derp
Well-known member
Ben papa geworden op mijn 37, en ben blij dat ik het zo gedaan heb. Ik heb veel gereisd op een manier die ge op uw 50e sowieso niet meer doet, ik naar mijn gevoel altijd kunnen doen waar ik goesting in had, Pas op mijn 30e iets gekocht, tot dan altijd in co-housings gezeten met vrienden, nauwelijks kosten en altijd veel plezier en toch goed kunnen sparen, van alles wat het leven te bieden heeft uitgebreid kunnen proeven, ik heb mijn 'carrière' zo goed en zo kwaad mogelijk kunnen uitbouwen, en ik heb nu dan ook eigenlijk geen enkel probleem mee om in deze fase van mijn leven eens thuis te blijven zitten en gewoon papa te zijn.
Ik ben mentaal veel rustiger dan vroeger. Ik weet wie ik ben, wat ik graag doe, ik laat mij niet meer gemakkelijk opjagen, ik heb vrede met het feit dat ik niet iedereen tevreden zal kunnen stellen. Fysiek heb ik ook niet te klagen, ik ben goed geconserveerd ondanks het feit dat ik nooit echt heb gesport, en altijd zwaar heb geleefd. Ik ben al een jaar aan het verbouwen, soms zwaar werk maar gene last van de rug ofzo. Ik voel mij nog jong en onnozel.
Tegelijk kan ik niet zeggen dat er hier veel doelbewust aan gegaan is. Het is gewoon toevallig zo gelopen en ik voel mij er toevallig ook nog eens goed bij, dus dat komt mooi uit.
Ik ben mentaal veel rustiger dan vroeger. Ik weet wie ik ben, wat ik graag doe, ik laat mij niet meer gemakkelijk opjagen, ik heb vrede met het feit dat ik niet iedereen tevreden zal kunnen stellen. Fysiek heb ik ook niet te klagen, ik ben goed geconserveerd ondanks het feit dat ik nooit echt heb gesport, en altijd zwaar heb geleefd. Ik ben al een jaar aan het verbouwen, soms zwaar werk maar gene last van de rug ofzo. Ik voel mij nog jong en onnozel.
Tegelijk kan ik niet zeggen dat er hier veel doelbewust aan gegaan is. Het is gewoon toevallig zo gelopen en ik voel mij er toevallig ook nog eens goed bij, dus dat komt mooi uit.


