Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Nahrtent]

Ivan Toergenjev – Vaders en zonen *****

Het zal de anderhalve man en een paardenkop die deze thread volgen misschien niet zijn ontgaan dat ik de laatste tijd in een ‘Russische’ bui verkeer als het op literatuur aankomt. Te mijner verdediging wijs ik gaarne naar de intrede van de herfst, en een gevoel van algehele melancholie dat daar, althans voor mij, jaarlijks mee gepaard gaat. Somberte wil ik het niet noemen, want dan heb ik geen woorden meer over voor wanneer de winter weer daar is. De laatste twee jaar heb ik echter ondervonden dat een Russische klassieker, en dan liefst één uit de negentiende eeuw, zowat de allerbeste remedie is tegen dit seizoensgebonden kwaad.

In mijn jaarlijkse rooftocht op bol.com kwam ik ditmaal uit op Vaders en zonen, van de voor mij tot dan volstrekt onbekende Ivan Toergenjev. Ik las dat het een in Rusland zéér geliefde roman betrof, geschreven door een tijdsgenoot van Tolstoj en Dostojevski, en heb die bijgevolg dan maar blind gekocht (samen met een klein fortuin aan andere boeken, daarover later meer). Toen ik het pakketje in ontvangst nam, was ik aanvankelijk vrij verbaasd dat het een relatief niemendalletje bevatte, amper 215 pagina’s. Het boek valt in die zin lelijk uit de toon naast al die andere kleppers in de boekenkast, en ergens had ik een beetje schrik dat het misschien ook qua inhoud in vergelijking wat licht zou wegen. Toch besloot ik er meteen na het afronden van Misdaad en straf werk van te maken.

Mijn vrees bleek volstrekt ongegrond. Beste vrienden, dit is een ronduit fantastische roman die ik iedereen zéér warm wil aanbevelen, in het bijzonder de mensen die nog nooit een Russische klassieker gelezen hebben uit vrees dat die te moeilijk, te droog, te filosofisch, te weetikveel zou zijn.

Het verhaal draait rond twee 'nihilistische' jongemannen: de minzame, maar schuchtere Arkadi, en zijn nogal arrogante, veel radicalere vriend Bazarov, naar wie Arkadi enorm opkijkt, ook al is dat eigenlijk compleet misplaatst. Ze zoeken hun plaats in een veranderende wereld, en kijken met gemengde gevoelens naar de leefwereld, gebruiken en mentaliteit van hun ouders. Hoe Toergenjev die generatiekloof genuanceerd tot leven brengt, met veel mededogen, is schitterend. Klachten over de jeugd van tegenwoordig of de krampachtige starheid der grijsaards zijn van alle tijden, maar nergens voelt dit eeuwige wederzijdse onbegrip oprechter aan dan in dit boek, zonder dat het er te dik op ligt. Verder is er ook ruimte voor romance, rivaliteit, humor, drama, … en dit alles zonder zelfs maar de kleinste misstap in de nochtans strenge ogen van uw dienaar. Het heeft misschien niet de tomeloze ambitie, de reikwijdte, of epische proporties van andere klassiekers, maar dat maakt ook helemaal niet uit wanneer een roman zo complexloos, zo door en door menselijk is als deze. Kortom, wie een boek wil lezen van het kaliber van Anna Karenina, maar 1000 pagina’s te veel van het goede vindt, wil ik graag twee dingen zeggen. Ten eerste: geef Vaders en zonen een kans, en ten tweede: je hebt ongelijk, dus lees daarna toch ook maar gewoon Anna Karenina. De winter is immers weer bijna daar.


Nu zit ik in de lastige positie dat ik niet goed weet wat lezen. Ik heb Oorlog en vrede klaarliggen, maar die zou ik liefst nog even sparen. Ik wil mijzelf ook niet compleet verzadigen met al wat goed is, want ik hoop nog wel een aantal herfsten en winters mee te draaien. Bij mijn laatste vangst heb ik dus ook twee kleppers van een totaal ander type (enfin ja, dat veronderstel ik toch) besteld: Kafka op het strand, en De opwindvogelkronieken, beide van Haruki Murakami. Daarnaast heb ik ook nog Madame Bovary van Gustave Flaubert, en de veel kleinere The Remains of the Day van Kazuo Ishiguro en Things Fall Apart van Chinua Achebe op de leesstapel liggen. Al deze auteurs zijn mij volkomen onbekend. Welke zou ik eerst lezen? Andere tips zijn ook steeds welkom, uiteraard. Ergens zou ik graag nog eens iets recenter lezen, maar ik vind het moeilijk om de sprong te wagen naar een boek waar nog onvoldoende generaties aan kritische lezers zijn overheen gegaan.

 

[Avondland]

Ivan Toergenjev – Vaders en zonen *****

Het zal de anderhalve man en een paardenkop die deze thread volgen misschien niet zijn ontgaan dat ik de laatste tijd in een ‘Russische’ bui verkeer als het op literatuur aankomt. Te mijner verdediging wijs ik gaarne naar de intrede van de herfst, en een gevoel van algehele melancholie dat daar, althans voor mij, jaarlijks mee gepaard gaat. Somberte wil ik het niet noemen, want dan heb ik geen woorden meer over voor wanneer de winter weer daar is. De laatste twee jaar heb ik echter ondervonden dat een Russische klassieker, en dan liefst één uit de negentiende eeuw, zowat de allerbeste remedie is tegen dit seizoensgebonden kwaad.

In mijn jaarlijkse rooftocht op bol.com kwam ik ditmaal uit op Vaders en zonen, van de voor mij tot dan volstrekt onbekende Ivan Toergenjev. Ik las dat het een in Rusland zéér geliefde roman betrof, geschreven door een tijdsgenoot van Tolstoj en Dostojevski, en heb die bijgevolg dan maar blind gekocht (samen met een klein fortuin aan andere boeken, daarover later meer). Toen ik het pakketje in ontvangst nam, was ik aanvankelijk vrij verbaasd dat het een relatief niemendalletje bevatte, amper 215 pagina’s. Het boek valt in die zin lelijk uit de toon naast al die andere kleppers in de boekenkast, en ergens had ik een beetje schrik dat het misschien ook qua inhoud in vergelijking wat licht zou wegen. Toch besloot ik er meteen na het afronden van Misdaad en straf werk van te maken.

Mijn vrees bleek volstrekt ongegrond. Beste vrienden, dit is een ronduit fantastische roman die ik iedereen zéér warm wil aanbevelen, in het bijzonder de mensen die nog nooit een Russische klassieker gelezen hebben uit vrees dat die te moeilijk, te droog, te filosofisch, te weetikveel zou zijn.

Het verhaal draait rond twee 'nihilistische' jongemannen: de minzame, maar schuchtere Arkadi, en zijn nogal arrogante, veel radicalere vriend Bazarov, naar wie Arkadi enorm opkijkt, ook al is dat eigenlijk compleet misplaatst. Ze zoeken hun plaats in een veranderende wereld, en kijken met gemengde gevoelens naar de leefwereld, gebruiken en mentaliteit van hun ouders. Hoe Toergenjev die generatiekloof genuanceerd tot leven brengt, met veel mededogen, is schitterend. Klachten over de jeugd van tegenwoordig of de krampachtige starheid der grijsaards zijn van alle tijden, maar nergens voelt dit eeuwige wederzijdse onbegrip oprechter aan dan in dit boek, zonder dat het er te dik op ligt. Verder is er ook ruimte voor romance, rivaliteit, humor, drama, … en dit alles zonder zelfs maar de kleinste misstap in de nochtans strenge ogen van uw dienaar. Het heeft misschien niet de tomeloze ambitie, de reikwijdte, of epische proporties van andere klassiekers, maar dat maakt ook helemaal niet uit wanneer een roman zo complexloos, zo door en door menselijk is als deze. Kortom, wie een boek wil lezen van het kaliber van Anna Karenina, maar 1000 pagina’s te veel van het goede vindt, wil ik graag twee dingen zeggen. Ten eerste: geef Vaders en zonen een kans, en ten tweede: je hebt ongelijk, dus lees daarna toch ook maar gewoon Anna Karenina. De winter is immers weer bijna daar.


Nu zit ik in de lastige positie dat ik niet goed weet wat lezen. Ik heb Oorlog en vrede klaarliggen, maar die zou ik liefst nog even sparen. Ik wil mijzelf ook niet compleet verzadigen met al wat goed is, want ik hoop nog wel een aantal herfsten en winters mee te draaien. Bij mijn laatste vangst heb ik dus ook twee kleppers van een totaal ander type (enfin ja, dat veronderstel ik toch) besteld: Kafka op het strand, en De opwindvogelkronieken, beide van Haruki Murakami. Daarnaast heb ik ook nog Madame Bovary van Gustave Flaubert, en de veel kleinere The Remains of the Day van Kazuo Ishiguro en Things Fall Apart van Chinua Achebe op de leesstapel liggen. Al deze auteurs zijn mij volkomen onbekend. Welke zou ik eerst lezen? Andere tips zijn ook steeds welkom, uiteraard. Ergens zou ik graag nog eens iets recenter lezen, maar ik vind het moeilijk om de sprong te wagen naar een boek waar nog onvoldoende generaties aan kritische lezers zijn overheen gegaan.

Madame Bovary, dedju!

Die Toergenjev is inderdaad zeer memorabel, maar op die dikke Tolstoj ga je verliefd worden.

Maar nog een dikkertje dat echt fenomenaal en in dit topic helaas nog niet door iemand anders is gelezen is Jozef en zijn broers van Thomas Mann.

 

[Nahrtent]

Maar nog een dikkertje dat echt fenomenaal en in dit topic helaas nog niet door iemand anders is gelezen is Jozef en zijn broers van Thomas Mann.

Die intrigeert me enorm, want ik heb een zwak voor Bijbels geïnspireerde verhalen - ik heb inmiddels gemerkt dat ik in mijn lijstje korte reviews van enkele weken geleden East of Eden (*****) en The Grapes of Wrath (****) schandelijk vergeten ben! – maar tegelijk boezemt die mij ook angst in. Ik vond De Toverberg van Thomas Mann werkelijk fenomenaal, zolang het vooruit ging. Dat was echter verre van altijd het geval, en veel te veel van de filosofische uiteenzettingen vond ik ondraaglijk langdradig. Ik moest mij daar werkelijk doorheen sleuren en zat meermaals luidop te zuchten en de pagina's te tellen tot het volgende hoofdstuk. Dat dat boek desondanks een uiterst positieve indruk heeft nagelaten, is een heuse tour de force die ik zelf ook nog steeds niet helemaal begrijp, maar als de 1350 pagina’s die Jozef en zijn broers rijk is een pak van hetzelfde laken zijn, vraag ik mij toch ernstig af of ik daar wel aan wil beginnen.

Voel u vrij om mij te overtuigen, mijn beste. Vertel mij waarom je die zo fenomenaal vindt, en waarom al mijn zorgen misplaatst zijn.

 

[Avondland]

Die intrigeert me enorm, want ik heb een zwak voor Bijbels geïnspireerde verhalen - ik heb inmiddels gemerkt dat ik in mijn lijstje korte reviews van enkele weken geleden East of Eden (*****) en The Grapes of Wrath (****) schandelijk vergeten ben! – maar tegelijk boezemt die mij ook angst in. Ik vond De Toverberg van Thomas Mann werkelijk fenomenaal, zolang het vooruit ging. Dat was echter verre van altijd het geval, en veel te veel van de filosofische uiteenzettingen vond ik ondraaglijk langdradig. Ik moest mij daar werkelijk doorheen sleuren en zat meermaals luidop te zuchten en de pagina's te tellen tot het volgende hoofdstuk. Dat dat boek desondanks een uiterst positieve indruk heeft nagelaten, is een heuse tour de force die ik zelf ook nog steeds niet helemaal begrijp, maar als de 1350 pagina’s die Jozef en zijn broers rijk is een pak van hetzelfde laken zijn, vraag ik mij toch ernstig af of ik daar wel aan wil beginnen.

Voel u vrij om mij te overtuigen, mijn beste. Vertel mij waarom je die zo fenomenaal vindt, en waarom al mijn zorgen misplaatst zijn.

Het is absoluut Bijbels, zowel in thema als van opzet, uitgerokken naar 1350 pagina's en, zoals ik het heb ervaren mijn eerste en tweede lezing, een boek dat je sleurt naar dat tijdperk. Je wil er haast enkel maar olijven, dadels en wijn bij eten en drinken. Of misschien beter gezegd: het boek neemt opdringerig bezit van je aandacht gedurende enkele weken en je wil constant verder lezen (bij mij toch). Het boek heeft uiteraard wel filosofische (en theologische) uiteenzettingen, maar ik vond het niet zo langdradig. De eerste driehonderd pagina's gaan bijvoorbeeld niet over Jozef maar over zijn vader Jaäkob met tal van intriges, list en bedrog. Een handvol pagina's in de Bijbel en dan krijg je dat relaas van Mann op je bord. Onverteerbaar is het echter niet. Het is een verhaal dat echt in de diepte gaat en dat geeft hij ook aan bij zijn inleiding. Hij doet dit op een magistrale en onnavolgbare wijze die begeestert. Peter Sloterdijk beschouwde het werk zelfs als het heimelijke hoofdwerk van de moderne theologie.

Maar misschien ligt mijn tolerantieniveau op dat vlak toch anders dan bij jou. Je weet echter dat Mann lezen hard werken is. Het werk is een literaire burcht waar je echt wel je tijd voor moet nemen, dat verdient het wel en de vertaler allicht ook want die jongen moet er hard aan hebben gewerkt. Dan is een Madame Bovary eentje waar je snel kan doorfietsen.

Doktor Faustus vond ik trouwens een veel hardere noot om te kraken dan Jozef of De Toverberg. De muziekfilosofische uitwijdingen kwamen mijn strot uit en ik wou het boek soms door het raam keilen, maar dan geraakte je erdoor en was het weer Mann op zijn best. Voor een deel lag dat misschien wel aan de verouderde vertaling, dus ik zou eens in een nieuwere vertaling moeten bladeren en hem misschien herlezen. De Buddenbrooks en De Dood in Venetië lezen wel een pak vlotter.

Die East of Eden vond ik ook erg sterk en die 5 sterren zeker waard. Amerikaanse literatuur uit het begin van de twintigste eeuw ... dat doe me eraan denken je ook de boeken van Thomas Wolfe aan te raden (ik denk dat @coldplayke die ook heeft gelezen?) - Of Time and River en Look Homeward, Angel welteverstaan.

Dus ja, die Bijbelse Mann is eentje die ik warm kan aanbevelen en ik zou hem zeker op een lijstje zetten van boeken die je gelezen moet hebben voor je je beenderen ter aarde bestelt maar zoals bij de Recherche van Proust is wel wat toewijding gevraagd. Ik ben zo zot dat ik hem twee keer heb gelezen en ik denk eraan om nog eens te herlezen, maar nu nog niet. Misschien nog wat laten rijpen. Het is zo'n boek dat het herlezen waard is en op verschillende leeftijden wellicht heel anders leest.

 

[Hellsdinner]

Shadows Linger - Glen Cook (Black Company #2)
Gaat door op het elan van het eerste boek, echter maakt Cook hier de keuze om de scope van het verhaal te verkleinen, iets dat zowel troef als gebrek is.
De nieuwe karakters en meerdere POV's maken het verhaal echter, doch verliezen we het grotere verhaal wat uit het oog.

 

[vloet]

Imperium - Robert Harris

Had deze hier al een paar keer zien verschijnen geloof ik, en met een tripje naar Rome gepland (dat ondertussen gepasseerd is) leek dit wel ideaal. Heb er zeer van genoten. Het speelt zich af in een interessante periode met een hoop bekende namen uit de Romeinse geschiedenis. Goed dat Robert Harris het verhaal vertelt aan de hand van wat waargebeurd is. Van Cicero zelf wist ik eigenlijk niet zoveel, maar op het einde van de trilogie ga ik waarschijnlijk wel vanalles cross referencen om te kijken wat er nu non-fictie/fictie was.

Dubbel interessant om terwijl rond te lopen in de ruïnes van het Forum Romanum en de overblijfselen van het rostra te zien, waar de senatoren en ook Cicero speeches gaven.

En nu Conspirata bestellen

 

[clercqie]

Ivan Toergenjev – Vaders en zonen *****

Het zal de anderhalve man en een paardenkop die deze thread volgen misschien niet zijn ontgaan dat ik de laatste tijd in een ‘Russische’ bui verkeer als het op literatuur aankomt. Te mijner verdediging wijs ik gaarne naar de intrede van de herfst, en een gevoel van algehele melancholie dat daar, althans voor mij, jaarlijks mee gepaard gaat. Somberte wil ik het niet noemen, want dan heb ik geen woorden meer over voor wanneer de winter weer daar is. De laatste twee jaar heb ik echter ondervonden dat een Russische klassieker, en dan liefst één uit de negentiende eeuw, zowat de allerbeste remedie is tegen dit seizoensgebonden kwaad.

In mijn jaarlijkse rooftocht op bol.com kwam ik ditmaal uit op Vaders en zonen, van de voor mij tot dan volstrekt onbekende Ivan Toergenjev. Ik las dat het een in Rusland zéér geliefde roman betrof, geschreven door een tijdsgenoot van Tolstoj en Dostojevski, en heb die bijgevolg dan maar blind gekocht (samen met een klein fortuin aan andere boeken, daarover later meer). Toen ik het pakketje in ontvangst nam, was ik aanvankelijk vrij verbaasd dat het een relatief niemendalletje bevatte, amper 215 pagina’s. Het boek valt in die zin lelijk uit de toon naast al die andere kleppers in de boekenkast, en ergens had ik een beetje schrik dat het misschien ook qua inhoud in vergelijking wat licht zou wegen. Toch besloot ik er meteen na het afronden van Misdaad en straf werk van te maken.

Mijn vrees bleek volstrekt ongegrond. Beste vrienden, dit is een ronduit fantastische roman die ik iedereen zéér warm wil aanbevelen, in het bijzonder de mensen die nog nooit een Russische klassieker gelezen hebben uit vrees dat die te moeilijk, te droog, te filosofisch, te weetikveel zou zijn.

Het verhaal draait rond twee 'nihilistische' jongemannen: de minzame, maar schuchtere Arkadi, en zijn nogal arrogante, veel radicalere vriend Bazarov, naar wie Arkadi enorm opkijkt, ook al is dat eigenlijk compleet misplaatst. Ze zoeken hun plaats in een veranderende wereld, en kijken met gemengde gevoelens naar de leefwereld, gebruiken en mentaliteit van hun ouders. Hoe Toergenjev die generatiekloof genuanceerd tot leven brengt, met veel mededogen, is schitterend. Klachten over de jeugd van tegenwoordig of de krampachtige starheid der grijsaards zijn van alle tijden, maar nergens voelt dit eeuwige wederzijdse onbegrip oprechter aan dan in dit boek, zonder dat het er te dik op ligt. Verder is er ook ruimte voor romance, rivaliteit, humor, drama, … en dit alles zonder zelfs maar de kleinste misstap in de nochtans strenge ogen van uw dienaar. Het heeft misschien niet de tomeloze ambitie, de reikwijdte, of epische proporties van andere klassiekers, maar dat maakt ook helemaal niet uit wanneer een roman zo complexloos, zo door en door menselijk is als deze. Kortom, wie een boek wil lezen van het kaliber van Anna Karenina, maar 1000 pagina’s te veel van het goede vindt, wil ik graag twee dingen zeggen. Ten eerste: geef Vaders en zonen een kans, en ten tweede: je hebt ongelijk, dus lees daarna toch ook maar gewoon Anna Karenina. De winter is immers weer bijna daar.


Nu zit ik in de lastige positie dat ik niet goed weet wat lezen. Ik heb Oorlog en vrede klaarliggen, maar die zou ik liefst nog even sparen. Ik wil mijzelf ook niet compleet verzadigen met al wat goed is, want ik hoop nog wel een aantal herfsten en winters mee te draaien. Bij mijn laatste vangst heb ik dus ook twee kleppers van een totaal ander type (enfin ja, dat veronderstel ik toch) besteld: Kafka op het strand, en De opwindvogelkronieken, beide van Haruki Murakami. Daarnaast heb ik ook nog Madame Bovary van Gustave Flaubert, en de veel kleinere The Remains of the Day van Kazuo Ishiguro en Things Fall Apart van Chinua Achebe op de leesstapel liggen. Al deze auteurs zijn mij volkomen onbekend. Welke zou ik eerst lezen? Andere tips zijn ook steeds welkom, uiteraard. Ergens zou ik graag nog eens iets recenter lezen, maar ik vind het moeilijk om de sprong te wagen naar een boek waar nog onvoldoende generaties aan kritische lezers zijn overheen gegaan.

Ik was positief getriggered door je bespreking en sta hier in de bib te kiezen tussen 4 vertalingen..

Zal maar de oudste kiezen zeker?

 

[Nahrtent]

Ik was positief getriggered door je bespreking en sta hier in de bib te kiezen tussen 4 vertalingen..

Zal maar de oudste kiezen zeker?

Ik heb de vertaling van Froukje Slofstra gelezen, en die was alleszins echt uitstekend. Vlot leesbaar, maar met respect. Enig minpuntje is dat de voetnoten achteraan staan, persoonlijk heb ik die liever onderaan de bladzijde. Ik denk eigenlijk dat het voor dit boek niet zo veel verschil maakt, er zijn niet al te veel personages en in het algemeen vond ik de schrijfstijl zelf vrij sober, rechttoe rechtaan. Geef het een paar pagina's en als je je zou storen aan de vertaling kan je altijd gewoon een andere gaan halen hé. Veel plezier, ik ben benieuwd wat je ervan vindt!

 

[Général Zantas]

John Gwynne - The Hunger of the Gods (Bloodsworn Saga #2)
John Gwynne - The Fury of the Gods (Bloodsworn Saga #3)

Ik had gehoopt de wauw-factor te vinden in deze twee boeken gezien het eerste boek me een klein beetje koud liet op dat vlak, en ik ben zeer verheugd te mogen meedelen dat ik die wauw-factor inderdaad gevonden heb in beide boeken.
Uitstekende leeservaring, Gwynne ging door op zijn elan met een interessant verhaal dat vlot vooruit gaat en leuke actie. De gebeurtenissen waren, in vergelijking met het eerste boek, wel net dat stukje spannender, de actie was net dat tikkeltje intenser, en de beleving was impactsvoller.
Al bij al een uitstekende serie, en Gwynne bevestigt na The Faithful and the Fallen dat hij toch bij de betere in het genre hoort de laatste 10-15 jaar.

Beide boeken krijgen een 4,5/5.

 

[Sond]

S.A. Chakraborty - Empire of Gold (Daevabad #3)

Slot van de trilogie. Is een hele leuke rollercoaster geweest en het einde is best intens. Leuk om eens fantasy te lezen met een compleet andere insteek dan de gemiddelde wizard-dragon-elf setting en overall ook gewoon goed geschreven. De personages zijn interessant, het geheel is bij momenten complex maar toch nog wel te begrijpen en er zit genoeg vaart in het verhaal. De actie is heel goed geschreven, de romantiek is aanwezig maar overheerst niet en de politieke intrige is ook genoeg om alles een extra twist te geven zonder te hard te overheersen.

Ik ga waarschijnlijk de River of Silver, met kortverhalen in dezelfde setting, ook nog wel kopen. Het helpt ook wel dat de hardcovers heel mooi in mijn boekenkast staan.

 

[Creeping Death]

The Regulators - Richard Bachman (Stephen King).

Een mooie zomerse dag in Polar Street wordt brutaal verstoord wanneer gemaskerde mannen vanuit een mysterieus busje het vuur openen op de buurtbewoners. Al snel blijkt er meer aan de hand wanneer buurtbewoners de hulpdiensten niet kunnen bereiken en er nog busjes opduiken.

Mid tier King imo. King trekt je meteen mee in het verhaal. Je volgt een krantenjongen mee op zijn ronde en leert zo alle huizen en bewoners van Poplar street kennen. Daarna schakelt hij meteen een versnelling hoger en begint de actie. Die actie is heel direct brutaal. Blijkbaar vinden veel lezers het overdreven geweld storend. Ik vond het wel meevallen en passen in het verhaal. De mooie dag slaagt in een flits om naar een absoluut horror scenario voor de bewoners.

Het verhaal wordt ook verder uitgediept door krantenartikels, dagboekfragmenten en dergelijke. In eerste instantie zijn het wat broodkruimels die je wat meer inzicht geven. Daarna worden het meer dan wat side info maar echt inherente delen van het verhaal.

Classic King op een aantal punten: hij zet meteen een wereld neer waar in je wordt meegetrokken, een mysterieus bovennatuurlijk element en all in all een interessante bad guy. Een aantal punten zijn dan weer minder: teveel personages waardoor je band met de meeste niet geweldig is. Als er dan één sterft heeft een pak minder impact. Het mysterie wordt ook letterlijk uit de doeken gedaan. Op zich geen ramp want ik vond het wel goed gedaan maar gezien de geringe lengte van het boek, is het wat gerushed. En ja, het wordt na een tijdje wel wat violence porn like.

Al bij al toch vlot door het boek geraakt. Uitschieters waren de relatie tussen twee personages die wel genoeg uitgediept werd en ik oprecht mooi vond. Daarnaast vond ik het algemene idee achter de bad guy ook wel goed.

Zeker geen topper, maar zeker ook niet bij de slechtse King's voor me.

 

[Général Zantas]

Sir Terry Pratchett - Thud! (Discworld #34, The Watch #7)

Wederom een zeer genietbaar boek, al was het niet dermate goed als de vorige boeken in de Watch-subserie. Beetje verwarrend eigenlijk met momenten, maar niet onoverkomelijk.

4/5

 

[coldplayke]

Geheime kamers - Jeroen Brouwers

Brouwers op zijn slechtst. Dit is van het kaliber Nederlandstalige roman dat nooit in een ander taalgebied zou kunnen aanslaan. Een flinterdun verhaaltje met veel bombast gebracht in de typische polemische stijl waar onze noorderburen in die tijd om bekend stonden, waarvan de grove humor tot mijn verbazing (aangezien we het hier toch over de Grote Brouwers hebben) voor 90% herleid wordt naar slapstick met stoelgang. Ik kan me echt geen lezerspubliek voor dit boek indenken. Het hielp ook niet dat het hoofdpersonage Jelmer Van Hoff heet en dat steevast herinneringen aan een jongstleden seizoen van b&b zoekt lief opriep.

Under The Volcano - Malcolm Lowry

Volledig mijn ding. Het was een emotioneel beladen rit, maar wel eentje die de moeite waard was en niet de goedkope tour opgaat om traantjes te forceren. De structuur is experimenteel (het boek begint aan het einde van het verhaal), de stijl uitdagend (een mix van Modernistische stream-of-consciousness met Postmodernistische dialogen die door mekaar vloeien) en er zitten heel wat scènes tegen een prachtig en sfeervol beschreven Mexicaanse backdrop in die me gaan bij blijven.

Ik heb het merendeel gelezen tijdens een weekend op bezoek bij mijn moeder, en hoewel ze het boek zelf nooit had gelezen, catapulteerde de titel haar 40 jaar terug in de tijd naar het moment dat ze de verfilming met een vriendin ging kijken de avond voor de crematie van de pasgeboren baby van die vriendin. Mijn moeder vond achteraf gezien een film over de liefde en de dood niet de beste keuze voor die gelegenheid, maar het heeft ons enkele decennia later toch in staat gesteld om een beetje over een boek te bonden - al zij het om verschillende persoonlijke redenen.

 

[Général Zantas]

Sir Terry Pratchett - Snuff (Discworld #39, The Watch #8)

De eerste 20-25% was eigenlijk waanzinnig saai en een struggle om doorheen te komen zonder in slaap te vallen. Er gebeurde niets en de conversaties waren ook allesbehalve interessant.
Maar goed, dan begon het verhaal eindelijk op gang te komen. Dingen gebeurden, spanning werd gecreeërd, en plots was het verhaal wel interessant.

Dit was het laatste boek van The Watch en wat mij betreft een goeie afsluiter, sterk einde. Iedereen zei altijd dat als je goed wou lachen, dat je Pratchett moet lezen maar ik moet zeggen dat ik met The Watch helemaal niet zoveel gelachen heb. Genoten van Pratchett zijn schrijfkunsten, zeer zeker. Maar niet zoveel gelachen. Maar ik denk ook niet dat dat de bedoeling is met deze subserie. Veel te cynische maatschappijkritiek en wat satire, maar dat lag me wel. In de eerste boeken leek de humor wat geforceerd te zijn, maar dat is gelukkig snel verdwenen.
De volgende subserie zal waarschijnlijk Death worden.

Weer een solide 4/5, de laatste 75% verdienden meer maar die eerste 25% brengen het naar beneden.

 

[clercqie]

Ivan Toergenjev – Vaders en zonen *****

Het zal de anderhalve man en een paardenkop die deze thread volgen misschien niet zijn ontgaan dat ik de laatste tijd in een ‘Russische’ bui verkeer als het op literatuur aankomt. Te mijner verdediging wijs ik gaarne naar de intrede van de herfst, en een gevoel van algehele melancholie dat daar, althans voor mij, jaarlijks mee gepaard gaat. Somberte wil ik het niet noemen, want dan heb ik geen woorden meer over voor wanneer de winter weer daar is. De laatste twee jaar heb ik echter ondervonden dat een Russische klassieker, en dan liefst één uit de negentiende eeuw, zowat de allerbeste remedie is tegen dit seizoensgebonden kwaad.

In mijn jaarlijkse rooftocht op bol.com kwam ik ditmaal uit op Vaders en zonen, van de voor mij tot dan volstrekt onbekende Ivan Toergenjev. Ik las dat het een in Rusland zéér geliefde roman betrof, geschreven door een tijdsgenoot van Tolstoj en Dostojevski, en heb die bijgevolg dan maar blind gekocht (samen met een klein fortuin aan andere boeken, daarover later meer). Toen ik het pakketje in ontvangst nam, was ik aanvankelijk vrij verbaasd dat het een relatief niemendalletje bevatte, amper 215 pagina’s. Het boek valt in die zin lelijk uit de toon naast al die andere kleppers in de boekenkast, en ergens had ik een beetje schrik dat het misschien ook qua inhoud in vergelijking wat licht zou wegen. Toch besloot ik er meteen na het afronden van Misdaad en straf werk van te maken.

Mijn vrees bleek volstrekt ongegrond. Beste vrienden, dit is een ronduit fantastische roman die ik iedereen zéér warm wil aanbevelen, in het bijzonder de mensen die nog nooit een Russische klassieker gelezen hebben uit vrees dat die te moeilijk, te droog, te filosofisch, te weetikveel zou zijn.

Het verhaal draait rond twee 'nihilistische' jongemannen: de minzame, maar schuchtere Arkadi, en zijn nogal arrogante, veel radicalere vriend Bazarov, naar wie Arkadi enorm opkijkt, ook al is dat eigenlijk compleet misplaatst. Ze zoeken hun plaats in een veranderende wereld, en kijken met gemengde gevoelens naar de leefwereld, gebruiken en mentaliteit van hun ouders. Hoe Toergenjev die generatiekloof genuanceerd tot leven brengt, met veel mededogen, is schitterend. Klachten over de jeugd van tegenwoordig of de krampachtige starheid der grijsaards zijn van alle tijden, maar nergens voelt dit eeuwige wederzijdse onbegrip oprechter aan dan in dit boek, zonder dat het er te dik op ligt. Verder is er ook ruimte voor romance, rivaliteit, humor, drama, … en dit alles zonder zelfs maar de kleinste misstap in de nochtans strenge ogen van uw dienaar. Het heeft misschien niet de tomeloze ambitie, de reikwijdte, of epische proporties van andere klassiekers, maar dat maakt ook helemaal niet uit wanneer een roman zo complexloos, zo door en door menselijk is als deze. Kortom, wie een boek wil lezen van het kaliber van Anna Karenina, maar 1000 pagina’s te veel van het goede vindt, wil ik graag twee dingen zeggen. Ten eerste: geef Vaders en zonen een kans, en ten tweede: je hebt ongelijk, dus lees daarna toch ook maar gewoon Anna Karenina. De winter is immers weer bijna daar.


Nu zit ik in de lastige positie dat ik niet goed weet wat lezen. Ik heb Oorlog en vrede klaarliggen, maar die zou ik liefst nog even sparen. Ik wil mijzelf ook niet compleet verzadigen met al wat goed is, want ik hoop nog wel een aantal herfsten en winters mee te draaien. Bij mijn laatste vangst heb ik dus ook twee kleppers van een totaal ander type (enfin ja, dat veronderstel ik toch) besteld: Kafka op het strand, en De opwindvogelkronieken, beide van Haruki Murakami. Daarnaast heb ik ook nog Madame Bovary van Gustave Flaubert, en de veel kleinere The Remains of the Day van Kazuo Ishiguro en Things Fall Apart van Chinua Achebe op de leesstapel liggen. Al deze auteurs zijn mij volkomen onbekend. Welke zou ik eerst lezen? Andere tips zijn ook steeds welkom, uiteraard. Ergens zou ik graag nog eens iets recenter lezen, maar ik vind het moeilijk om de sprong te wagen naar een boek waar nog onvoldoende generaties aan kritische lezers zijn overheen gegaan.

Ik heb hem zowaar in een weekje uitgekregen! Ben verrast van mezelf.

Ik heb het boek oprecht met veel plezier gelezen. Ik mis te veel context denk ik om correct te waarderen waarom dit als een waar meesterwerk wordt ingeschaald ; daarvoor moet je denk ik meer dan mij op de hoogte zijn van de historische situatie van Rusland en de invloed van die nihilisten-beweging.

Maar gewoon op zich kon ik wel de verschillende dialogen tussen de verschillende personages smaken, zowel tussen de 'ouderen' en 'jongeren' als de ouderen of jongelieden onder elkaar. De slotpassage waarvoor veel hype wordt gegeven was waarlijk heel schoon.

Ik heb me voor Vaders en Zonen geworsteld door Stad der Blinden van Saramago, mijn derde van de auteur dit jaar. Uitstekend boek, maar omwille van persoonlijke redenen stond mijn hoofd er niet naar de voorbije weken en maanden. Door die externaliteiten kwam het minder binnen dan zou moeten ; ik zal op een later moment eens een herlezing moeten doen.

Op dit moment bezig aan Italo Calvino's Als Op Een Winternacht Een Reiziger. Ik ben drie hoofdstukken ver en het is geweldig. Wat een knotsgekke puzzeldoos qua structuur, heel geestig. Ik zag al dat andere vaste leden hier deze ook al goed hadden bevonden. Heel benieuwd hoe het zich allemaal verder ontwikkelt.

 

[Avondland]

2666 van Roberto Bolaño

Al een tijdje geleden uitgelezen maar ik had niet zoveel tijd om er iets over neer te pennen en dat verdient het boek eigenlijk wel. Ik val meteen met de deur in huis dat het niet mijn verrassing van het jaar was, maar gezien het volume van het werk en het fragmentarische karakter ervan bleef hij mij wel boeien van begin tot einde. Mocht ik er sterren aan geven want dat doe ik eigenlijk nooit omdat ik het arbitrair vind en elke lezing van een literair werk uniek is en bij een herlezing dus ook een herkansing krijgt, zou het 4/5 zijn.

Vooral het hoofdstuk met de ontdekte lijken verraste me want ik had verwacht dat de opsomming van talloze moorden na verloop van tijd nevenschikkend zou worden, maar het werd veeleer haast confronterend om te zien hoe sommige moorden opgelost geraakten maar ook velen ervan onopgelost bleven door allerlei redenen, waaronder ook incompetentie of nonchalance naast het gebrek aan bewijzen. Dat dit deel wordt bevolkt door interessante personages zoals the Penitent (dafuq) en de politieman Martinez die met cougar Elvira Campo een relatie begint, helpt ook wel om de droge opsomming door te spoelen en verteerbaar te maken.

Zoals ik al zei is het boek fragmentarisch, in die zin dat elk hoofdstuk een apart verhaal vertelt van personages die door het stadje Santa Teresa worden aangetrokken als verloren zielen. Soms hebben ze iets met elkaar te maken en ontmoeten ze elkaar, maar soms ook niet. Ze blijven me elk op hun eigen manier wel bij en zijn ze verweven door hun aanwezigheid in Santa Teresa, zowel de literatuurwetenschappers als de inderhaast opgetrommelde journalist om een verslag te maken over een bokswedstrijd, de professor als de mysterieuze schrijver die het Oostfront overleefde en begint met een schrijverscarrière en tal van boeiende personages ontmoet.

Intussen ook weer de 18de lezing van De Broers Karamazov bijna achter de kiezen, enkel het stuk van de kindertjes met Aljosja aan het grafsteen van Iljoesja moet ik nog lezen. En neen, het boek geraak ik niet beu. Er zitten zeker stukken bij die me minder boeien - wat haast niet anders kan met zo'n omvang, zoals elementen van de hagiografie van Starets Zosima of stukken van de rechtszaak aan het einde, maar de betere stukken (zoals de aanloop van De Grootinquisiteur, Kolja op de markt die maling neemt met de marktkramers en boeren, de Duivel die Ivan tot waanzin drijft, het sardonische genot waar Groesjenka Katja tot woede drijft, de ontboezemingen van Liza & Aljosja, de zattigheid van Mokroje (Lajdak!) ...) tillen het op een uitzonderlijk hoog niveau.

Een welluidende schoonschrijver is Dostojevski misschien niet, maar in de vertaling van Langenhove (en sorry @Nahrtent maar ik vind de vele benamingen per personage (Mitka, Mitja, Dimitri, ...) hier toch wel een meerwaarde) komt hij toch heel sprankelend over, ook omdat hij personages zoals Smerdjakov, Mitja, Mioesov, Chochlakova of Trigon Borisovitsj elk een eigen persoonlijkheid weet te geven. Om jou plezier te doen staat de Boland-vertaling van Anna Karenina met stip op nummer één om begin volgend jaar te herlezen.

Als ik een cineast moet vergelijken met Dostojevski is het dan eerder Fellini, die zware thema's meesterlijk verweeft met uitzinnige kluchtigheid.

Ik had The Terror van Dan Simmons nog besteld, maar dat is toch wel een zeer dikke klepper en na 2666 en Karamazov mag het toch wel wat dunner zijn om te bekomen.

 

[Nahrtent]

Mocht ik er sterren aan geven want dat doe ik eigenlijk nooit omdat ik het arbitrair vind en elke lezing van een literair werk uniek is en bij een herlezing dus ook een herkansing krijgt, zou het 4/5 zijn.

Dat is op zichzelf een interessant gegeven. Ik vind sterren geven ook niet altijd makkelijk, maar ik doe het met name om mijn goodreads overzichtelijk te houden en om voor mezelf een relatieve ranking aan te houden. Dat bepaalde Harry Potter boeken 4 sterren krijgen wil uiteraard niet zeggen dat ik ze even hoog inschat als een klassieker die dezelfde score kreeg, hooguit dat ik er evenzeer van heb genoten. Het spreekt vanzelf dat dat arbitrair is, en ik durf mijn sterren wel eens aanpassen, vaak in positieve zin wanneer ik enkele weken na het voltooien van een boek merk dat het blijft nazinderen.

Boeken herlezen doe ik tegenwoordig nog zelden en enkel in specifieke gevallen, wanneer ik voel dat er nog iets te ontdekken valt of wanneer ik bijzonder warme gevoelens koester voor bepaalde passages, personages, en diens meer. Een boek dat in eerste instantie niet kan overtuigen zal ik uitlezen, maar nooit een tweede kans geven. Ik schat mezelf als lezer hoog genoeg in om rommel te kunnen herkennen voor wat het is.

Wat 2666 betreft, dat blijf ik een hoogst bijzonder werk vinden dat vele gedaanten aanneemt, en elke daarvan met overtuiging bovendien. Bepaalde scènes bezorgen me nog steeds een brede glimlach, en ik popel om aan The Savage Detectives te beginnen.

Ik heb hem zowaar in een weekje uitgekregen! Ben verrast van mezelf.

Ik heb het boek oprecht met veel plezier gelezen. Ik mis te veel context denk ik om correct te waarderen waarom dit als een waar meesterwerk wordt ingeschaald ; daarvoor moet je denk ik meer dan mij op de hoogte zijn van de historische situatie van Rusland en de invloed van die nihilisten-beweging.

Fijn dat je ervan genoten hebt! Ik moet bekennen dat alles dat ik weet over het Rusland van die tijd, afkomstig is uit Russische klassiekers uit die tijd. Goede voetnoten van de vertaler zijn daarbij wel vaak een meerwaarde. Maar persoonlijk vond ik de milde menselijkheid waarmee de personages en hun onderlinge relaties werd beschreven de grootste charme van dit boek.

 

[Sylverscythe]

Ik zou eigenlijk terug eens wat willen beginnen lezen (vroeger uren op trein en metro gezeten, wat daar goed voor was). De Russische klassiekers vond ik altijd boeiend. Mijn missie jaren terug was om die ooit in het Russisch te kunnen lezen, guess what did not happen... Maar Oorlog en Vrede en Anna Karenina vond ik beiden twee boeken die hun reputatie meer dan waard zijn. Misschien dat ik Vaders en Zonen eens binnenhaal om er terug aan te beginnen!

 

[Avondland]

Ik zou eigenlijk terug eens wat willen beginnen lezen (vroeger uren op trein en metro gezeten, wat daar goed voor was). De Russische klassiekers vond ik altijd boeiend. Mijn missie jaren terug was om die ooit in het Russisch te kunnen lezen, guess what did not happen... Maar Oorlog en Vrede en Anna Karenina vond ik beiden twee boeken die hun reputatie meer dan waard zijn. Misschien dat ik Vaders en Zonen eens binnenhaal om er terug aan te beginnen!

Russische klassiekers hoeven niet lijvig te zijn. Een held van onze tijd van Lemontov of Oblomov van Gontsjarov zijn wel fijne klassiekers. En Witte Nachten van Dostojevski is een korte novelle die fantastisch is.

 

[regenweer]

Russische klassiekers hoeven niet lijvig te zijn. Een held van onze tijd van Lemontov of Oblomov van Gontsjarov zijn wel fijne klassiekers. En Witte Nachten van Dostojevski is een korte novelle die fantastisch is.

White nights is inderdaad echt heel goed. Was enkele jaren geleden in SPB en boek toen eens herlezen, heerlijk. Nu net begonnen aan de moderne NL vertaling van crime en punishment.