Elke fase van het leven heeft zijn eigen leuke en minder leuke punten vermoed ik.
Als kind die zomervakanties, die leken gewoon eindeloos. Nu is dat vaak een periode dat je eens 2-3 weken reist als alles goed gaat, en voor je het weet is het weer september.
Mijn tienerjaren waren dan weer vrij klassiek, het vrouwelijk schoon ontdekken en denken dat het leven zwaar is omdat je tegen morgen één pagina moet kennen voor aardrijkskunde.
Dan verder studeren, en geld beginnen verdienen. Eigenlijk toch wel jaren met serieuze vrijheid.
Eigenlijk denk ik dat mentaal ik weinig ben veranderd sinds mijn 25ste ofzo, lijkt me zowat de leeftijd waarop zaken stabiliseren. Lang single geweest, lang mijn eigen ding kunnen doen. Heb ik spijt van zaken? Ja, dat is het leven. Je zou kunnen zeggen dat het onvermijdelijk is om van iets spijt te hebben. Maar ik ben wel tevreden uiteindelijk, alles is gelopen zoals het gelopen is met een goed resultaat, dus ach, wat maakt het uit. Een beetje "de ondraagelijke zwaarte/lichtheid van het bestaan" eigenlijk: als we maar één keer leven en nooit terug kunnen, is elke beslissing dan eigenlijk extreem belangrijk, of maakt het net geen fuck uit?
Nu bijna 37. Tegen dat het zover is zal mijn dochter ook ver 1 jaar oud zijn. Dat is een ingrijpende verandering natuurlijk. Al moet ik zeggen dat het slaapgebrek tot hiertoe meeviel, kwestie van geluk te hebben zeker. Ik weet ook niet of ik het offer wil maken in tijd en slaap/gezondheid om een tweede kind te hebben eerlijk gezegd.
Wat een beetje confronterend is, is dat op veel vlakken het een beetje "behouden" is geworden in plaats van vooruit gaan. Ik denk dat ik als student/doctorandus mentaal sterker was dan nu. Fysiek, mja, ik doe sinds mijn 18 jaar ongeveer aan sport, iets waar ik stelselmatig in verbeterd ben tot min of meer de laatste 2 jaren ofzo, zeker nu met de dochter. Dat is pijnlijk natuurlijk, weten dat je vroeger meer kon. Ondertussen blokkeert de rug al eens, of begint mijn linkerknie pijn te doen. Is het een gewone ontsteking zoals vroeger, of is dit het progressief erger wordende gevolg van slijtage? Ik begin aan het 2de te denken.
En dat is eigenlijk het enige nadeel dat ik ondervind: I ain't no spring chicken. Als ik 's avonds wat bier drink slaap ik slecht, en allerhande pezen of ligamenten lijken soms eens te moeten "klikken". Misschien moet ik toch ook eens geregeld mijn bloed laten testen. Mijn moeder was in de 40 toen ze een immuunstoornis ontwikkelde, los daarvan haar nier het begon op te geven (ze had er maar een sinds de kindertijd), en ze uiteindelijk op haar 54ste aan kanker stierf. Mijn vader stierf aan kanker op zijn 70ste, en had lang daarvoor al last van dichtslibbende aders. Mijn broer is 50 en heeft dat laatste nu ook voor. Ik leef gezonder dan hen, sowieso, maar op een dag heb je iets aan de hand, en dat is ook gewoon de lotterij. Ziek worden en aftakelen is gewoon een nachtmerrie.
Los daarvan vind ik het ouder worden niet negatief. Meer ervaring, meer kunnen relativeren. Je schouders ophalen bij iets dat als tiener of zelfs als twintiger een drama was geweest. Een kind zien opgroeien en daaraan meewerken. Ik hoop dan ook oud te worden eerlijk gezegd, zolang dat niet met te grote ongemakken gepaard gaat.
Al moet ik wel zeggen dat ik niet zen genoeg ben om mee te gaan in het hele "de dood geeft zingeving aan het leven" en "het is goed geweest na X jaar". Moest het mogelijk zijn zonder alles en iedereen rond mij te zien verdwijnen wil ik gerust ergens op een koude steen de laatste ster zien uitdoven.
Als kind die zomervakanties, die leken gewoon eindeloos. Nu is dat vaak een periode dat je eens 2-3 weken reist als alles goed gaat, en voor je het weet is het weer september.
Mijn tienerjaren waren dan weer vrij klassiek, het vrouwelijk schoon ontdekken en denken dat het leven zwaar is omdat je tegen morgen één pagina moet kennen voor aardrijkskunde.
Dan verder studeren, en geld beginnen verdienen. Eigenlijk toch wel jaren met serieuze vrijheid.
Eigenlijk denk ik dat mentaal ik weinig ben veranderd sinds mijn 25ste ofzo, lijkt me zowat de leeftijd waarop zaken stabiliseren. Lang single geweest, lang mijn eigen ding kunnen doen. Heb ik spijt van zaken? Ja, dat is het leven. Je zou kunnen zeggen dat het onvermijdelijk is om van iets spijt te hebben. Maar ik ben wel tevreden uiteindelijk, alles is gelopen zoals het gelopen is met een goed resultaat, dus ach, wat maakt het uit. Een beetje "de ondraagelijke zwaarte/lichtheid van het bestaan" eigenlijk: als we maar één keer leven en nooit terug kunnen, is elke beslissing dan eigenlijk extreem belangrijk, of maakt het net geen fuck uit?
Nu bijna 37. Tegen dat het zover is zal mijn dochter ook ver 1 jaar oud zijn. Dat is een ingrijpende verandering natuurlijk. Al moet ik zeggen dat het slaapgebrek tot hiertoe meeviel, kwestie van geluk te hebben zeker. Ik weet ook niet of ik het offer wil maken in tijd en slaap/gezondheid om een tweede kind te hebben eerlijk gezegd.
Wat een beetje confronterend is, is dat op veel vlakken het een beetje "behouden" is geworden in plaats van vooruit gaan. Ik denk dat ik als student/doctorandus mentaal sterker was dan nu. Fysiek, mja, ik doe sinds mijn 18 jaar ongeveer aan sport, iets waar ik stelselmatig in verbeterd ben tot min of meer de laatste 2 jaren ofzo, zeker nu met de dochter. Dat is pijnlijk natuurlijk, weten dat je vroeger meer kon. Ondertussen blokkeert de rug al eens, of begint mijn linkerknie pijn te doen. Is het een gewone ontsteking zoals vroeger, of is dit het progressief erger wordende gevolg van slijtage? Ik begin aan het 2de te denken.
En dat is eigenlijk het enige nadeel dat ik ondervind: I ain't no spring chicken. Als ik 's avonds wat bier drink slaap ik slecht, en allerhande pezen of ligamenten lijken soms eens te moeten "klikken". Misschien moet ik toch ook eens geregeld mijn bloed laten testen. Mijn moeder was in de 40 toen ze een immuunstoornis ontwikkelde, los daarvan haar nier het begon op te geven (ze had er maar een sinds de kindertijd), en ze uiteindelijk op haar 54ste aan kanker stierf. Mijn vader stierf aan kanker op zijn 70ste, en had lang daarvoor al last van dichtslibbende aders. Mijn broer is 50 en heeft dat laatste nu ook voor. Ik leef gezonder dan hen, sowieso, maar op een dag heb je iets aan de hand, en dat is ook gewoon de lotterij. Ziek worden en aftakelen is gewoon een nachtmerrie.
Los daarvan vind ik het ouder worden niet negatief. Meer ervaring, meer kunnen relativeren. Je schouders ophalen bij iets dat als tiener of zelfs als twintiger een drama was geweest. Een kind zien opgroeien en daaraan meewerken. Ik hoop dan ook oud te worden eerlijk gezegd, zolang dat niet met te grote ongemakken gepaard gaat.
Al moet ik wel zeggen dat ik niet zen genoeg ben om mee te gaan in het hele "de dood geeft zingeving aan het leven" en "het is goed geweest na X jaar". Moest het mogelijk zijn zonder alles en iedereen rond mij te zien verdwijnen wil ik gerust ergens op een koude steen de laatste ster zien uitdoven.
). En ja, op die leeftijd moet je toegeven dat fysieke dingen niet meer zo intensief/lang kunnen als toen ik 30 was, maar éénmaal je die mentale barrière over bent, lacht het leven me toe. Financieel binnen, professioneel een zeer behoorlijk niveau bereikt in een grote multinational, en de laatste jaren voor mijn pensioen mijn gedurende 38 jaar opgebouwde kennis en ervaring in verscheidene operationele rollen, nu mogen gebruiken om globale processen te verbeteren.
