Stalin), maar ik heb mij wel geamuseerd met de exploten van Woland en zijn gevolg. De kleine kantjes van de mensen worden echt wel mooi gefileerd, vond ik.De Meester en Margarita - Michail Boelgakov
Ik heb deze gelezen omdat ik deze hier een aantal keer heb zien passeren en er steeds vol lof over werd gesproken.
Ik snap het niet, denk ik. Ik heb er mij echt moeten doorworstelen terwijl het op zich niet zo moeilijk las. Ik had totaal geen voeling met het absurde en (poging tot) humor.
De stukken rond Pontius Pilatus vond ik wel heel sterk geschreven en heel boeiend, maar die waren niet zo uitgebreid.
Blij dat ik er doorheen ben. Het was het eerste boek dat ik las van een Russisch auteur. Als ik dan online lees dat dit boek steevast in Russische eindejaarlijstjes opduikt, dat belooft voor mijn eerste Dostojevski-boek
Als je met name het meer magisch-absurdistische kantje van pakweg de tweede helft minder kon smaken, wat ik zeker begrijp, denk ik dat Tolstoj meer je ding gaat zijn. Al hoef je imo ook zeker geen schrik te hebben van Dostojevski.
Da's meteen een moeilijk boek om te waarderen als je niet de nodige context meehebt waarin het werd geschreven. Ik denk dat de meeste lezers (en jij ook waarschijnlijk) wel doorhebben dat het een politieke satire is, maar er zijn heel veel referenties die op eerste zicht voor de moderne Westerse lezer niet meteen te doorgronden zijn. Ik heb dit boek zelf gelezen toen ik te jong was, waardoor ik het ook niet kon appreciëren.De Meester en Margarita - Michail Boelgakov
Ik heb deze gelezen omdat ik deze hier een aantal keer heb zien passeren en er steeds vol lof over werd gesproken.
Ik snap het niet, denk ik. Ik heb er mij echt moeten doorworstelen terwijl het op zich niet zo moeilijk las. Ik had totaal geen voeling met het absurde en (poging tot) humor.
De stukken rond Pontius Pilatus vond ik wel heel sterk geschreven en heel boeiend, maar die waren niet zo uitgebreid.
Blij dat ik er doorheen ben. Het was het eerste boek dat ik las van een Russisch auteur. Als ik dan online lees dat dit boek steevast in Russische eindejaarlijstjes opduikt, dat belooft voor mijn eerste Dostojevski-boek
Zoals gezegd staat Bulgakov wel een beetje apart tussen de Russische schrijvers. Ik denk dat enkel Gogol qua absurdisme / groteskheid een beetje vergelijkbaar is (ook al was dat niet eens een Rus). De meeste andere klassieke Russen bevinden zich veel meer in het realisme. Ze zijn op een andere manier uitdagend, maar ik vind ze wel iets voor de hand liggender om zonder extra opzoekingswerk het nodige uit te kunnen halen.
Nahrtent
Member
Om in de sfeer te blijven:
De idioot – Fjodor Dostojevski ****
Mijn tweede Dostojevski, en deze beviel me heel erg. Het tempo ligt over het algemeen zeer hoog, op het koortsachtige af, en Dostojevski herhaalt talloze keren waar hij zo goed in is: een aantal erg kleurrijke personages in dezelfde ruimte plaatsen voor wat een gezellig samenzijn moet worden, om vervolgens de boel compleet te laten ontsporen. Met die samenvatting doe ik het boek misschien wat oneer aan, want er valt ongetwijfeld veel meer over te vertellen (de al te spectaculaire verhalen van ‘geboren verteller’ generaal Ivolgin verdienen zeker een vermelding, bijvoorbeeld). Entertainend is het zeker, samenhangend of realistisch echter niet altijd. Het gehele boek leest weliswaar bijzonder vlot en zakt ondanks hier en daar wat rare sprongen nergens echt in elkaar, en de laatste 60 pagina’s in het bijzonder zijn als een joyrider in een carnavalswagen die je zonder te remmen tegen het gezicht knalt.
De idioot – Fjodor Dostojevski ****
Mijn tweede Dostojevski, en deze beviel me heel erg. Het tempo ligt over het algemeen zeer hoog, op het koortsachtige af, en Dostojevski herhaalt talloze keren waar hij zo goed in is: een aantal erg kleurrijke personages in dezelfde ruimte plaatsen voor wat een gezellig samenzijn moet worden, om vervolgens de boel compleet te laten ontsporen. Met die samenvatting doe ik het boek misschien wat oneer aan, want er valt ongetwijfeld veel meer over te vertellen (de al te spectaculaire verhalen van ‘geboren verteller’ generaal Ivolgin verdienen zeker een vermelding, bijvoorbeeld). Entertainend is het zeker, samenhangend of realistisch echter niet altijd. Het gehele boek leest weliswaar bijzonder vlot en zakt ondanks hier en daar wat rare sprongen nergens echt in elkaar, en de laatste 60 pagina’s in het bijzonder zijn als een joyrider in een carnavalswagen die je zonder te remmen tegen het gezicht knalt.
Laatst bewerkt:
Avondland
Well-known member
Vergelijken met Tolstoj lijkt Dostojevski soms wat kolderesk, dat zal je ook zijn opgevallen in De Broers Karamazov. Het gaat er soms (los) over, alsof het gaat om een of andere klucht of cabaret. Misschien wat vergelijkbaar met een Fellini wiens cinema soms theatraal overkomt. Tolstoj is dan toch weer wat serieuzer. En toch: wereldklasse.
Ik heb De Idioot ook in een oudere vertaling gelezen van Charles B. Timmer. Uit 1960 begot dus wie weet wat het gaat geven als ik die in een nieuwere, vlottere vertaling lees. En de Misdaad en Straf die ik heb liggen is van Lourens Reedijk (vertaling 1992/2007, via LJ Veen). En intussen zie ik dat Hans Boland nadien ook een vertaling heeft uitgegeven, dus die moet ik misschien ook maar eens gaan opzoeken. Ik heb dan wel een vertaling van Duivels door Hans Boland liggen.
Adrian McKinty - The Chain
Korte thriller aan een hoog tempo. Heel coole insteek (u kind is gekidnapped, om het terug te krijgen moet jij zelf iemand kidnappen en zo gaat de ketting verder) en erg vlot om te lezen. Voor mij iets te kort waardoor de ontknoping allemaal wat te snel ging maar het geheel is wel een toffe rollercoaster van emoties.
Korte thriller aan een hoog tempo. Heel coole insteek (u kind is gekidnapped, om het terug te krijgen moet jij zelf iemand kidnappen en zo gaat de ketting verder) en erg vlot om te lezen. Voor mij iets te kort waardoor de ontknoping allemaal wat te snel ging maar het geheel is wel een toffe rollercoaster van emoties.
Wolf - Lara Taveirne
Een (non-)fictieboek waarin de schrijfster vertelt hoe ondanks samen op te groeien in een warm gezin haar jongste broer Wolf op 18 jarige leeftijd naar Zweden is getrokken om daar doelbewust zijn laatste adem uit te blazen in de bossen.
Zeer vlot en verhalend geschreven waardoor ik het boek in twee dagen heb uitgelezen, aanrader.
Een (non-)fictieboek waarin de schrijfster vertelt hoe ondanks samen op te groeien in een warm gezin haar jongste broer Wolf op 18 jarige leeftijd naar Zweden is getrokken om daar doelbewust zijn laatste adem uit te blazen in de bossen.
Zeer vlot en verhalend geschreven waardoor ik het boek in twee dagen heb uitgelezen, aanrader.
Hellsdinner
Crew Member
I Was a Teenage Slasher - Stephen Graham Jones
Leuk idee, werkt niet.
Stephen Graham Jones schrijft hier een slasher horror verhaal vanuit het oogpunt van de slasher.
Het probleem is dat de manier waarop Jones dit probeert, het lezen van dit boek verschrikkelijk maakt.
Het verhaal is op zich al flinterdun, en dient meer als haakje voor Jones om al zijn kennis van het slasher genre aan vast te hangen.
Op zich heeft Jones volgens mij echt wel degelijke writing chops maar dit was zeker geen voltreffer voor mij. Zal een tijdje duren voor ik een 2de boek van hem probeer vrees ik.
Leuk idee, werkt niet.
Stephen Graham Jones schrijft hier een slasher horror verhaal vanuit het oogpunt van de slasher.
Het probleem is dat de manier waarop Jones dit probeert, het lezen van dit boek verschrikkelijk maakt.
Het verhaal is op zich al flinterdun, en dient meer als haakje voor Jones om al zijn kennis van het slasher genre aan vast te hangen.
Op zich heeft Jones volgens mij echt wel degelijke writing chops maar dit was zeker geen voltreffer voor mij. Zal een tijdje duren voor ik een 2de boek van hem probeer vrees ik.
Nahrtent
Member
Stoner – John Williams ***1/2
Dit boek vond ik makkelijk te lezen, maar moeilijk te beoordelen.
We krijgen een haast akelig geloofwaardig overzicht van een volledig en volstrekt doorsnee mensenleven, waar zowel nederlagen als overwinningen deel van uitmaken, die echter niet per se evenwichtig zijn verdeeld. Afhankelijk van hoe je het bekijkt, is het een ode aan of een aanklacht tegen de pure middelmatigheid van het bestaan en de kleine pleziertjes die we daar dan maar in moeten vinden.
Williams kan bijzonder goed schrijven. Hij geeft nooit te veel of te weinig informatie, maakt rake observaties, en weet ons sporadisch te verrassen met een poëtische vergelijking. Ook de lengte van het boek (iets minder dan 300 pagina's) is van een bijna chirurgische perfectie. Tijdens de eerste hoofdstukken bestaat zowat 90% van de dialogen uit “Yes, sir” en “No, sir”, maar gaandeweg zien we ons hoofdpersonage toch enigszins openbloeien. Net als in het leven zelf lijkt de tijd ook steeds sneller te gaan naarmate de jaren verstrijken.
Mijn grootste kritiek op deze roman is dat ik hem op inhoudelijk vlak nogal banaal vond. Op geen enkel moment werd ik betoverd of diep geraakt. De situaties zijn herkenbaar en geloofwaardig, maar eerder op het alledaagse af dan dat ze mij ontroerden. Zowat alles wat in deze roman aan bod komt, heb ik al eerder gelezen ergens op dit forum, weliswaar verspreid over verschillende gebruikers en onderwerpen heen en doorgaans veel minder goed verwoord. Geef hem een bedrijfswagen en een managementvennootschap, en dr. Stoner had zomaar één van ons kunnen zijn.
Dit boek vond ik makkelijk te lezen, maar moeilijk te beoordelen.
We krijgen een haast akelig geloofwaardig overzicht van een volledig en volstrekt doorsnee mensenleven, waar zowel nederlagen als overwinningen deel van uitmaken, die echter niet per se evenwichtig zijn verdeeld. Afhankelijk van hoe je het bekijkt, is het een ode aan of een aanklacht tegen de pure middelmatigheid van het bestaan en de kleine pleziertjes die we daar dan maar in moeten vinden.
Williams kan bijzonder goed schrijven. Hij geeft nooit te veel of te weinig informatie, maakt rake observaties, en weet ons sporadisch te verrassen met een poëtische vergelijking. Ook de lengte van het boek (iets minder dan 300 pagina's) is van een bijna chirurgische perfectie. Tijdens de eerste hoofdstukken bestaat zowat 90% van de dialogen uit “Yes, sir” en “No, sir”, maar gaandeweg zien we ons hoofdpersonage toch enigszins openbloeien. Net als in het leven zelf lijkt de tijd ook steeds sneller te gaan naarmate de jaren verstrijken.
Mijn grootste kritiek op deze roman is dat ik hem op inhoudelijk vlak nogal banaal vond. Op geen enkel moment werd ik betoverd of diep geraakt. De situaties zijn herkenbaar en geloofwaardig, maar eerder op het alledaagse af dan dat ze mij ontroerden. Zowat alles wat in deze roman aan bod komt, heb ik al eerder gelezen ergens op dit forum, weliswaar verspreid over verschillende gebruikers en onderwerpen heen en doorgaans veel minder goed verwoord. Geef hem een bedrijfswagen en een managementvennootschap, en dr. Stoner had zomaar één van ons kunnen zijn.
Laatst bewerkt:
Général Zantas
Well-known member
James A Michener - Caribbean
Lichtjes teleurstellend finaal gezien. Iets te weinig verhalend, te weinig drama en actie, terwijl we toch in de Caraïben een ongelooflijk rijke geschiedenis hebben waar fantastisch boeiende kortverhalen mee gecreeërd kunnen worden. Michener koos voor een zakelijkere, iets meer non-fictieve stijl. Echte geschiedenis (en speculatie) in een lichtjes verhalend jasje gegoten, maar zonder de lezer echt te doen vastgrijpen bij de keel.
En in dat opzicht is het dubbel zo jammer dat hij dan ook nog eens gewoon een eiland verzonnen heeft om bepaalde aspecten uit de geschiedenis van die regio aan bod te laten komen. Ja, kom zeg, als mensen dat willen, pakken ze toch gewoon een effectief historisch werk vast over die regio zeker.
En als kers op de taart, of zout in de wonde misschien, wel vertellen over de Haïtiaanse opstand, een Pools battaljon introduceren, maar... dan niet vertellen dat een groot deel van hen deserteerde om de Afrikaanse slaven (en hun afstammelingen) bij te staan in hun strijd om onafhankelijkheid! Neen, enkel vermelden hoe ze genocide pleegden op een gans dorp... Allez, de Polen kregen ereburgerschap en werden als enige blanken getolereerd op Haïti na de onafhankelijkheid...
Interessante geschiedenis, en sommige passages waren wél goed geschreven, maar te weinig drama en spanning om er echt van te genieten, of onder de indruk van te komen (gelet op de vele ontberingen door lokale bevolking, kolonisten, blanke en zwarte slaven).
Ik zit bijna in de helft van zijn oeuvre (althans de boeken die ik wil lezen), met ondertussen Caribbean, Hawaii, Chesapeake, en Poland achter de kiezen. Moet ik nog lezen: Alaska, Texas, Centennial, The Source, The Covenant, Space, en Caravans. Afin, zit dus aan 1/3e. Tot dusver niet helemaal tevreden, in dit specifieke genre heb ik voorlopig veel meer genoten van Edward Rutherfurd eigenlijk. Maar bon, The Source gaat over de geschiedenis van Israël en Palestina, dat zal ik over enkele weken vastpakken en daar kijk ik wel naar uit.
3,5/5
Lichtjes teleurstellend finaal gezien. Iets te weinig verhalend, te weinig drama en actie, terwijl we toch in de Caraïben een ongelooflijk rijke geschiedenis hebben waar fantastisch boeiende kortverhalen mee gecreeërd kunnen worden. Michener koos voor een zakelijkere, iets meer non-fictieve stijl. Echte geschiedenis (en speculatie) in een lichtjes verhalend jasje gegoten, maar zonder de lezer echt te doen vastgrijpen bij de keel.
En in dat opzicht is het dubbel zo jammer dat hij dan ook nog eens gewoon een eiland verzonnen heeft om bepaalde aspecten uit de geschiedenis van die regio aan bod te laten komen. Ja, kom zeg, als mensen dat willen, pakken ze toch gewoon een effectief historisch werk vast over die regio zeker.
En als kers op de taart, of zout in de wonde misschien, wel vertellen over de Haïtiaanse opstand, een Pools battaljon introduceren, maar... dan niet vertellen dat een groot deel van hen deserteerde om de Afrikaanse slaven (en hun afstammelingen) bij te staan in hun strijd om onafhankelijkheid! Neen, enkel vermelden hoe ze genocide pleegden op een gans dorp... Allez, de Polen kregen ereburgerschap en werden als enige blanken getolereerd op Haïti na de onafhankelijkheid...
Interessante geschiedenis, en sommige passages waren wél goed geschreven, maar te weinig drama en spanning om er echt van te genieten, of onder de indruk van te komen (gelet op de vele ontberingen door lokale bevolking, kolonisten, blanke en zwarte slaven).
Ik zit bijna in de helft van zijn oeuvre (althans de boeken die ik wil lezen), met ondertussen Caribbean, Hawaii, Chesapeake, en Poland achter de kiezen. Moet ik nog lezen: Alaska, Texas, Centennial, The Source, The Covenant, Space, en Caravans. Afin, zit dus aan 1/3e. Tot dusver niet helemaal tevreden, in dit specifieke genre heb ik voorlopig veel meer genoten van Edward Rutherfurd eigenlijk. Maar bon, The Source gaat over de geschiedenis van Israël en Palestina, dat zal ik over enkele weken vastpakken en daar kijk ik wel naar uit.
3,5/5
Général Zantas
Well-known member
John Gwynne - The Shadow of the Gods (Bloodsworn Saga #1)
Zeer degelijke Fantasy, Noors/Viking-geïnspireerd.
Het verhaal zit goed in mekaar en gaat vlot vooruit, goeie actie, interessante personage's, en voorlopig is er nog altijd wat onduidelijkheid over wie de echte slechten zijn of wat hun endgame is, dus het mysterieuze aspect is wel nog aanwezig. Ook vrij snel uitgelezen, wat in zijn voordeel spreekt.
Ondanks al die goeie punten en eigenlijk weinig kritiek, toch geen wauw factor zoals ik wel hoop te hebben met Fantasy. Martin, Hobb, Erikson, Jordan, Sanderson, Abercrombie, Marco, Lee, etc dat was grotendeels met open mond en verhoogde hartslag verder lezen want shit is gooood. Dat mis ik hier voorlopig, goed zonder meer. Misschien omdat ik de laatste jaren zoveel over Vikings gelezen heb in mijn Historische Fictie en Fantasy dat het mij wat minder weet te boeien?
Wel gelijk verder met het tweede deel, misschien dat ik de wauw-factor daar wel vind.
4/5.
Zeer degelijke Fantasy, Noors/Viking-geïnspireerd.
Het verhaal zit goed in mekaar en gaat vlot vooruit, goeie actie, interessante personage's, en voorlopig is er nog altijd wat onduidelijkheid over wie de echte slechten zijn of wat hun endgame is, dus het mysterieuze aspect is wel nog aanwezig. Ook vrij snel uitgelezen, wat in zijn voordeel spreekt.
Ondanks al die goeie punten en eigenlijk weinig kritiek, toch geen wauw factor zoals ik wel hoop te hebben met Fantasy. Martin, Hobb, Erikson, Jordan, Sanderson, Abercrombie, Marco, Lee, etc dat was grotendeels met open mond en verhoogde hartslag verder lezen want shit is gooood. Dat mis ik hier voorlopig, goed zonder meer. Misschien omdat ik de laatste jaren zoveel over Vikings gelezen heb in mijn Historische Fictie en Fantasy dat het mij wat minder weet te boeien?
Wel gelijk verder met het tweede deel, misschien dat ik de wauw-factor daar wel vind.
4/5.
Pieterjan94
Well-known member
De Dubbelganger - Dostojewski
Na Misdaad en Straf en Aantekeningen uit het ondergrondse is dit mijn derde Dostojewski. Ik ben dus niet aan mijn proefstuk toe.
Het is een vertaling van Been, enkele generaties oud. Ik heb het boek op de kop getikt in een tweedehandszaak in Amsterdam waar ik toen op Erasmus was. In die tijd las ik een pak meer dan ik vandaag doe. Toch ben ik er toen nooit aan toe gekomen het boek te lezen.
Het is een klein, fijn boek, paperback. Het papier is wat dikker, sterk vergeeld. Het ruikt naar oud karton en volgens mij kunnen mensen met een stofallergie beginnen huilen wanneer ze het vast hebben. Het jaar van uitgave is onbekend, wat vreemd is, maar het is een wat ouder boek, duidelijk. De taal van de vertaler is ook erg verouderd. Niet alleen qua zinsbouw, maar ook de spelling: "oogen", "zoo onbeduidend" en "mensch" zijn maar enkele van de vele voorbeelden.
Nu ik die context wat geschetst heb, over naar de inhoud. Het verhaal speelt zich af (denk ik) in de negentiende eeuw. Het hoofdpersonage, Goljadkin, is een wat introvert personage, dat - hoe kan het ook anders - sociaal onhandig is en zich daardoor in vreemde situaties kan bevinden. Goljadkin is bovendien een ambtenaar die, net als alle andere Russische ambtenaren in die tijd, graag wil opklimmen op de ladder. Goed staan bij de mensen hoger in rang is dan ook belangrijk, en evenzeer goed overkomen bij onbekenden. Zijn manier van presenteren aan de wereld, alsook de diners die plaatsvinden in het boek, lijken soms aristocratisch van aard.
Ge kunt u dus misschien wel al een beeld vormen van het hoofdpersonage en diens omgeving, en als dat niet lukt is dat uiteraard te wijten aan mijn beperkte schrijfvaardigheid. Maar voor zij die het wel kunnen, beeldt u nu eens in dat alle dia- en monologen zich afspelen in een verouderd taalgebruik met dito spelling. Mensch, zoo onbeduidend dat gij zijt! Bij wijlen dacht ik dat Dostojewski ook een gedreven stilist is en dat ik daar nooit bij heb stilgestaan. Wat opzoekwerk achteraf leerde me dat hij dat zeker niet was. Maar de toevalligheid van het verhaal, het hoofdpersonage, het verouderde boek en dat archaïsche taalgebruik gaven wel een aparte, maar leuke leeservaring.
Verder kan ik enkel zeggen dat ik het verhaal niet geweldig vond. Ik heb begrepen dat het één van zijn eerste romans is, daterend van vóór zijn tijd in het strafkamp. Het startidee van een dubbelganger is goed, de psychologische implicaties ervan die een personage tot waanzin kunnen drijven ook. De uitwerking ervan is zeker interessant, maar toch voelde het allemaal wat dunnetjes en soms erg gehaast aan. Het boek zou ook een antwoord of verlengstuk zijn op Gogols De Neus, al heb ik die nooit gelezen. Misschien kan dat een extra dimensie kan geven.
Binnen het oeuvre zijn er betere werken, al is De Dubbelganger zeker geen verlies van tijd. Het is vooral een boeiende leeservaring dankzij de toevallige combinatie van een oude vertaling, vergeeld papier en dat wat archaïsche taalgebruik dat de waanzin van Goljadkin nog wat extra kleur geeft.
7 halve sterren.
Na Misdaad en Straf en Aantekeningen uit het ondergrondse is dit mijn derde Dostojewski. Ik ben dus niet aan mijn proefstuk toe.
Het is een vertaling van Been, enkele generaties oud. Ik heb het boek op de kop getikt in een tweedehandszaak in Amsterdam waar ik toen op Erasmus was. In die tijd las ik een pak meer dan ik vandaag doe. Toch ben ik er toen nooit aan toe gekomen het boek te lezen.
Het is een klein, fijn boek, paperback. Het papier is wat dikker, sterk vergeeld. Het ruikt naar oud karton en volgens mij kunnen mensen met een stofallergie beginnen huilen wanneer ze het vast hebben. Het jaar van uitgave is onbekend, wat vreemd is, maar het is een wat ouder boek, duidelijk. De taal van de vertaler is ook erg verouderd. Niet alleen qua zinsbouw, maar ook de spelling: "oogen", "zoo onbeduidend" en "mensch" zijn maar enkele van de vele voorbeelden.
Nu ik die context wat geschetst heb, over naar de inhoud. Het verhaal speelt zich af (denk ik) in de negentiende eeuw. Het hoofdpersonage, Goljadkin, is een wat introvert personage, dat - hoe kan het ook anders - sociaal onhandig is en zich daardoor in vreemde situaties kan bevinden. Goljadkin is bovendien een ambtenaar die, net als alle andere Russische ambtenaren in die tijd, graag wil opklimmen op de ladder. Goed staan bij de mensen hoger in rang is dan ook belangrijk, en evenzeer goed overkomen bij onbekenden. Zijn manier van presenteren aan de wereld, alsook de diners die plaatsvinden in het boek, lijken soms aristocratisch van aard.
Ge kunt u dus misschien wel al een beeld vormen van het hoofdpersonage en diens omgeving, en als dat niet lukt is dat uiteraard te wijten aan mijn beperkte schrijfvaardigheid. Maar voor zij die het wel kunnen, beeldt u nu eens in dat alle dia- en monologen zich afspelen in een verouderd taalgebruik met dito spelling. Mensch, zoo onbeduidend dat gij zijt! Bij wijlen dacht ik dat Dostojewski ook een gedreven stilist is en dat ik daar nooit bij heb stilgestaan. Wat opzoekwerk achteraf leerde me dat hij dat zeker niet was. Maar de toevalligheid van het verhaal, het hoofdpersonage, het verouderde boek en dat archaïsche taalgebruik gaven wel een aparte, maar leuke leeservaring.
Verder kan ik enkel zeggen dat ik het verhaal niet geweldig vond. Ik heb begrepen dat het één van zijn eerste romans is, daterend van vóór zijn tijd in het strafkamp. Het startidee van een dubbelganger is goed, de psychologische implicaties ervan die een personage tot waanzin kunnen drijven ook. De uitwerking ervan is zeker interessant, maar toch voelde het allemaal wat dunnetjes en soms erg gehaast aan. Het boek zou ook een antwoord of verlengstuk zijn op Gogols De Neus, al heb ik die nooit gelezen. Misschien kan dat een extra dimensie kan geven.
Binnen het oeuvre zijn er betere werken, al is De Dubbelganger zeker geen verlies van tijd. Het is vooral een boeiende leeservaring dankzij de toevallige combinatie van een oude vertaling, vergeeld papier en dat wat archaïsche taalgebruik dat de waanzin van Goljadkin nog wat extra kleur geeft.
7 halve sterren.
Laatst bewerkt:
Yulquen
Active member
Lee Child - Night School (Jack Reacher #21)
Meer een klassiek detectiveverhaal dan de algemene en gratuite actie en geweld dat we in deze boeken gewoon zijn. Het speelt zich af midden jaren 90, terwijl Reacher nog in het leger zit. Hij wordt na een missie in de Balkan, op bevel van de geheime dienst, naar een "school" gestuurd met twee andere mannen. Een van de FBI en de andere van de CIA om een Amerikaan op te sporen die iets verkoopt ter waarde van 100 miljoen dollar. De feiten spellen zich grotendeels in Hamburg af en de zaken worden ingewikkelder gemaakt door de plaatselijke politie (door een moordonderzoek) en een lokale extreemrechtse groepering. Het verhaal wordt stelselmatig opgelost, de koper, de verkoper en wat hij verkoopt. Met de gebruikelijke apotheose op het einde.
En Frances Neagley is ook van de partij.
Lee Child - No Middle Name (The Complete Short Stories)
Twaalf kortverhalen en novelles gebundeld in een boek. Van goed tot zeer goed naar ok en matig. Sommige verhalen zijn zeer kort , 6 à 10 bladzijden. De langere verhalen zijn de betere en we krijgen ook een betere inkijk in zijn jeugdjaren.
Meer een klassiek detectiveverhaal dan de algemene en gratuite actie en geweld dat we in deze boeken gewoon zijn. Het speelt zich af midden jaren 90, terwijl Reacher nog in het leger zit. Hij wordt na een missie in de Balkan, op bevel van de geheime dienst, naar een "school" gestuurd met twee andere mannen. Een van de FBI en de andere van de CIA om een Amerikaan op te sporen die iets verkoopt ter waarde van 100 miljoen dollar. De feiten spellen zich grotendeels in Hamburg af en de zaken worden ingewikkelder gemaakt door de plaatselijke politie (door een moordonderzoek) en een lokale extreemrechtse groepering. Het verhaal wordt stelselmatig opgelost, de koper, de verkoper en wat hij verkoopt. Met de gebruikelijke apotheose op het einde.
En Frances Neagley is ook van de partij.
Lee Child - No Middle Name (The Complete Short Stories)
Twaalf kortverhalen en novelles gebundeld in een boek. Van goed tot zeer goed naar ok en matig. Sommige verhalen zijn zeer kort , 6 à 10 bladzijden. De langere verhalen zijn de betere en we krijgen ook een betere inkijk in zijn jeugdjaren.
Nahrtent
Member
Misdaad en straf – Dostojewski
Na De gebroeders Karamazov en De idioot is dit mijn derde Dostojewski. Ik ben dus niet aan mijn proefstuk toe.
Het is een vertaling van Boland, enkele jaren oud. Ik heb het boek vorig jaar op de kop getikt op bol.com waar ik toen tal van boeken kocht, zomaar. Sinds die tijd lees ik een pak meer dan ik daarvoor deed. Daarom ben ik er toen niet meteen aan toe gekomen het boek te lezen.
Het is een dik, lijvig boek, hardcover. Het papier is wat dikker, hagelwit. Het ruikt naar platte commerce en volgens mij kunnen mensen met een tweedehands-affiniteit beginnen huilen wanneer ze het vast hebben. Het jaar van uitgave staat gewoon vooraan, zoals je zou verwachten, want het is een wat nieuwer boek, 2019. De taal van de vertaler, nog geen twee weken geleden nog door mijzelf de hemel in geprezen, gaat in deze echt gewoon te ver, niet alleen qua zinsbouw, maar ook de uitdrukkingen: “Jan en alleman”, “janhagel” en “hollebolle Gijs” zijn maar enkele van de vele voorbeelden.
Genoeg met de matige satire, over naar de inhoud. Ik vond dit een bijzonder sterk en razend spannend boek, waarin Dostojevski (ja sorry, ik schrijf dat met een v) perfect de balans weet te vinden tussen kolder en sérieux. Aan de manier waarop hij de psychologie van een moordenaar beschrijft, zou je bijna beginnen vermoeden dat de man zelf sterk worstelde met wroeging, of een gebrek daaraan, over een lijk of drie in zijn spreekwoordelijke diepvries. De verschillende gesprekken met de rechercheur, die een hoog ‘ik weet dat jij weet dat ik weet dat jij weet etc….’-gehalte hebben, behoren tot de hoogtepunten, net als een wel zeer memorabele koffietafelscène. Ik moet wel zeggen dat het tegelijk allemaal héél vertrouwd aanvoelt, in die zin dat je, van zodra een personage ergens uitgenodigd wordt, je er al meteen vanuit mag gaan dat de gelegenheid in kwestie vuurwerk gaat opleveren. Aan banaliteit heeft deze auteur duidelijk nooit boodschap gehad, en wie kan het hem kwalijk nemen.
Om nog eens terug te komen op de vertaling: die leest onwaarschijnlijk vlot en eigentijds, maar ook oer-Hollands. Je kan het toch écht niet maken om twee welopgevoede Russen uit het Sint-Petersburg van de negentiende eeuw dingen als “eigenlijk ben ik een hollebolle Gijs” of “Jan en alleman” (tot driemaal toe, en dan nog mét hoofdletter, hoe is het mogelijk!) in de mond te leggen wanneer die een gesprek voeren. Dat is er gewoon ver over en valt nog minder te rechtvaardigen dan de moord die centraal staat in de roman. Bij deze wens ik mijn welgemeende excuses over te maken aan de heer Langeveld.
Bon, los daarvan: voor mij voorlopig de beste instapper wat Dostojevski betreft, en met iets meer dan 600 pagina’s ook niet eens zo overdreven dik. Wil je het nadien wat ludieker, lees dan De idioot. Wil je meer ambitie en lang uitgesponnen religieus-filosofisch gewauwel, op het pretentieuze af, ga dan voor De gebroeders Karamazov. En als je een flauw afkooksel wil, kan je blijkbaar De dubbelganger proberen, als ik een bovenstaande post goed begrepen heb. Maar die heb ik dus zelf nog niet gelezen.
9 halve sterren.
Na De gebroeders Karamazov en De idioot is dit mijn derde Dostojewski. Ik ben dus niet aan mijn proefstuk toe.
Het is een vertaling van Boland, enkele jaren oud. Ik heb het boek vorig jaar op de kop getikt op bol.com waar ik toen tal van boeken kocht, zomaar. Sinds die tijd lees ik een pak meer dan ik daarvoor deed. Daarom ben ik er toen niet meteen aan toe gekomen het boek te lezen.
Het is een dik, lijvig boek, hardcover. Het papier is wat dikker, hagelwit. Het ruikt naar platte commerce en volgens mij kunnen mensen met een tweedehands-affiniteit beginnen huilen wanneer ze het vast hebben. Het jaar van uitgave staat gewoon vooraan, zoals je zou verwachten, want het is een wat nieuwer boek, 2019. De taal van de vertaler, nog geen twee weken geleden nog door mijzelf de hemel in geprezen, gaat in deze echt gewoon te ver, niet alleen qua zinsbouw, maar ook de uitdrukkingen: “Jan en alleman”, “janhagel” en “hollebolle Gijs” zijn maar enkele van de vele voorbeelden.
Genoeg met de matige satire, over naar de inhoud. Ik vond dit een bijzonder sterk en razend spannend boek, waarin Dostojevski (ja sorry, ik schrijf dat met een v) perfect de balans weet te vinden tussen kolder en sérieux. Aan de manier waarop hij de psychologie van een moordenaar beschrijft, zou je bijna beginnen vermoeden dat de man zelf sterk worstelde met wroeging, of een gebrek daaraan, over een lijk of drie in zijn spreekwoordelijke diepvries. De verschillende gesprekken met de rechercheur, die een hoog ‘ik weet dat jij weet dat ik weet dat jij weet etc….’-gehalte hebben, behoren tot de hoogtepunten, net als een wel zeer memorabele koffietafelscène. Ik moet wel zeggen dat het tegelijk allemaal héél vertrouwd aanvoelt, in die zin dat je, van zodra een personage ergens uitgenodigd wordt, je er al meteen vanuit mag gaan dat de gelegenheid in kwestie vuurwerk gaat opleveren. Aan banaliteit heeft deze auteur duidelijk nooit boodschap gehad, en wie kan het hem kwalijk nemen.
Om nog eens terug te komen op de vertaling: die leest onwaarschijnlijk vlot en eigentijds, maar ook oer-Hollands. Je kan het toch écht niet maken om twee welopgevoede Russen uit het Sint-Petersburg van de negentiende eeuw dingen als “eigenlijk ben ik een hollebolle Gijs” of “Jan en alleman” (tot driemaal toe, en dan nog mét hoofdletter, hoe is het mogelijk!) in de mond te leggen wanneer die een gesprek voeren. Dat is er gewoon ver over en valt nog minder te rechtvaardigen dan de moord die centraal staat in de roman. Bij deze wens ik mijn welgemeende excuses over te maken aan de heer Langeveld.
Bon, los daarvan: voor mij voorlopig de beste instapper wat Dostojevski betreft, en met iets meer dan 600 pagina’s ook niet eens zo overdreven dik. Wil je het nadien wat ludieker, lees dan De idioot. Wil je meer ambitie en lang uitgesponnen religieus-filosofisch gewauwel, op het pretentieuze af, ga dan voor De gebroeders Karamazov. En als je een flauw afkooksel wil, kan je blijkbaar De dubbelganger proberen, als ik een bovenstaande post goed begrepen heb. Maar die heb ik dus zelf nog niet gelezen.
9 halve sterren.
Laatst bewerkt:
Nahrtent
Member
Ik ben zeer benieuwd naar uw (graag uitgebreid geformuleerde) mening daarover.
De Bolaño, welteverstaan. Wat dat ander werk betreft is uw mening mij inmiddels vrij bekend, durf ik stellen.
Max Brooks - World War Z (audible edition)
Moet ongeveer het beste zombie verhaal zijn dat ik al gelezen heb. De hele insteek van een hoop interviews na de feiten werkt fantastisch. Het feit dat er hier wordt samengewerkt met een tiental stemacteurs zorgt er ook voor dat de audible versie een upgrade is van het eigenlijke boek.
Qua verhaal zelf is het fantastisch uitgewerkt. Een zombie apocalypse en hoe elk werelddeel ermee omgaat. Het is gek dat bepaalde stukken zo spannend zijn gemaakt terwijl je eigenlijk al de uitkomst weet (het wordt verteld na de feiten dus je weet dat de verteller het heeft overleefd) en toch zit je op het randje van u stoel. Heel sterk!
Moet ongeveer het beste zombie verhaal zijn dat ik al gelezen heb. De hele insteek van een hoop interviews na de feiten werkt fantastisch. Het feit dat er hier wordt samengewerkt met een tiental stemacteurs zorgt er ook voor dat de audible versie een upgrade is van het eigenlijke boek.
Qua verhaal zelf is het fantastisch uitgewerkt. Een zombie apocalypse en hoe elk werelddeel ermee omgaat. Het is gek dat bepaalde stukken zo spannend zijn gemaakt terwijl je eigenlijk al de uitkomst weet (het wordt verteld na de feiten dus je weet dat de verteller het heeft overleefd) en toch zit je op het randje van u stoel. Heel sterk!
