Welk fictieboek heb je net uitgelezen en wat vond je ervan?

[Sond]

De Bronzen Stad - S.A. Chakraborty (Daevabad trilogie #1)

YA/Fantasy in een originele setting. Qua politieke intrige, character- en worldbuilding zeker top, ook qua actie zeer genietbaar. Enkel qua romantiek een beetje te YA. Maar het is niet dat dit erg stoorde. Ik ben in elk geval benieuwd naar deel 2 en 3.

 

[Hellsdinner]

The Summer Tree - Guy Gavriel Kay (Fionavar Tapestry #1)
Eerste deel van Gavriel Kay's fantasy epos.
Duidelijk heel wat opgestoken van zijn werk met Tolkien, dat zich uit in dit boek.
Ik vond ook heel wat raakvlakken met de eerste delen van Wheel of Time, dat ik zelfs moest checken welke boeken nu juist eerst zijn uitgegeven.
Blijkt dat The Summer Tree nog 6 jaar ouder is dan Eye of The World!

Leuke start, maar ik ben wel blij dat dit niet mijn eerste Gavriel Kay boek is, Lions of Al-Rassan blijft het beste dat ik al van hem heb gelezen en die mix van historisch fantasy ligt hem beter dan puur fantasy, zeker qua karakter werk (dat vind ik het minste in dit boek).

Vergis je echter niet, als je een fantasy fan bent die wel van wat betere prosa houdt dan is deze nog zeker de moeite.

 

[clercqie]

Kurt Vonnegut - Hocus Pocus

De 4e Vonnegut die ik uit heb, dit jaar. Het is één van zijn latere, minder bekende werken. Zeker leuk om dan een aantal referenties naar zijn andere boeken te vinden als easter eggs. En zo weet ik nu eindelijk ook waar AJJ haar album titels vandaan haalt :

Ik ben ondertussen wel geconverteerd naar Vonneguts stijl. Dit was weer een erg knap staaltje van telkens weer rond de plot cirkelen via meanderende, non-lineaire kleine anekdotes en side-tracks, geschreven in de eerste persoon. Veel zwarte humor ook en dan de achterliggende Vonnegut thema's als oorlog- en US-maatschappij kritiek.

 

[Creeping Death]

Stephen King: Fairy Tale

Ik denk dat velen hier het verhaal al kennen: jongen ontmoet oude man, leert hem en zijn hond kennen, oude man sterft en laat huis na aan jongen, huis bevat geheime doorgang naar een andere wereld.

Het eerste derde gaat over de ontmoeting tussen de jongen en de man en over hoe hun vriendschap evolueert. Daarna komen we in een soort fantasy/sprookje hybride terecht. Het eerste derde is imo echt heel goed een meeslepend.
Eens in de sprookjes wereld neemt het eventjes een duik. De jongen is op een queeste en opeens wordt er geshift en maakt hij deel uit van de grotere problemen die de sprookjeswereld plagen. Dan gaat opeens alles ook héél snel. Het einde vind ik best wel goed maar de manier waarop we er geraken is imo wat zwakjes. Al bij een al een 6 op 10.

Paar extra, storende minpuntjes:
- het hoofdpersonage is 17 maar nergens gedraagt die zich als een 17 jarige. Dat wordt wel deels uitgelegd en verklaard maar toch, hij voelde veel ouder dan bedoeld. En niet alleen ouder maar ook oubolliger.
- in de sprookjeswereld wordt een fantasietaal gesproken. Bepaalde Engelse termen kunnen daarom niet worden uitgesproken. Maar wat later wordt die regel gewoon genegeerd en zegt het hoofdpersonage zaken in het Engels die de anderen niet verstaan. Jammer dat dat niet wat meer consequent is.

 

[MisterV]

Het einde vind ik best wel goed maar de manier waarop we er geraken is imo wat zwakjes. Al bij een al een 6 op 10.

Fairy Tale kreeg goeie kritieken maaar ik vond hem eerlijk gezegd ook maar magertjes. De opbouw in het eerste deel is sterk, dat is ook waar King zo goed in is, maar die hele sprookjeswereld kon mij maar matig boeien. Het voelde te fake en geforceerd aan, een beetje hetzelfde probleem als de laatste boeken van de Donkere Toren reeks.

 

[Général Zantas]

Brandon Sanderson - The Way of Kings (Stormlight Archive #1)

Herleesbeurt, maar de eerste (en laatste) maal dat ik het las, is ondertussen al 5-6 jaar geleden dus hoewel (en om gelijk Sanderson maar te parafraseren) ik bekend was met de destination, was de journey wel eigenlijk een nieuwe ervaring. Het voelt een beetje als oneer aan, dat ik een boek van meer dan 1000 pagina's zo summier bespreek, maar het was gewoon geweldig. Echt een van de beste openingsboeken in een serie die ik reeds gelezen heb. Beter dan Eye of the World of Gardens of the Moon. Geen saai moment, alles zat goed in mekaar, alles kreeg de gepaste tijd om te groeien en te evolueren. De personages waren aangenaam om te volgen, met als orgelpunt Kaladin. Geweldig boeiend personage (al kan ik de kritiek wel begrijpen dat het een soort van Mary Sue is) en de epische scenes zijn na 1 boek al bijna niet meer te tellen.

Dikke 5 sterren, uiteraard onmiddellijk aan Words of Radiance begonnen.

 

[vloet]

Brandon Sanderson - The Way of Kings (Stormlight Archive #1)

Herleesbeurt, maar de eerste (en laatste) maal dat ik het las, is ondertussen al 5-6 jaar geleden dus hoewel (en om gelijk Sanderson maar te parafraseren) ik bekend was met de destination, was de journey wel eigenlijk een nieuwe ervaring. Het voelt een beetje als oneer aan, dat ik een boek van meer dan 1000 pagina's zo summier bespreek, maar het was gewoon geweldig. Echt een van de beste openingsboeken in een serie die ik reeds gelezen heb. Beter dan Eye of the World of Gardens of the Moon. Geen saai moment, alles zat goed in mekaar, alles kreeg de gepaste tijd om te groeien en te evolueren. De personages waren aangenaam om te volgen, met als orgelpunt Kaladin. Geweldig boeiend personage (al kan ik de kritiek wel begrijpen dat het een soort van Mary Sue is) en de epische scenes zijn na 1 boek al bijna niet meer te tellen.

Dikke 5 sterren, uiteraard onmiddellijk aan Words of Radiance begonnen.

Ik kende de auteur nog niet (minder into fantasy novels) maar vandaag toevallig dit bekeken:

Hij was er blij mee

 

[Général Zantas]

Brandon Sanderson - Words of Radiance (Stormlight Archive #2)

Weer een geweldig sterk boek, op een mum van tijd er doorheen. Dat gezegd zijnde, de eerste barstjes beginnen te verschijnen. Dat hoofdstuk met Lift, wat in Godsnaam was dat, zo'n kinderachtige zever, amai. En ik ga nu een heel boek over haar moeten lezen met Edgedancer??? Amai. Nog een keer.
Ook die hele kwestie met Elhokar, of die nu de dood verdiende of niet, vond ik eigenlijk maar vrij matig uitgewerkt, vrij voorspelbaar en clichematig. De simpele proza van Sanderson hielp er ook niet bij.

Maar bon, dat zijn uiteindelijk maar een paar hoofdstukken in een boek van 1100 pagina's. Nog altijd een 4,95 sterren afgerond naar 5.

 

[JorisBlack]

Het is alweer even geleden dat ik hier gepost heb!

The Light Between Oceans - M.L. Stedman
Historische fictie, over een koppel dat verhuist naar een klein Australisch eiland om daar de vuurtoren te bemannen. Dan spoelt er plots een bootje aan met daarin een lijk en een baby.
Best wel onderhoudend boek, maar toch niet helemaal mijn ding. Vond het wat langdradig allemaal...

Beartown - Fredrik Backman
De stijl is misschien niet voor iedereen, maar het is wel redelijk uniek. Maar vooral het verhaal en de personages zijn echt top. King-esque in de zin van een community neerschrijven vol met kleinmenselijke personages. Wat premonitions daarbij (ook iets dat King wel eens doet), en sterke plot twists, en je krijgt een boek waarin je wilt blijven lezen. Vandaar:

Beartown #2: Us Against You - Fredrik Backman
Altijd de vraag of de 2e in een reeks hetzelfde niveau haalt, maar jawel hoor.
Ik ben ondertussen bezig met #3

 

[Général Zantas]

Brandon Sanderson - Edgedancer (Stormlight Archive #2.5)

Zoals gevreesd, een zwak boek. Lift is een pijnlijke farce als personage, zeker in het eerste deel van het verhaal. Naderhand wordt het beter, maar enkel maar omdat Brando haar plots veel matuurder schrijft dan waar een 13-jarig weesmeisje recht op heeft te zijn.

Het plot en de lore waren nog wel vrij boeiend, dus het boek is zeker geen totale flop.

Wel jammer dat hij in zijn nawoord schreef dat Lift een van zijn favoriete personages is en ze een prominentere rol gaat krijgen in de volgende boeken...ik weet niet of ik het ga aankunnen om nog meer over haar "awesomeness" te lezen...

2,5 sterren.

 

[coldplayke]

Doktor Faustus - Thomas Mann

De Faust-materie is voor menig Duits auteur een inspiratiebron gebleken, zeker als allegorie om de gruwels van de Tweede Wereldoorlog met een duivels pact te vergelijken. Eerder dit jaar las ik nog Mephisto van de zoon des huizes, Klaus Mann, dat mij uitstekend bevallen was. Nu was de pater familias met zijn interpretatie aan de beurt.

Het is misschien wel het boek dat Thomas Mann het meest nauw aan het hart lag. Zelf had hij altijd componist willen worden, maar vond zichzelf niet goed genoeg om daarmee zijn brood te verdienen. Doktor Faustus is in dat opzicht het alternatieve alter ego van Mann: een getalenteerd musicus die het met de duivel op een akkoordje gooit om een meesterlijk artiest te worden, maar daarmee eender welke kans op liefde en innige menselijke relaties opgeeft. Iedereen weet wel hoe het Faust-motief in iedere uitvoering gedoemd is te eindigen, en ook in deze roman zijn er geen verrassingen te bespeuren.

Dat is geen minpunt als je zoals Klaus Mann de juiste nadrukken legt, zodat het de moeite blijft om de psychologische ontwikkelingen te zien ontrafelen. Daar gaat Thomas Mann voor mij echter uit de bocht: er zit zoveel expositie in de roman, afleiding van hetgene er echt toe doet, dat ik me door iedere bladzijde heb moeten slepen. Mann is altijd al een schrijver in de breedte geweest, iemand waar het mantra "more is more" de plak zwaait en daar doorgaans ook echt op een positieve manier in uitblinkt, maar dit is de eerste van zijn romans waar more too much werd voor mij. Wel een aanrader voor de mensen die zich in het Venn diagram op de intersectie van Klassieke muziek en Klassieke literatuur bevinden.

 

[Kubus]

Intermezzo - Sally Rooney
Twee broers, een succesvolle advocaat en een bedachtzame schaker, proberen elk op hun eigen wijze om te gaan met de dood van hun vader. Beiden zoeken troost bij vrouwen, maar het liefhebben van een ander en het onderhouden van hun broederschap zijn ingewikkelder dan gedacht.

Fantastisch boek, geweldig geschreven, perfect tempo, heerlijk imperfecte en kwetsbare (hoofd)personages. Ik kon dit verhaal van liefde, lust, rouw, familie, en sociale aanvaarding moeilijk neerleggen. De twee afwisselende schrijfstijlen waren zeer leuk en verveelden niet. Ik vind dit zo'n boek dat mensen zal aanzetten om (opnieuw) meer te lezen.
Ik laat Intermezzo nog enkele dagen bezinken maar waarschijnlijk plaats ik het boek in mijn top 3 van gelezen boeken in 2024. Destijds was ik geen fan van haar Normal People maar ik ben nu van plan om dat binnenkort te herlezen.

 

[StevenFM]

Giles Kristian - Lancelot (Arthurian Tales #1)
Giles Kristian - Camelot (Arthurian Tales #2)
Giles Kristian - Arthur (Arthurian Tales #3)

Een historische fictie-trilogie gebaseerd op, u raadt het al, de legende rond Koning Arthur. Ze zijn in theorie vrij los van elkaar te lezen, al mis je wel een hoop aan context als je ze niet in de juiste volgorde leest. Dus gewoon in de juiste volgorde lezen.

Stond al een tijdje op men TBR-lijst en dan waren Lancelot en Arthur plots voor 1.99 per stuk te koop op Amazon, en dan kon ik niet meer wachten. Gelukkig maar, want vooral Lancelot is echt van het beste dat ik de laatste jaren gelezen heb. Je volgt Lancelot van kleins af aan, dus het is een coming-of-age verhaal en je krijgt te zien welke drama's hij meemaakt in zijn jeugd, zijn verboden liefde met Guinevere en zijn trouw aan Arthur die hem uiteindelijk voor een onmogelijke keuze stellen. Zeer goed geschreven, zeer emotioneel ook. Was alweer een tijdje geleden dat ik nog zo meevoelde met een personage en me zo kut voelde omwille van wat een fictioneel personage meemaakte. Dikke 5 sterren.

Camelot was dan weer een totale misser eigenlijk. Nog altijd knap geschreven, maar de focus lag ditmaal op een ander personage dat me helemaal niet wist te boeien. Heb het nog 3 sterren gegeven omdat het een relatief onbekende auteur betreft, en ik las overlaatst een blog van een andere auteur in het genre dat de markt blijkbaar kleiner en kleiner wordt voor (actie-georienteerde) historische fictie en dat ze alle steun kunnen gebruiken. Maar eerlijk gezegd zou een 2 sterren beter aansluiten bij mijn gevoel. Het was echt een strijd om elke avond een paar hoofdstukken te lezen om het boek uit te krijgen.

Arthur was uiteindelijk weer een heel stuk beter. De personages wisten weer te boeien, en het plot ging vooruit. Vooruit, zeg ik u! Tjokvol actie en spanning en intrige. Ook weer een paar heel rauwe emotionele scenes die een snaar bij me wisten te raken. Ook hier 5 sterren.

Vergelijkbaar met de Warlord Chronicles van Bernard Cornwell?

 

[Général Zantas]

Vergelijkbaar met de Warlord Chronicles van Bernard Cornwell?

Geen idee, heb die trilogie nog niet gelezen. Heb ze paar weken terug wel aangekocht, wil die ergens volgend jaar lezen.

Heb enkel zijn The Last Kingdom gelezen, en hoewel ze beiden een heel boeiend verhaal kunnen schrijven, is het literair talent van Kristian veel prominenter aanwezig. Die man kan echt mooi schrijven. Heel lyrisch met momenten, en hij kan ook veel gemakkelijker emoties loswekken.
De sample size is hier maar vrij beperkt natuurlijk, maar op basis van deze twee series schat ik Kristian hoger in dan Cornwell. Met de kanttekening dat het er ook wat vanaf hangt wat je er uit probeert te halen. Puur op basis van spanning en actie, doet Cornwell het waarschijnlijk wel beter.

Persoonlijk denk ik dat jij, van wat ik van je leessmaak weet, ook van deze trilogie kan genieten.

 

[Conradus]

Vergelijkbaar met de Warlord Chronicles van Bernard Cornwell?

Die heb ik met plezier gelezen destijds, maar is al lang geleden intussen.

Ik moet dringend nog eens wat rereaden van Cronwell (heb einde van Last Kingdom nog niet gelezen) en eens wat meer van zijn Sharpe zoeken kan ook geen kwaad.

 

[StevenFM]

Geen idee, heb die trilogie nog niet gelezen. Heb ze paar weken terug wel aangekocht, wil die ergens volgend jaar lezen.

Heb enkel zijn The Last Kingdom gelezen, en hoewel ze beiden een heel boeiend verhaal kunnen schrijven, is het literair talent van Kristian veel prominenter aanwezig. Die man kan echt mooi schrijven. Heel lyrisch met momenten, en hij kan ook veel gemakkelijker emoties loswekken.
De sample size is hier maar vrij beperkt natuurlijk, maar op basis van deze twee series schat ik Kristian hoger in dan Cornwell. Met de kanttekening dat het er ook wat vanaf hangt wat je er uit probeert te halen. Puur op basis van spanning en actie, doet Cornwell het waarschijnlijk wel beter.

Persoonlijk denk ik dat jij, van wat ik van je leessmaak weet, ook van deze trilogie kan genieten.

Nog nooit van gehoord van de auteur maar klinkt veelbelovend. Ik zet hem op mijn lijstje.

 

[Avondland]

Doktor Faustus - Thomas Mann

De Faust-materie is voor menig Duits auteur een inspiratiebron gebleken, zeker als allegorie om de gruwels van de Tweede Wereldoorlog met een duivels pact te vergelijken. Eerder dit jaar las ik nog Mephisto van de zoon des huizes, Klaus Mann, dat mij uitstekend bevallen was. Nu was de pater familias met zijn interpretatie aan de beurt.

Het is misschien wel het boek dat Thomas Mann het meest nauw aan het hart lag. Zelf had hij altijd componist willen worden, maar vond zichzelf niet goed genoeg om daarmee zijn brood te verdienen. Doktor Faustus is in dat opzicht het alternatieve alter ego van Mann: een getalenteerd musicus die het met de duivel op een akkoordje gooit om een meesterlijk artiest te worden, maar daarmee eender welke kans op liefde en innige menselijke relaties opgeeft. Iedereen weet wel hoe het Faust-motief in iedere uitvoering gedoemd is te eindigen, en ook in deze roman zijn er geen verrassingen te bespeuren.

Dat is geen minpunt als je zoals Klaus Mann de juiste nadrukken legt, zodat het de moeite blijft om de psychologische ontwikkelingen te zien ontrafelen. Daar gaat Thomas Mann voor mij echter uit de bocht: er zit zoveel expositie in de roman, afleiding van hetgene er echt toe doet, dat ik me door iedere bladzijde heb moeten slepen. Mann is altijd al een schrijver in de breedte geweest, iemand waar het mantra "more is more" de plak zwaait en daar doorgaans ook echt op een positieve manier in uitblinkt, maar dit is de eerste van zijn romans waar more too much werd voor mij. Wel een aanrader voor de mensen die zich in het Venn diagram op de intersectie van Klassieke muziek en Klassieke literatuur bevinden.

Ik heb me daar ook door moeten ploeteren. Dat boek lag me heel zwaar op de maag en vond ik bij momenten frustrerend. Maar toch hier en daar lichtpunten van genialiteit die me door het labyrint heen hebben gesleurd. Ik ga die ooit wel eens opnieuw lezen, maar wellicht in een andere vertaling. Dat kan ook wel eens helpen. Ik denk dat de vertaling van De Broers Karamazov op dat vlak een lifesaver was. Ik neem wel aan dat jij Mann in het Duits leest en dan maakt de vertaalslag niets uit.

Je zou Jozef en zijn broers van Thomas Mann beslist eens moeten lezen. Dat is zijn langste werk, maar ik vond het waanzinnig goed. Mogelijk zelfs beter dan De Toverberg. Maar mogelijk heb je op dit moment een Mann-indigestie.

 

[coldplayke]

Ik heb me daar ook door moeten ploeteren. Dat boek lag me heel zwaar op de maag en vond ik bij momenten frustrerend. Maar toch hier en daar lichtpunten van genialiteit die me door het labyrint heen hebben gesleurd. Ik ga die ooit wel eens opnieuw lezen, maar wellicht in een andere vertaling. Dat kan ook wel eens helpen. Ik denk dat de vertaling van De Broers Karamazov op dat vlak een lifesaver was. Ik neem wel aan dat jij Mann in het Duits leest en dan maakt de vertaalslag niets uit.

Je zou Jozef en zijn broers van Thomas Mann beslist eens moeten lezen. Dat is zijn langste werk, maar ik vond het waanzinnig goed. Mogelijk zelfs beter dan De Toverberg. Maar mogelijk heb je op dit moment een Mann-indigestie.

Ik lees hem in het Duits inderdaad. Ik heb een regel dat ik iedere auteur niet meer dan 1x per kalenderjaar lees. Het kalenderjaar is bijna voorbij, maar het zal toch niet voor de komende maanden zijn.

 

[Général Zantas]

Brandon Sanderson - Oathbringer (Stormlight Archive #3)

Af en toe een trager momentje, en af en toe een momentje dat ik wat bevreemdend vond, maar 95% van de 1200 pagina's was gewoon genieten van de spanning, de worldbuilding, de dialogen, de personages en de actie. Die finale was ook weer epischer dan episch.

Hopelijk komt die Wit wat vaker aan bod in de volgende boeken, want die kan ik wel pruimen.

 

[Domieneo]

Here one moment - Liane Moriarty
Meh, vrij teleurstellend boek. Ik vond het veel te oppervlakkig, te veel personages en het einde was een ontgoocheling. Eentje om vlug te vergeten dus.